I SA/Sz 32/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Dziel, Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Kwiecińska (spr.),, Sędzia WSA Bolesław Stachura, , po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym w dniu 21 maja 2025 r. sprawy ze skargi Agencji Mienia Wojskowego w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia 29 listopada 2024 r. nr SKO/CZ/400/3827/2024 w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2022 r. oddala skargę Zaskarżoną decyzją z 29 listopada 2024 r., nr SKO/CZ/400/3827/2024 Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej: "Organ odwoławczy") utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta S. (dalej: "Organ I instancji") z 17 października 2024 r., nr WPIOL-VI.3120.7.34.2024.KBO, określającą A. (dalej: "Strona", "Skarżąca") wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2022 r. w kwocie [...] zł za nieruchomość położoną w S. przy ul. [...]. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia Organ odwoławczy wskazał art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U.2023.2383 t.j. ze zm.; dalej: "O.p."), oraz art. 1a, art. 2, art. 3, art.4, art. 5 i art. 6 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U.2019.1170 t.j. ze zm.; dalej: "u.p.o.l."). Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym. Decyzją z dnia 17 października 2024 r. Prezydent Miasta S. określił A. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2022 r. w kwocie [...]zł za nieruchomość położoną w S. przy ul. [...]. Do podstawy opodatkowania przyjęto: - grunty związane z działalnością gospodarczą o pow. 2.441 m2, - budynki związane z działalnością gospodarczą o pow. 438 m2. W uzasadnieniu decyzji Organ I instancji wskazał , że nieruchomości położone w S. przy ul. [...] objęte są umowami najmu zawartymi ze S. S., który prowadząc działalność gospodarczą zawarł z W. Oddziałem w S. (później A. - następca prawnym W. ) umowy najmu: lokalu użytkowego U1, położnego w budynku 22 o pow. użytkowej 50 m2 wraz z terenem o pow. 2.163 m2, stanowiącego część działki gruntu nr [...] z obrębu [...], lokalu użytkowego [...], położonego w budynku 26 o pow. użytkowej 140 m2; lokalu użytkowego [...] położonego w budynku 26 o pow. użytkowej 248 m2; nieruchomości gruntowej o pow. 228 m2, stanowiącej część działki nr [...] z obrębu [...] nieruchomości gruntowej o pow. 50 m2, stanowiącej część działki nr [...] z obrębu [...]. Organ I instancji stwierdził, że umowy najmu, które zawarła A. z najemcą S. S. nie przenoszą obowiązku podatkowego na najemcę, gdyż nie zawarł on ich ze Skarbem Państwa lecz z A. , która jest podmiotem (osobą prawną) odrębnym od Skarbu Państwa. W stosunku do najemcy nie znajduje zastosowania art. 3 ust. 1 pkt 4 lit. a u.p.o.l. i brak jest podstaw do uznania najemcy za podatnika podatku od nieruchomości odnośnie przedmiotowych nieruchomości. Zatem, zdaniem organu podatkowego I instancji A. na podstawie art. 3 ust. 1 pkt 4 lit. a u.p.o.l. jest podatnikiem podatku od nieruchomości za nieruchomości objęte postępowaniem, położone przy: ul. [...]: [...], [...], [...], ul. [...]: dz. nr [...] obręb [...], dz. nr [...] obręb [...]. Od przedmiotowej decyzji Strona złożyła odwołanie, zarzucając naruszenie przepisów zarówno prawa materialnego, jak i postępowania oraz domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji w całości i przekazania sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu strona powołała się na nowelizację przepisów i wejście w życie w dniu 29 września 2023 r. ustawy z dnia 17 sierpnia 2023 r. o zmianie ustawy o Agencji Mienia Wojskowego oraz niektórych innych ustawy (Dz.U.2023. 