I SA/Sz 370/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Wojciechowska, Sędziowie Sędzia WSA Bolesław Stachura,, Sędzia WSA Ewa Wojtysiak (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Edyta Wójtowicz, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 3 października 2018 r. sprawy ze skargi B. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 12 marca 2018 r. nr [...] w przedmiocie podatku od środków transportowych za 2017 r. oddala skargę. Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie decyzją dnia 12.03.2018 r., znak: [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze – w wyniku rozpatrzenia odwołania podatnika B. K. (dalej także "Podatnik", "Skarżący") – utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia 11.01.2018 r., znak: [...], którą określono Podatnikowi wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od środków transportowych za 2017 rok w kwocie [...]zł, który obliczono za okres dwóch miesięcy, tj. od dnia 01 stycznia do dnia 28 lutego 2017 r., w którym istniał obowiązek podatkowy Podatnika. Wyżej opisana zaskarżona decyzja została wydana na podstawie następującego stanu faktycznego sprawy. W dniu 20.10.2017 r. Prezydent Miasta K. ("organ podatkowy I instancji") wszczął wobec Podatnika postępowanie podatkowe w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od środków transportowych należnego za 2017 rok dotyczące trzech środków transportowych, tj. dwóch ciągników samochodowych siodłowych [...] o numerach rejestracyjnych: [...] i [...] oraz naczepy ciężarowej uniwersalnej [...] o numerze rejestracyjnym [...] wobec odmowy złożenia przez Podatnika deklaracji na podatek od środków transportowych i niezapłacenie tego podatku, do czego był zobowiązany z mocy prawa. Ww. decyzją z dnia 11.01.2018 r. organ podatkowy I instancji określił wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od środków transportowych za 2017 rok w kwocie łącznej [...] zł, zgodnie ze stawkami wynikającymi z uchwały nr [...] Rady Miasta K. z dnia 24.11.2015 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od środków transportowych na terenie miasta K. (Dz. Urz. Woj. Zachodniopomorskiego z dnia 2 grudnia 2015 r., poz. 4896). Podatnik, nie zgadzając się z ww. decyzją organu podatkowego I instancji wniósł odwołanie, zażądał jej uchylenia w całości, zarzucając niewłaściwą ocenę zebranego materiału dowodowego oraz brak szczegółowego wyjaśnienia sprawy oraz naruszenie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Zdaniem odwołującego, organ podatkowy nie wziął pod uwagę, że od 2005 roku opodatkowane środki transportowe zostały czasowo wycofane z ruchu i stan ten trwa do dzisiaj, o czym jednoznacznie zaświadcza Starostwo Powiatowe w K., w którego depozycie pozostają dowody rejestracyjne i tablice rejestracyjne tych środków. Wyżej opisaną zaskarżoną decyzją z dnia 12.03.2018 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze ("Kolegium" lub "organ odwoławczy"), w wyniku rozpatrzenia zarzutów odwołania, utrzymało w mocy ww. decyzję organu podatkowego I instancji. W uzasadnieniu Kolegium wskazało, że analiza materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy prowadzi do stwierdzenia, iż zarzuty odwołania nie znajdują uzasadnienia ani w stanie prawnym, ani w stanie faktycznym sprawy. Według Kolegium, organ podatkowy I instancji miał podstawy do wszczęcia postępowania w sprawie określenia wysokości zobowiązania w podatku od środków transportowych, ponieważ Podatnik wbrew ustawowemu obowiązkowi odmówił złożenia deklaracji podatkowych na podatek od środków transportowych za 2017 rok, ani też należnego podatku nie zapłacił. Jak wskazało Kolegium, odwołujący się Podatnik utrzymuje, że wymienione w decyzji organu I instancji trzy środki transportowe wciąż są w stanie czasowego wycofania z ruchu a ich dowody rejestracyjne i tablice rejestracyjne pozostają w depozycie Starostwa Powiatowego w K.. Nadto wskazano, że z akt sprawy wynika, iż istotnie, dowody rejestracyjne i tablice rejestracyjne dwóch ciężarówek i naczepy, będących przedmiotem zaskarżonej decyzji, znajdują się w depozycie Starostwa Powiatowego, ale z faktu tego nie wynika, że posiadają status wycofanych z ruchu, o tej materii bowiem decydują powszechnie obowiązujące przepisy prawa, a konkretnie - ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym. Jak wskazało Kolegium, kwestia wycofania pojazdu z ruchu unormowana jest w art. 78a ww. ustawy, który w 2005 roku brzmiał: "Art. 78a. 1. Czasowego wycofania pojazdu z ruchu dokonuje, na wniosek właściciela pojazdu lub podmiotu, któremu powierzono pojazd w trybie przepisu art. 73 ust. 5, starosta właściwy ze względu na miejsce ostatniej rejestracji pojazdu, wydając decyzję o czasowym wycofaniu pojazdu z ruchu. 2. Wycofaniu czasowemu, na wniosek podmiotów, o których mowa w ust. 1, podlegają zarejestrowane: 1) samochody ciężarowe i przyczepy o dopuszczalnej masie całkowitej od 3,51; 2) ciągniki samochodowe; 3) pojazdy specjalne; 4) autobusy. 3. Decyzję o czasowym wycofaniu pojazdu z ruchu wydaje za opłatą organ, o którym mowa w ust. 1, po złożeniu przez właściciela pojazdu lub podmiot, któremu powierzono pojazd w trybie przepisu art. 73 ust. 5, do depozytu w tym organie dowodu rejestracyjnego i tablic rejestracyjnych. 4. Pojazd może być czasowo wycofany z ruchu na okres od 2 do 6 miesięcy. Okres ten może być jednorazowo przedłużony, jednak łączny okres wycofania pojazdu z ruchu nie może przekraczać 9 miesięcy w roku, licząc od dnia jego wycofania z ruchu.". W rozpatrywanej sprawie – jak dalej wskazało Kolegium - na wniosek właściciela, Starosta [...] w K. wydał w dniu 15.02.2005 roku trzy decyzje o numerach: [...], [...] [...] i [...], w których zarządził czasowe wycofanie z ruchu dwóch pojazdów marki [...] o numerach rejestracyjnych [...] i naczepy marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] Mocą tych decyzji, wycofanie z ruchu obowiązuje do dnia 13.06.2005 r. Zdaniem Kolegium, po tej dacie wszystkie pojazdy nie posiadają już statusu wycofanych z ruchu, bowiem ten stan zakończył się w terminie wskazanym w decyzji. Po dacie czasowego wycofania właściciel miał prawo odebrać dowody rejestracyjne i tablice rejestracyjne ze Starostwa, a to, że tego nie uczynił, nie wywołuje żadnych skutków prawnych w sferze statusu prawnego pojazdów. W szczególności dotyczy to obowiązku podatkowego, który automatycznie, po zakończeniu okresu wycofania z ruchu pojazdów, odnowił się z dniem 1 lipca 2005 roku. Kolegium wskazało przy tym, że odwołujący się Podatnik bezpodstawnie odwołuje się do zdarzeń z 2005 roku związanych z wycofaniem z ruchu opodatkowanych w zaskarżonej decyzji pojazdów, ponieważ zdarzenia te nie wpływają na stan obowiązku podatkowego w 2017 roku. W tymże 2017 roku stan prawny pojazdów był jednoznaczny: pojazdy nie były wycofane z ruchu decyzją administracyjną organu rejestrowego, w okresie objętym decyzją organu I instancji nie były wyrejestrowane i fakt ten wystarczy do stwierdzenia, że podlegały podatkowi od środków transportowych. Zdaniem Kolegium, to, że pojazdy nie były wykorzystywane, że były w złym stanie technicznym, jak twierdzi odwołujący, uniemożliwiającym takie wykorzystywanie, nie wpływa na obowiązek podatkowy. Według Kolegium, analiza materiału dowodowego zgromadzonego w aktach zaprzecza twierdzeniom odwołującego się Podatnika, że organ podatkowy nie wyjaśnił szczegółowo sprawy. Zdaniem Kolegium, nie można też zarzucić organowi I instancji niewłaściwej oceny zebranego materiału. Z dokumentów wymienionych w odwołaniu wszystkie znajdują się w aktach sprawy, z tym, że w aktach znajduje się również pismo Starostwa Powiatowego w K. świeższej daty, mianowicie, z dnia 28.11.2017 r., w którym organ ten poświadcza, że wszystkie pojazdy będące przedmiotem zaskarżonej decyzji w 2016 roku nie były czasowo wycofane z ruchu, a więc tym bardziej nie były wycofane w okresie dwóch miesięcy 2017 r., za który zostały opodatkowane w decyzji organu I instancji. Nadto, z pisma tego organu z dnia 14.05.2015 r. wynika, że dowód rejestracyjny i tablica rejestracyjna pojazdów znajdowały się w depozycie tamtejszego Wydziału Komunikacji. Oświadczenie to – jak dalej wskazało Kolegium - tylko potwierdza fakty znane bezpośrednio z decyzji o czasowym wycofaniu z ruchu trzech pojazdów, o których to decyzjach była mowa wyżej. Nadto, w aktach sprawy znajdują się dowody, które nie potwierdzają tezy o niekończącym się czasowym wycofaniu z ruchu pojazdów odwołującego się Podatnika. Czasokres, na który można wycofać pojazd z ruchu, określony w zacytowanym wyżej art. 78a Prawa o ruchu drogowym, jest ustanowiony dla organu rejestrującego, który w tym okresie musi "zmieścić" swoją decyzję. Dla wniosku odwołującego się Podatnika z dnia 15.02.2005 r. o czasowe wycofanie pojazdów z ruchu, ten czasokres już dawno minął, jeszcze w 2005 roku. Dalej Kolegium wskazało, że decyzja organu podatkowego I instancji nie może naruszać wymienionych w odwołaniu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, gdyż ustawa ta nie ma zastosowania w postępowaniu podatkowym. Jak wskazało, postępowanie to toczy się według odrębnej procedury unormowanej w ustawie - Ordynacja podatkowa. Kolegium stwierdziło, że organ podatkowy I instancji nie naruszył żadnego przepisu proceduralnego Ordynacji podatkowej. Postępowanie zostało przeprowadzone z zastosowaniem wszystkich wiążących organ przepisów zarówno w zakresie postępowania dowodowego jak i zapewnienia stronie czynnego udziału w postępowaniu. Kolegium wskazało przy tym, że organ podatkowy I instancji prawidłowo ustalił, że dwa ciągniki siodłowe i naczepa ciężarowa wymienione w decyzji organu I instancji podlegały w styczniu i lutym 2017 roku podatkowi od środków transportowych. Ich stan prawny zmienił się dopiero w dniu 13.02.2017 r., kiedy to zostały wyrejestrowane i zakończył się wobec nich obowiązek podatkowy w podatku od środków transportowych. Kwestię tę Kolegium uznało za wystarczająco udowodnioną. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławcze z dnia 12.03.2018 r. w całości, utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia 11.01.2018 r. w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od środków transportowych za 2016 r. w kwocie [...]zł, Podatnik wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, zarzucając jej: 1. niewłaściwą oceną zebranego materiału w sprawie oraz brak szczegółowego wyjaśnienia sprawy w całości; 2. naruszenie przepisów art. 6, 7, 7a K.p.a. 3. brak rozpatrzenia odwołania w świetle przepisów art. 6, 7, 7a k.p.a. W związku z powyższym Skarżący wniósł o rozpatrzenie sprawy zgodnie z przepisami art. 7a i 7b ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego ("K.p.a.") oraz wniósł o dopuszczenie dowodów z: 1. dokumentu z dnia 08.05.2013 r. zawierający oświadczenie Starostwa Powiatowego o czasowym wycofaniu z ruchu od dnia 15.02.2005 r.: pojazdów ciągnika siodłowego [...] o nr rej. [...], ciągnika siodłowego [...] o nr rej. [...], naczepy ciężarowej o nr rej. [...] - w aktach organu Starostwa Powiatowego oraz Urzędu Miasta K.; 2. pisma Urzędu Miasta K. z 06.05.2013 r. nr [...] - w aktach organu Prezydenta Miasta K. - w aktach organu; 3. pisma Działu Egzekucji Administracyjnej Krajowej Administracji Skarbowej Urzędu skarbowego w K. z dnia 14 listopada 2016 r. pt. "Adnotacja" z potwierdzeniem za zgodność z oryginałem z dnia 15.12.2017 r.; 4. pisma Starostwa Powiatowego w K. z dnia 8.06.2015 r., znak: [...] do Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. z dnia 8.06.2015 r. z potwierdzeniem za zgodność z oryginałem z dnia 15.12.2017 r.; 5. kserokopii dowodu rejestracyjnego seria [...] ciągnika siodłowego [...] o nr rej. [...] z potwierdzeniem za zgodność z oryginałem z dnia 15.12.2017 r.; 6. kserokopii dowodu rejestracyjnego seria [...] ciągnika siodłowego [...] o nr rei. [...] z potwierdzeniem za zgodność z oryginałem z dnia 15.12.2017 r. 7. kserokopii dowodu rejestracyjnego seria N Nr [...] naczepy uniwersalnej , marka [...] z potwierdzeniem za zgodność z oryginałem z dnia 15.12.2017 r. W uzasadnieniu zarzutów skargi Skarżący wskazał, że Prezydent Miasta K. obciążył go podatkiem od środków transportowych z tytułu bycia właścicielem pojazdów ciągnika siodłowego [...] o nr rej. [...], ciągnika siodłowego [...] o nr rej. [...], naczepy ciężarowej [...] o nr rej. [...]. Wskazał przy tym że w 2005 roku złożył do Starostwa Powiatowego wniosek o czasowe wycofanie z ruchu ww. środków transportowych od dnia 13.06.2005 r., do którego zostały załączone tablice rejestracyjne oraz dowody rejestracyjne. Zdaniem Skarżącego, do dnia dzisiejszego status powyższych środków transportowych nie uległ zmianie, jak samo Starostwo wskazało "i taki też status w chwili obecnej widnieje". Ta okoliczność czasowego wycofania z ruchu została podniesiona przez Skarżącego w postępowaniu administracyjnym dotyczącym obciążenia podatkiem od środków transportowych za 2017 r. Organ I instancji nie uwzględnił tego podniesionego zarzutu. Jak wskazał przy tym Skarżący, we wcześniejszych postępowaniach administracyjnych dotyczących zobowiązania w podatku od środków transportowych w wyniku wniesionej skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (sygn. akt I SA/Sz 1004/12) decyzje wymiarowe zostały uchylone na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz.270 ze zm.). W uzasadnieniu orzeczenia zostały wskazane błędy przez organ popełnione, polegające na m.in. na nieustaleniu, czy prawdziwości oświadczenie podatnika zawartego w piśmie z 4 kwietnia 2012 r., w którym wskazywał, że pojazdy, których dotyczy sporny podatek, zostały czasowo wycofane z ruchu, a ich dowody rejestracyjne złożone zostały w Wydziale Komunikacji Starostwa Powiatowego w K.. Dodatkowo w uzasadnieniu Sąd wskazał, "Skoro zatem okoliczność czasowego wycofania pojazdu z ruchu jest, w świetle przepisów materialnego prawa podatkowego, istotna dla wyniku sprawy, podobnie jak fakt współwłasności środka transportu to, zdaniem Sądu orzekającego w niniejszej sprawie, okoliczności te powinny być wyjaśnione w toku postępowania podatkowego przeprowadzonego z zachowaniem wymogów określonych w Ordynacji podatkowej, w tym jej art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1 i art. 191, które nakładają na organy podatkowe obowiązek podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym, zebrania materiału dowodowego i wykorzystania jako dowodu wszystkiego, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem, wyczerpującego rozpatrzenia tego materiału dowodowego oraz dokonania na jego podstawie oceny, czy dana okoliczność została udowodniona". Następnie Skarżący wskazał, że w ponownie przeprowadzonym przez Prezydenta Miasta K. postępowaniu dowodowym organ wystosował pismo z dnia 08.05.2013 r. do Starostwa Powiatowego, od którego otrzymał informację, iż "Pojazdy te zostały w dniu 15.02.2005 r. czasowo wycofane z ruchu do dnia 13.06.2005 r. i taki też status w chwili obecnej widnieje". W ponownie wydanej decyzji wymiarowej za podatek od środków transportowych za 2012 r. organ ponownie nałożył na Skarżącego podatek. W uzasadnieniu decyzji podał, że pojazdy zostały czasowo wycofane z ruchu do dnia 13.06.2005 r. pomijając jednocześnie okoliczność, iż Starostwo Powiatowe jednoznacznie wskazało, że nadał posiadają ten sam status, tj. czasowego wycofania z ruchu. Jak dalej wskazał Skarżący, wybiórcza analiza zebranego materiału dowodowego, przemilczanie istotnych okoliczności dla ustalenia istnienia obowiązku podatkowego, jest niedopuszczalna. Ponadto, organ podatkowy dokonał rażącej wykładni przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od środków transportowych. Jak dalej wskazał Skarżący, w niniejszym postępowaniu administracyjnym dotyczącym obciążenia Skarżącego podatkiem od środków transportowych za 2017 r. w kwocie [...]zł, organa administracyjne I instancji nie dokonały prawidłowego ustalenia, że pojazdy w postaci ciągnika siodłowego [...] o nr rej. [...], ciągnika siodłowego [...] o nr rej. [...] i naczepy ciężarowej [...] 