I SA/Sz 281/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alicja Polańska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka,, Sędzia WSA Marzena Kowalewska, Protokolant Edyta Wójtowicz, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 16 września 2010 r. sprawy ze skargi P. S.A. w W.O. G. N. w S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2005 r. oddala skargę Burmistrz P. decyzją z dnia [...] określił podatnikowi "P" S.A. z siedzibą w W. wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2005 r. w kwocie [...]. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia powołano przepisy art. 2, art. 3 ust. 1, art. 4, art. 5 i art. 6 ust. 9 ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych oraz uchwałę Rady Miejskiej w Połczynie-Zdroju Nr XIV/128/2003 z dnia 26 listopada 2003 r. w sprawie wysokości stawek podatku od nieruchomości. W uzasadnieniu decyzji organ podatkowy wskazał, że podatnik nieprawidłowo zastosował zwolnienie od podatku od nieruchomości przewidziane w art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych od budowli kolejowej na linii [...] wraz z zajętym przez nią gruntem, ustalono bowiem, że ten odcinek linii kolejowej został zlikwidowany uchwałą zarządu "P" S.A. z dnia [...] Nr [...] i nie jest wykorzystywany do wykonywania przewozów osób lub rzeczy dla potrzeb publicznego transportu kolejowego. Ponadto, zaznaczono, że ten odcinek linii kolejowej znajduje się w stanie kompletnej ruiny i degradacji i nie jest możliwe dokonywanie przewozów (brak podkładów kolejowych, fragmentów szyn, porośnięte w pasie torów kilkuletnie drzewa). W odwołaniu od tej decyzji, Spółka zarzuciła naruszenie przepisów art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz art. art. 120, 121, i 122 Ordynacji podatkowej. W uzasadnieniu odwołania Spółka podniosła, że w 2005 roku linia kolejowa na odcinku [...] była w dobrym stanie technicznym i umożliwiała dokonywanie przewozów, o czym świadczy zainteresowanie Burmistrza w przejęciu tej linii. Według Spółki, dopiero fizyczna likwidacja linii kolejowej uniemożliwia dokonywanie przewozów, co wynika z orzecznictwa sadów administracyjnych (wyrok WSA w Szczecinie z 22 września 2005 r. sygn. akt I SA/Sz 234/05, wyrok NSA z 23 sierpnia 2006 r. sygn. akt II FSK 1477/05). Ponadto, Spółka podniosła, że część gruntów pozostałych, oznaczonych symbolem TK, znajduje się w dyspozycji i posiadaniu "L" SA, czyli innego podmiotu niż podatnik, tj. o grunty powierzchni 55.960 m2 i to ten podatnik powinien za te grunty zostać obciążony podatkiem. W wyniku rozpoznania odwołania Spółki, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...] uchyliło decyzję organu I instancji i określiło Spółce wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2005 r. na kwotę [...], uznając, że zarzut Spółki, co do nieprawidłowego opodatkowania gruntów pozostałych, będących w posiadaniu innego podmiotu, tj. "L" SA, jest w pełni uzasadniony. Organ ten natomiast nie podzielił zasadności zarzutów i argumentacji odwołania co do zwolnienia ustawowego od podatku przewidzianego w art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy podatkowej. Organ wskazał, że z chwilą likwidacji linii kolejowej, przestała istnieć całość techniczno-użytkowa wraz z instalacjami i urządzeniami, służąca do ruchu pojazdów kolejowych, organizacji i sterowania tym ruchem, umożliwiająca dokonywanie przewozów osób lub rzeczy - wykorzystywana wyłącznie na potrzeby transportu kolejowego, która objęta jest zwolnieniem ustawowym, a także zajęte pod nie grunty. Według organu, budowlą taką była linia kolejowa, o jakiej mowa jest w ustawie z 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym. Jeśli linia kolejowa została zlikwidowana, oznacza to, że przestała istnieć jako budowla i nie mogła być objęta zwolnieniem podatkowym z art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy, niezależnie od jej stanu technicznego. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu podatkowego I instancji, zarzucając naruszenie przepisu art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, poprzez obciążenie podatkiem od nieruchomości gruntów i budowli podlegających zwolnieniu od podatku, oraz naruszenie art. 122 i art. 187 § 1 i 3 Ordynacji podatkowej, poprzez nienależyte ustalenie stanu faktycznego i prawnego sprawy oraz wskazanie mylnego uzasadnienia prawnego i podstawy prawnej decyzji. Uzasadniając skargę, skarżąca Spółka nie podzieliła stanowiska organów podatkowych, że uchwała zarządu "P" o likwidacji linii kolejowej spowodowała, iż linia ta przestała istnieć jako budowla kolejowa i nie była objęta zwolnieniem z art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatkowej, a jej stan techniczny nie ma znaczenia. Skarżąca ponowiła argumentację odwołania, że w 2004 r. linia kolejowa była w dobrym stanie technicznym i nadawała się do wykonywania przewozów, a ponadto wskazała, że Urząd Marszałkowski Województwa [...] podejmuje różne działania w celu reaktywacji tej linii. Skarżąca Spółka powołała także szereg orzeczeń sądów administracyjnych, które - według niej - potwierdzają stanowisko, że likwidacja linii kolejowej nie oznacza uniemożliwienia dokonywania przewozu osób i rzeczy. W odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. nie podzieliło zasadności zarzutów podniesionych w skardze i wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Skarga jest nieuzasadniona, nie mam bowiem podstaw do uznania zaskarżonej decyzji za niezgodną z prawem. Zgodnie z przepisem art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych (t.j.: Dz. U. z 2002 r. Nr 9, poz. 84, ze zm.), w brzmieniu obowiązującym w 2005 r., zwalnia się od podatku od nieruchomości: budowle kolejowe stanowiące całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami, służące do ruchu pojazdów kolejowych, organizacji i sterowania tym ruchem, umożliwiające dokonywanie przewozów osób lub rzeczy - wykorzystywane wyłącznie na potrzeby publicznego transportu kolejowego, a także zajęte pod nie grunty. Za trafne należy uznać stanowisko organu odwoławczego, że likwidacja linii kolejowej lub jej odcinka dokonana - jak w rozpatrywanej sprawie - w trybie art. 6 ust. 1 ustawy z 27 czerwca 1997 r. o transporcie kolejowym (Dz. U. Nr 96, poz. 591 ze zm.), stanowiła trwałe uniemożliwienie dokonywania przewozu osób lub rzeczy w rozumieniu art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Stanowisko takie zajął Naczelny Sąd Administracyjny we wskazanym przez skarżącą Spółkę wyroku z dnia 23 sierpnia 2006 r., sygn. II FSK 1477/05 (str.7), wyjaśniając, że możliwość dokonywania przewozu osób lub rzeczy, jako jedna z trzech przesłanek koniecznych zwolnienia podatkowego z art. 7 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, które muszą wystąpić łącznie, jest zachowana w przypadku przemijającej przeszkody, np. w razie zawieszenia przewozu, a trwałe uniemożliwienie dokonywania przewozu następuje wówczas, gdy dochodzi do likwidacji linii kolejowej lub jej części w trybie określonym w przepisach ustawy o transporcie kolejowym. Pozostałe dwie przesłanki konieczne zwolnienia podatkowego, to przeznaczenie budowli do ruchu pojazdów kolejowych oraz faktyczne wykorzystywanie budowli kolejowych wraz z instalacjami i urządzeniami wyłącznie na potrzeby publicznego transportu kolejowego. W stanie faktycznym sprawy, który za podstawę orzekania przyjmuje także skład orzekający, należało uznać, że skoro część linii kolejowej na odcinku [...] została zlikwidowana na podstawie art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 27czerwca 1997 r. o transporcie kolejowym uchwałą zarządu "P" SA Nr [...] z dnia [...], to wystąpiło trwałe uniemożliwienie dokonywania przewozu, co oznacza, że budowla kolejowa została wyłączona ze zwolnienia podatkowego określonego w art. 7 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy. Stan techniczny budowli w tej sytuacji - jak słusznie podnosiło to Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. - był bez znaczenia (por. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 15 kwietnia 2010 r. o sygn. akt I SA/Sz 869/09 w sprawie ze skargi Spółki dot. roku podatkowego 2004). Reasumując, zaskarżona decyzja odpowiada prawu, a nieuzasadniona skarga podlega oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).