1872), a w szczególności na uchylenie pkt 7 w art. 7 ust. 1 w ustawie z dnia 10 lipca 2015 r. o Agencji Mienia Wojskowego (Dz.U2022.2061 oraz z 2023 r. poz. 1463) i dodaniem w ustawie art. 7a w brzmieniu: "Art. 7a", którego treść powołała. Zdaniem strony, wyłącznie w sytuacji, gdy A. podejmie działalność gospodarczą i przeznaczy do niej konkretny zasób nieruchomości, w świetle aktualnego brzmienia przepisów, zasób taki może być traktowany jako związany z prowadzeniem działalności gospodarczej. Tym samym, jeżeli nieruchomość A. w najmie/dzierżawie jest związana z działalnością gospodarczą najemcy/dzierżawcy, to najemca/dzierżawca powinien uiszczać podatek jak od nieruchomości związanej z prowadzeniem działalności gospodarczej. W odpowiedzi na zarzuty podniesione przez Stronę w odwołaniu, organ podatkowy I instancji podtrzymał swoje stanowisko w sprawie. Dodatkowo wskazał, że w zaskarżonej decyzji nie przyjął, że to A. była podmiotem prowadzącym działalność gospodarczą na spornych nieruchomościach. Zastosowanie stawek związanych z działalnością gospodarczą wynikało z przeznaczenia i wykorzystywania przedmiotowych nieruchomości (warsztat samochodowy z biurem, placem postojowym oraz parkingiem) przez najemcę (przedsiębiorcę) w swojej działalności gospodarczej. Organ odwoławczy zaskarżoną do tutejszego sądu decyzją z 29 listopada 2024 r. utrzymał w mocy decyzję Organu I instancji. Organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji wskazał, że wyrokami o sygn. akt I SA/Sz 812/22 z 9 lutego 2023 r. oraz sygn. akt I SA/Sz 50/23 z 20 kwietnia 2023 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uchylił decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w sprawach dot. ustalenia S. S. (najemcy nieruchomości A. ) wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2016 r. i 2017 r. wraz z poprzedzającymi je decyzjami Organu I instancji. W uzasadnieniu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wskazał, że umowy najmu, które zawarła z S. S. A. nie przenoszą obowiązku podatkowego na Skarżącą, gdyż nie zawarł ich ze Skarbem Państwa, lecz z A. , która jest podmiotem (osobą prawną) odrębnym od Skarbu Państwa. W ocenie Sądu, w stosunku do S. S. nie znajduje zastosowania art. 3 ust. 1 pkt 4 u.p.o.l, brak jest zatem podstaw do uznania strony za podatnika podatku od nieruchomości odnośnie przedmiotowego mienia. Organ odwoławczy uznał za nieprawidłowe stanowisko Strony, że nie można przypisać jej statusu podatnika za wydzierżawione przedmioty opodatkowania, gdyż jest nim Skarb Państwa, a zatem na podstawie umowy dzierżawy obowiązek podatkowy przechodzi na dzierżawcę. W sprawie nie znajduje zastosowania art. 3 ust. 1 pkt 4 lit. a u.p.o.l. Stwierdził, że kluczowe znaczenie w sprawie ma fakt, że na podstawie umów najmu zawartych ze S. S. sporne nieruchomości zostały oddane w najem podmiotowi, który jest przedsiębiorcą wpisanym do Centralnej Ewidencji Działalności Gospodarczej, do której zgłosił jako dodatkowe, stałe miejsce prowadzenia działalności nieruchomość stanowiącą przedmiot umowy najmu. W zawartych z najemcą umów wynika wprost, że ich przedmiotem są lokale użytkowe z przeznaczeniem na prowadzenie biura warsztatu samochodowego, parkingu oraz handel i usługi. Ponadto wyjaśnił, że w sytuacji, gdy podmiot, któremu oddano w najem nieruchomości na podstawie wskazanych umów i aneksów do nich na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej, to zasadne jest opodatkowanie ich przyjętymi przez Organ I instancji stawkami podatkowymi. Organ odwoławczy nie dopatrzył się również naruszenia przepisów postępowania. Na koniec wskazał, że przedmiotem odwołania jest wymiar podatku od nieruchomości za 2022 r., a zatem nie znajduje tu ewentualnego zastosowania nowelizacja przepisów ustawy o Agencji Mienia Wojskowego z 2023 r. Strona zaskarżyła powyższą decyzję Organu odwoławczego skargą wniesioną do tutejszego Sądu wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Organu I instancji w całości, oraz przekazanie Organowi I instancji do ponownego rozpoznania, ewentualnie wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie Organowi odwoławczemu do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie od Organu na rzecz Skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji Strona