I SA/Sz 349/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Marian Jaździński Sędziowie Sędzia NSA Zofia Przegalińska Sędzia WSA Alicja Polańska (spr.) Protokolant Anna Kalisiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 listopada 2005 r. sprawy ze skargi U.M. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia wniosku o wznowienie postępowania w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku od towarów i usług za grudzień 2000r. o d d a l a skargę W złożonej w Urzędzie Skarbowym deklaracji w zakresie podatku od towarów i usług VAT-7 za grudzień 2000 r. U.M. wykazała nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym w wysokości [...], z czego do zwrotu bezpośredniego na rachunek bankowy wykazała kwotę [...]. Urząd Skarbowy postanowieniem z dnia [...] wszczął z urzędu postępowanie podatkowe w sprawie podatku od towarów i usług za miesiąc grudzień 2000 r., które zostało zakończone wydaniem decyzji z dnia [...] nr [...], którą podatnikowi określono nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym w wysokości [...], w tym: - do zwrotu na rachunek bankowy podatnika - [...], - do przeniesienia na następny miesiąc - [...] oraz określono zaległość podatkową w kwocie [...]. W uzasadnieniu decyzji organ podatkowy stwierdził, iż strona w deklaracji VAT-7 zawyżyła podatek naliczony o kwotę [...], wynikającą z faktury VAT nr [...] z dnia [...] bowiem faktura ta została wystawiona przez "M" S.c. w K., której współwłaścicielami byli: U.M. oraz J.M., a dotyczyła ona sprzedaży inwestycji niezakończonego lokalu użytkowego położonego przy ul. [...] (przedpłata wynosiła [...] netto, a podatek VAT [...]), co według organu, oznacza, że przedmiotem sprzedaży, a następnie odsprzedaży były zaliczki (pieniądze), a nie towar (lokal), tak więc do czasu wystawienia faktury przez spółkę "M" na rzecz U.M. nie nastąpiło przeniesienie własności tego lokalu, co też mogło nastąpić wyłącznie w formie aktu notarialnego. Ponadto, spółka "M", nie będąc właścicielem lokalu, nie mogła dokonać jego sprzedaży i nie mogła również pobierać żadnych zaliczek tytułem sprzedaży lokalu, którego właścicielem nigdy się nie stała. Kwota ujęta w fakturze nie została zapłacona przez U.M.. Nie zgadzając się z powyższą decyzją, U.M. wniosła od niej odwołanie do Dyrektora Izby Skarbowej. W toku postępowania odwoławczego, w dniu [...], U.M. udzieliła doradcom podatkowym R.R. i H.S. pełnomocnictwa do jej reprezentowania przed organami podatkowymi w sprawie dotyczącej określenia jej zobowiązania w podatku od towarów i usług za miesiąc grudzień 2000 r. W wyniku rozpoznania odwołania, Izba Skarbowa decyzją z dnia [...] nr [...] utrzymała w mocy zaskarżoną decyzję, a uzasadniając swoje rozstrzygnięcie stwierdziła, że zakwestionowana faktura została wystawiona w trybie przepisu art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm.) i tym samym nie stanowiła u odbiorcy podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego, na mocy przepisu § 50 ust. 4 pkt 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 1999 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 109, poz. 1245). Na decyzję ostateczną organu odwoławczego U.M. złożyła skargę z dnia 29 maja 2002 r. do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego w Szczecinie, którą rozpoznał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, jako właściwy na podstawie przepisu art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.), i wyrokiem z dnia 10 marca 2004 r. o sygn. akt SA/Sz 1265/02 skargę oddalił, uznając iż zaskarżona decyzja nie narusza prawa. W uzasadnieniu wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uznał, że jakkolwiek podatniczka otrzymała w miesiącu grudniu 2000 r. od spółki cywilnej "M" fakturę VAT zawierającą podatek naliczony VAT, to jednakże za w pełni uzasadnione uznać należy stanowisko organów podatkowych obu instancji co do tego, że faktura ta nie dokumentowała sprzedaży, ani towaru, ani usługi, lecz w istocie dokumentowała sprzedaż prawa majątkowego, jakim była wierzytelność wystawcy faktury, a więc S.c. "M", wobec podmiotu, na rzecz