250 o nr rej. [...] zostały wycofane z ruchu. Skarżący przypomniał, że podatek od środków transportowych uregulowany jest w rozdziale 3 u.p.o.l. i jest świadczeniem związanym z własnością i eksploatacją określonych w ustawie środków transportowych. Podmiotami podatku od środków transportowych są osoby fizyczne i osoby prawne będące właścicielami środków transportowych (art. 9 ust. 1 u.p.o.l.) i na nich ciąży obowiązek podatkowy, który powstaje z mocy prawa od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym środek transportowy został zarejestrowany (art. 9 ust. 3 u.p.o.l.). W ustawie o podatkach i opłatach lokalnych zostały enumeratywnie wyliczone sytuacje, w przypadku których zaistnienie powoduje, iż podatek nie zostaje naliczany. Od 1 stycznia 2005 r. został dodany do ww. ustawy do art. 9 pkt 4a, zgodnie z którym "Obowiązek podatkowy, o którym mowa w ust. 1 i 2, powstaje także od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym środek transportowy został dopuszczony ponownie do ruchu po upływie okresu, na jaki została wydana decyzja organu rejestrującego o czasowym wycofaniu tego pojazdu z ruchu.". Skarżący zaś złożył wniosek o czasowym wycofaniu z ruchu w dniu 15.02.2005 r., zaś przyczyną złożenia tablic i dowodów rejestracyjnych była faktyczna niemożność korzystania z pojazdów, ponieważ stanowiły one zabezpieczenie wierzytelności wobec [...] a także ww. pojazdy nie spełniały wymogów przepisów art. 71 ust. 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.), zgodnie z którym pojazdy są dopuszczone do ruchu, jeżeli odpowiadają warunkom określonym w art. 66 ustawy - Prawo o ruchu drogowym, tzn. pojazdy od wielu lat były niewykorzystywane, nie posiadały badań technicznych, były niesprawne techniczne, co zostało w sposób szczegółowy odnotowane w dowodach rejestracyjnych poprzez wskazanie dopuszczającego do ruchu ostatniego badania technicznego każdego z pojazdów: - ciągnika siodłowego [...] o nr rej. [...] do dnia 16.05.2003r. - ciągnika siodłowego [...] o nr rej. [...] do dnia 16.05.2003 r. - naczepy uniwersalnej, marka [...] do dnia 10.08. 2005 r., a więc nie spełniały wymogów przepisów art. 71 ust. 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.), zgodnie z którym pojazdy są dopuszczone do ruchu, jeżeli odpowiadają warunkom określonym w art. 66 ustawy Prawo o ruchu drogowym, co należy rozumieć, że ww. pojazdy nie były w sposób prawidłowy zbudowane, aby mogły zostać dopuszczone do ruchu. Dowód: - pismo Działu Egzekucji Administracyjnej Krajowej Administracji Skarbowej Urzędu Skarbowego w K. z dnia 14 listopada 2016 r. pt. "Adnotacja" z potwierdzeniem za zgodność z oryginałem z dnia 15.12.2017 r.; - kserokopia dowodu rejestracyjnego seria [...] ciągnika siodłowego [...] o nr rej. [...] z potwierdzeniem za zgodność z oryginałem z dnia 15.12.2017 r.; - kserokopia dowodu rejestracyjnego seria [...] ciągnika siodłowego [...] o nr rej. [...] z potwierdzeniem za zgodność z oryginałem z dnia 15.12.2017 r.; - kserokopia dowodu rejestracyjnego seria [...] Nr [...] naczepy uniwersalnej, marka [...] typ [...], nr rej. [...] z potwierdzeniem za zgodność z oryginałem z dnia 15.12.2017 r. Jak dalej wskazał Skarżący, dodatkowo w dowodach rejestracyjnych pojazdów, znajdujących się w Starostwie Powiatowym znajduje się informacja, iż stanowią one zabezpieczenie zastawu rejestrowego. W świetle zaś stanowiska sądów administracyjnych, które Skarżący w całości popiera, podatek od środków transportowych jest podatkiem od używania dróg publicznych. Nawiązując do treści art. 9 pkt 4a u.p.o.l., decydujące w niniejszej sprawie jest rozstrzygnięcie, z jaką chwilą pojazd czasowo wycofany z ruchu zostaje do niego dopuszczony ponownie, skoro z tą chwilą powstaje obowiązek uiszczenia podatku. Prawidłowe zdefiniowanie pojęcia czasowego wycofania pojazdu z ruchu można dokonać na podstawie art. 78a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r., Nr 108, poz. 908 ze zm.), zgodnie z którym na wniosek właściciela pojazdu starosta właściwy ze względu na miejsce ostatniej rejestracji pojazdu, wydając decyzję o czasowym wycofaniu pojazdu z ruchu. Powyższe dotyczy zarejestrowanych samochodów ciężarowych i przyczep o dopuszczalnej masie całkowitej od 3,5 t, ciągników samochodowych, pojazdów specjalnych oraz autobusy (art. 78a ust. 2). Pojazd może być czasowo wycofany z ruchu na okres od 2 do 6 miesięcy. Okres ten może być jednorazowo przedłużony, jednak łączny okres wycofania pojazdu z ruchu nie może przekraczać 9 miesięcy w roku, licząc od dnia jego wycofania z ruchu (art. 78a ust. 4). W myśl art. 78a ust. 3 tej samej ustawy, decyzję o czasowym wycofaniu pojazdu z ruchu wydaje za opłatą organ, o którym mowa w ust. 1, po złożeniu przez właściciela pojazdu lub podmiot, któremu powierzono pojazd w trybie przepisu art. 73 ust. 5, do depozytu w tym organie dowodu rejestracyjnego i tablic rejestracyjnych. Z kolei stosownie do § 7 rozporządzenia z dnia 23 grudnia 2004 r. w sprawie czasowego wycofania pojazdów z ruchu (Dz. U. z 2004 r., Nr 285, poz. 2856) po upływie okresu czasowego wycofania pojazdu z ruchu organ rejestrujący, na pisemny wniosek właściciela pojazdu oraz po dołączeniu decyzji o czasowym wycofaniu pojazdu z mchu, zwraca właścicielowi pojazdu dowód rejestracyjny oraz tablice rejestracyjne. Analiza treści zacytowanych wyżej przepisów ustawy - Prawo o ruchu drogowym, jak również przepisów wykonawczych do niej, prowadzi do wniosku, że pojazd czasowo wycofany z ruchu może być ponownie do niego dopuszczony po upływie okresu czasowego wycofania z ruchu na pisemny wniosek właściciela pojazdu. Dopuszczenie do ruchu następuje zatem nie wskutek upływu okresu wskazanego w decyzji o czasowym wyłączeniu z ruchu, ale poprzez zwrot dowodu rejestracyjnego i tablic rejestracyjnych na pisemny wniosek właściciela pojazdu oraz po dołączeniu decyzji o czasowym wycofaniu pojazdu z mchu (§ 7 cyt. rozporządzenia). Zdaniem Skarżącego, powyższe potwierdza również treść art. 71 ust. 2 ustawy - Prawo o mchu drogowym (Dz. U. z 2005 r., Nr 108, poz. 908 ze zm.), zgodnie z którym pojazdy są dopuszczone do ruchu, jeżeli odpowiadają warunkom określonym w art. 66 oraz są zarejestrowane i zaopatrzone w zalegalizowane tablice (tablicę) rejestracyjne, a w przypadku pojazdów samochodowych, z wyłączeniem motocykli, w nalepkę kontrolną. Z tego przepisu można a contrario wysnuć wniosek, że brak któregokolwiek z warunków w nim wymienionych (np. brak tablic rejestracyjnych) lub nie spełnienie wymogów technicznych poprzez brak odpowiedniej ich budowy i innych warunków określonych w przepisach art. 71, art. 66 ustawy - Prawo o mchu drogowym powoduje, że pojazd nie jest dopuszczony do ruchu, a zatem nie może w tym ruchu uczestniczyć, ponieważ zgodnie z przepisami art. 71, art. 66 ustawy - Prawo o ruchu drogowym, dopóki nie ma w dowodzie pieczątki od pracownika stacji kontroli pojazdów, samochód uznaje się za niedopuszczony do ruchu nie ma znaczenia, jak właściciel czy nawet rzeczoznawca oceni stan techniczny pojazdu, a więc skoro pojazdy nie posiadały wbitej pieczątki diagnosty stacji diagnostycznej o dopuszczeniu pojazdów do ruchu w roku 2016,2017, ww. pojazdy nie były dopuszczone do ruchu w myśl ww. przepisów ustawy - Prawo o ruchu drogowym, a zatem były wycofane z ruchu. Dowód: - kserokopia dowodu rejestracyjnego seria [...] ciągnika siodłowego [...] o nr rej. [...] z potwierdzeniem za zgodność z oryginałem z dnia 15.12.2017 r.; - kserokopia dowodu rejestracyjnego seria [...] ciągnika siodłowego [...] o nr rej. [...] potwierdzeniem za zgodność z oryginałem z dnia 15.12.2017 r.; - kserokopia dowodu rejestracyjnego seria N Nr [...] naczepy uniwersalnej marka [...] typ [...], nr rej. [...] z potwierdzeniem za zgodność z oryginałem z dnia 15.12.2017 r. W tej sytuacji obowiązek podatkowy w podatku od środków transportowych powstaje od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym skarżący pojazdów, wyłączonych czasowo z mchu, odbierze dowód rejestracyjny i tablice rejestracyjne oraz spełni w całości wymogi dopuszczenia pojazdu do ruchu określające przepisami art. 71 ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz przepisami art. 66 ustawy - Prawo o ruchu drogowym. Skarżący podkreślił, że art. 9 ust. 4a u.p.o.l. moment powstania obowiązku podatkowego łączy z chwilą ponownego dopuszczenia pojazdu do ruchu, a więc wydaniem dowodu rejestracyjnego i tablic rejestracyjnych tego pojazdu, a także spełnieniem przepisów art. 71 ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz przepisów art. 66 ustawy - Prawo o mchu drogowym, co w niniejszej sprawie do dnia dzisiejszego nie nastąpiło. Żaden natomiast przepis nie przewiduje, że zobowiązanie podatkowe powstaje z chwilą upływu terminu czasowego wycofania pojazdu z mchu. Powyższe uregulowanie prawne jest jednoznaczne, a jego ratio legis jest także oczywiste, jeśli zważyć, że ciężar podatkowy w podatku od środków transportowych (zwanym potocznie podatkiem drogowym), łączy się z faktycznym korzystaniem z dróg, mimo iż ze względów pragmatycznych podatek ten ma rzeczywiście charakter majątkowy, choć nie bezwzględny (jak wynika z powołanego art. 9 ust. 4a). (I SA/Gl 597/09 - wyrok WSA w Gliwicach z 05.11.2009 r.). Przytoczone powyżej stanowisko sądu powszechnego Skarżący uznaje za jedynie słuszną interpretację przepisów prawa podatkowego, wyjaśniając przy tym, że w prawie podatkowym zakazane jest stosowanie wykładni rozszerzającej i obciążenie podatkiem w sytuacjach w których przepis prawa materialnego wyłącza taką możliwość. Skarżący również zwrócił uwagę, że przedmiotowe środki transportowe od 10 lat, jak podatnik wskazywał w postępowaniu o sygn. akt. I SA/SZ 1004/12, że wierzyciel, na którego rzecz został ustanowiony zastaw rejestrowy, nie był zainteresowany licytacją tych samochodów, chociaż podatnik wielokrotnie informował, że pojazdy można zabrać, celem sprzedaży. Z kolei sam Skarżący nie mógł zlikwidować tych pojazdów, ponieważ stanowiły one zabezpieczenie dla wierzycieli. Ponadto, Skarżący wskazywał również, że pojazdy od wielu lat są niewykorzystywane, nie posiadają badań technicznych, są niesprawne techniczne, nie posiadają możliwości poruszania się (nie posiadają kół, uszkodzone są silniki). Powyższe okoliczności potwierdzają fakt, że Skarżący nie odbierał dowodów rejestracyjnych pojazdów, nie w celu uniknięcia ponoszenia ciężaru podatku od środków transportowych, ale że ich stan techniczny jako złom, uniemożliwiający ponowne dopuszczenie do ruchu poprzez możliwość spełnienia przez właściciela przepisów art. 71ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz przepisów art. 66 ustawy - Prawo o ruchu drogowym (ponieważ złom nie może podlegać rejestracji i dopuszczeniu jako środek transportowy) oraz przez ustanowione zabezpieczenia na rzecz wierzyciela stanowią faktyczną i wyłączną przyczynę złożenia dowodów rejestracyjnych w Starostwie Powiatowym do dnia dzisiejszego. Powyższe, zdaniem Skarżącego, należy uznać za naruszenie przepisów art. 6, 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - kodeks postępowania administracyjnego polegające na bezprawnym działaniu organu administracyjnego, brak zachowania zasady praworządności oraz brak podejmowania z urzędu czynności mających na celu niezbędne i dokładne wyjaśnienie sprawy, czego organ administracyjny ww. zakresie sprawy zaniechał. Ponadto, Skarżący wniósł do akt administracyjnych pismo Starostwa Powiatowego w K. najświeższej daty z dnia 8.06.2015 r. do Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. z potwierdzeniem za zgodność z oryginałem z dnia 15.12.2017 r., z którego wynika wprost, że występujące w przywołanym piśmie z dnia 8.06.2015 r. pod poz. 7, 8, 9 pojazdy, tj. ciągnik siodłowy [...] o nr rej. [...], ciągnik siodłowy [...] o nr rej[...], naczepa ciężarowa [...] o nr rej. [...] na dzień wydania pisma 8.06.2015 r. zostały wycofane z ruchu i taka informacja figuruje w komputerowej bazie danych Starostwa Powiatowego w K., a więc, zdaniem Skarżącego, taki stan faktyczny, jaki jest zawarty w piśmie Starostwa Powiatowego w K. z dnia 8.06.2015 r. do Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. z potwierdzeniem za zgodność z oryginałem z dnia 15.12.2017 r. co do pozycji 7, 8, 9 wymienionych w nim pojazdów jest przez Skarżącego uznawany za prawidłowy i uznaje za jedynie słuszny. Dowód: - pismo Działu Egzekucji Administracyjnej Krajowej Administracji Skarbowej Urzędu Skarbowego w K. z dnia 14.11.2016 r. pt. "Adnotacja" z potwierdzeniem za zgodność z oryginałem z dnia 15.12.2017 r. - pismo Starostwa Powiatowego w K. z dnia 8.06.2017 r., znak: [...], do Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. z dnia 8.06.2015 r. z potwierdzeniem za zgodność z oryginałem z dnia 15.12.2017 r. Jak dalej wskazał Skarżący, nie może być sytuacji, że Starostwo Powiatowe w K. dla potrzeb Prezydenta Miasta K. wystawia pismo z dnia 14.05.2015 r., w którym poświadcza jeden stan faktyczny, który zdaniem Skarżącego jest nieprawdziwy, zaś podczas ustalania stanu majątku Skarżącego przez Urząd Skarbowy w K. do postępowania administracyjnego prowadzonego pod numerem sprawy [...], na zapytanie Urzędu Skarbowego w K. z dnia 27.05.2015 r., znak [...],[...], ten sam organ jakim jest Starostwo Powiatowe w K. wydaje pismo, znak: [...], z dnia 8.06.2015 r., w którym wprost, jasno i szczegółowo poświadcza, że wymienione w tym piśmie pojazdy w pod pozycją [...], 8, 9, tj. ciągnik siodłowy [...] o nr rej. [...], ciągnik siodłowy [...] o nr rej. [...], naczepa ciężarowa [...] 250 o nr rej. [...] na dzień wydania pisma 8.06.2015 r. zostały wycofane z ruchu. Zdaniem Skarżącego, powyższe opisane fakty w niniejszej sprawie w sposób jednoznaczny wskazują na istnienie przesłanek art. 7a § 1 K.p.a., który w niniejszej sprawie wręcz w sposób literalny wynikający wprost jego zapisu stanowi w § 1, że we wszystkich tych przypadkach, w których przedmiotem postępowania administracyjnego jest nałożenie na stronę obowiązku bądź ograniczenie lub odebranie stronie uprawnienia, a w sprawie pozostają wątpliwości co do treści normy prawnej, wątpliwości te są rozstrzygane na korzyść strony, a więc na korzyść Skarżącego. W tym przepisie swoje urzeczywistnienie znalazła zasada rozstrzygania wątpliwości na korzyść strony (in dubio pro libertate), gdyż decyzje organów władzy publicznej, w których wątpliwości interpretacyjne rozstrzygnięto na niekorzyść strony, istotnie obniżają zaufanie obywateli do państwa i stanowionego przez nie prawa. Wprowadzone rozwiązanie przyjaznej interpretacji prawa ogranicza ryzyko obciążenia strony skutkami niejasności przepisów, a tym samym chroni zaufanie obywateli do państwa i jego konstytucyjności. Jest rzeczą oczywistą, że zasada in dubio pro libertate przenika całe prawo administracyjne, a niejednoznaczność przepisów prawa nie powinna rodzić negatywnych konsekwencji dla stron postępowania, którego przedmiotem jest nałożenie na stronę obowiązku, jak w tym przypadku, nałożenie na Skarżącego obciążenia w podatku od środków transportowych za 2017 r. w kwocie [...]zł, a co jest zdaniem Skarżącego sprzeczne z ustaleniami stanu faktycznego w niniejszej sprawie. Przez "korzyść strony" należy rozumieć optymalne dla niej rozwiązanie prawne spośród tych, które zarysowały się w trakcie wykładni przepisu. O tym, który wynik wykładni jest korzystny (a w razie kilku potencjalnie odpowiadających interesom strony sposobów interpretacji przepisów - najbardziej korzystny), powinno decydować stanowisko strony, wynikające z treści jej żądania lub wskazane w toku postępowania, nie zaś dowolna ocena organu. Ocena organu może doprowadzić do kilku możliwych rezultatów interpretacyjnych, dając organowi możliwość uznania różnych rezultatów za prawidłowe według własnego uznania, jednak w świetle przepisu art. 7a § 1 K.p.a. organ powinien uznać za jedynie słuszny ten rezultat, który da najkorzystniejsze dla strony rozstrzygnięcie, a więc w tym przypadku zgodne z żądaniem Skarżącego odwołaniu wniesionym w dniu 12.02.2018 r. od decyzji Prezydenta Miasta K.. Ponadto, organ administracyjny I instancji i II instancji nie uwzględniając i nie rozpatrując zarzutów opisanych powyżej i określając Skarżącemu wysokość zobowiązania w podatku od środków transportowych za 2017 r. w kwocie [...]zł orzekł niezgodnie z istniejącym w niniejszej sprawie stanem faktycznym i prawnym, a winien zgodnie z zachowaniem wymogów określonych w Ordynacji podatkowej, w tym jej art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1 i art. 191, które nakładają na organy podatkowe obowiązek podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym, zebrania materiału dowodowego i wykorzystania jako dowodu wszystkiego, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem, wyczerpującego rozpatrzenia tego materiału dowodowego oraz dokonania na jego podstawie oceny, czy dana okoliczność została udowodniona