I SA/Sz 351/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Wojciechowska, Sędziowie Sędzia WSA Marzena Kowalewska, Sędzia WSA Elżbieta Woźniak (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Beata Radomska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 12 lipca 2018 r. sprawy ze skargi O.R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 4 kwietnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego na 2018 r. oddala skargę. Burmistrz R., decyzją z dnia [...] r. nr [...] ustalił O. R. (Skarżącej) wymiar łącznego zobowiązania pieniężnego na 2018 rok w kwocie [...]zł. Wysokość podatku została ustalona na podstawie złożonej w dniu 2 sierpnia 2012 r. przez Skarżącą informacji w sprawie podatku rolnego, leśnego i od nieruchomości oraz danych z ewidencji gruntów. Podatek rolny w kwocie [...]zł został naliczony od ogólnej powierzchni użytków rolnych tj. [...] ha ([...] ha) – użytki rolne zwolnione. Podatek od nieruchomości wyliczony został naliczony od budynku mieszkalnego o powierzchni [...] m2 w kwocie [...]zł (stawka [...] zł/m2), budynku pozostałego o powierzchni [...] m2 w kwocie [...]zł (stawka [...] zł/m2) oraz za grunt o powierzchni [...] m2 w kwocie [...]zł (grunty pozostałe - stawka [...] zł/m2). Łącznie [...] zł. W złożonym odwołaniu O. R. wskazała, że nie prowadzi gospodarstwa rolnego, ani też nie prowadzi żadnej innej działalności gospodarczej. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] r. nr [...] utrzymało decyzję organu I instancji w mocy. W pierwszej kolejności, organ odwoławczy zauważył, że podstawę wymiaru podatków, a także ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym rejestrem,a wypis z takiego rejestru jest urzędowym dokumentem. Organ podatkowy nie ma podstaw do pomijania tych danych w postępowaniu podatkowym. Podważanie tych danych może nastąpić w postępowaniu prowadzonym przed właściwym organem administracji. Przy czym podmiotem legitymowanym do wystąpienia z wnioskiem o zmianę danych zawartych w ewidencji nie jest natomiast organ podatkowy. To podatnik jest uprawniony, a w pewnych sytuacjach zobowiązany, do wszczęcia procedury zmiany danych niezgodnych ze stanem faktycznym. Tym samym, podatnik kwestionujący dane zawarte w ewidencji powinien wystąpić z wnioskiem do starosty powiatowego o wszczęcie procedury zmiany danych w ewidencji gruntów. Następnie, odnosząc się do ustalenia Skarżącej kwoty podatku rolnego w wysokości [...] zł, organ odwoławczy wskazał, że z materiału dowodowego sprawy wynika, iż Skarżąca jest właścicielką gruntów oznaczonych w ewidencji gruntów jako działka o numerze ewidencyjnym [...], obręb [...] R. oznaczonej symbolem użytku RV o powierzchni [...] ha. Tym samym, jest ona zwolniona od podatku rolnego na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz.U.2016, poz. 617, ze zm.) - dalej u.p.r., zgodnie z którym zwalnia się od podatku rolnego użytki rolne klasy V, VI i VIz oraz grunty zadrzewione i zakrzewione ustanowione na użytkach rolnych. Odnosząc się natomiast do ustalenia Skarżącej kwoty podatku od nieruchomości, organ odwoławczy wskazał, że z akt sprawy wynika, że jest ona właścicielką budynku mieszkalnego o powierzchni użytkowej [...] m2, budynku pozostałego o powierzchni użytkowej [...] m2 oraz gruntów o powierzchni [...] m2 oznaczonych symbolem użytku "B" (tereny mieszkaniowe). Organ odwoławczy wskazał przy tym, że prawidłowość powyższych danych potwierdza złożona przez Skarżącą w dniu 2 sierpnia 2012 r. informacja w sprawie podatku od nieruchomości, podatku rolnego i podatku