I SA/Sz 406/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alicja Polańska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka,, Sędzia WSA Joanna Wojciechowska, Protokolant Łukasz Górny, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 26 września 2013 r. spraw ze skarg E. M. i M. M. na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 11 marca 2013 r. o numerach: - [...] w przedmiocie ustalenia łącznego zobowiązania pieniężnego za lata 2007, 2008, 2009 i 2010 r. po wznowieniu postępowania 1. uchyla zaskarżone decyzje oraz poprzedzające je decyzje Burmistrza Gminy z dnia 18 grudnia 2012 r. o numerach: - [...] 2. stwierdza, że zaskarżone decyzje nie podlegają wykonaniu, 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżących kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzjami z dnia 11 marca 2013 r. nr: [...],[...],[...] i [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzje Burmistrza Gminy z dnia 18 grudnia 2012 r. w sprawie ustalenia E. i M. M. łącznego zobowiązania pieniężnego nr: [...] za 2007 r., [...] za 2008 r., [...] za 2009 r. i [...] za 2010 r. Z uzasadnienia zaskarżonych decyzji wynika, iż ww. decyzjami z dnia 18 grudnia 2012 r. organ podatkowy I instancji, po wznowieniu z urzędu postępowań w sprawie wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego za 2007 r., 2008 r., 2009 r. i 2010 r. wobec E. i M. M. uchylił własne decyzje ostateczne z dnia 29 stycznia 2007 r., 11 stycznia 2008 r., 23 stycznia 2009 r. oraz 13 stycznia 2010 r. w sprawie wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego za wymienione lata i ustalił nowy, w wyższej wysokości, wymiar łącznego zobowiązania pieniężnego: za rok 2007 w kwocie [...] zł, za rok 2008 w kwocie [...] zł, za rok 2009 w kwocie [...] zł, za rok 2010 w kwocie [...] zł. W uzasadnieniu decyzji organ podatkowy wskazał, że w dniu 23 maja 2011 r. do organu wpłynęło zawiadomienie o zmianach w danych w ewidencji gruntów i budynków. Zawiadomienie dotyczyło aktualizacji użytków w działce nr [...] położonej w obrębie geodezyjnym [...]. Starostwo Powiatowe dokonało zmiany na podstawie wykazu zmian [...] i obowiązywały one od 26 lipca 2006 r. Przed zmianą grunty były sklasyfikowane jako: [...] o pow. [...] ha, [...] o pow. [...] ha i [...] o pow. [...] ha i były opodatkowane podatkiem rolnym, natomiast po zmianie cała działka nr [...] została sklasyfikowana jako [...] (teren rekreacyjno-wypoczynkowy) o pow. [...] ha i podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Odnośnie do roku 2010, organ wskazał również, że w dniu 26 lipca 2010 r. do organu wpłynęła decyzja nr [...] nr [...] z dnia 22 czerwca 2010 r. w sprawie udzielenia podatnikom pozwolenia na użytkowanie przebudowy zaplecza gastronomiczno-sanitarnego w budynku Ośrodka Strzeleckiego z dobudową magazynu wraz z wewnętrznymi instalacjami. Organ ten podkreślił, że - wydając decyzje w sprawie ustalenia wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego za ww. lata - nie posiadał wiedzy na temat dokonanych zmian w klasyfikacji gruntów, zaś w przypadku roku 2010 również na temat zwiększonej powierzchni budynku związanego z prowadzoną działalnością gospodarczą. Organ ten, odwołując się także do brzmienia art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne, wskazał, że podstawę wymiaru podatków stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków, a organ nie jest władny do składania wniosków o zmianę danych w ewidencji. Ponadto, organ podniósł, że w sytuacji, gdy współwłaściciel opodatkowanych nieruchomości jest przedsiębiorcą, to taka nieruchomość opodatkowana jest stawkami najwyższymi. Dalej, wskazano w uzasadnieniu zaskarżonych decyzji, że w odwołaniach od decyzji organu podatkowego I instancji, pełnomocnik odwołujących wniosła o uchylenie decyzji w całości i umorzenie postępowań w sprawach, ewentualnie o uchylenie decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W odwołaniu podniesiono zarzuty naruszenia przepisów: - art. 68 Ordynacji podatkowej poprzez jego niezastosowanie, będące konsekwencją błędnego przyjęcia, że organ podatkowy nie stracił z dniem 1 stycznia 2011 r. uprawnienia do ustalenia nowego wymiaru zobowiązania pieniężnego za rok 2007; z dniem 1 stycznia 2012 r. uprawnienia do ustalenia nowego wymiaru zobowiązania pieniężnego za rok 2008, zaś z dniem 1 stycznia 2013 r. uprawnienia do ustalenia nowego wymiaru zobowiązania pieniężnego za rok 2009; - art. 1a ust. 1 pkt 3 w związku z art. 5 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że samo posiadanie nieruchomości przez osobę fizyczną, będącą przedsiębiorcą, jest wystarczające do opodatkowania tej nieruchomości najwyższą stawką jak za grunty i budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, mimo, że nieruchomości będące w posiadaniu osoby fizycznej, które nie wchodzą w skład przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 551 k.c., nie są i potencjalnie nie mogą być przeznaczone do realizacji określonych zadań gospodarczych przez prowadzącego przedsiębiorstwo, winny być opodatkowane podatkiem od nieruchomości według stawki podstawowej; - art. 191 Ordynacji podatkowej polegające na naruszeniu zasady swobodnej oceny dowodów poprzez dowolną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności polegająca na przyjęciu, że nieruchomość będąca własnością osoby fizycznej prowadzącej działalność gospodarczą, a niewykorzystywana do prowadzenia takiej działalności i zakupiona przez tę osobę wraz z małżonką, podlega automatycznie opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości według najwyższej stawki, w sytuacji w której nieruchomości ta nie jest wykorzystywana do prowadzenia działalności gospodarczej; - art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej poprzez jego zastosowanie mimo, że po doręczeniu decyzji w sprawie ustalenia wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego, nie wyszły na jaw istotne dla sprawy okoliczności faktyczne ani nowe dowody, istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję, które uzasadniałyby wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną; - art. 120 Ordynacji podatkowej polegające na działaniu organu niezgodnie z przepisami prawa, poprzez zmianę decyzji ostatecznej w sytuacji, w której brak było podstaw do jej zmiany w trybie art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej; - art. 122 Ordynacji podatkowej polegające na niepodjęciu przez organ podatkowy wszelkich niezbędnych czynności w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, tj. w szczególności poprzez odmówienie dopuszczenia i przeprowadzenia dowodów wskazanych szczegółowo w piśmie odwołujących z 10 i z 11 grudnia 2012 r.; - art. 128 Ordynacji podatkowej poprzez dokonanie weryfikacji prawomocnych decyzji Burmistrza Gminy w sprawie wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego w sytuacji, w której brak było podstaw do ich zmiany w trybie wznowienia postępowania. W wyniku rozpatrzenia odwołań, wymienionymi na wstępie decyzjami z dnia 11 marca 2013 r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzje organu podatkowego I instancji. Na wstępie uzasadnienia swoich decyzji Kolegium wskazało, że w sprawie wystąpiły przesłanki określone w przepisie art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, bowiem organ podatkowy I instancji przedstawił dowód, który nie istniał jeszcze w dniu wydania decyzji ostatecznych, którym było zawiadomienie Starosty Powiatowego o zmianie danych w ewidencji gruntów i budynków. Zawiadomienie dotyczyło aktualizacji gruntów na działce nr [...] położonych w obrębie geodezyjnym [...]. Zmiany Starostwo Powiatowe dokonało na podstawie wykazu zmian [...] i obowiązywały one od 26 lipca 2006 r. Zawiadomienie o zmianach wpłynęło do organu podatkowego w dniu 23 maja 2011 r. Według Kolegium, z tych okoliczności wynika, że - wydając decyzję w sprawie ustalenia wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego za lata 2007, 2008, 2009 i 2010 r. - Burmistrz Gminy nie posiadał wiedzy na temat dokonanych zmian w klasyfikacji gruntów. Dodatkowo, co do roku 2010, takim dowodem było wydanie w dniu 22 czerwca 2010 r. decyzji w sprawie udzielenia podatnikom pozwolenia na użytkowanie przebudowy zaplecza gastronomiczno-sanitarnego w budynku Ośrodka Strzeleckiego z dobudową magazynu, która wpłynęła do organu podatkowego w dniu 26 lipca 2010 r. Organ odwoławczy stwierdził także, że jeżeli nawet dany dowód nie istniał w dniu wydania decyzji, gdyż został sporządzony w okresie późniejszym, to jednak wynikająca z tego dowodu okoliczność mogła istnieć we wspomnianym dniu i mogła uzasadniać wznowienie postępowania. W przedmiotowej sprawie taka okoliczność zaistniała, bowiem z przedłożonych dowodów wynikało jednoznacznie, że dniu wydania decyzji ostatecznych istniał odmienny stan faktyczny od ustalonego w tych decyzjach. Kolegium zaznaczyło także, że zarówno decyzje organu podatkowego z dnia 18 grudnia 2012 r. jak i poprzedzające je decyzje Burmistrza Gminy zostały wydane na podstawie danych z ewidencji gruntów i budynków, które - stosownie do art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2005 r. Nr 240, poz. 2027 ze zm.) - stanowią podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych i - zgodnie z art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej - mają walor dokumentu urzędowego. Wypis z ewidencji stanowi dowód tego, co zostało w nim stwierdzone, a przepis art. 21 ust. 1 Prawa geodezyjnego i kartograficznego wiąże organy podatkowe w zakresie tych wszystkich informacji, które są niezbędne do określenia lub ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego. Dalej, Kolegium wskazało, że z zarzutem naruszenia art. 240 i § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej koresponduje zarzut naruszenia przez organ podatkowy art. 68 Ordynacji podatkowej. Odnosząc się do tego zarzutu, Kolegium wskazało, że - zgodnie z art. 68 Ordynacji podatkowej - zobowiązanie podatkowe, o którym mowa w art. 21 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, nie powstaje, jeżeli decyzja ustalająca to zobowiązanie została doręczona po upływie 3 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy. Natomiast, jeżeli podatnik nie złożył deklaracji w terminie przewidzianym w przepisach prawa podatkowego lub w złożonej deklaracji nie ujawnił wszystkich danych niezbędnych do ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego, zobowiązanie podatkowe nie powstaje, pod warunkiem, że decyzja ustalająca wysokość tego zobowiązania została doręczona po upływie 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy. Według Kolegium, z akt sprawy wynika, że decyzja ustalająca podatnikom wymiar łącznego zobowiązania pieniężnego: za 2007 r. została wydana w dniu 29 stycznia 2007 r. (12 lutego 2007 r. - data doręczenia decyzji), za 2008 r. została wydana w dniu 11 stycznia 2008 r. (2 lutego 2008 r. - data doręczenia decyzji)., za 2009 r. została wydana w dniu 23 stycznia 2009 r. (25 lutego 2009 r. - data doręczenia decyzji). Tym samym, zobowiązania podatkowe powstały w podstawowym terminie do ustalenia zobowiązania podatkowego, tj. w okresie 3 lat. Kolegium zwróciło uwagę, że zobowiązania podatkowe wynikające z tych decyzji ulegają przedawnieniu na podstawie art. 70 Ordynacji podatkowej po upływie 5 lat, licząc od końca roku, w którym upłynął termin jej płatności, a więc w przypadku 2007 r. - w dniu 31 grudnia 2012 r., 2008 r. - w dniu 31 grudnia 2013 r., 2009 r. - w dniu 31 grudnia 2014 r. Mając powyższe na uwadze, Kolegium podkreśliło, że najpierw zobowiązanie musi powstać poprzez doręczenie decyzji ustalającej w terminie określonym w art. 68 Ordynacji podatkowej, a po jego powstaniu może ono ulec przedawnieniu po upływie terminu wynikającego z art. 70 Ordynacji podatkowej. Przepis art. 68 Ordynacji podatkowej dotyczy jedynie podatków powstających po doręczeniu decyzji, natomiast przedawnienie z art. 70 Ordynacji podatkowej obejmuje wszystkie podatki, bez