którego wystawca ten wniósł wcześniej określonej wielkości kwoty tytułem przedpłaty na poczet ceny zakupu towaru w postaci budowanego lokalu użytkowego. Za słuszne więc, Sąd uznał stanowisko tychże organów, iż sprzedaż takiej wierzytelności nie stanowi przedmiotu opodatkowania podatkiem od towarów i usług i tym samym naliczony przy niej podatek VAT nie podlega odliczeniu od podatku należnego po stronie jej nabywcy. Wskazany wyżej, nieprawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie został zaskarżony przez jednego z upoważnionych pełnomocników U.M. – H.S. skargą kasacyjną z dnia 30 kwietnia 2004 r. do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie, jako naruszający przepisy art. 19 ust. 1 i 2 w związku z art. 6 ust. 8 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym poprzez błędną ich interpretację. Na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w Warszawie pełnomocnik strony dodatkowo podniósł zarzut, że przepis wykonawczy, tj. § 50 ust. 4 pkt 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 1999 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, który stanowił podstawę do odmowy obniżenia podatku należnego o zakwestionowany podatek naliczony, jest niezgodny z przepisami art. 64 ust. 2 i 3, art. 84 i art. 92 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, co orzekł Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 21 czerwca 2004 r. o sygn. akt SK 22/03. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie prawomocnym wyrokiem z dnia 11 lutego 2005 r. o sygn. akt FSK 1459/04 skargę oddalił. W dniu natomiast 17 lutego 2005 r. wpłynął do Dyrektora Izby Skarbowej wniosek pełnomocnika U.M., H.S. o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej już ostateczną i prawomocną decyzją Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego złożenia. Uzasadniając wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, pełnomocnik podniósł, iż Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie, rozpoznając skargę kasacyjną, nie mógł zająć się zarzutem niekonstytucyjności przepisu § 50 ust. 4 pkt 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 1999 r., ponieważ zarzut ten nie został podniesiony w skardze kasacyjnej. Jednak w innej, a rozpoznawanej w tym samym dniu, sprawie Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że upływ terminu do wznowienia postępowania nie ma znaczenia, bowiem można tłumaczyć niedochowanie terminu oczekiwaniem na wyrok NSA, co potwierdza także – według pełnomocnika – artykuł prasowy zamieszczony w "Rzeczpospolitej" z dnia 14 lutego 2005 r. Nr 37. Dlatego też, zdaniem pełnomocnika, chociaż U.M. dowiedziała się o treści wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 czerwca 2004 r. już 22 czerwca 2004 r., to jednak czekała na wyrok w swojej sprawie, sądząc że Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie, rozpoznając jej sprawę, uchyli zaskarżony skargą kasacyjną wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, skoro Trybunał Konstytucyjny uznał wcześniej za niezgodny z Konstytucją RP przepis § 50 ust. 4 pkt 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 1999 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym w zakresie, w jakim pozbawia prawa do obniżenia podatku należnego podatnika VAT nabywającego towar, czy usługę od podmiotu, który wystawił fakturę wraz z kwotą podatku, w sytuacji gdy sprzedaż nie była objęta obowiązkiem podatkowym albo została zwolniona od podatku, a kwota wykazana na fakturze została zapłacona. W wyniku rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, Dyrektor Izby Skarbowej postanowieniem z dnia [...] Nr [...] odmówił, na podstawie przepisów art. 162 i 163 § 1 oraz art. 241 § 1 Ordynacji podatkowej, przywrócenia terminu do wniesienia wniosku o wznowienie postępowania, uznał bowiem, że termin do złożenia wniosku upłynął w dniu 2 sierpnia 2004 r., albowiem powoływany przez pełnomocnika wyrok Trybunału Konstytucyjnego został ogłoszony w dniu 2 lipca 2004 r. (Dz. U. z dnia 2 lipca 2004 r., Nr 152, poz. 1610), a zatem wniosek powinien był zostać złożony – zgodnie z przepisem