zarzuciła naruszenie prawa materialnego i procesowego, tj.: 1) art. 7 ust. 1 i art. 30 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 10 lipca 2015 r. o Agencji Mienia Wojskowego (Dz.U.2024.98 t.j. ze zm.; dalej: "u.a.m.w.") w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 3 i 4 w zw. z art. 5 ust. 3 u.p.o.l. poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że A. była podmiotem prowadzącym działalność gospodarczą na spornych nieruchomościach; 2) art. 3 ust. 1 pkt 4 lit. a u.p.o.l. w zw. z art. 187 § 1, w zw. z art. 122 i art. 181 O.p. poprzez ich niezastosowanie, w następstwie czego organ podatkowy w sposób nieprawidłowy określił podatnika podatku od nieruchomości i tym samym nieprawidłowo określił adresata decyzji (A. zamiast najemcy). W uzasadnieniu zarzutów skargi Skarżąca przedstawiła argumentację celem ich poparcia. W odpowiedzi na skargę Organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.2024.1267 t.j. ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości w zakresie swojej właściwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 cytowanego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2024.935 t.j.; dalej: "P.p.s.a.") wynika, że sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla zaskarżoną decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto, stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach, albo stwierdza ich wydanie z naruszeniem prawa. Przy tym, z mocy art. 134 § 1 P.p.s.a. tejże kontroli, legalności dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Działając w tak zakreślonych granicach procedowania należy stwierdzić, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Spór w sprawie dotyczy uznania skarżącej (A. ) za podatnika podatku od nieruchomości w odniesieniu do gruntów i budynków oddanych w najem przedsiębiorcy oraz opodatkowanie tych gruntów i budynków w wysokości określonej według stawek dla nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Skarżąca w treści skargi powołuje się na dokonaną nowelizację przepisów w związku z wejściem w życie w dniu 29 września 2023 r. ustawy z dnia 17 sierpnia 2023 r. o zmianie ustawy o Agencji Mienia Wojskowego oraz niektórych innych ustawy, która to nowelizacja - w Jej ocenie - w praktyce wyłącza możliwość zajęcia przez organy podatkowe stanowiska, że nieruchomości A. pozostają związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. W ocenie Skarżącej, wyłącznie w sytuacji, gdy A. podejmie działalność gospodarczą i przeznaczy do niej konkretny zasób nieruchomości, zasób taki może być traktowany jako związany z prowadzeniem działalności gospodarczej. Zdaniem Skarżącej, to najemca jako posiadacz gruntu Skarbu Państwa winien uiszczać podatek od nieruchomości, zgodnie z przepisem art. 3 ust. 1 pkt 4a u.p.o.l. W ocenie Organu podatkowego, umowy najmu zawarte z najemcą, nie przenoszą obowiązku podatkowego na najemcę, gdyż najemca nie zawarł ich ze Skarbem Państwa lecz z A. , która jest podmiotem (osobą prawną) odrębnym od Skarbu Państwa. Sąd w zaistniałym sporze rację przyznaje organowi. W pierwszej kolejności należy wskazać, że zagadnienie prawne statusu prawnego A. jako podatnika podatku od nieruchomości oraz zasadności opodatkowania nieruchomości powierzonych temu podmiotowi celem wykonywania prawa własności i innych praw rzeczowych najwyższą stawką podatkową właściwą dla działalności gospodarczej, było dotychczas przedmiotem wielu rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego, w szczególności w wyrokach z: 4 marca 2021 r., III FSK 895/21 – 899/21; 16 czerwca 2021 r., III FSK 25/21 i III FSK 60/21; 6 października 2021 r., III FSK 4056/21; 3 grudnia 2021 r., III FSK 4421/21; 13 kwietnia 2022 r., III FSK 2075/21. Na kanwie przytoczonego orzecznictwa wypracowane zostało jednolite stanowisko, które skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela i przyjmuje za własne, zgodnie z którym skarżąca jako agencja wykonawcza, jest podatnikiem podatku od nieruchomości, także w zakresie mienia, w stosunku do którego Skarb Państwa powierzył jej wykonywanie prawa własności i innych praw rzeczowych. Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 4 lit. a) u.p.o.l. (w stanie prawnym obowiązującym w 2022 r.), podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące posiadaczami nieruchomości lub ich części albo obiektów budowlanych lub ich części, stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, jeżeli posiadanie wynika z umowy zawartej z właścicielem, Krajowym Ośrodkiem Wsparcia Rolnictwa lub z innego tytułu prawnego, z wyjątkiem posiadania przez osoby fizyczne lokali mieszkalnych niestanowiących odrębnych nieruchomości. Ustawodawca, wymieniając ogólnie umowę oraz inny tytuł prawny jako podstawę oddania w posiadanie nieruchomości, nie wskazał ich rodzaju. Na mocy ustawy z dnia 10 lipca 2015 r. o Agencji Mienia Wojskowego (Dz.U.2018.2308; dalej: "u.a.m.w."), Agencji powierzono wykonywanie prawa własności i innych praw rzeczowych w stosunku do mienia na rzecz Skarbu Państwa (art. 6 u.a.m.w.). W świetle art. 5 ust. 1 u.a.m.w. Agencja jest agencją wykonawczą w rozumieniu ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz.U.2022 poz. 1634, 1692, 1725, 1747 i 1768) nadzorowaną przez Ministra Obrony Narodowej. Zgodnie z kolei z przepisem art. 18 ustawy o finansach publicznych agencja wykonawcza jest państwową osobą prawną tworzoną na podstawie odrębnej ustawy w celu realizacji zadań państwa. Jak stanowi przepis art. 6 ust. 1 u.a.m.w. Skarb Państwa powierza Agencji wykonywanie w jego imieniu i na jego rzecz prawa własności i innych praw rzeczowych w stosunku do: 1) nieruchomości stanowiących jego własność: a) wykorzystywanych do zakwaterowania żołnierzy zawodowych, b) zajętych pod budowle i urządzenia związane z nieruchomościami, o których mowa w lit. a, c) uznanych za zbędne na cele obronności i bezpieczeństwa państwa, jeżeli przedstawiona przez Agencję propozycja wykorzystania tych nieruchomości uzasadnia ich przekazanie w celu realizacji zadań Agencji; 2) innego niż określone w pkt 1 mienia przekazanego Agencji; 3) mienia Skarbu Państwa: a) będącego do dnia przekazania Agencji w trwałym zarządzie jednostek organizacyjnych podległych Ministrowi Obrony Narodowej albo ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych lub przez nich nadzorowanych, niewykorzystywanego do realizacji ich zadań, b) przekazanego pozostałego po likwidacji państwowych osób prawnych, dla których organem założycielskim lub organem nadzoru był Minister Obrony Narodowej albo minister właściwy do spraw wewnętrznych. Stosownie z kolei do treści art. 6 ust. 2 u.a.m.w., Skarbowi Państwa reprezentowanemu przez Agencję przysługuje prawo własności lub inne prawa uzyskane z tytułu zbycia lub obciążenia prawem rzeczowym lub innym prawem mienia, o którym mowa w art. 1 pkt 2. Powyższa regulacja bezsprzecznie dowodzi, że Skarżąca występuje jako instytucja powiernicza Skarbu Państwa. Agencja należy do kategorii jednostek organizacyjnych określanych jako państwowe osoby prawne. Przyznanie jej osobowości cywilnoprawnej (art. 18 ustawy z 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych w zw. z art. 5 ust. 1 u.a.m.w.) oznacza, że jest ona odrębnym od Skarbu Państwa podmiotem prawa, działającym przez własne organy (E. Gniewek, Komentarz do Kodeksu cywilnego, Warszawa 2006, s. 77). Agencji nie należy utożsamiać zatem ze Skarbem Państwa (zob. wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 18 lutego 2009 r., II SA/Go 849/08). Występuje ona bowiem w obrocie prawnym samodzielnie, jako odrębny podmiot, któremu ustawa przyznała osobowość prawną (zob. uchwała Sąd Najwyższego z 3 października 2003 r., III CZP 59/03 - LEX nr 81287, w której SN podkreślił odrębność agencji oraz fakt, że gospodarowanie przez nią mieniem przekazanym jest formą jej działalności gospodarczej). Podkreślić należy, że stosunek powierniczy oparty jest na elemencie rozporządzania mieniem powierniczym na rzecz powiernika oraz elemencie zobowiązania powiernika wobec powierzającego do określonego zachowania, przy czym w stosunkach zewnętrznych (wobec osób trzecich) powiernik występuje jako właściciel i jest wyłącznym podmiotem powierzonych mu praw, natomiast jego zobowiązanie do korzystania z majątku powierniczego w sposób wynikający z celu ustanowienia stosunku powierniczego ogranicza jego prawa w stosunkach wewnętrznych (wobec powierzającego). Dlatego też, występowanie przez powiernika w stosunkach zewnętrznych jako wyłącznego podmiotu powierzonych mu praw implikuje jego postrzeganie oraz jego status prawny zarówno w stosunkach prywatnoprawnych, jak i publicznoprawnych. W szczególności, skoro powiernik jest podmiotem praw i obowiązków cywilnych, to również jest on podatnikiem. Skoro bowiem powiernik działa we własnym imieniu i w stosunkach zewnętrznych jest wyłącznym podmiotem powierzonych mu praw, wynikający z realizacji tych praw obowiązek podatkowy nie może być przerzucany na powierzającego, czyli Skarb Państwa. Występowanie przez powiernika w stosunkach zewnętrznych jako wyłącznego podmiotu powierzonych mu praw, faktyczne władanie nieruchomościami przekazanymi i rzeczywiste działanie w ramach prawa własności we własnym imieniu przemawia za przyjęciem, że skarżąca jawi się jako posiadacz przekazanych jej nieruchomości (por. wyroki: NSA z 15 kwietnia 2016 r., II FSK 1005/14; WSA w Poznaniu z 5 stycznia 2023 r., I SA/Po 257/22; WSA we Wrocławiu z 20 kwietnia 2023 r., I SA/Wr 510/20). Zdaniem Sądu, w świetle ustaleń Organu podatkowego – nie ulega wątpliwości, że A. włada spornymi nieruchomościami jak właściciel. Wynika to zresztą z dyspozycji wcześniej wspomnianego art. 6 ust. 1 u.a.m.w. Nie ulega wątpliwości, że Skarżąca wykonuje – z wyłączeniem innych osób – wszystkie trzy podstawowe uprawnienia właścicielskie Skarbu Państwa w zakresie tak powierzonego jej mienia, a zatem prawo do: rozporządzania nim i obciążania go, korzystania i pobierania z niego pożytków oraz jego posiadania, stosownie do dyspozycji art. 140 i art. 222 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz.U.2024.1061 t.j. ze zm.; dalej: "k.c."). To zaś – zgodnie z definicją z art. 336 k.c. – zapewnia AMW przymiot posiadacza samoistnego, na którym z kolei – zgodnie z art. 3 ust. 3 u.p.o.l. – spoczywa obowiązek podatkowy w zakresie podatku od nieruchomości. Podkreślić przy tym trzeba, że posiadacz samoistny nie traci posiadania przez to, że oddaje drugiemu rzecz w posiadanie zależne (art. 337 k.c.), które jest z kolei przymiotem – w szczególności – władającego faktycznie rzeczą dzierżawcy, najemcy lub mającego inne prawo, z którym łączy się określone władztwo nad cudzą rzeczą (por. art. 336 k.c.). Z tych względów nie zasługują na uwzględnienie zarzuty naruszenia art. 7 ust. 1 i art. 30 ust. 1 pkt 2 u.a.m.w. w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 3 i w zw. z art. 5 ust. 3 u.p.o.l. Przy czym niezrozumiały jest zarzut dotyczący art. 5 ust. 3 u.p.o.l., który przewiduje możliwość różnicowania przez radę gminy wysokości stawek podatku od nieruchomości od budynków lub ich części dla poszczególnych rodzajów przedmiotów opodatkowania. Odnośnie prawidłowości opodatkowania spornych gruntów i budynków w wysokości określonej według stawek dla nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej Sąd wskazuje, że dla opodatkowania najwyższą stawką podatku od nieruchomości istotnym jest, że przedmiot opodatkowania jest związany z działalnością gospodarczą. Zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. przez grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej rozumie się grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z zastrzeżeniem ust. 2a. Przepis art. 1a ust. 2a stanowi: do gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej nie zalicza się: 1) budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami; 2) gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b i d; 3) budynków, budowli lub ich części, w odniesieniu do których została wydana decyzja ostateczna organu nadzoru budowlanego, o której mowa w art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, lub decyzja ostateczna organu nadzoru górniczego, na podstawie której trwale wyłączono budynek, budowlę lub ich części z użytkowania (...). W rozpatrywanej sprawie, organy obu instancji prawidłowo uznały, że nieruchomości objęte postępowaniem, położone przy [...], J. S. [...], J. S. [...], J. S. dz. Nr. [...] obręb [...], J. S. dz. Nr [...] obręb [...] wraz ze znajdującymi się na nich budynkami są związane z działalnością gospodarczą. Wymienione nieruchomości na podstawie zawartych umów najmu oraz aneksów do nich, zostały przekazane S. S. prowadzącemu działalność gospodarczą pod firmą "[...]) w celu wykorzystania w prowadzonej działalności gospodarczej. Z zawartych z najemcą umów wynika, że ich przedmiotem są lokale użytkowe, zabudowane nieruchomości gruntowe z przeznaczeniem na prowadzenie biura warsztatu samochodowego oraz handel i usługi, jak również parkingu. Z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej wynika, że adres S. ul. [...]. J. S. nr [...] zgłoszony został jako dodatkowe stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej przedsiębiorcy (najemcy). Trzeba przy tym zauważyć, że z treści zawartych umów najmu wynika, że najemca będzie przeprowadzać konserwacje i bieżące remonty na własny koszt. Skarżąca uzyskiwała zatem korzyść w postaci czynszu lub nieponoszenia kosztów remontu czy utrzymania lokalu. Sąd szczególnie podkreśla, że w rozpoznawanej sprawie Organ podatkowy nie przyjął, że to A. była podmiotem prowadzącym działalność gospodarczą na spornych nieruchomościach, w szczególności zaś, że oddanie przez Skarżącą powierzonych nieruchomości Skarbu Państwa odpłatnie podmiotom trzecim stanowi prowadzenie działalności gospodarczej przez Skarżącą. Zastosowanie stawek podatku od nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą – w rozpoznawanej sprawie - wynikało z przeznaczenia i wykorzystywania przedmiotowych nieruchomości (warsztat samochodowy z biurem, placem postojowym oraz parkingiem) przez najemcę S. S. w swojej działalności gospodarczej. W ocenie Sądu, przeprowadzone w postępowaniu czynności i będące ich następstwem ustalenia faktyczne, co do zaistnienia związku gruntów i budynków z działalnością gospodarczą odpowiadają wymogom wynikającym z art. 122, art. 187 § 1 i art. 181 O.p.. Organy podatkowe podjęły w sprawie wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i zgromadziły dowody uprawniające do wydania decyzji. Ocena zebranego materiału dowodowego mieści się w granicach wyznaczonych przez zasadę swobodnej oceny dowodów. W uzasadnieniu decyzji organów obu instancji wskazano podstawy prawne i faktyczne poczynionych ustaleń. Fakt, że materiał dowodowy zebrany w sprawie został odmiennie od woli Skarżącej oceniony przez organy podatkowe nie świadczy o wadliwości zaskarżonej decyzji. Tym samym za nieuzasadnione uznać należy zarzuty naruszenia art. 122, art.181, art.187 § 1 O.p. Zdaniem Sądu, na status A. w 2022 r. nie mogły mieć wpływu regulacje dokonane ustawą z 17 sierpnia 2023 r. o zmianie ustawy o Agencji Mienia Wojskowego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U.2023.1872). Ponieważ powyższej nowelizacji Skarżąca przyznaje zasadnicze znaczenie – co w szczególności potwierdzają argumenty skargi - skład orzekający nie podzielając jej stanowiska zaznacza, że w tej mierze w pełni akceptuje pogląd wyrażony już w orzecznictwie, w tym w wyroku z 26 października 2023 r., III FSK 624/23 - zgodnie z którym, w demokratycznym państwie prawnym prawo nie działa wstecz (art. 2 Konstytucji RP). Wymienione powyżej regulacje prawne niewątpliwie nie stanowiły elementów podatkowych stanów faktycznych mających miejsce przed ich ustanowieniem. Z treści art. 1 pkt 2) ab initio i art. 1 pkt 3) cyt. ustawy z dnia 17 sierpnia 2023 r. nie wynika, że mają one charakter "precyzujący", w szczególności że "precyzują" prawo z odległych czasowo podatkowych stanów faktycznych, na przykład prawo obowiązujące w 2022 r. To oznacza, że wprowadzona zmiana ustawy w zakresie regulacji dotyczących prowadzenia działalności gospodarczej przez A. nie miała wpływu na wymiar podatku od nieruchomości za 2022 r. Warto również dodać, że co do zasady uzasadnienie nowelizacji nie jest źródłem prawa i może mieć jedynie znaczenie pomocnicze przy interpretacji przepisów. Nie można natomiast na jego podstawie wyprowadzać wniosków tak dalece odbiegających od treści przepisu, który w tym względzie został jasno sformułowany – o czym powyżej. Stanowisko prezentowane w orzecznictwie w powyższym względzie również było jednoznaczne. Reasumując podkreślić zatem należy, że dla formułowania ocen prawnych w niniejszej sprawie miarodajne jest brzmienie art. 7 ust. 1 pkt 7 u.a.m.w. obowiązujące w badanym roku podatkowym 2022. Wykładni tego przepisu dla potrzeb niniejszej sprawy nie można dokonywać z uwzględnieniem późniejszego uchylenia pkt 7 w ust. 1 art. 7 u.a.m.w., co nastąpiło z dniem 29 września 2023 r. na podstawie art. 1 pkt 2 lit. a tiret pierwsze ww. ustawy zmieniającej z 17 sierpnia 2023 r. o zmianie ustawy o Agencji Mienia Wojskowego oraz niektórych innych ustaw. Jest to bowiem istotna zmiana normatywna, która nie ma charakteru wykładni autentycznej i nie może być powoływana dla uzasadnienia interpretacji przepisów u.a.m.w., proponowanej przez Skarżącą, wzmocnionej nowym brzmieniem omawianej regulacji. Akceptacja takiego podejścia oznaczałaby bowiem działanie ww. przepisu ustawy nowelizacyjnej z mocą wsteczną, a zatem wbrew dyspozycji normy temporalnej z art. 13 tej ustawy, przewidującej, że wchodzi ona w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia. To samo odnosi się także do, dodanego przez ustawę nowelizacyjną, art. 7a u.a.m.w. Przepis ten reguluje możliwość i zakres prowadzenia działalności gospodarczej przez A. , stanowiąc, że do zadań A. , jako jej zadanie własne, może należeć prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie wynikającym z potrzeb obronności i bezpieczeństwa państwa (ust. 1). Natomiast, zgodnie z ust. 2 tego nowo dodanego artykułu, nie stanowi prowadzenia działalności gospodarczej gospodarowanie przez A. powierzonymi i użyczonymi nieruchomościami Skarbu Państwa w ramach zadań własnych wskazanych w art. 7 ust. 1 pkt 1-6, 7a, 9, 9a, 12, 14 i 15 (por. wyrok WSA we Wrocławiu z 22 października 2024 r., I SA/Wr 381/24). Jednakże nawet gdyby przyjąć hipotetycznie, że przepis art. 7a ust. 2 u.a.m.w. dodany przez art. 1 pkt 3 ww. ustawy zmieniającej z dnia 17 sierpnia 2023 r. mógł być zastosowany w niniejszej sprawie, to wyjaśnić należy, że wyższa stawka podatku została zastosowana wobec Skarżącej nie dlatego, że prowadzi ona działalność gospodarczą, ale dlatego, że oddała powyższe nieruchomości w posiadanie zależne na rzecz podmiotu, który wykorzystuje je w prowadzonej działalności gospodarczej. W tej sytuacji orzekający w niniejszej sprawie Sąd uznał, że zarzuty podniesione przez Skarżącą nie mogły skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, gdyż nie były one zasadne. Rozpoznając niniejszą sprawę nie dopatrzono się również innych naruszeń prawa, które mogłyby uzasadnić uchylenie zaskarżonych decyzji (art. 134 P.p.s.a.). W świetle powyższych ustaleń należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzającą ją decyzja organu I instancji są zgodne z prawem, gdyż ani argumentacja skargi, ani też analiza akt sprawy nie ujawniła wad tego rodzaju, które mogły mieć wpływ na jej wynik, dlatego Sąd, działając na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku. Rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym nastąpiło zgodnie z art. 119 pkt 2 i art. 120 P.p.s.a. Przywołane orzeczenia sądów administracyjnych opublikowane są w internetowej bazie orzeczeń NSA - http://orzeczenia.nsa.gov.pl.