leśnego IN-1, IR-1, IL-1, w ewidencji gruntów i budynków jak również dane zawarte w prowadzonej dla tej nieruchomości księdze wieczystej [...] Mając zatem na uwadze, że Rada Miejska w R. w uchwale Nr XXVI/143/16 z dnia 30 listopada 2016 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości, określiła stawkę podatku od budynków mieszkalnych lub ich części w wysokości 0,75 zł od 1 m2 powierzchni użytkowej, budynków pozostałych w wysokości 7,54 zł od 1 m2 powierzchni użytkowej i od gruntów pozostałych w wysokości 0,44 zł od 1 m2 powierzchni, organ odwoławczy stwierdził, że ustalając wymiar podatku od nieruchomości na 2018 rok, organ I instancji zastosował stawki, które nie przekroczyły stawek maksymalnych określonych przez ustawodawcę (Obwieszczenie Ministra Rozwoju i Finansów z dnia 28 lipca 2017 r. w sprawie górnych granic stawek kwotowych podatków i opłat lokalnych w 2018 r. - [...]), zatem organ I instancji prawidłowo ustalił dla Skarżącej wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego za 2018 rok. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie Skarżąca O. R. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Ponadto wniosła o zasądzenie kosztów jakie poniosła w wysokości [...] zł i zasądzenie kosztów na rzecz pełnomocnika zgodnie z ustawą. W uzasadnieniu skargi, Skarżąca podniosła, że podatek od gruntów i zabudowań należny jest w przypadku prowadzenia działalności gospodarczej, której ona nie prowadzi, zatem w jej przypadku podatek ten jest nienależny. Ponadto wskazała, że jej nieruchomość nie jest gospodarstwem rolnym, a ona nie jest rolnikiem i nie prowadzi działalności rolniczej, zatem podatek rolny w jej przypadku również nie jest należny. Skarżąca wskazała także, że jej nieruchomości stanowią jej własność prywatną, z tego tytułu nie jest związana z Burmistrzem R. żadną umową, w związku z tym Burmistrzowi R. nie należy się za nie żadna opłata. Skarżąca zaznaczyła również, że ustawa o podatkach i opłatach lokalnych dotyczy opodatkowania przychodów w przypadku wynajmowania budynków (budowli) i czerpania z nich przychodów, to w jej przypadku nie ma ona zastosowania, bowiem Skarżąca nie wynajmuje swoich nieruchomości. Ponadto Skarżąca podniosła, że w latach od 2013 do 2018 nie składała informacji w sprawie podatku rolnego, a wręcz przeciwnie podnosiła zarzuty, że ten podatek jest nienależny. Nadto, wskazała, że takiej informacji dotyczącej podatku od nieruchomości, rolnego i leśnego nie składała również w 2012 r. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 - zwanej "p.p.s.a."), uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym zarzutami skargi (art. 134 p.p.s.a.). W wyniku kontroli zaskarżonej decyzji co do jej zgodności z prawem sąd stwierdził, że nie narusza ona przepisów prawa w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie jej z obrotu prawnego. Przedmiotem skargi jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S., utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy R., którą ustalono Skarżącej wymiar łącznego zobowiązania pieniężnego na 2018 r. w kwocie [...]zł, obejmująca następujące kwoty z tytułu podatku od nieruchomości: - od budynku mieszkalnego o pow. użytkowej [...] m2 - kwota podatku od nieruchomości wynosi [...] zł (obliczona według stawki 0,75 zł za 1 m˛ pow. użytkowej x [...] m˛ = [...] zł), - od budynków pozostałych o pow. użytkowej [...] m˛ - kwota podatku od nieruchomości wynosi [...] zł (obliczona według stawki 7,54 zł za 1 m˛ pow. użytkowej x [...] m˛ = [...] zł), - od gruntów o pow. [...] m˛ - kwota podatku od nieruchomości wynosi [...] zł (obliczona według stawki 0,44 zł za 1 m˛ x [...] m˛ = [...] zł). Podatek rolny w kwocie [...]zł został naliczony od ogólnej powierzchni użytków [...] ha – użytki zwolnione. Istota sporu w przedmiotowej sprawie sprowadza się do ustalenia, czy organy podatkowe obu instancji zgodnie z obowiązującym prawem ustaliły wymiar łącznego zobowiązania pieniężnego za rok 2018, posługując się przy ustalaniu podstawy opodatkowania danymi wynikającymi z ewidencji gruntów i budynków dotyczącymi działki o numerze ewidencyjnym [...], obręb [...] R., oznaczonej symbolem użytku rolnego klasy V (RV) o powierzchni [...] ha i posadowionego na tej działce budynku mieszkalnego o powierzchni użytkowej [...] m2, budynku pozostałego o powierzchni użytkowej [...] m2 oraz gruntu o powierzchni [...] ha, sklasyfikowanego w ewidencji budynków i gruntów pod symbolem użytku "B" – teren mieszkaniowy. Zakreślając ramy prawne zaistniałego sporu, w pierwszej kolejności wskazać należy, że materiaInoprawną podstawę wydania zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy o podatku rolnym, ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz przepisy prawa miejscowego (uchwała Nr XX/143/16 Rady Miejskiej w R. z dnia 30.11.2016 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości). Podatek rolny normuje ustawa z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz. U. 2017 poz. 1792) - zwana "u.p.r.". Zgodnie z treścią art. 1 u.p.r., opodatkowaniu podatkiem rolnym podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne lub jako grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych, z wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza. Według art. 2 ust. 1 u.p.r., za gospodarstwo rolne uważa się obszar gruntów, o których mowa w art. 1, o łącznej powierzchni przekraczającej 1 ha lub 1 ha przeliczeniowy, stanowiących własność lub znajdujących się w posiadaniu osoby fizycznej, osoby prawnej albo jednostki organizacyjnej, w tym spółki, nieposiadającej osobowości prawnej. Za działalność rolniczą uważa się produkcję roślinną i zwierzęcą, w tym również produkcję materiału siewnego, szkółkarskiego, hodowlanego oraz reprodukcyjnego, produkcję warzywniczą, roślin ozdobnych, grzybów uprawnych, sadownictwa, hodowlę i produkcję materiału zarodowego zwierząt, ptactwa i owadów użytkowych, produkcję zwierzęcą typu przemysłowego fermowego oraz chów i hodowlę ryb (art. 2 ust. 2 u.p.r.). Podatnikami podatku rolnego są osoby fizyczne będące właścicielami gruntów (art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.r.) posiadaczami samoistnymi gruntów (art. 3 ust. 1 pkt 2 u.p.r.). Jeżeli grunty znajdują się w posiadaniu samoistnym, obowiązek podatkowy w zakresie podatku rolnego ciąży na posiadaczu samoistnym (art. 3 ust. 2 u.p.r.). Zgodnie z art. 6c ust. 1 u.p.r., osobom fizycznym, na których ciąży obowiązek podatkowy w zakresie podatku rolnego oraz jednocześnie w zakresie podatku od nieruchomości lub podatku leśnego dotyczący przedmiotów opodatkowania położonych na terenie tej samej gminy, wysokość należnego zobowiązania podatkowego pobieranego w formie łącznego zobowiązania pieniężnego ustala organ podatkowy w jednej decyzji (nakazie płatniczym) z zastrzeżeniem ust. 2. W myśl zaś przepisu art. 12 ust. 1 pkt 1 u.p.r., zwalnia się od podatku rolnego użytki rolne klasy V, VI i VIz oraz grunty zadrzewione i zakrzewione ustanowione na użytkach rolnych. Odnosząc się więc do zarzutu skargi, że podatek rolny jest nienależny, wskazać należy, że organ podatkowy, mając na uwadze dyspozycję tego przepisu art. 12 ust. 1 pkt 1 u.p.r., tak też uznał, że zaklasyfikowany w ewidencji gruntów użytek rolny jako klasy V (wskazany w ewidencji gruntów symbol "RV") podlegał zwolnieniu, a zatem w zgodzie z prawem (jak i żądaniem Skarżącej) organ nie naliczył Skarżącej za rok podatkowy 2017 podatku rolnego za ww. grunt o powierzchni [...] ha, wskazując w decyzji organu pierwszej instancji z dnia 13.02.2018 r. w pkt 1 tabeli dotyczącej podatku rolnego - kwotę [...]zł. Organ ten dokonał jedynie opodatkowania podatkiem od nieruchomości – zgodnie z obowiązującymi stawkami określonymi ww. uchwałą Rady Miejskiej w R. z dnia 30.11.2016 r. - budynek mieszkalny, budynek pozostały i grunty pozostałe, stanowiące własność skarżącej, co wynika z treści informacji na podatek rolny złożonej przez skarżącą w 2012r. Zatem to skarżąca jest właścicielem budynku mieszkalnego, budynku pozostałego oraz innych gruntów, a nie gmina, co świadczy, że w roku podatkowym 2018 skarżąca jest podatnikiem podatku od nieruchomości w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. Natomiast obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości określa ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. 2017 poz. 1785 ze zm.) - zwana " u.p.o.l.". Zgodnie z art. 2 ust 1 pkt 1 i 2 u.p.o.l., opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają: grunty oraz budynki lub ich części. Podatnikami podatku od nieruchomości, stosownie do art. 3 ust. 1 u.p.o.l., są m.in. osoby fizyczne, będące właścicielami lub samoistnymi posiadaczami nieruchomości lub obiektów budowlanych. Podstawę opodatkowania gruntów stanowi ich powierzchnia, zaś w odniesieniu do budynków – ich powierzchnia użytkowa (art. 4 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.o.l.). Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., rada gminy, w drodze uchwały, określa wysokość stawek podatku od nieruchomości, z tym że stawki nie mogą przekroczyć rocznie wysokości stawek wskazanych w pkt 1 – 3 tego art. 5 ust. 1 u.p.o.l., przy czym przepis art. 20 u.p.o.l. stanowi, że: "1. Górne granice stawek kwotowych określone w art. 5 ust. 1, art. 10 ust. 1 i art. 19 pkt 1, obowiązujące w danym roku podatkowym ulegają corocznie zmianie na następny rok podatkowy w stopniu odpowiadającym wskaźnikowi cen towarów i usług konsumpcyjnych w okresie pierwszego półrocza roku, w którym stawki ulegają zmianie, w stosunku do analogicznego okresu roku poprzedniego. 2. Minister właściwy do spraw finansów publicznych ogłasza, w drodze obwieszczenia, w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski", górne granice stawek kwotowych na każdy rok podatkowy z uwzględnieniem zasady określonej w ust. 1, zaokrąglając je w górę do pełnych groszy. 3. Wskaźnik cen, o którym mowa w ust. 1, ustala się na podstawie komunikatu Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego ogłoszonego w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski" w terminie 20 dni po upływie pierwszego półrocza.". A zatem, zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.o.l. Stawki podatku od nieruchomości w przypadku przedmiotu opodatkowania jakim są grunty i budynki, są zróżnicowane w zależności od ich funkcji, w tym od tego, czy są one związane z prowadzeniem działalności gospodarczej W rozpoznawanej sprawie, stawki podatku przewidziane w wyżej już przytoczonej uchwale Nr [...] Rady Miejskiej w R. z dnia 30 listopada 2016 r. zostały określone w ramach wysokości stawek wynikających z art. 5 ust. 1 u.p.o.l., a więc zgodnie z prawem, gdyż: - od budynku mieszkalnego o pow. użytkowej [...] m ˛ - kwota podatku od nieruchomości wynosi [...] zł i została obliczona według stawki [...] zł za 1 m˛ pow. użytkowej x [...] m˛ = [...] zł), zaś w 2018 roku stawka podatku od budynku mieszkalnego lub jego części wynosi [...] zł, stosownie do pkt 2 lit. a) obwieszczenia Ministra Rozwoju i Finansów z dnia 28 lipca 2017 r. w sprawie górnych granic stawek kwotowych podatków i opłat lokalnych w 2018 r. (M.P. z 2017 r., poz. 800); - od budynków pozostałych o pow. użytkowej [...] m˛ - kwota podatku od nieruchomości wynosi [...] zł i została obliczona według stawki [...] zł za 1 m˛ pow. użytkowej x [...] m˛ = [...] zł), zaś w 2018 roku stawka podatku od budynku pozostałego wynosi [...] zł, stosownie do pkt 2 lit. e) ww. obwieszczenia Ministra Rozwoju i Finansów; - od gruntów o pow. [...] m˛ - kwota podatku od nieruchomości wynosi [...] zł i została obliczona według stawki [...] zł za 1 m˛ x [...] m˛ = [...] zł), zaś w 2017 roku stawka podatku od gruntów pozostałych wynosi [...] zł, stosownie do pkt 1 lit. c) ww. obwieszczenia Ministra Rozwoju i Finansów. Podkreślić także należy, że podatek od nieruchomości ma charakter podatku majątkowego, co oznacza, że obowiązek jego zapłaty wiąże się z samym faktem własności (posiadania) nieruchomości i nie ma znaczenia, czy nieruchomość ta jest wykorzystywana przez właściciela (posiadacza). Ewentualne przeszkody, czy ograniczenia w korzystaniu z nieruchomości, mogą być podstawą dochodzenia roszczeń cywilnoprawnych. Co istotne w stanie faktycznym rozpoznawanej sprawy, w myśl art. 1a ust. 3, przez użyte w u.p.o.l. określenia: 1) użytki rolne, 2) lasy, 3) nieużytki, 4) użytki ekologiczne, 5) grunty zadrzewione i zakrzewione, 6) grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych, 7) grunty pod wodami powierzchniowymi płynącymi, 8) grunty pod morskimi wodami wewnętrznymi - rozumie się grunty sklasyfikowane w ten sposób w ewidencji gruntów i budynków. Z przytoczonych wyżej przepisów wynika zatem, że rodzaj gruntu, funkcja budynku oraz ich przeznaczenie ma wpływ zarówno na to, czy podlegają one opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości (nie są wyłączone bądź zwolnione z opodatkowania tym podatkiem), jak i na określenie wysokości podatku, skoro podatek stanowi iloczyn stawki i powierzchni gruntu, czy odpowiednio – powierzchni użytkowej budynku. Zgodnie z § 67 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. z 2016 r., poz. 1034 z późn. zm.) – zwanego w skrócie "Rozporządzeniem", użytki gruntowe wykazywane w ewidencji dzielą się na następujące grupy: 1) grunty rolne; 2) grunty leśne; 3) grunty zabudowane i zurbanizowane; 4) użytki ekologiczne, oznaczone symbolem złożonym z litery "E" oraz symbolu odpowiedniego użytku gruntowego określającego sposób zagospodarowania lub użytkowania terenu, np. E-Ws, E-Wp, E-Ls, E-Lz, E-N, E-Ps, E-R; 5) (uchylony); 6) grunty pod wodami; 7) tereny różne oznaczone symbolem -Tr. Z przepisu § 68 ust. 1 pkt 1 lit. a) Rozporządzenia wynika, że grunty rolne dzielą się na użytki rolne, do których zalicza się grunty orne, oznaczone symbolem - R, stosownie zaś do § 68 ust. 3 pkt 1, grunty zabudowane i zurbanizowane dzielą się m.in. na tereny mieszkaniowe, oznaczone symbolem – B. Kluczowe znaczenie dla merytorycznego rozpatrzenia zaistniałego sporu ma ewidencja gruntów i budynków prowadzona przez starostę powiatowego, stanowiąca podstawowy dokument urzędowy, na podstawie którego organ podatkowy określa powierzchnię i rodzaj przedmiotu opodatkowania, a w konsekwencji tych ustaleń dokonuje wymiaru zobowiązania podatkowego. Jak stanowi art. 21 ust. 1 u.p.g.k., dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków stanowią m.in. podstawę wymiaru podatków i świadczeń. Ewidencja ta obejmuje informacje dotyczące gruntów, tj. ich położenie, granic, powierzchnię, rodzaje użytków gruntowych oraz ich klasy bonitacyjne, oznaczenia ksiąg wieczystych lub zbiorów dokumentów, jeżeli zostały założone dla nieruchomości, w skład której wchodzą grunty; budynków, tj. ich położenia, przeznaczenia, funkcji użytkowych i ogólnych danych technicznych (art. 20 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.g.k.). Podkreślić przy tym należy, że zawarte w art. 21 ust. 1 u.p.g.k. określenie "wymiar podatku" należy interpretować w ten sposób, że przy ustalaniu zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości winny zostać uwzględnione zarówno elementy przedmiotowe, jak i podmiotowe, zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Informacje dotyczące funkcji (użytkowego przeznaczenia) zarówno gruntu, jak i budynku, mają dla organu podatkowego charakter wiążący, tzn. organ podatkowy zobligowany jest ustalać zobowiązanie podatkowe na podstawie danych wynikających z ewidencji gruntów i budynków. Od tej reguły nie zostały przewidziane żadne wyjątki, a zatem organy ustalające wysokość zobowiązań podatkowych nie są uprawnione do przyjęcia innej podstawy wymiaru podatku niż dane wskazane w ewidencji gruntów. Pogląd ten znajduje oparcie w bogatym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. np. wyroki: z dnia 13 stycznia 2015 r., sygn. akt II FSK 3226/12 i II FSK 3227/12; z dnia 5 listopada 2009 r., sygn. II FSK 836/08; z dnia 2 kwietnia 2009 r., sygn. akt II FSK 1949/07; z dnia 12 marca 2009 r., sygn. FSK 49/08; z dnia 15 kwietnia 2008 r., sygn. II FSK 372/07 – dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych: http://www.orzeczenia.nsa.gov.pl/). Słusznie zatem stwierdziło Kolegium w niniejszej sprawie, że dokument w postaci wypisu z rejestru gruntów jest dla organów podatkowych wiążący i, że ma on moc dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 194 O.p., a więc stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone, gdyż taki dokument urzędowy zawiera domniemanie prawdziwości tego co zostało w nim urzędowo potwierdzone, przy czym domniemanie to może zostać wzruszone innym dowodem, stosownie do art. 194 § 3 O.p., co jednak nie miało miejsca w rozpoznawanej sprawie. Domniemanie prawdziwości nakazuje uznać, że treść takiego dokumentu jest zgodna z rzeczywistością. Dzięki temu domniemaniu taki dowód urzędowy skraca i upraszcza postępowanie dowodowe. Nie ma potrzeby udowadniania faktów, które wynikają z dokumentu urzędowego, co oznacza, że dopuszczalne jest wykazywanie innymi dowodami okoliczności nie objętych takim dokumentem. Jednakże organ nie może pominąć okoliczności wynikających z dokumentu urzędowego, jeżeli są one istotne dla rozstrzygnięcia sprawy. Nie może ich kwestionować bez uprzedniego przeprowadzenia dowodu przeciwko takiemu dokumentowi urzędowemu, a więc bez wzruszenia domniemania prawdziwości wynikającego z art. 194 § 1 O.p. Treść dokumentu urzędowego podlega jednakże ocenie organu, musi bowiem organ zapoznać się z treścią dokumentu, ażeby sformułować określone wnioski, które mogą mieć istotne znaczenie dla sprawy. Co jednak istotne w niniejszej sprawie, do czasu wzruszenia domniemania prawdziwości – co nie miało miejsca w niniejszej sprawie - organ jest związany treścią dokumentu urzędowego i zbędne jest przeprowadzanie innych dowodów na okoliczności wynikające z tej ewidencji. A zatem, istotnym dowodem dla organu podatkowego dla ustalenia wymiaru zobowiązania podatkowego są dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków. Ustalenia organu podatkowego, dokonane w oparciu o treść takich dokumentów urzędowych, stanowią kluczowy element określenia podatkowego stanu faktycznego. Skoro bowiem dokument urzędowy zawiera domniemanie prawdziwości, a Skarżąca tego domniemania nie podważyła w żaden sposób, to tym samym organ podatkowy nie miał podstaw do pominięcia tych danych w postępowaniu podatkowym prowadzonym w stosunku do Skarżącej. Podważenie prawdziwości tych danych, a więc ich zmiana, może nastąpić w odrębnie wszczętym przed właściwym starostą postępowaniu na skutek zgłoszenia m. in. przez właściciela nieruchomości zmiany danych objętych ewidencją gruntów i budynków (zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 22 ust. 1 i 2 w związku z art. 20 ust. 2 u.p.g.k.). Natomiast w postępowaniu podatkowym przeprowadzenie tego rodzaju postępowania w zakresie zmiany danych ewidencji gruntów i budynków nie jest możliwe, organy podatkowe nie mają bowiem w swoich kompetencjach takich uprawnień, stosownie do przepisów u.p.g.k. oraz przepisów rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa w sprawie ewidencji gruntów i budynków. Jeżeli zatem w ocenie Skarżącej, wskazana ewidencja gruntów i budynków zawiera jakiekolwiek błędy dotyczące powierzchni lub klasyfikacji gruntów, Skarżąca jest uprawniona doprowadzić do wszczęcia odrębnego postępowania administracyjnego przed organem prowadzącym tę ewidencję. Zasadą jest, że to podatnik kwestionujący prawidłowość danych z ewidencji gruntów i budynków, powinien wszcząć procedurę ich zmiany w organie prowadzącym ewidencję, którym obecnie jest starosta, a dopiero w przypadku uwzględnienia jego zastrzeżeń, na podstawie zmienionych danych z ewidencji, może wnosić o wzruszenie ostatecznych decyzji ustalających wysokość zobowiązań podatkowych, o ile te zmiany miały miejsce w we wcześniejszym okresie podatkowym. Z akt sprawy nie wynika, by Skarżąca taką procedurę wszczęła, tym samym nie było podstaw do przyjęcia, że wypisy z ewidencji gruntów, na podstawie których zostało naliczone zobowiązanie podatkowe podatki, są niewiarygodne. Zgodnie z art. 6 ust. 6 u.p.o.l., osoby fizyczne, z zastrzeżeniem ust. 11, są obowiązane złożyć właściwemu organowi podatkowemu informację o nieruchomościach i obiektach budowlanych, sporządzoną na formularzu według ustalonego wzoru, w terminie 14 dni od dnia wystąpienia okoliczności uzasadniających powstanie albo wygaśnięcie obowiązku podatkowego w zakresie podatku od nieruchomości lub od dnia zaistnienia zdarzenia, o którym mowa w ust. 3. W myśl zaś art. 6 ust. 7 u.p.o.l., podatek od nieruchomości na rok podatkowy od osób fizycznych, z zastrzeżeniem ust. 11, ustala w drodze decyzji organ podatkowy właściwy ze względu na miejsce położenia przedmiotów opodatkowania. Podatek jest płatny w ratach proporcjonalnych do czasu trwania obowiązku podatkowego, w terminach: do dnia 15 marca, 15 maja, 15 września i 15 listopada roku podatkowego. Stosownie natomiast do art. 6 ust. 3 u.p.o.l., jeżeli w trakcie roku podatkowego zaistniało zdarzenie mające wpływ na wysokość opodatkowania w tym roku, a w szczególności zmiana sposobu wykorzystywania przedmiotu opodatkowania lub jego części, podatek ulega obniżeniu lub podwyższeniu, poczynając od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym nastąpiło to zdarzenie. Zauważyć przy tym należy, że przepisy te korespondują z art. 21 § 5 O.p., zgodnie z którym, jeżeli przepisy prawa podatkowego nakładają na podatnika obowiązek złożenia deklaracji, wysokość zobowiązania podatkowego, o którym mowa w § 1 pkt 2, ustala się zgodnie z danymi zawartymi w deklaracji, chyba że przepisy szczególne przewidują inny sposób ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego albo w toku postępowania podatkowego stwierdzono, że dane zawarte w deklaracji, mogące mieć wpływ na wysokość zobowiązania podatkowego, są niezgodne ze stanem faktycznym. Z przytoczonych wyżej przepisów art. 6 ust. 3, 6 i 7 u.p.o.l. w związku z art. 21 § 5 O.p. wprost zatem wynika, że jeżeli wystąpiła zmiana stanu faktycznego mająca wpływ na wysokość opodatkowania, osoby fizyczne zobowiązane są poinformować o tym organ podatkowy w terminie 14 dni od dnia zaistnienia zmiany. Przenosząc powyższe na grunt stanu faktycznego rozpoznawanej sprawy wskazać należy, że z załączonej do akt administracyjnych rozpoznawanej sprawy ewidencji gruntów i budynków, prowadzonej przez Starostwo Powiatowe w C. wynika, że Skarżąca jest właścicielką działki nr [...] o powierzchni [...] ha, z czego grunt o powierzchni [...] ha sklasyfikowany jest jako teren mieszkaniowy (B), zaś grunt o powierzchni [...] ha - jako użytek rolny klasy V (RV). Na działce tej znajduje się dom mieszkalny o powierzchni użytkowej [...] m2 oraz budynek pozostały o powierzchni [...] m2, co wynika z załączonego do akt niniejszej sprawy dokumentu pn. "Informacja w sprawie podatku od nieruchomości, rolnego i leśnego", podpisany przez osobę reprezentującą skarżącą w dniu 30.07.2012 r., złożonego w Urzędzie Miejskim w R. w dniu 02.08.2012 r., przy czym z akt sprawy nie wynika, by doszło do jakiejkolwiek zmiany stanu faktycznego w niniejszej sprawie od dnia złożenia przez Skarżącą tej "Informacji w sprawie podatku od nieruchomości, rolnego i leśnego". Wobec tego, w ocenie sądu, organy podatkowe w kontrolowanym postępowaniu w sposób prawidłowy ustaliły podstawę opodatkowania, wykorzystując w tym celu wiążące organ podatkowy dane z właściwej ewidencji gruntów i budynków, a także złożoną przez Skarżącą w dniu 02.08.2012 r. ww. "Informację w sprawie podatku od nieruchomości, rolnego i leśnego" (z akt sprawy nie wynika by została zmieniona) oraz, wysokość stawek podatkowych wynikających z wyżej przytoczonej uchwały Rady Miejskiej w R. z 30.11.2016 r. Jak już wyżej wskazano, organy podatkowe nie mają uprawnień do weryfikowania informacji (danych) zawartych w ewidencji gruntów i budynków. Wręcz przeciwnie, skoro jak już wskazano, ewidencja gruntów i budynków stanowi dokument urzędowy w rozumieniu art. 194 § 1 O.p., którego treścią związany jest organ podatkowy przy ustalaniu wymiaru podatku, tym samym zaistniała podstawa do uznania, że kluczowym dowodem dla organu podatkowego dla ustalenia wymiaru zobowiązania podatkowego są dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków, a także ww. Informacja w sprawie podatku od nieruchomości, stosownie do art. 21 § 5 O.p. Wobec tego zarzuty skargi okazały się nieuzasadnione. Sąd rozpoznający niniejszą sprawę nie stwierdził również, by zaskarżona decyzja była dotknięta jakimikolwiek innymi naruszeniami przepisów prawa w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, i tym samym nakazujący jej uchylenie. W tym stanie sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, działając na podstawie art. 151 P.p.s.a., oddalił skargę jako nieuzasadnioną.