Według Skarżącego, organy administracyjne I instancji w niniejszej sprawie nie spełniły obowiązku na nich ciążącego i nie podjęły niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym, zebrania materiału dowodowego i wykorzystania jako dowodu wszystkiego co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, który winien posiadać z urzędu całkowitą informację w zakresie czasowego wycofania pojazdów z ruchu, ich stanu technicznego przedstawiającego ww. przedmioty jako złom, terminy ostatnich badań technicznych ww. środków transportowych przeprowadzonych w 2003 r., brak badań technicznych dopuszczających pojazdy do ruchu, brak wniosku właściciela o wydanie dowodów rejestracyjnych oraz tablic rejestracyjnych należy uznać za naruszenie przepisów art. 6, 7, 8 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, tym bardziej, że zgodnie z nowelizacją przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, nowy art. 7b k.p.a. stanowi, że w toku postępowania organy administracji publicznej współdziałają ze sobą w zakresie niezbędnym do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i prawnego sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli oraz sprawność postępowania, przy pomocy środków adekwatnych do charakteru, okoliczności i stopnia złożoności sprawy, co w niniejszej sprawie współpraca organów administracyjnych nie miała miejsca, ponieważ organa I instancji nienależycie bądź wcale nie współpracowały z organami Urzędu Skarbowego w K., którego ustalenie w zakresie wycofania pojazdów z ruchu jest wprost biegunowo inne od ustaleń Prezydenta Miasta K. w tym zakresie. Sumując, zdaniem Skarżącego, organ administracyjny I instancji w swojej decyzji z dnia 11.01.2018 r. oraz organ II instancji w swojej decyzji z dnia 12.03. 2018 r. nie rozpatrzył i nie wyjaśnił powyższej sprawy w całości, a winien każdą sprawę potraktować indywidualnie oraz w sposób szczegółowy i odrębny od podobieństwa istniejących orzeczeń sądowo - administracyjnych rozpatrzyć sprawę uwzględniając wszystkie okoliczności i stan rzeczywisty i prawny w niniejszej sprawie. Powyższych zarzutów organy nie wyjaśniły. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 03.10.2018 r. Skarżący poparł skargę i oświadczył, że pojazdy czasowo wycofane z ruchu po terminie nigdy nie zostały dopuszczone do ruchu, co zapisano w dowodach rejestracyjnych, o dopuszczeniu do ruchu pojazdu nie decyduje organ podatkowy lecz diagnosta. Przepisy powinny być jasno zrozumiałe dla każdego, nie powinny być różnie interpretowane. Przepis powinien być interpretowany na korzyść strony. Skarżący wskazał, że pojazdy zostały zezłomowane w 2017 roku. Nadto, na rozprawie, po pouczeniu o możliwości zastosowania art. 106 § 3 p.p.s.a. w stosunku do dowodów, które znajdują się w aktach, Skarżący cofnął wnioski dowodowe zawarte w skardze. Wojewódzki Sąd Administracyjny S. z w a ż y ł, co następuje. Skarga jest niezasadna, Sąd bowiem nie stwierdził by organy podatkowe wydając decyzję w przedmiocie określenia Skarżącemu wysokości podatku od środków transportowych za 2017 r. dopuściły się naruszenia przepisów prawa w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, a tym samym nie było podstaw do ich uchylenia. Istota zarzutów skargi sprowadza się do kwestionowania oceny prawnej ustaleń organu podatkowego, a w konsekwencji zasadności opodatkowania podatkiem od środków transportowych za okres od stycznia do lutego 2017 r. dwóch ciągników siodłowych nr rej. [...] oraz [...] oraz naczepy ciężarowej o nr rej. [...]), stanowiących niespornie własność Skarżącego, przy czym jak wynika z treści skargi, Skarżący uzasadniając zarzuty skargi co do niezasadności opodatkowania ww. środków transportowych akcentuje, że organy podatkowe wybiórczo dokonały analizy materiału dowodowego, przemilczając istotne okoliczności dla ustalenia obowiązku podatkowego, a mianowicie, pismo Starostwa Powiatowego w K. z dnia [...] r., z którego wynika, że: "Pojazdy te zostały w dniu [...] r. czasowo wycofane do dnia [...] r. i taki też status w chwili obecnej widnieje", i zdaniem Skarżącego, pojazdy te nadal posiadają ten sam status, tj. czasowego ich wycofania z ruchu. Poza tym Skarżący podniósł, że złożył wniosek o czasowym wycofaniu z ruchu w dniu [...] r., zaś przyczyną złożenia tablic i dowodów rejestracyjnych była faktyczna niemożność korzystania z tych pojazdów z uwagi na fakt, że nie spełniały wymogów przepisów art. 71 ust. 2 ustawy – Prawo o ruchu drogowym, tzn. pojazdy te od wielu lat były niewykorzystywane, nie posiadały badań technicznych, były niesprawne technicznie, co wynikało z adnotacji w dowodach rejestracyjnych przez wskazanie ostatniego badania technicznego i dopuszczenia do ruchu każdego z pojazdów (tj. ciągniki siodłowe o nr rej. [...] i [...] - do dnia 16.05.2003 r., zaś naczepa uniwersalna o nr rej. [...] - do dnia 10.08.2005 r.). Nadto, Skarżący podniósł, że pojazdy te stanowią zabezpieczenie przez ustanowienie na tych pojazdach zastawu rejestrowego na rzecz wierzyciela (banku), co również wynika z dowodów rejestracyjnych tych pojazdów. Według Skarżącego, dopuszczenie do ruchu następuje nie wskutek upływu okresu wskazanego decyzji o czasowym wyłączeniu z ruchu, ale poprzez zwrot dowodu rejestracyjnego i tablic rejestracyjnych na pisemny wniosek właściciela pojazdu oraz po dołączeniu decyzji o czasowym wycofaniu pojazdu z ruchu (§ 7 rozporządzenia z dnia 23 grudnia 2004 r. w sprawie czasowego wycofania pojazdów z ruch (Dz.U. Nr 285, poz. 2856) oraz z powodu niekorzystania z tych pojazdów oraz ich zły stan techniczny. Według Kolegium, Skarżący bezpodstawnie odwołuje się do zdarzeń z 2005 roku związanych z wycofaniem z ruchu opodatkowanych pojazdów, ponieważ zdarzenia te nie wpływają na stan obowiązku podatkowego w 2017 roku. W tymże 2017 roku stan prawny pojazdów był jednoznaczny: pojazdy nie były wycofane z ruchu decyzją administracyjną organu rejestrowego, w okresie objętym decyzja organu i instancji nie były wyrejestrowane i fakt ten wystarczy do stwierdzenia, że podlegały w styczniu i lutym 2017 r. podatkowi od środków transportowych. Zdaniem Kolegium, to, że pojazdy nie były wykorzystywane, że były w złym stanie technicznym, uniemożliwiającym takie wykorzystywanie, nie wpływa na obowiązek podatkowy. Zdaniem Kolegium, organ podatkowy I instancji prawidłowo ustalił, że dwa ciągniki siodłowe i naczepa ciężarowa wymienione w decyzji organu I instancji podlegały w styczniu i lutym 2017 roku podatkowi od środków transportowych. Ich stan prawny zmienił się dopiero w dniu 13.02.2017 r., kiedy to zostały wyrejestrowane i zakończył się wobec nich obowiązek podatkowy w podatku od środków transportowych. W tak zakreślonych ramach sporu rację należało przyznać organowi podatkowemu. Za podstawę faktyczną rozstrzygnięcia Sąd przyjął ustalenia faktyczne dokonane w zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 12.03.2018 r., uznając je za prawidłowe, a także w pełni podzielił w rozpoznawanej sprawie przedstawioną argumentację organu odwoławczego wykazującą zasadność zajętego w sprawie stanowiska. Zwrócić również należy przy tym uwagę, że w podobnym stanie sprawy (podmiot i przedmiot opodatkowania ten sam, jak również zarzuty skargi i powołana argumentacja tej samej treści) Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. rozpoznawał skargę wniesioną przez Skarżącego na decyzje organów podatkowych w przedmiocie określenia Skarżącemu wysokości podatku od wyżej opisanych środków transportowych za rok podatkowy 2015, którą to skargę nieprawomocnym wyrokiem z dnia 24.05.2018 r. w sprawie o sygn. akt I SA/Sz 1085/17 oddalono. Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela w istocie stanowisko tego Sądu i jego argumentację, przyjmując jako własne w rozpoznawanej sprawie. W pierwszej kolejności odnieść się jednak należy do zarzutów skargi co do naruszenia przepisów K.p.a. (art. art. 6, 7, 7a). Słusznie Kolegium wskazało, że przepisy K.p.a. nie znajdują zastosowania w postępowaniu podatkowym, a zatem i w niniejszej sprawie, lecz przepisy ustawy – Ordynacja podatkowa ("O.p."), stosownie do art. 1 i art. 2 § 1 pkt 1. Zgodzić się również należało z Kolegium, że postępowanie podatkowe zostało przeprowadzone z zachowaniem zasad przewidzianych przepisami O.p., zarówno w zakresie postępowania dowodowego, jak również zapewnienia Skarżącemu jako jego strony czynnego udziału w tym postępowaniu. Organ podatkowy zgromadził materiał dowodowy wystarczający do rozstrzygnięcia sprawy w kontekście znajdujących w niej zastosowanie przepisów prawa materialnego i na jego podstawie właściwie ustalił stan faktyczny sprawy. Sąd nie stwierdził w tym zakresie po stronie organu uchybień procesowych, które miałyby istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Zatem przywołać należy przepisy prawa materialnego, które znajdują zastosowanie w rozpoznaniu niniejszej sprawy. W istocie sporu co do istnienia obowiązku podatkowego Skarżącego w podatku od środków transportowych, kluczowe znaczenie ma przepis art. 9 ust. 1 u.p.o.l., zgodnie z którym obowiązek podatkowy w zakresie podatku od środków transportowych, z zastrzeżeniem ust. 2, ciąży na osobach fizycznych i osobach prawnych będących właścicielami środków transportowych. Jak właścicieli traktuje się również jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, na które środek transportowy jest zarejestrowany, oraz posiadaczy środków transportowych zarejestrowanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jako powierzone przez zagraniczną osobę fizyczną lub prawną podmiotowi polskiemu. Zgodnie z art. 78a ust. 1 ustawy – Prawo o ruchu drogowym, czasowego wycofania pojazdu z ruchu dokonuje, na wniosek właściciela pojazdu lub podmiotu, któremu powierzono pojazd w trybie przepisu art. 73 ust. 5, starosta właściwy ze względu na miejsce ostatniej rejestracji pojazdu, wydając decyzję o czasowym wycofaniu pojazdu z ruchu. Zgodnie zaś z art. 9 ust. 4a u.p.o.l., obowiązek podatkowy w zakresie podatku od środków transportowych powstaje od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym środek transportowy został dopuszczony ponownie do ruchu po upływie okresu, na jaki została wydana decyzja organu rejestrującego o czasowym wycofaniu tego pojazdu z ruchu. Z kolei, w myśl art. 79 ust. 3 ustawy – Prawo o ruchu drogowym, w przypadku nieprzedłożenia przez właściciela pojazdu zaświadczenia o demontażu pojazdu, o którym mowa w ust. 2 bądź w art. 24 ust. 1 pkt 2 lub art. 33 ust. 3 ustawy z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji, lub zaświadczenia o przyjęciu niekompletnego pojazdu, o którym mowa w art. 25 ust. 1 lub art. 33 ust. 3 tej ustawy, albo równoważnego dokumentu wydanego w innym państwie, organ rejestrujący, po upływie 30 dni od dnia otrzymania zaświadczenia od przedsiębiorcy prowadzącego stację demontażu, dokonuje wyrejestrowania pojazdu z urzędu. W świetle przywołanych przepisów, istotne jest zatem, czy Skarżący był właścicielem pojazdów stanowiących przedmiot opodatkowania w styczniu i lutym 2017 r. W skardze, wprawdzie Skarżący nie kwestionuje okoliczności co do własności ww. pojazdów, jednakże załączony do akt administracyjnych sprawy wyrok Sądu Okręgowego w [...] z 07.03.2017 r. jednoznacznie wskazuje, że Skarżący – B. K. - jest wyłącznym właścicielem ww. środków transportowych. Oznacza to, że na Skarżącym jako właścicielu tych pojazdów ciąży obowiązek podatkowy z tytułu podatku od środków transportowych od chwili ich zarejestrowania do chwili ich wyrejestrowania, z wyjątkiem okresu czasowego wycofania pojazdu z ruchu na podstawie decyzji o czasowym wycofaniu pojazdu z ruchu, wydanej na wniosek właściciela pojazdu (lub podmiotu któremu powierzono pojazd w trybie przepisów art. 73 ust. 5 ustawy – Prawo o ruchu drogowym), stosownie do art. 78a ust. 1 ustawy – Prawo o ruchu drogowym, który to jednak wyjątek nie miał miejsca w miesiącach styczniu i lutym 2017 r., a potwierdza tę okoliczność pismo Starostwa Powiatowego w K. z dnia 28.11.2017 r. dotyczącego ww. pojazdów, w którym wskazano, że: "(...) należące do byłego właściciela pojazdów Pana B. K., zam. (...) zgodnie z prowadzoną ewidencją pojazdów w 2016 roku nie były czasowo wycofane z ruchu. Data czasowego wycofania w/w pojazdów minęła z dniem 13-06-2005 r. Pan B. K. dnia 13-02-2017 r. wyrejestrował w/w pojazdy z ewidencji z powodu demontażu". Pismo to koresponduje z innymi dowodami znajdującymi się w aktach rozpoznawanej sprawy, tj. trzema decyzjami Starostwa Powiatowego w K. z dnia 15.02.2005 r. o czasowym wycofaniu pojazdu z ruchu do dnia 13.06.2005 r. dotyczącymi pojazdów o nr rej. [...] [...], trzema zaświadczeniami o demontażu z dnia 23.01.2017 r. dotyczącymi ww. pojazdów wraz z trzema decyzjami Starostwa Powiatowego w K. z dnia 13.02.2017 r. o wyrejestrowaniu tych pojazdów w oparciu o wniosek Skarżącego z dnia 13.02.2017 r. oraz z ww. wyrokiem Sądu Okręgowego w K. [...] z dnia 07.03.2017 r. ustalającym, że Skarżący jest wyłącznym właścicielem ww. środków transportowych stanowiących przedmiot opodatkowania w niniejszej sprawie. Jak wskazał Skarżący, nie jest wystarczające samo wygaśnięcie decyzji o czasowym wycofaniu pojazdu z ruchu do ponownego powstania obowiązku podatkowego, konieczne jest bowiem ponowne dopuszczenie do ruchu, tj. zwrot dowodu rejestracyjnego i tablic rejestracyjnych na pisemny wniosek właściciela pojazdu. Teza ta nie znajduje oparcia w przepisach prawa. Wygaśnięcie decyzji o czasowym wycofaniu pojazdu z ruchu następuje w dniu ściśle określonym w decyzji. Właściciel pojazdu ma od tego momentu możliwość odebrania dowodu rejestracyjnego i tablic rejestracyjnych od organu rejestrującego, stosownie do § 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 grudnia 2004 r. w sprawie czasowego wycofania pojazdów z ruchu (Dz.U. Nr 285, poz. 2856 z późn. zm.), który stanowi, że: "Po upływie okresu czasowego wycofania pojazdu z ruchu organ rejestrujący, na pisemny wniosek właściciela pojazdu oraz po dołączeniu decyzji o czasowym wycofaniu pojazdu z ruchu, zwraca właścicielowi pojazdu dowód rejestracyjny oraz tablice rejestracyjne.". Brak jest podstaw prawnych, by sądzić, że po wygaśnięciu decyzji o czasowym wycofaniu pojazdu z ruchu, zaistniałaby konieczność podjęcia jakichkolwiek dodatkowych działań ze strony organu rejestrującego, np. wydania kolejnej decyzji o dopuszczeniu do ruchu na podstawie przepisów Prawa o ruchu drogowym. Skoro zgodnie z art. 71 ust. 1 ustawy - Prawo o ruchu drogowym, dokumentem stwierdzającym dopuszczenie do ruchu pojazdu samochodowego, ciągnika rolniczego, pojazdu wolnobieżnego wchodzącego w skład kolejki turystycznej, motoroweru lub przyczepy jest dowód rejestracyjny albo pozwolenie czasowe, to oznacza, że pojazd – co do którego wygasła decyzja o czasowym wycofaniu pojazdu z ruchu – wciąż jest dopuszczony do ruchu drogowego, bowiem jego dowód rejestracyjny nie stracił automatycznie ważności, ale istnieje i jest od tego momentu do odebrania od organu. W świetle art. 71 ust. 2 ustawy – Prawo o ruchu drogowym, pojazdy określone w ust. 1 są dopuszczone do ruchu, jeżeli odpowiadają warunkom określonym w art. 66 oraz są zarejestrowane i zaopatrzone w zalegalizowane tablice (tablicę) rejestracyjne, a w przypadku pojazdów samochodowych, z wyłączeniem motocykli, w nalepkę kontrolną. Przepis ten potwierdza, że pojazd dopuszczony do ruchu musi być zarejestrowany. Nadto, nie budzi wątpliwości, że wycofanie pojazdu z ruchu ma charakter czasowy. "Czasowy", oznacza zaś chwilowy, przemijający (vide: Słownik Języka Polskiego PWN – www.sjp.pwn.pl). Właściciel pojazdu wyrażając wolę skorzystania z takiej instytucji, z góry zakłada, że wycofanie pojazdu z ruchu ma być jedynie przejściową sytuacją. Co więcej, organ rejestrujący w decyzji ściśle określa datę ustania tego tymczasowego stanu rzeczy. Sam fakt wygaśnięcia decyzji nie spowoduje co prawda automatycznego zwrotu tablic i dowodu rejestracyjnego, konieczne jest bowiem złożenie pisemnego wniosku właściciela pojazdu oraz dołączenie decyzji o czasowym wycofaniu pojazdu z ruchu. Nie ma zaś wymogu dokonywania innych czynności organu rejestrującego czy składania dodatkowych wniosków przez właściciela pojazdu. Taka interpretacja ww. przepisów, znajduje również uzasadnienie w tym, że zapobiega nadużyciom prawa. Gdyby bowiem przyjąć, jak chce Skarżący, że samo wygaśnięcie decyzji o czasowym wycofaniu pojazdu z ruchu nie powoduje ponownego dopuszczenia pojazdu do ruchu, to właściciele