względu na to jak one powstają. W świetle powyższych okoliczności, według Kolegium, zobowiązania podatkowe wynikające z decyzji organu podatkowego z dnia 18 grudnia 2012 r. nie uległy przedawnieniu. W dalszej części uzasadnienia decyzji Kolegium zaznaczyło, że przedmiotem postępowania wznowieniowego nie może być ponowne rozpoznanie sprawy we wszystkich jej aspektach, a jedynie zbadanie, czy zaszły okoliczności, ściśle wyliczone w przepisie art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej. W tym kontekście, jako nieuzasadnione, organ odwoławczy uznał postawienie przez odwołujących zarzutu naruszenia art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w postępowaniu wznowieniowym. Niemniej jednak organ uznał za stosowne przedstawienie swojego stanowiska w przedmiocie wykładni wskazanego przepisu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że - zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - za grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej uznaje się: grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów pod jeziorami i zajętych na zbiorniki wodne retencyjne lub elektrowni wodnych, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Wskazane wyjątki nie mają zastosowania w sprawie. Literalne brzmienie przepisu wyraźnie wskazuje na okoliczność "posiadania" budynku i gruntu przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą. Jest to więc podstawowa przesłanka, wystąpienie której decyduje o wysokości stawki podatkowej. Z brzmienia tego przepisu wynika bowiem, że fakt posiadania przez przedsiębiorcę gruntów i budynków rodzi ich związek z działalnością gospodarczą bez żadnych dodatkowych warunków. Natomiast, żaden przepis prawa nie daje organowi podatkowemu upoważnienia do badania, jaki jest to rodzaj związku, ekonomiczny czy nieekonomiczny. Związek ów następuje z mocy prawa przez sam fakt posiadania przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą. Stanowisko takie zostało już ugruntowane w orzecznictwie, na dowód czego Kolegium przywołało wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 marca 2009 r., sygn. akt II FSK 1786/07 oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 20 listopada 2011 r. sygn. akt I SA/Sz 741/11. Według Kolegium, taka interpretacja znajduje zastosowanie również w przypadku, gdy jednym ze współwłaścicieli nieruchomości jest osoba nieprowadząca działalności gospodarczej, a w sprawie niesporne jest, że małżonkowie E. i M. M. byli współwłaścicielami ustawowymi budynków i gruntów położonych na działkach: nr [...] obręb ew. [...], ul. [...] o pow. [...] ha; nr [...] o pow. [...] ha i nr [...] o pow. [...] ha obręb ew. [...] ul. [...] i [...] przy czym M. M. jest przedsiębiorcą, co znajduje potwierdzenie w zaświadczeniu o zmianie we wpisie do ewidencji działalności gospodarczej z dnia 4 stycznia 2006 r. oraz z wydruku Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej Rzeczypospolitej Polskiej (www.firma.gov.pl). Nadto, jako adres głównego miejsca wykonywania działalności gospodarczej M. M. wskazał ul. [...], [...]. W tej sytuacji, prawidłowo organ I instancji obciążył budynki i grunty stawkami najwyższym określonymi w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a, pkt 2 lit. b ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, skarżący, poprzez swojego pełnomocnika, ponowili argumenty i zarzuty podniesione w odwołaniach od decyzji organu podatkowego I instancji z dnia 18 grudnia 2012 r. W odpowiedzi na skargi, Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o ich oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonych decyzjach. Na rozprawie w dniu 26 września 2013 r. sąd - na podstawie art. 111 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) - postanowił połączyć do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy o sygn. akt I SA/Sz 406/13, I SA/Sz 407/13, I SA/Sz 408/13 i I SA/Sz 409/13 (dotyczące ww. zaskarżonych decyzji) i sprawę prowadzić dalej pod sygnaturą akt I SA/Sz 406/13. Ponadto, na