art. 241 § 1 Ordynacji podatkowej – w terminie miesiąca od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego. Oceniając natomiast przesłanki do przywrócenia uchybionego terminu, określone w przepisie art. 162 Ordynacji podatkowej, organ ten stwierdził, że przedstawione przez stronę okoliczności nie uprawdopodobniają, że uchybienie terminu nastąpiło bez winy zainteresowanego. O braku winy – według organu – można mówić wówczas, gdy niedopełnienie obowiązku zachowania terminu do dokonania czynności procesowej stało się niemożliwe z powodu przeszkody niedającej się przezwyciężyć. Tymczasem z okoliczności sprawy wynika, że niedochowanie terminu nastąpiło wskutek braku szczególnej staranności w prowadzeniu sprawy, oczekiwanie bowiem, że wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie zostanie z pewnością uchylony przez Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie było nieuzasadnione. Powyższe postanowienie zostało zaskarżone zażaleniem przez pełnomocnika U.M. do Dyrektora Izby Skarbowej, w uzasadnieniu którego pełnomocnik, podobnie jak we wniosku o przywrócenie terminu do wznowienia postępowania, powołał się na stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego w kwestii możliwości złożenia takiego wniosku po terminie oraz także na treść artykułu opublikowanego w "Rzeczpospolitej" z dnia 14 lutego 2005 r. Nr 37, w którym wskazano, że Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie – na marginesie uzasadnienia wyroku z dnia 11 lutego 2005 r. o sygn. akt FSK 1325/04, oddalającego skargę podatnika zarzucającego, iż wyrok WSA został oparty o niekonstytucyjny przepis rozporządzenia wykonawczego do ustawy o VAT na tej podstawie, że skarżący nie podniósł tego zarzutu w skardze kasacyjnej, a jedynie na rozprawie (stan faktyczny, jak w niniejszej sprawie) – wyraził pogląd, iż w tej sytuacji podatnik może jeszcze składać wniosek o wznowienie postępowania. Dyrektor Izby Skarbowej postanowieniem z dnia [...] Nr [...] utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie argumentując, jak w zaskarżonym postanowieniu oraz dodatkowo stwierdził, że artykuł prasowy nie stanowi prawa, ani tym bardziej podstawy do uchylenia kwestionowanego postanowienia. Pełnomocnik U.M. – H.S. wniósł skargę z dnia 25 kwietnia 2005 r. na powyższe postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie podnosząc zarzut naruszenia przepisu art. 162 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez błędną ocenę braku winy. Powołując się na Komentarz z 2003 roku do Ordynacji podatkowej (Oficyna Wydawnicza "UNIMEX" Wrocław 2003, str. 566-567) wskazał, że przepisy Ordynacji podatkowej nie wprowadziły w tym zakresie żadnych ograniczeń, co nie oznacza, że "Przy ocenie winy należy przyjąć obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy. Zajęcie stanowiska odmiennego, uwzględniającego subiektywny miernik staranności, wprowadziły do stosunków procesowych element niepewności (...). Pożądany tu jest kompromis polegający na tym, aby z jednej strony nie doprowadzić do pochopnego przywracania terminu, z drugiej zaś, aby na skutek nadmiernej surowości nie zamknąć stronie drogi do obrony jej praw." Pełnomocnik ponownie wskazał, że po wyroku Trybunału Konstytucyjnego strona nie złożyła wniosku o wznowienie postępowania, ponieważ była przekonana, że Naczelny Sąd Administracyjny uwzględni jej skargę i uchyli wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Swoje zaś przekonanie oparła na postanowieniach przepisów prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Prawo to przewiduje obowiązek podjęcia przez sąd wszystkich przewidzianych tą ustawą środków w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów wydanych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której sprawa dotyczy, jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia. Powołał się także na wyrok z dnia 9 marca 2004 roku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu o sygn. akt I SA/Po 450/03, w którym Sąd uznał potrzebę wyeliminowania z obiegu prawnego decyzji wydanych na podstawie aktu niezgodnego z Konstytucją RP, na mocy których powstał obowiązek zapłaty podatku, bowiem stwierdził, że decyzje określające wysokość zaległości podatkowej wydane na podstawie niekonstytucyjnych przepisów nie powinny stanowić podstawy obowiązku podatkowego. Według pełnomocnika, identyczny pogląd wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w "komentarzu" do wyroku z dnia 11 lutego 2005 r. o sygn. akt FSK 1325/04, oceniając decyzje oparte na przepisie prawa uznanym przez Trybunał Konstytucyjny za niezgody z Konstytucją RP, których nie można wyeliminować z obrotu prawnego z powodu braków formalnych skargi kasacyjnej i wskazując, że można je wyeliminować poprzez złożenie wniosku o wznowienie postępowania i stwierdził, że nie ma przy tym znaczenia, że jest już po terminie. W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Izby Skarbowej podtrzymał swoje stanowisko przedstawione w zaskarżonym postanowieniu z dnia [...] i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. Zgodnie z przepisem art. 241 § 1 Ordynacji podatkowej, wniosek o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną powinien być wniesiony w terminie miesiąca od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego. Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 21 czerwca 2004 r. o sygn. akt SK 22/03 orzekł, że przepis § 50 ust. 4 pkt 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 1999 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 109, poz. 1245) w zakresie, w jakim pozbawia prawa do obniżenia podatku należnego podatnika VAT nabywającego towar czy usługę od podmiotu, który wystawił fakturę wraz z kwotą podatku, gdy dana sprzedaż nie była objęta obowiązkiem podatkowym albo została zwolniona od podatku, a kwota wykazana w fakturze została zapłacona, jest niezgodny z art. 64 ust. 2, art. 64 ust. 3 w związku z art. 84 i art. 92 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Powyższe orzeczenie ogłoszone zostało w dniu 2 lipca 2004 r. (Dz. U. nr 152, poz. 1610), zatem termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania upłynął w dniu 2 sierpnia 2004 r. Wniosek taki pełnomocnik U.M. złożył w dniu 17 lutego 2005 r., tj. po upływie 6 miesięcy. Termin do wniesienia żądania przywrócenia uchybionego terminu jest terminem zawitym, co oznacza, że jego uchybienie powoduje, iż dokonanie wymaganej czynności jest prawnie bezskuteczne, jednakże przepis art. 162 Ordynacji podatkowej przewiduje możliwość przywrócenia uchybionego terminu, gdy spełnione zostaną trzy wymogi, tj.: gdy zainteresowany uprawdopodobni, że naruszenie terminu nastąpiło bez jego winy, a wniosek o przywrócenie terminu zostanie złożony w ciągu 7 dni od ustania przyczyny uchybienia terminu i, jednocześnie ze złożeniem wniosku, zostanie dokonana czynność, dla której był określony termin. Z powyższych wymogów, dwa zostały spełnione, gdyż pełnomocnik U.M. w terminie 7 dni od ustania przyczyny uchybienia terminu, tj. w dniu 17 lutego 2005 r. złożył wniosek o przywrócenie uchybionego terminu (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie ogłoszono w dniu 11 lutego 2005 r.), jak również, jednocześnie ze złożeniem wniosku, dokonał czynności, dla której był określony termin – złożył wniosek o wznowienie postępowania (w dniu 17 lutego 2005 r.), natomiast – jak prawidłowo to ustalił i ocenił Dyrektor Izby Skarbowej – w sprawie nie został spełniony trzeci z wymogów, tj. nie uprawdopodobniono, że uchybienie terminu nastąpiło bez winy zainteresowanego, bowiem o braku winy można mówić wówczas, gdy niedopełnienie obowiązku zachowania terminu do dokonania czynności procesowej stało się niemożliwe z powodu przeszkody niedającej się przezwyciężyć. Z okoliczności sprawy wynika, że niedochowanie terminu nastąpiło wskutek niezachowania przez pełnomocnika U.M. szczególnej staranności w prowadzeniu jej sprawy, oczekiwanie bowiem, że wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie zostanie uchylony przez Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie, który z urzędu weźmie pod uwagę treść wyroku Trybunału Konstytucyjnego było nieuzasadnione, gdyż – jak wynika to z treści przepisu art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, a strony mogą przytaczać tylko nowe uzasadnienie podstaw kasacyjnych. Przepis art. 183 § 2 tej ustawy wskazuje natomiast w punktach 1-6 przyczyny nieważności, wśród których nie wymieniono przesłanki wydania orzeczenia na podstawie przepisu, co do którego Trybunał Konstytucyjny orzekł o jego niezgodności z Konstytucją RP. Dodatkowo skład orzekający podkreśla, że to nie podatnik U.M. ponosi winę w niedochowaniu terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, jak słusznie argumentuje to jej pełnomocnik H.S., gdyż to pełnomocnicy ustanowieni przez nią już w toku postępowania odwoławczego, w dniu 4 marca 2002 r. w sprawie dotyczącej określenia jej zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za miesiąc grudzień 2000 r.: R.R. i H.S. (które to pełnomocnictwo zostało także załączone do wniosku o wznowienie postępowania), prowadzący jej sprawę na wszystkich etapach postępowania podatkowego i sądowo-administracyjnego zobowiązani byli do podjęcia wszelkich niezbędnych działań w tej sprawie, tj. także do złożenia w terminie wniosku o wznowienie postępowania, bowiem od nich jako profesjonalistów należało oczekiwać, że znając rygorystyczne wymogi formalne skargi kasacyjnej i granice jej rozpoznania, określone wprost w przepisie art. 183 § 1 wskazanej wyżej ustawy, nie będą oczekiwać na to, że Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie rozpoznając skargę kasacyjną, sporządzoną przez jednego z nich, uwzględni z urzędu treść wyroku Trybunału Konstytucyjnego, gdyż wskazany przepis Sądowi na to nie zezwalał. Według Sądu, złożenie skargi kasacyjnej z dnia 30 kwietnia 2004 r. nie stanowiło przeszkody do złożenia również wniosku do Dyrektora Izby Skarbowej o wznowienie postępowania w ciągu miesiąca od dnia ogłoszenia wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 czerwca 2004 r. Także – zdaniem składu orzekającego – pełnomocnik skarżącej przypisuje nadmierną wagę treści, przywołanego przez niego, artykułu prasowego z "Rzeczpospolitej" z dnia 14 lutego 2005 r. Nr 37, w którym – wbrew temu co zostało tam napisane – Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wyroku z dnia 11 lutego 2005 r. o sygn. akt FSK 1325/04, nie wyraził poglądu, iż w tej sytuacji tam opisanej, podatnik może jeszcze składać wniosek o wznowienie postępowania. W uzasadnieniu tego wyroku Sąd stwierdził, że cyt.: "...wyrok Trybunału Konstytucyjnego stwierdzający niekonstytucyjność objętych kontrolą norm prawnych może stanowić podstawę do wszczęcia postępowania przewidzianego w art. 190 ust. 4 Konstytucji RP w oparciu o przepisy Ordynacji podatkowej regulujące instytucję nadpłaty." Dodatkowo, tylko na marginesie, Sąd wyraża wątpliwość, czy wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 czerwca 2004 r. o sygn. akt SK 22/03, którym Trybunał orzekł, że przepis § 50 ust. 4 pkt 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 1999 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym w zakresie, w jakim pozbawia prawa do obniżenia podatku należnego podatnika VAT nabywającego towar czy usługę od podmiotu, który wystawił fakturę wraz z kwotą podatku, gdy dana sprzedaż nie była objęta obowiązkiem podatkowym albo została zwolniona od podatku, a kwota wykazana w fakturze została zapłacona, jest niezgodny z art. 64 ust. 2, art. 64 ust. 3 w związku z art. 84 i art. 92 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, dotyczy sytuacji jaka zaistniała w sprawie U.M., tj. określenia zobowiązania w podatku od towarów i usług za miesiąc grudzień 2000 r., bowiem w tej sprawie zakwestionowana faktura nie dokumentowała sprzedaży, ani towaru, ani usługi, lecz w istocie dokumentowała sprzedaż prawa majątkowego, jakim była wierzytelność wystawcy faktury, a więc s.c. "M", wobec podmiotu, na rzecz którego wystawca ten wniósł wcześniej określonej wielkości kwoty tytułem przedpłaty na poczet ceny zakupu towaru w postaci budowanego lokalu użytkowego. Mając powyższe okoliczności na uwadze, na podstawie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), należało orzec jak w sentencji.