pojazdów mogliby składać wnioski o wycofanie pojazdu z ruchu na najkrótszy dopuszczony przepisami okres (2 miesiące – zob. art. 78a ust. 4 ustawy - Prawo o ruchu drogowym), a następnie po wygaśnięciu decyzji o czasowym wycofaniu pojazdu z ruchu, nie odbierać tablic rejestracyjnych i dowodu, co skutkowałoby tym, że nie byliby zobowiązani ani do opłacenia opłaty administracyjnej za kolejne miesiące wycofania pojazdu z ruchu, ani do uiszczenia podatku od środków transportowych, do czego, jak wynika z uzasadnienia skargi, dążył Skarżący w niniejszej sprawie. Tymczasem właściciele pojazdów mają prawo uniknąć podatku od środków transportowych w przypadku czasowego wycofania pojazdu z ruchu, jednakże tylko w okresie wskazanym w decyzji organu rejestrującego o czasowym wycofaniu pojazdu z ruchu. Z upływem tego okresu decyzja ta wygasa. Zgodzić się należy z tezą, że przez ponowne dopuszczenie do ruchu należy rozumieć potencjalną możliwość wykorzystywania przez właściciela pojazdu na drogach publicznych. Datą ponownego dopuszczenia będzie zatem pierwszy dzień, w którym może on odebrać w siedzibie organu rejestrującego dowód i tablice. Od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym przypada ten dzień, bez względu na to, czy właściciel stawił się w starostwie i odebrał dokumenty, w stosunku do danego pojazdu powstanie obowiązek podatkowy w podatku od środków transportowych. Fakt nieodebrania z depozytu dowodu rejestracyjnego i tablic nie ma, w ocenie Sądu, wpływu na datę ponownego powstania obowiązku podatkowego w omawianym podatku w odniesieniu do przedmiotowych pojazdów. Można w związku z tym stwierdzić, że data ponownego dopuszczenia pojazdu do ruchu jest tożsama z datą wygaśnięcia decyzji o czasowym wycofaniu, która wynika z samej decyzji. Decyzja ta wygasa po upływie ostatniego dnia czasowego wycofania pojazdu z ruchu. W ustawie - Prawo o ruchu drogowym brak bowiem przepisów wymagających wydawania decyzji o ponownym dopuszczeniu do ruchu. Moment dopuszczenia pojazdu do ruchu po upływie czasowego wycofania wynika bowiem wprost z decyzji o czasowym wycofaniu pojazdu z ruchu. Nie jest to więc moment wydania decyzji o dopuszczaniu pojazdu do ruchu ani chwila, z którą podatnik odbiera z depozytu tablice i dowód rejestracyjny. Jest to w istocie data wygaśnięcia decyzji o czasowym wycofaniu, co potwierdza orzecznictwo sądów administracyjnych, np. wyrok NSA z dnia 21.04.2017 r., II FSK 690.15, w którym Sąd ten stwierdził, że: "Zgodnie z art. 9 ust. 4a ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U. z 2006 r. nr 121, poz. 844 ze zm.) obowiązek podatkowy w zakresie podatku od środków transportowych powstaje od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym środek transportowy został ponownie dopuszczony do ruchu w związku z wygaśnięciem wydanej na podstawie art. 78a ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.) decyzji o czasowym wycofaniu pojazdu z ruchu. Decyzja ta wygasa zaś z dniem, który był w niej ściśle określony.". Zasadne zatem jest stanowisko organu podatkowego. Jak bowiem wynika z pisma Starostwa Powiatowego z dnia 28.11.2017 r., data czasowego wycofania ww. pojazdów upłynęła z dniem 13.06.2005 r., a zatem nie budzi wątpliwości, że decyzje o czasowym wycofaniu z ruchu dotyczące ww. pojazdów Skarżącego wygasły. Stanowisko Skarżącego jest gołosłowne, stanowi jedynie bezpodstawną polemikę z trafną argumentacją organu podatkowego, nie zostało bowiem poparte żadnym dowodem, w tym innymi decyzjami o czasowym wycofaniu ww. pojazdów z ruchu, w szczególności w styczniu i lutym 2017 r., również na etapie postępowania sądowego. Zgodzić się także należało z organem podatkowym, że okoliczności podnoszone przez Skarżącego co do niewykorzystywania tych pojazdów, w tym z powodu ich złego stanu faktycznego uniemożliwiającego ich wykorzystywanie, czy też braku badań technicznych, nie mają wpływu na obowiązek podatkowy w podatku od środków transportowych, tzn. obowiązek ten nie wygasa np. w przypadku złego stanu technicznego pojazdu uniemożliwiającego faktyczne korzystanie z posiadanego środka transportu. Z okolicznościami związanymi ze stanem technicznym pojazdu wiążą się inne obowiązki właściciela pojazdu, np. właściciel pojazdu samochodowego ma obowiązek zgłosić pojazd na przegląd okresowy, którego celem jest ocena stanu technicznego, na podstawie której pojazd zostaje dopuszczony do użytkowania w ruchu drogowym (art. 81 ustawy - Prawo o ruchu drogowym). Okoliczności te nie mają jednak znaczenia dla powstania, istnienia czy też wygaśnięcia obowiązku podatkowego w podatku od środków transportowych. Wbrew twierdzeniu Skarżącego, konieczność uiszczania podatku od środków transportowych nie jest uzależniona od użytkowania pojazdu ani od jego fizycznego posiadania, lecz od faktu bycia jego właścicielem, stosownie do przytoczonego wyżej art. 9 ust. 1 u.p.o.l., zaś obowiązek ten dopiero wygasa w przypadku wyrejestrowania pojazdu, co w rozpoznawanej sprawie nastąpiło w dniu 13.02.2017 r., jak wynika z trzech załączonych do akt administracyjnych sprawy decyzji Starosty [...] z dnia 13.02.2017 r. o wyrejestrowaniu ww. pojazdów z powodu ich demontażu w dniu 23.01.2017 r. Oceny tej co do obowiązku podatkowego w podatku od środków transportowych nie zmienia również podnoszona przez Skarżącego okoliczność ustanowienia zastawu rejestrowego tytułem zabezpieczenia na rzecz wierzyciela. Taki zastaw nie prowadzi do zmiany osoby właściciela pojazdu, od którego należny jest podatek od środków transportowych. Zastaw bowiem stanowi tylko zabezpieczenie roszczeń wierzyciela i jedynie ogranicza uprawnienia właściciela w pełnym rozporządzaniu przedmiotem zastawu, może on bowiem nadal korzystać z rzeczy obciążonej zastawem w zakresie uzgodnionym umownie z wierzycielem. W przypadku jednak ustanowienia zastawu na środkach transportu, ustawodawca podatkowy nie zniósł obowiązku podatkowego. Jak już wyżej wskazano, jeżeli właściciel nie złoży stosownego wniosku, a starosta nie wyda decyzji o czasowym wycofaniu pojazdu z ruchu lub o wyrejestrowaniu pojazdu z ruchu, obowiązek podatkowy istnieje dalej, tj. nadal obciąża właściciela pojazdu (tak NSA m.in. w wyroku z dnia 27.05.2011 r. - II FSK 129/10; z dnia 21.12.2011 r. - II FSK 1161/10; z dnia 25.052011 r. - II FSK 108/10). A contrario oznacza to, że jeżeli właściciel nie ma takiej woli i nie złoży odpowiedniego wniosku, to pomimo nieodebrania tablic i dowodu rejestracyjnego danego pojazdu, nie dochodzi do automatycznego przedłużenia terminu wycofania pojazdu z ruchu. Aby tak było, musi zostać uzewnętrzniona wola osoby uprawnionej, a więc złożony przez właściciela pojazdu wniosek o przedłużeniu pierwotnie wskazanego terminu. Skarżący zaś, pomimo powoływania się na takie okoliczności, nie przedłożył jakiegokolwiek dowodu na okoliczność wnioskowania o kolejne czasowe wycofanie pojazdów, w każdym razie na pewno nie w styczniu i lutym 2017 r. Wbrew stanowisku Skarżącego, tej okoliczności nie sposób wywieść z treści pisma Starosty Powiatowego z 08.05.2013 r., który wskazał jedynie na czasowe wycofanie w dacie 15.02.2005 r. do 13.06. 