I SA/Sz 391/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodnicząca Sędzia WSA – Ewa Wojtysiak po rozpatrzeniu w dniu 13 sierpnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku E. S. A. z siedzibą w S. o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego w sprawie ze skargi na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 21 marca 2018 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym p o s t a n a w i a: oddalić wniosek E. S. A. z siedzibą w S. (dalej: "Skarżąca") wraz ze skargą na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 21 marca 2018 r., nr [...] w przedmiocie zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym wniosła o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Wniosek nie mógł zostać uwzględniony, albowiem przepisy nie przewidują możliwości wstrzymania postępowania egzekucyjnego przez Sąd. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302) - dalej: "p.p.s.a.", wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, zgodnie z przepisem art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Możliwość wstrzymania wykonania, o której mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., obejmuje wszystkie akty i czynności wymienione w art. 3 § 2 pkt 1-7 p.p.s.a., które mogą być zaskarżone do sądu administracyjnego, a więc decyzje, postanowienia oraz inne akty i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Postępowanie egzekucyjne, ani czynności egzekucyjne nie należą do żadnej z kategorii aktów i czynności wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a. W związku z tym ich wstrzymanie przez sąd administracyjny na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. nie jest możliwe. Wstrzymanie postępowania egzekucyjnego możliwe jest w trybie art. 23 § 6 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2018 r., poz. 1314, ze zm.) - dalej: "u.p.e.a." przez organy nadzoru w ramach nadzoru nad egzekucją administracyjną. Organy te mogą wydawać w pierwszej instancji postanowienia o wstrzymaniu z urzędu czynności egzekucyjnych lub wstrzymaniu postępowania egzekucyjnego (por. Przybysz Piotr Marek, Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz, wyd. VII Wolters Kluwer 2015, pkt 9 oraz postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 czerwca 2017 r., sygn. akt V SA/Wa 2395/16, LEX nr 2357923). Zgodnie z art. 23 § 1 u.p.e.a. nadzór nad egzekucją administracyjną sprawują organy wyższego stopnia w stosunku do organów właściwych do wykonywania tej egzekucji. Organy sprawujące nadzór mogą, w szczególnie uzasadnionych przypadkach, wstrzymać z urzędu, na czas określony, czynności egzekucyjne lub postępowanie egzekucyjne prowadzone przez nadzorowany organ (§ 6). Z powodu zatem braku odpowiedniej podstawy prawnej, Sąd nie ma kompetencji do wstrzymania wykonania postępowania egzekucyjnego (por. postanowienie NSA z dnia 3 września 2013 r. sygn. akt II FSK 1887/13 i z 10 grudnia 2013 r. sygn. akt II FZ 1358/13, sygn. akt II FZ 1358/13, postanowienie WSA w Szczecinie z dnia 10 grudnia 2013 r., sygn. akt I SA/Sz 973/13, postanowienie WSA w Rzeszowie z dnia 7 stycznia 2013 r., sygn. akt II SA/Rz 1058/12, postanowienie WSA w Warszawie z dnia 22 października 2013 r., sygn. akt V SA/Wa 2184/13, postanowienie WSA w Poznaniu z dnia 5 listopada 2013 r., sygn. akt I SA/Po 303/13 – orzeczenia dostępne są na stronie internetowej www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Wskazać także należy, że nawet w przypadku sformułowania przez stronę wniosku, stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a. jako żądanie wstrzymania zaskarżonego postanowienia, a nie jak to uczyniono, żądanie wstrzymania postępowania egzekucyjnego, wniosek taki nie mógłby w przedmiotowej sprawie zostać uwzględniony. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. może bowiem dotyczyć tylko takich z nich, które nadają się do wykonania. Problem wykonania aktów administracyjnych dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy lub zakazy określonego zachowania, a także aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki (por. T. Woś, Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi. Komentarz, wyd. LexisNexis Warszawa 2005, str. 295). Nie każdy zatem akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania i w związku z tym nie każdy wymaga wykonania. Wstrzymanie wykonania dotyczy zatem sytuacji, gdy zaskarżony akt wywołuje skutki materialnoprawne. Nie kwalifikują się do wykonania wszelkie akty administracyjne odmowne. Nie można mówić o wykonaniu rozstrzygnięcia odmownego, ponieważ nie ma ono przedmiotu wykonania, to jest węzła praw i obowiązków, który mógłby podlegać wykonaniu. Podkreślenia wymaga, że zaskarżone w niniejszej sprawie orzeczenie dotyczy odmowy uwzględnienia zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym. Nie nakłada więc na Skarżącą obowiązków i nie wywołuje skutków materialnoprawnych. Dotyczy jedynie oceny zasadności zarzutów wobec prowadzenia egzekucji administracyjnej. Tego rodzaju postanowienie nie nakłada żadnych zobowiązań finansowych, które mogłyby doprowadzić do wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W postanowieniu tym organ orzeka jedynie, że zarzuty zgłoszone w postępowaniu egzekucyjnym są niezasadne. Skoro zaskarżone orzeczenie nie podlega wykonaniu, to żądanie wstrzymania jego wykonania nie mogłoby zostać uwzględnione. W związku z tym, wniosek złożony przez Skarżącą uznać należało za bezzasadny. W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 w zw. z art. 16 § 2 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji