I SA/Sz 331/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Wojtysiak (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Zygmunt Chorzępa,, Sędzia WSA Joanna Wojciechowska, Protokolant Edyta Wójtowicz, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 29 sierpnia 2012 r. sprawy ze skargi D.G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 12 listopada 2009 r. nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2001r. od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów oddala skargę Dyrektor Izby Skarbowej w S. decyzją z dnia [...] r., nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji z dnia [...] r. nr [...] którą odmówiono uchylenia decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia [...] r., nr[...] , uchylającej w części decyzję Naczelnika P. Urzędu Skarbowego w K. z dnia [...] r. nr [...] i ustalającej D. G.-L. (poprzednio: D. G.-W., obecnie: D. G.) podatek dochodowy od osób fizycznych za rok 2001w kwocie [...] zł od dochodów w wysokości [...] zł z nieujawnionych źródeł lub nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodu. Strona nie zgodziła się z rozstrzygnięciem organu odwoławczego i wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, który wyrokiem z dnia 15 grudnia 2004 r. o sygn. akt SA/Sz 1439/03 uchylił zaskarżoną decyzję. Następnie, Dyrektor Izby Skarbowej w S. po rozpoznaniu sprawy, decyzją z dnia [...] r. uchylił decyzję organu podatkowego pierwszej instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Naczelnik P. Urzędu Skarbowego w K., po ponownym przeprowadzeniu postępowania oraz uzupełnieniu materiału dowodowego w sprawie, wydał w dniu [...] r. decyzję. Po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego organ drugiej instancji, decyzją z dnia 18 lipca 2006 r. orzekł o uchyleniu decyzji pierwszoinstancyjnej w części i ustalił stronie zryczałtowany podatek w kwocie [...] zł od dochodów pochodzących ze źródeł nieujawnionych w wysokości [...] zł. Wyrokiem z dnia 23 maja 2007 r. o sygn. akt. I SA/Sz 635/06, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę skarżącej na tę decyzję. D. G. w dniu [...] r. złożyła wniosek o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia [...] r., powołując się na zaistnienie przesłanek określonych w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, tj. ujawnienie istotnych dla sprawy dowodów, które istniały w dniu wydania decyzji, a nie były znane Naczelnikowi P. Urzędu Skarbowego w K. Okolicznością uzasadniającą powyższe żądanie miały być zeznania bliskiej koleżanki podatniczki - J. M., której, zgodnie z twierdzeniem strony, doskonale znana była jej sytuacja życiowa, w tym również finansowa. Wnioskodawczyni dodała, że znajoma ta na spotkaniu towarzyskim przypomniała podatniczce wiele faktów dotyczących jej życia osobistego. Do wniosku dołączyła złożone na piśmie oświadczenie J. M., wnosząc o przesłuchanie jej jako świadka posiadającego informacje o stosunkach łączących stronę z K. L. Podatniczka zaznaczyła przy tym, że nie powoływała wcześniej J. M. na świadka, gdyż straciła z nią kontakt w 2002 r. Dyrektor Izby Skarbowej w S. postanowieniem z dnia [...] r. wznowił postępowanie zakończone decyzją ostateczną z dnia [...] r. W toku postępowania strona złożyła dodatkowe wyjaśnienia na piśmie, przedkładając wraz z ostatnim pismem wydruki z konta bankowego K. L. z 2005 r. oraz oświadczenie K. L. z dnia [...] r. Świadek stwierdził, że w okresie od 1999 r. do sierpnia 2004 r. był w związku konkubenckim z D. G. oraz, że w tym okresie otrzymywała od niego około [...] [...] zł miesięcznie na prowadzenie wspólnego gospodarstwa domowego. Postanowieniem z dnia [...] Dyrektor Izby Skarbowej w S. odmówił przeprowadzenia dowodu z przesłuchania świadka J. M., uznając, że okoliczności, których wystąpienie miał potwierdzić wskazany świadek, były już przedmiotem poprzednio przeprowadzanego postępowania dowodowego. Organ odwoławczy decyzją z dnia [...] r. odmówił uchylenia decyzji z dnia [...] r. w całości uznając, że postępowanie przeprowadzone w myśl art. 243 § 2 Ordynacji podatkowej nie potwierdziło zasadności argumentów