2005 r. Stąd stanowisko organu uznać należało za uzasadnione. Zwrot zaś "i taki status w chwili obecnej widnieje" nie sposób inaczej rozumieć, jak tylko jako czasowe wyłączenie z ruchu w okresie 15.02.2005 do 13.06.2005 r. Analiza zresztą argumentacji skargi prowadzi do wniosku, że Skarżący wywodzi okoliczność dalszego przedłużenia czasowego wycofania z ruchu z brakiem odbioru dowodu rejestracyjnego i tablic rejestracyjnych. Brak jest jednak podstaw prawnych by przyjąć, że bierność właściciela pojazdu w tym zakresie prowadzi do sytuacji, że obowiązek podatkowy w podatku od środków transportowych ponownie nie powstanie. Dla wzmocnienie tej tezy można także podnieść, że obowiązek podatkowy w podatku od środków transportowych nie wygasa po upływie terminu ważności badań technicznych pojazdu, nawet jeżeli po tym terminie badania techniczne nie zostaną przeprowadzone. Obowiązek ten nadal istnieje, gdyż pojazd ten nie zmienił z tego powodu właściciela. Interpretacja ta nie jest sprzeczna ani z cytowanym już art. 71 ust. 2 ustawy - Prawo o ruchu drogowym, ani z § 9a Instrukcji w sprawie rejestracji pojazdów, stanowiącej załącznik nr [...] do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 27 września 2003 r. w sprawie szczegółowych czynności organów w sprawach związanych z dopuszczeniem pojazdu do ruchu oraz wzorów dokumentów w tych sprawach (Dz. U. z 2016 r., poz. 1088). W § 9a tej Instrukcji prawodawca przewidział, że w przypadku gdy w okresie czasowego wycofania pojazdu z ruchu upłynął termin następnego badania technicznego pojazdu wyznaczony w dowodzie rejestracyjnym, to organ rejestrujący przed ponownym dopuszczeniem pojazdu do ruchu zamieszcza w dowodzie rejestracyjnym termin następnego badania technicznego na podstawie zaświadczenia o pozytywnym wyniku badania technicznego pojazdu. Jest to więc jedynie informacja, jakie dane mają być umieszczone w dowodzie rejestracyjnym pojazdu czasowo wycofanego z ruchu w przypadku upływu terminu badania technicznego, który był w tym dowodzie wyznaczony. Instrukcja ta w żaden sposób nie zmienia interpretacji art. 9 ust. 4a u.p.o.l. W świetle art. 78a ust. 1 ustawy - Prawo o ruchu drogowym, w drodze decyzji o czasowym wycofaniu pojazdu orzeka właściwy starosta. Organy podatkowe są związane rozstrzygnięciami starosty i rozstrzygnięcia te nie mogą być skutecznie kwestionowane w niniejszym postępowaniu, tj. w postępowaniu w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od środków transportowych. W pisemnej odpowiedzi z dnia 14.05.2015 r. Starosta [...] w K. jednoznacznie stwierdził, że pojazdy, tj. dwa ciągniki siodłowe o nr rej [...] i [...] oraz naczepa uniwersalna o nr rej. [...], których właścicielem jest Skarżący, zostały czasowo wycofane z ruchu decyzjami z dnia 13.06.2015 r. w okresie od dnia 15.02.2005 r. do dnia 13.06.2005 r. Wobec tego zaistniała podstawa do uznania, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w zgodzie z prawem przyjęło, iż organ podatkowy I instancji prawidłowo ustalił, że dwa ciągniki siodłowe i naczepa ciężarowa wymienione w decyzji podlegały w styczniu i lutym 2017 r. podatkowi od środków transportowych. Ich stan prawny zmienił się bowiem dopiero w dniu 13.02.2017 r., kiedy to zostały wyrejestrowane i zakończył się wobec nich obowiązek podatkowy w podatku od środków transportowych. Kwestię tę Kolegium słusznie uznało za wystarczająco udowodnioną. Nie budzi bowiem wątpliwości Sądu, że w styczniu i lutym 2017 r. Skarżący, będąc właścicielem pojazdów o numerach rejestracyjnych: [...], [...], [...], był zobowiązany z tytułu podatku od środków transportowych należnego od tych pojazdów, co w konsekwencji uzasadnia przyjęcie, że zaskarżona decyzja określająca Skarżącemu wysokość zobowiązania podatkowego za styczeń i luty 2017 r. w kwocie [...]zł od wskazanych wyżej pojazdów, nie naruszała przepisów prawa w stopniu wymagającym jej wyeliminowanie z obrotu prawnego. Argumentacja organu podatkowego jest przekonująca i znajduje oparcie w wystarczającym materiale dowodowym sprawy. Ponownie przy tym podkreślić należy, że Skarżący w żaden sposób nie podważył oceny organu podatkowego prawidłowych jego ustaleń faktycznych, a mianowicie, że obowiązek podatkowy może wygasnąć z chwilą czasowego wycofania z ruchu stwierdzonego stosowną decyzją organu administracyjnego, wyrejestrowania stwierdzonego stosowną decyzją organu administracyjnego, zaś okoliczność stanu technicznego pojazdów nie mają wpływu na istnienie obowiązku zapłaty podatku od środków transportowych. Skarżący poza powoływaniem się na okoliczność złego stanu technicznego i faktycznego niewykorzystywania tych pojazdów, bo nie spełniały wymogów technicznych i formalnych, nie przedstawił jakichkolwiek dokumentów przemawiających za takim stanem rzeczy. Dokumenty jakie Skarżący przedstawił to: trzy zaświadczenia o demontażu z dnia 13.01.2017 r. dotyczące pojazdów Skarżącego, tj. naczepy ciężarowej uniwersalnej o nr. rej. [...], dwóch ciągników siodłowych [...] o nr rej. [...] i nr rej. [...] (bez wskazania stanu technicznego tych pojazdów) wraz z decyzjami z dnia 13.02.2017 r. o wyrejestrowaniu tych pojazdów stanowiących przedmiot opodatkowania w 2016 r. Wobec cofnięcia przez Skarżącego wniosków dowodowych zawartych w skardze, wyjaśnić należy, że w postępowaniu przed sądem administracyjnym (art. 106 § 3 p.p.s.a.) dopuszczalne jest przeprowadzenie uzupełniającego dowodu z dokumentów, ale tylko w sytuacji, jeżeli jest to niezbędne dla wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania sądowego, co należy rozumieć w ten sposób, że postępowanie dowodowe przed sądem administracyjnym i w konsekwencji dokonywanie przez ten Sąd ustaleń faktycznych jest dopuszczalne w zakresie uzasadnionym celami postępowania administracyjnego i powinno umożliwiać Sądowi dokonywanie ustaleń, które będą stanowiły podstawę oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji. Skarżący cofnął na rozprawie w dniu 03.10.2018 r. wnioski dowodowe zawarte w skardze, mając na uwadze, że wnioskowane w skardze dowody dotyczą dokumentów, które znajdują się w aktach rozpoznawanej sprawy. Stąd bezprzedmiotowe było odnoszenie się do tych wniosków. W orzecznictwie przyjęty został bowiem pogląd, że jeżeli zachodzi potrzeba dokonania ustaleń, które mają służyć merytorycznemu rozstrzygnięciu, Sąd powinien uchylić zaskarżoną decyzję i wskazać organowi zakres postępowania dowodowego, które organ ten powinien uzupełnić (por. wyrok NSA z dnia 25.09.2000 r., FSA 1/00 nie publ.). Taka sytuacja jednak nie wystąpiła w niniejszej sprawie, gdyż organy podatkowe I jak i II instancji wyjaśniły istotne dla sprawy okoliczności związane z czasowym wycofaniem z ruchu ww. pojazdów w 2017 r. Ustalenie tej spornej materii w zakresie wycofania czasowego z ruchu w 2017 r. ww. pojazdów, mającej kluczowe znaczenie dla merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, powinno i było dokonane przez organ podatkowy w postępowaniu podatkowym. Wobec tego brak było podstaw by zarzucić organom podatkowym zaniechanie ustawowego obowiązku ustalenia prawdy obiektywnej czy wadliwej oceny zgromadzonego materiału dowodowego. Stąd zarzuty skargi w tym zakresie są bezpodstawne. W ocenie Sądu organy w sposób wyczerpujący ustaliły w sprawie stan faktyczny, właściwie go oceniły i w sposób prawidłowy zastosowały obowiązujące przepisy. Sąd nie podziela także zarzutu skargi by organy nie działały na podstawie prawa (wadliwie powołany w skardze art. 6 K.p.a., zamiast prawidłowo art. 120 O.p., gdyż jak wyżej już wskazano, przepisy K.p.a. nie mają zastosowania w niniejszej sprawie, lecz przepisy ustawy – Ordynacja podatkowa, gdyż sprawa niniejsza dotyczy zobowiązania podatkowego). Przeciwnie, organy działały na podstawie i w granicach prawa, wyjaśniły podstawę rozstrzygnięcia w oparciu o obowiązujące przepisy prawa, dokonały wykładni przepisów mających zastosowanie w sprawie a organ odwoławczy również odniósł się do zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania, czym działał na podstawie przepisów prawa, jak i również prowadził postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej. Nie mogły w związku z powyższym odnieść skutku zarzuty skargi dotyczące naruszenia przez organy przepisów postępowania przez zaniechanie przeprowadzenia pełnego postępowania dowodowego. Zgromadzone dowody w sprawie stanowiły wystarczającą podstawę do dokonania niezbędnych w sprawie ustaleń faktycznych i ich oceny prawnej w kontekście znajdujących zastosowanie przepisów prawa materialnego. Podkreślić także należy, że organy miały obowiązek poczynienia ustaleń faktycznych w sposób wynikający z jednej z naczelnych zasad postępowania administracyjnego – wynikającej z art. 122 O.p. (odpowiednik powołanego w skardze art. 7 k.p.a.), tj. zasady prawdy obiektywnej. Miały więc obowiązek podejmować czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Zdaniem Sądu, obowiązkowi temu organy w pełni dochowały. Zebrane w sprawie dowody były wystarczające do uznania po stronie Skarżącego obowiązku zapłaty podatku od ww. środków transportowych (naczepy ciężarowej i dwóch ciągników siodłowych). W tym stanie sprawy Sąd, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., wobec stwierdzenia, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy, uznał zarzuty skargi za bezpodstawne i skargę oddalił jako niezasadną.