I SA/Sz 388/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA – Anna Sokołowska po rozpoznaniu w dniu 11 czerwca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. Ś. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji sprawie ze skargi na decyzję Zarządu Województwa z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zwrotu środków otrzymanych w ramach umowy o dofinansowanie projektu wraz z odsetkami p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia 15 maja 2018 r., reprezentujący J. Ś. pełnomocnik, w nawiązaniu do skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 16 kwietnia 2018 r. na ww. decyzję Zarządu Województwa z dnia [...] r. w przedmiocie zwrotu środków otrzymanych w ramach umowy o dofinansowanie projektu wraz z odsetkami, wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, na podstawie art. 61 § 2 pkt 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.,) dalej zwana: "p.p.s.a.". Uzasadniając wniosek pełnomocnik wskazał, że na skutek ww. decyzji orzeczono wobec skarżącej obowiązek zwrotu środków otrzymywanych w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego WZ na lata 2007 – 2013, na podstawie umowy o dofinansowanie nr [...] na realizację projektu pn. "[...] System informatyczny w standardzie [...] uzupełniony nową technologią 3D" w kwocie [...]zł wraz z odsetkami jak dla zaległości podatkowych. Pismem z dnia 27 kwietnia 2018 r. organ wezwał skarżącą, pomimo wywiedzenia skargi do Sądu, do dobrowolnego spełnienia świadczenia w postaci zapłaty ww. kwoty wraz z odsetkami, w terminie 7-dniowym. Pod rygorem wszczęcia egzekucji administracyjnej. Skarżąca wskazała, że łączna kwota która mogłaby podlegać zwrotowi na podstawie zaskarżonych decyzji organu I i II instancji oscyluje wokół miliona złotych, zaś skarżąca nie dysponuje takimi środkami pieniężnymi, ani zdolnością kredytową w tych granicach. Zdaniem skarżącej skierowanie zaskarżonej decyzji do wykonania spowoduje dalszy wzrost kosztów, a przez to stanowi oczywiste i realne niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącej znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nadto skierowanie sprawy do egzekucji, spowoduje całkowity paraliż dotychczas wykonywanej przez skarżącą działalności gospodarczej polegających na udzieleniu porad dietetycznych i pozbawi ją możliwości zarobkowania. W odpowiedzi na skargę organ, wskazał, że brak jest jakichkolwiek przesłanek do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a., Sąd może wstrzymać wykonanie aktu administracyjnego, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest zamknięty, a wykazanie ich wystąpienia jest rzeczą wnioskodawcy, który powinien starannie uzasadnić swój wniosek i wskazać konkretne okoliczności świadczące, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji (postanowienia) jest uzasadnione i konieczne. Rozstrzygając o wstrzymaniu wykonania aktu na podstawie powołanego przepisu Sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Nie jest dopuszczalne w ramach tych przesłanek dokonywanie merytorycznej oceny zarzutów podniesionych w skardze. Na tym etapie postępowania sądowego nie dokonuje się bowiem oceny zasadności zarzutów, jak również legalności decyzji (postanowienia) będącej przedmiotem wniesionej skargi. Instytucja wstrzymania wykonania ma charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w sytuacji stwierdzenia, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. Obowiązkiem strony, która wnosi o udzielenie jej ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, jest przedstawienie sądowi tez, twierdzeń oraz dokumentów, które uprawdopodobnią zasadność uwzględnienia wniosku. Przepis art. 61 § 3 P.p.s.a. został bowiem tak skonstruowany, że ciężar wykazania, iż okoliczności w nim wskazane istotnie zaistniały, spoczywa na osobie wnioskującej o ochronę tymczasową. Wnioskodawca powinien zatem wykazać, że w sytuacji faktycznej, w jakiej się znajduje, wykonanie decyzji powodować będzie znaczną szkodę bądź trudne do odwrócenia skutki (por. postanowienie NSA z dnia 4 października 2010 r., o sygn. akt II FZ 460/10, CBOIS). Podkreślić należy, że wykonanie decyzji zobowiązującej do zwrotu środków finansowych zawsze będzie wywierało określone skutki finansowe dla strony. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie służy zabezpieczeniu strony przed jakimikolwiek skutkami wykonania decyzji, lecz jedynie przed takimi, które nie mogłyby zostać odwrócone przez ewentualne wygranie sporu sądowego. Tylko niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków stanowi przesłankę umożliwiającą skorzystanie z instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji (tak: post. NSA z dnia 22 listopada 2016 r., sygn. akt II GZ 1189/16, CBOIS). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że skarżąca nie wykazała, iż wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje u niej znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Rodzaj obowiązku nałożony na stronę tj. zwrot dofinansowania wraz z odsetkami oraz uiszczenie ewentualnych kosztów postępowania egzekucyjnego nie wywołuje stanu, który byłby nieodwracalny, skoro chodzi o świadczenie pieniężne, których spełnienie z natury rzeczy jest odwracalne (por. postanowienie NSA z dnia 28 kwietnia 2009 r., sygn. akt II GZ 80/09). W sytuacji ewentualnego uwzględnienia skargi istnieje oczywista możliwość zwrotu skarżącej kwoty pieniężnej orzeczonej w skarżonej decyzji. Ponadto twierdzenia skarżącej dotyczące braku środków pieniężnych, braku zdolności kredytowej oraz istnienia ewentualnego zagrożenia dla prowadzenia jej działalności gospodarczej i utraty możliwości zarobkowania nie zostały poparte żadnymi dokumentami źródłowymi dotyczącymi jej sytuacji finansowej, pozwalającymi Sądowi zweryfikować, czy przymusowe wykonanie decyzji jest realne i czy odbędzie się z uszczerbkiem dla majątku skarżącej, prowadząc do powstania znacznej szkody, bądź powodując trudne do odwrócenia skutki. W tym stanie rzeczy należy stwierdzić, że skarżąca nie wykazała ani nawet nie uprawdopodobniła występowania w sprawie realnych i rzeczywistych przesłanek skutkujących uwzględnieniem wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Co istotne, również z analizy akt sprawy nie wynika, aby takie przesłanki w sprawie występowały. Mając na uwadze wskazane wyżej okoliczności Sąd, działając na podstawie wskazanych wyżej przepisów, na mocy art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł jak na wstępie.