podnoszonych przez stronę, co dowodzi, że nie istniały podstawy faktyczne i prawne do uchylenia ww. decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Skarbowej w S., w oparciu o art. 245 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Decyzją z dnia [...] r., Dyrektor Izby Skarbowej w S. utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] r. Zdaniem organu, analiza akt sprawy wykazała, że kwestia partycypowania w kosztach utrzymania D. G. przez jej ówczesnego konkubenta K. L. była już przedmiotem oceny w postępowaniu zakończonym decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia [...] r. Wyżej wymieniony już w oświadczeniu z dnia [...] r. potwierdził, że od 1999 r. był partnerem życiowym strony oraz łożył na jej utrzymanie. Podatniczka również powoływała się na powyższe okoliczności w piśmie z dnia 15 grudnia 2005 r. Wobec powyższego, oświadczenie J. M. o współfinansowaniu wydatków podatniczki oraz jej rodziny przez K. L. nie posiadało waloru nowej okoliczności faktycznej bądź nowego dowodu w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu organ odwoławczy za zasadne uznał powtórzenie argumentacji przytoczonej przez organ pierwszej instancji, a mianowicie, że: – w postępowaniu odwoławczym zakończonym wydaniem decyzji z dnia [...] r., w dniu [...] r. przesłuchano w charakterze świadka K. L., który potwierdził, że od 1999 r. partycypował w wydatkach ponoszonych przez stronę, a ponadto w toku tego postępowania składał on też oświadczenia, z których wynika, iż łożył na utrzymanie D. G. (oświadczenie z dnia 8 grudnia 2005 r.); – większość wyciągów z konta bankowego K. L. została załączona w poczet materiału dowodowego zgromadzonego wcześniej i podlegała ocenie we wcześniejszym postępowaniu, ponadto potwierdzały one jedynie, że wyżej wymieniony przekazywał na rzecz podatniczki środki finansowe w roku 2005; – zdaniem organu odwoławczego, ocena wyżej wymienionych oświadczeń, jako mało wiarygodnych, była właściwa, zarówno w kontekście licznych rozbieżności (omówionych szczegółowo na stronie 7-8 decyzji), jak i całokształtu dokonywanych przez D. G. operacji finansowych oraz sposobu nabywania mienia w okresie od 1999 do 2005 roku, co czyniła, korzystając z oprocentowanych kredytów, jak wynika z materiału dowodowego zgromadzonego we wcześniejszym postępowaniu, mimo iż zgodnie z twierdzeniami K. L., powinna dysponować w tym okresie kwotą ok.[...] zł lub nawet [...] zł oraz kwotą [...] zł pochodzącą z darowizn od rodzeństwa podatniczki (szczegółowy opis czynności podejmowanych w tym względzie przez stronę znajduje się na stronie 8-9 decyzji); – okoliczność finansowego wsparcia K. L. udzielanego D. G. podlegała również ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, który w wyroku z dnia 23 maja 2007 r., I SA/Sz 635/06 stwierdził, że "Nie budzi zastrzeżeń co do zgodności z wymaganiami wiedzy, doświadczenia życiowego i logiki uznanie za niewiarygodne wyjaśnień skarżącej oraz zeznań K. L., co do tego, że poczynając od 1999 roku łożył na jej utrzymanie tak, że mogła zaoszczędzić na wydatki 2001 r. znaczne kwoty". Organ zaznaczył przy tym, że stosownie do art. 153 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, związany był oceną prawną wyrażoną w orzeczeniu Sądu. Ustosunkowując się do zarzutów dotyczących odmowy przeprowadzenia dowodu w przedmiocie przesłuchania świadka, organ odwoławczy przywołując treść art. 188 Ordynacji podatkowej, stwierdził, że informacje zawarte w oświadczeniu J. M., a dotyczące funkcjonowania związku D. G. i K. L. stanowiły (jak wskazano wcześniej) przedmiot przesłuchania wyżej wymienionych oraz składanych przez nich oświadczeń w toku wcześniejszego postępowania, co pozwoliło na ocenę stosunków wówczas panujących między nimi. Organ ten podkreślił także, iż powyższe postanowienie zapadło w toku postępowania wznowieniowego, a w takim przypadku istotne dla sprawy są jedynie nowe okoliczności bądź nowe dowody. Powoływane przez wyżej wymienione osoby okoliczności nie miały charakteru nowych. Na zakończenie organ odwoławczy stwierdził, że ujawnienie nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów, o jakich mowa w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, nie oznacza sytuacji, w której takie okoliczności są wyprowadzane z odmiennej oceny dowodów znanych organowi wydającemu decyzję pierwotną. Tymczasem podatniczka przedstawiła dowody na poparcie okoliczności powoływanych już we wcześniejszym postępowaniu, a mające na celu jedynie zmianę oceny faktów i okoliczności, na które strona już bezskutecznie powoływała się. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie strona zarzuciła, że decyzja została wydana z rażącym naruszeniem interesu prawnego skarżącej oraz przepisów postępowania określonych w Ordynacji podatkowej, w szczególności art. 120-122, art. 180, art. 187, art. 188, art. 191 oraz art. 240 § 1 pkt 5 i art. 243 § 2, na podstawie których utrzymano w mocy decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia 18 lipca 2006 r. a także art. 20 ust. 1 i ust. 3 oraz art. 30 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, przez przyjęcie, że K. L. (konkubent, a następnie mąż) nie partycypował w kosztach wspólnego zamieszkiwania i utrzymania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uznał, że skarga jest zasadna. Na wstępie Sąd omówił instytucję wznowienia postępowania i postępowanie wznowieniowe z art. 240 § 1 pkt 1-11 oraz art. 243 § 2 Ordynacji podatkowej. Według Sądu, o ile organ miał rację, odmawiając przymiotu nowego dowodu zeznaniom K. L., o tyle J. M. w poprzednim postępowaniu nie występowała w charakterze świadka. Pod pojęciem nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów należy rozumieć zarówno okoliczności lub dowody nowo odkryte, jak również po raz pierwszy zgłoszone przez stronę. Sąd dokonał wykładni art. 188 Ordynacji podatkowej i stwierdził, że możliwość przeprowadzenia dowodu jest podstawową gwarancją procesową. W ocenie Sądu w sprawie nowym dowodem, na który powołała się Strona, były zeznania J. M. Wprawdzie miał on dotyczyć okoliczności badanych już w postępowaniu zakończonym decyzją ostateczną Dyrektora Izby Skarbowej, jednak był to dowód, który nie był przedmiotem oceny w tymże postępowaniu. Sąd zauważył, że nie jest przesłanką negatywną przeprowadzenie żądanego dowodu założenie o nieprzydatności zeznań świadków w sprawie. Organ podatkowy może nie dać wiary świadkom, ale nie wolno mu dezawuować ich bez przesłuchania. Zdaniem Sądu, organ podatkowy powinien dopuścić dowód z przesłuchania świadka na okoliczność partycypowania w kosztach utrzymania Skarżącej przez konkubenta, a następnie dokonać oceny tych zeznań, w konfrontacji z innymi dowodami zebranymi w sprawie. W tym zakresie organy podatkowe naruszyły art. 122, art. 180, art. 187 § 1 i art. 188 Ordynacji podatkowej. Dyrektor Izby Skarbowej w S. w skardze kasacyjnej od powyższego wyroku zarzucił naruszenie: – art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 roku, poz. 270) zwanej dalej "p.p.s.a.", przez wadliwe sporządzenie uzasadnienia uniemożliwiające odtworzenie rozumowania Sądu. Sąd nie wyjaśnił, dlaczego w jego ocenie przeprowadzenie spornego dowodu z przesłuchania świadka spełnia wymagania stawiane przez art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej; – art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 240 § 1 pkt 5 oraz art. 245 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej przez ich niezastosowanie oraz uznanie, że Dyrektor winien był dopuścić dowód z przesłuchania J. M., podczas gdy Dyrektor nie rozstrzygał w zaskarżonej decyzji co do istoty sprawy, a jedynie co do istnienia przesłanki wznowienia postępowania; – art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej przez przyjęcie, że dowód z zeznań tego świadka jest dowodem nowym w sprawie. Wobec powyższego, organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę kasacyjną D. G., reprezentowana przez pełnomocnika, wniosła o jej oddalenie i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 16 marca 2012 r. uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 27 maja 2010 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania temu Sądowi oraz zasądził od D. G. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w S. [...] zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. W uzasadnieniu NSA wskazał, że sąd pierwszej instancji w zasadzie nie przedstawił oceny wskazanego przez stronę dowodu w kontekście wymogów płynących z art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, koncentrując się na art. 188 Ordynacji podatkowej, który dotyczy postępowania zwykłego i nie ma przełożenia na ten etap postępowania wznowieniowego, w którym ocenia się, czy powołany przez stronę dowód spełnia wymagania z art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, a więc czy może być uznany za podstawę do przystąpienia do merytorycznej weryfikacji decyzji ostatecznej. Sąd nie ocenił, czy dowód ten można uznać za istniejący w sprawie w dniu wydania decyzji, i niewłaściwie uznał, tj. przez pryzmat treści art. 188 Ordynacji podatkowej, że dowód ten nosi cechę nowego, ani też nie rozważył, czy jest on istotny dla sprawy. Nie odniósł też swoich ogólnych rozważań o rozłączności przesłanki nowych dowodów i nowych okoliczności do stanowiska organów podatkowych, że wskazane przez skarżącą okoliczności nie mają charakteru nowych, a przez to wraz z mającym posłużyć ich potwierdzeniu dowodem nie mogą być podstawą wznowienia. NSA podkreślił, że na tym etapie postępowania wznowieniowego, czyli przy badaniu przez organy podatkowe, czy wystąpiła przesłanka wznowienia, organ podatkowy nie przeprowadza dowodów wskazanych we wniosku jako podstawa wznowienia, wskazując przy tym, że na tym etapie postępowania nie jest możliwa ocena przedmiotowego dowodu przez ten Sąd pod kątem przesłanek z art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, gdyż nie uczynił tego wcale sąd pierwszej instancji. NSA stwierdził również, że nie można podzielić zarzutu organu, że z zaskarżonego wyroku nie wynika, czy Sąd uznał przesłuchania J. M. za nową okoliczność czy za nowy dowód w sprawie, gdyż wynikało to wprost z treści wyroku (por. str. 9 akapit 2, str. 10 akapit 1 oraz str. 11 akapit 2). Jednakże ocena tego dowodu dokonana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w świetle art. 188 Ordynacji podatkowej zamiast art. 240 § 1 pkt 5 tej ustawy była wadliwa na tyle, by orzeczenie to nie mogło się ostać. Reasumując, NSA wskazał, że Sąd pierwszej instancji nie dokonał prawidłowej kontroli zaskarżonej decyzji, gdyż przy swoich rozważaniach pominął treść art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Sąd ten nie zbadał, czy wskazany we wniosku przez skarżącą dowód z przesłuchania świadka spełnił przesłanki ze wskazanego przepisu, co otwierałoby drogę do weryfikacji ostatecznej decyzji wymiarowej przez pryzmat tegoż dowodu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Rozstrzygając ponownie w niniejszej sprawie należało mieć na uwadze wskazania wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 marca 2012 r., sygn. akt lI FSK 1800/10, uchylającego wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 27 maja 2010 r. sygn. akt I SA/Sz 68/10 i przekazujący sprawę do ponownego rozpoznania. Stosownie bowiem do treści art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 roku, poz. 270), zwanej dalej "p.p.s.a.", sąd któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Powołany wyżej wyrok NSA w sposób jednoznaczny wyznacza kierunek postępowania sądu pierwszej instancji, który nie posiada już - na tym etapie postępowania sądowoadministracyjnego - swobody w zakresie wykładni prawa, jak również nie może odstąpić od wskazań co do dalszego postępowania, zawartych w wyroku Sądu wyższej instancji. NSA w ww. wyroku wskazał m.in., że Sąd pierwszej instancji w swoim orzeczeniu wprawdzie przedstawił przesłanki wznowienia postępowania, jednakże nie ocenił wskazanego przez stronę dowodu w kontekście przesłanek z art. 240 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 roku, Nr 8, poz. 60), dalej zwanej "Ordynacją podatkową". Sąd nie ocenił, czy dowód z zeznań J. M. można uznać za istniejący w sprawie w dniu wydania decyzji oraz, czy jest istotny dla sprawy, ponadto niewłaściwie, tj. w oparciu o art. 188 Ordynacji podatkowej uznał, że dowód ten ma walor "nowego" dowodu w sprawie. Zatem, będąc związanym z dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny – przytoczoną powyżej - wykładnią przepisów prawa procesowego odnoszących się do instytucji wznowienia postępowania podatkowego, stwierdzić należy, że zgodnie z art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody, istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. Komentowany przepis pozwala zatem na wznowienie postępowania tylko wtedy, gdy ujawnione w danej sprawie okoliczności faktyczne lub dowody spełniają łącznie następujące cechy: są nowe, istniały w dniu wydania decyzji, nie były znane organowi, który wydał decyzję oraz mają istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Pierwszą z wymienionych cech przesłanki warunkującej wznowienie postępowanie jest to, że za okoliczności lub dowody w danej sprawie wskazane jako "nowe", uznać można takie, które istniały w dniu orzekania w postępowaniu zwykłym, ale organ orzekający dowodami tymi nie dysponował. Nie mają przy tym znaczenia przyczyny, które to spowodowały (por. wyrok NSA z 20 kwietnia 2012 r., I FSK 687/11, publikowane w internetowej bazie orzeczeń NSA: www.nsa.gov.pl). Pod pojęciem "nowych dowodów" należy rozumieć zarówno okoliczności lub dowody nowo odkryte lub po raz pierwszy zgłoszone przez stronę. Ponadto, dowody (okoliczności) te nie mogły być znane organowi. Z kolei za "istotne" dowody lub okoliczności faktyczne, w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się takie dowody i okoliczności faktyczne, których ocena miałaby znaczenie w sprawie i nie tylko prowadziłaby do wznowienia postępowania administracyjnego, ale także mogłaby wpłynąć na zmianę treści zaskarżonej decyzji. Zatem istotne dla sprawy będą tylko te dowody lub okoliczności faktyczne, których istnienie lub brak będzie bezpośrednio wpływać na treść orzeczenia (wyrok NSA z 25 czerwca 1985 r., I SA 198/85, ONSA 1985/1/35). A zatem, w myśl art. 240 § 1 pkt 5 O.p. okoliczność faktyczna lub dowód muszą być nie tylko nowe, muszą mieć również istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Sytuacja taka ma miejsce wtedy, gdy uwzględnienie określonej okoliczności faktycznej lub dowodu spowodowałoby wydanie odmiennej decyzji niż zapadła poprzednio – co też w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiło. W przedmiotowej sprawie skarżąca we wniosku o wznowienie postępowania (do którego załączyła oświadczenie J. M.) jako przyczynę wszczęcia tego trybu nadzwyczajnego wskazała istnienie nowego dowodu (nowych okoliczności faktycznych), tj. dowodu z przesłuchania świadka J. M. Strona wniosła o przesłuchanie świadka na okoliczność sytuacji materialnej strony, a w szczególności finansowego wsparcia jakie strona otrzymała od K. L. w latach 1999 – 2001 r. W uzasadnieniu wniosku D. G. podniosła także, że konkubent nie tylko przekazywał jej pieniądze na pokrycie kosztów utrzymania (m.in. uiszczenie opłat za mieszkanie), na spłatę kredytu zaciągniętego na kupno samochodu, ale także oddał do jej dyspozycji swoją kartę bankomatową. Strona nadmieniła także, że inwestowała środki pieniężne na giełdzie. W ocenie Sądu, wskazany przez skarżącą dowód z przesłuchania świadka J. M. na okoliczność wsparcia finansowego udzielonego stronie przez K. L., jak również oświadczenie J. M. sporządzone w dniu 21 lutego 2009 r. w swej treści nie zawierają nowych okoliczności faktycznych, gdyż dotyczą sytuacji materialnej i relacji łączących stronę z jej mężem, które to kwestie w świetle zgromadzonego materiału dowodnego w sprawie były przedmiotem analizy prowadzonej przez organ. Wprawdzie dowód z zeznań wyżej wymienionego świadka, jak również jego oświadczenie, nie były znane organowi w chwili wydania rozstrzygnięcia, bowiem w zwykłym postępowaniu podatkowym nie zostały zgłoszone przez stronę, wobec czego jej zeznanie i oświadczenie stanowiłyby nowy dowód w sprawie. Jednakże dowód ten nie wyczerpuje kolejnej cechy przesłanki uzasadniającej wznowienie postępowania, a mianowicie nie ma istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, gdyż okoliczności faktyczne w nim podniesione były już badane przez organ podatkowy, a ponowne ich rozpoznanie nie wpłynie w żadnym stopniu na zmianę istoty wydanego rozstrzygnięcia. W tym miejscu wypada przypomnieć, że kwestia przekazywania pieniędzy przez K. L. skarżącej była przedmiotem analizy przeprowadzonej przez organ podatkowy przed wydaniem decyzji w postępowaniu zwykłym. Organ w sposób obszerny i wyczerpujący omówił przyczyny, dla których odmówił wiarygodności zeznaniom oraz oświadczeniom, składanym przez ww. świadka. Organ odniósł się także do podniesionych przez podatniczkę okoliczności posługiwania się kartą kredytową, której właścicielem był tenże świadek, spłacania rat kredytu przez K. L., jak również do lokowania przez stronę środków pieniężnych w papiery wartościowe. Nadto, świadek w swoim oświadczeniu powołując się na okoliczności mogące mieć wpływ na zmianę rozstrzygnięcia, ograniczył się do wskazania kilku zdarzeń, świadczących o pomocy finansowej, której K. L. udzielał skarżącej, jednak bez wskazania konkretnych kwot pieniężnych, jak również częstotliwości występowania poszczególnych zdarzeń, np. podała jedynie orientacyjnie, że kilkakrotnie była świadkiem pobierania przez skarżącą około [...] zł za pomocą karty do bankomatu, należącej do wyżej wymienionego, widziała gotówkę, którą strona otrzymała od konkubenta na spłatę kredytu (ale nie wskazała w jakiej wysokości). W ocenie Sądu, J. M. nie znała szczegółów co do faktycznej pomocy finansowej, jaką skarżącej udzielił K. L. Niektóre informacje uzyskała bezpośrednio od strony (m.in. o inwestowaniu części pieniędzy na giełdzie), inne były wynikiem jej obserwacji. Takie przedstawienie okoliczności nie potwierdza prawdziwości podniesionych faktów. Konkludując, wskazać należy, że powołany przez skarżącą we wniosku dowód z przesłuchania świadka J. M. nie spełniał wszystkich łącznych cech przesłanki wymaganej art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Wprawdzie dowód z zeznań świadka J. M. nie był przeprowadzony na etapie merytorycznego rozpoznania sprawy podatkowej, tj. przed wydaniem decyzji ostatecznej, i w tym kontekście jest nowym dowodem, jednak nie budzi wątpliwości Sądu, że okoliczności faktyczne, których wystąpienie miał potwierdzić świadek, nie mają charakteru "nowych" w rozumieniu przepisu określonego w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, były one już bowiem przedmiotem rozważań organu podatkowego w postępowaniu zwykłym. Ponadto, dowód ten nie sposób uznać za istotny w sprawie, gdyż dopuszczenie tego dowodu przez organ nie wniosłoby niczego znaczącego do sprawy, co mogłoby skutkować zmianą rozstrzygnięcia. Również oświadczenie świadka nie potwierdzało istnienia okoliczności istotnych dla sprawy, które uzasadniałyby zmianę ustalonego w decyzji stanu faktycznego sprawy. Jak wyżej wskazano "nowe dowody" lub "nowe okoliczności" służą ustalaniu faktycznego, rzeczywistego stanu faktycznego sprawy, przeprowadzenie zaś spornego dowodu miało na celu jedynie potwierdzenie okoliczności bezspornej, jednoznacznie wyjaśnionej, już udowodnionej. Przeprowadzenie zatem tego dowodu nie miałoby wpływu na ustalenia faktyczne dokonane już przez organ w zwykłym postępowaniu dowodowym. W związku z tym uznać należało, że organ odwoławczy nie naruszył art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, gdyż dowód z przesłuchania w charakterze świadka J. M. – jak również załączone oświadczenie świadka - nie spełniały wskazanych w tym przepisie wszystkich łącznych cech przesłanki, uzasadniającej wznowienie postępowania podatkowego. Wobec powyższego, należy podzielić stanowisko Dyrektora Izby Skarbowej w S., że podniesione przez stronę okoliczności nie mają charakteru nowych w stosunku do przeprowadzonego poprzednio postępowania dowodowego, a przez to wraz z mającym służyć ich potwierdzeniu dowodem z przesłuchania świadka, jako nieistotnym dla rozstrzygnięcia sprawy, nie mają wpływu na zmianę ostatecznego rozstrzygnięcia, wobec czego wobec treści art. 153 p.p.s.a. nie może prowadzić do uchylenia kwestionowanego rozstrzygnięcia. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.