rozprawie pełnomocnik skarżących oświadczyła, że skarżący dowiedzieli się o zmianie w ewidencji gruntów i budynków w 2011 r., po otrzymaniu decyzji z dnia 7 lipca 2011 r. w postępowaniu zainicjowanym przez organ w związku z otrzymanym zawiadomieniem o zmianie w ewidencji gruntów. Pełnomocnik potwierdziła także, że decyzje organu I instancji z dnia 18 grudnia 2012 r. otrzymała w dniu 28 grudnia 2012 r., co wynika z potwierdzenia odbioru, które znajduje się na karcie 32 akt sądowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Istota sporu dotyczy zasadności ustalenia skarżącym, po wznowieniu postępowań podatkowych zakończonych decyzjami ostatecznymi, łącznych zobowiązań pieniężnych za lata 2007, 2008, 2009 i 2010 (obejmujących podatek rolny i podatek od nieruchomości) od nieruchomości skarżących, położonych w obrębie [...] gmina [...]. Niedopuszczalności takiego działania strona skarżąca upartuje w braku podstaw prawnych do wznowienia postępowań z tej przyczyny, że w sprawie nie wyszły na jaw nowe istotne okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję, jak również w braku podstaw do wydania decyzji, po wznowieniu postępowań, z uwagi na upływ terminu przedawnienia określony w art. 68 Ordynacji podatkowej. Odnosząc się do tak zarysowanej istoty sporu, na wstępie należy wskazać, że - zgodnie z przepisem art. 240 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) - w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. Z brzmienia tego przepisu wynika, że postępowanie może zostać wznowione, gdy zostaną łącznie spełnione trzy przesłanki: 1) wyszły na jaw nowe istotne okoliczności faktyczne lub nowe dowody; 2) nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniały w dniu wydania decyzji; 3) nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody nie były znane organowi, który wydał decyzję. Zwrot: "wyjdą na jaw", oznacza, że decydujący jest moment ujawnienia danego dowodu lub okoliczności, czyli okazania i udostępnienia go organowi, zaś przesłanka istotnych okoliczności lub dowodów jest spełniona wtedy, gdy mogą one mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie, więc wywołują konieczność uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznej w całości lub w części (vide: wyrok NSA z dnia 1 października 2003 r., sygn. akt III SA 2923/01, publikowany w bazie orzeczeń NSA - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Natomiast "nowe okoliczności lub dowody" to takie dowody lub okoliczności, które wprawdzie istniały w dniu wydania rozstrzygnięcia w zwykłym postępowaniu, ale które zostały wykryte po wydaniu decyzji. Istotne jest więc, aby te dowody lub okoliczności nie były znane organowi. W kwestii natomiast przedawnienia prawa do wydania decyzji ustalającej zobowiązanie podatkowe, konieczne jest odwołanie się do brzmienia przepisów art. 21 § 1 pkt 2 i art. 68 Ordynacji podatkowej, podjęte bowiem przez organ podatkowy I instancji rozstrzygnięcia w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego należą do grupy zobowiązań podatkowych, które w doktrynie określa się mianem ustalających. Ich istotę określa przepis art. 21 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, stanowiący, że zobowiązanie podatkowe powstaje z dniem doręczenia decyzji organu podatkowego, ustalającej wysokość tego zobowiązania. Przedawnienie do wydania decyzji ustalającej reguluje natomiast przepis art. 68 § 1 Ordynacji podatkowej stanowiący, że zobowiązanie podatkowe, o którym mowa w art. 21 § 1 pkt 2, nie powstaje, jeżeli decyzja ustalająca to zobowiązanie została doręczona po upływie 3 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy. Istotny z punktu widzenia rozpoznawanej sprawy jest jednak przepis art. 68 § 2 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym, jeżeli podatnik nie złożył deklaracji w terminie przewidzianym w przepisach prawa podatkowego (pkt 1), w złożonej deklaracji nie ujawnił wszystkich danych niezbędnych do ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego (pkt 2), zobowiązanie podatkowe, o którym mowa w § 1, nie powstaje, pod warunkiem że decyzja ustalająca wysokość tego zobowiązania została doręczona po upływie 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy. Przez pojęcie deklaracji podatkowej ustawodawca rozumie zeznania, wykazy oraz informacje, do których składania obowiązani są, na podstawie przepisów prawa podatkowego, podatnicy, płatnicy i inkasenci (art. 3 pkt 5 Ordynacji podatkowej). Niewątpliwe zatem, w pojęciu deklaracji mieści się także informacja, o której stanowi przepis art. 6 ust. 6 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. Nr z 2010 r. Nr 95, poz. 613 ze zm.), zgodnie z którym: "Osoby fizyczne, z zastrzeżeniem ust. 11, są obowiązane złożyć właściwemu organowi podatkowemu informację o nieruchomościach i obiektach budowlanych, sporządzoną na formularzu według ustalonego wzoru, w terminie 14 dni od dnia wystąpienia okoliczności uzasadniających powstanie albo wygaśnięcie obowiązku podatkowego w zakresie podatku od nieruchomości lub od dnia zaistnienia zdarzenia, o którym mowa w ust. 3.". Zaniechanie złożenia przez podatnika informacji powoduje, że w sprawie będzie miał zastosowanie przepis art. 68 § 2 w związku z § 3 Ordynacji podatkowej i 5-letni termin przedawnienia, liczony od końca roku podatkowego, w którym powstał obowiązek podatkowy. Obliczając zatem termin przedawnienia do wydania decyzji przez organ I instancji - na gruncie przedstawionych uregulowań - należy ocenić, czy i w którym momencie zaistniały okoliczności uzasadniające powstanie lub wygaśnięcie obowiązku podatkowego lub zaistnienie zdarzenia mającego wpływ na wysokość opodatkowania w danym roku. Nadto, wobec tego, że organ podatkowy I instancji, jak też organ odwoławczy jednolicie uznały w sprawie, że zawiadomienie Starosty Powiatowego z dnia 23 maja 2011 r. o zmianach w danych w ewidencji gruntów i budynków dotyczące aktualizacji użytków w działce skarżących o nr [...] dokonanych na podstawie wykazu zmian [...] z dnia 26 lipca 2006 r., które wpłynęło do Urzędu Miasta i Gminy w dniu 23 maja 2011 r. jako duplikat, stanowi nowy dowód w sprawie, w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, potwierdzający, że grunty skarżących poprzednio sklasyfikowane jako: [...] o pow. [...] ha; [...] o pow. [...] ha i [...] o pow. [...] ha i opodatkowane podatkiem rolnym, powinny być po zmianie sklasyfikowane jako: [...] (teren rekreacyjno-wypoczynkowy) w całości o pow. [...] ha i podlegać opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, oraz, że moc tego zawiadomienia sięga wstecz, tj. od dnia 26 lipca 2006 r., to konieczne jest odwołanie się do przepisów regulujących zasady zakładania i prowadzenia ewidencji gruntów i budynków. Ewidencja gruntów i budynków jest jednolitym dla kraju, systematycznie aktualizowanym zbiorem informacji o gruntach, budynkach i lokalach, ich właścicielach oraz o innych osobach fizycznych lub prawnych władających tymi gruntami, budynkami i lokalami, którą reguluje ustawa z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287 ze zm. - art. 2 pkt 8). Zgodnie z art. 20 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 tej ustawy, w ewidencji gruntów zawarte są informacje dotyczące m.in.: - położenia gruntów, ich granic i powierzchni, rodzaju użytków gruntowych oraz ich klas gleboznawczych, a także oznaczenia ksiąg wieczystych lub zbiorów dokumentów, jeżeli zostały założone dla nieruchomości; - właściciela, a w odniesieniu do gruntów państwowych i samorządowych - innych osób prawnych i fizycznych, w których władaniu znajdują się grunty lub ich części. Ewidencję gruntów i budynków oraz gleboznawczą klasyfikację gruntów prowadzą starostowie (art. 22 ust. 1). Właściciele nieruchomości są obowiązani zgłaszać właściwemu staroście wszelkie zmiany danych objętych ewidencją gruntów i budynków, w terminie 30 dni licząc od dnia powstania tych zmian (art. 22 ust. 2). Na żądanie starosty właściciele nieruchomości, zgłaszający zmiany są obowiązani dostarczyć dokumenty geodezyjne, kartograficzne i inne niezbędne do wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów i budynków (art. 22 ust. 3). Przywołana ustawa, chociaż określa przedmiot ewidencji i podstawowe wymagania co do jej zawartości, nie określa jednak zasad jej prowadzenia. Zasady dokonywania wpisów w ewidencji, wprowadzania zmian i aktualizacji ewidencji określa, wydane na podstawie art. 26 tej ustawy, rozporządzenie Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454). Z przepisów rozporządzenia wynika, że ewidencja gruntów obejmuje dane liczbowe i opisowe dotyczące gruntów i budynków, a także dane dotyczące właścicieli, użytkowników wieczystych i innych osób władających nieruchomościami. Dane ewidencyjne odnoszące się do gruntów dotyczą, między innymi numeru działki, numerycznego opisu granic, pola powierzchni działki ewidencyjnej i informacji określających pola powierzchni konturów użytków gruntowych i klas gleboznawczych w granicach działki ewidencyjnej (§ 10, § 11, § 59 i § 60 rozporządzenia). Zgodnie zaś z § 44 pkt 2 rozporządzenia, do zadań starosty związanych z prowadzeniem ewidencji należy utrzymanie operatu ewidencyjnego w stanie aktualności, tj. zgodności z dostępnymi dla organu dokumentami i materiałami źródłowymi. Aktualizacja operatu ewidencyjnego następuje poprzez wprowadzanie udokumentowanych zmian do bazy danych ewidencyjnych (§ 45 ust. 1 rozporządzenia). Dane zawarte w ewidencji są podstawą planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych (art. 21 ust. 1 ww. ustawy). Z istoty ewidencji jako urzędowego zbioru danych na temat gruntów, budynków i lokali wynika, że może ona spełniać swoje funkcje tylko przy założeniu aktualności danych ewidencyjnych. Dane zawarte w ewidencji podlegają aktualizacji z urzędu lub na wniosek osób, organów i jednostek organizacyjnych, o których mowa w § 10 i § 11, w tym właścicieli nieruchomości (§ 46 ust. 1 rozporządzenia). Rodzaje zmian wprowadzanych z urzędu określa § 46 ust. 2 rozporządzenia. Są to zmiany wynikające, m.in. z prawomocnych orzeczeń sądowych, aktów notarialnych, ostatecznych decyzji administracyjnych, aktów normatywnych oraz opracowań geodezyjnych i kartograficznych, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, zawierających wykazy zmian danych ewidencyjnych. Wprowadzanie zmian w ewidencji w sytuacji, gdy wymaga to wyjaśnień zainteresowanych lub uzyskania dodatkowych dowodów, następuje w drodze decyzji administracyjnej (§ 47 ust. 3 rozporządzenia). Starosta, jako przedstawiciel Skarbu Państwa, odpowiada za aktualność danych w ewidencji, o czym stanowi § 44 powołanego rozporządzenia, przy czym - wszelkie zmiany powinny być dokonane w oparciu o dane udokumentowane, na co już wskazano powyżej. Zauważyć także należy, że obowiązek wynikający z art. 22 ust. 2 powołanej ustawy, z jednej strony - zapewnia aktualność tych danych, które powinny odzwierciedlać stan rzeczywisty, z drugiej zaś - eliminuje możliwość dokonywania tych zmian z datą wsteczną. Ze wskazanych wyżej przepisów wynika, że dane ewidencyjne mają charakter informacyjno - techniczny i odnoszą się do konkretnej działki ewidencyjnej. Ewidencja rejestruje jedynie stany prawne wynikające z określonych dokumentów urzędowych, a zatem stany ustalane w innym trybie lub przez inne organy orzekające. Dla obywateli i organów państwowych moc wiążącą mają tylko dane dotyczące opisu gruntów (ich położenia, konturu granic, rodzaju użytków, itp.). Uznać zatem należy, że rejestr ewidencji gruntów jest wyłącznie odzwierciedleniem aktualnego stanu prawnego dotyczącego danej nieruchomości i, że ujawniony w ewidencji gruntów stan prawny powinien być oparty na odpowiednich dokumentach (prawomocnych orzeczeniach sądowych, ostatecznych decyzjach administracyjnych, czynnościach prawnych dokonanych w formie aktów notarialnych, spisanych umowach i ugodach w postępowaniu sądowym i administracyjnym lub innych dokumentach posiadających moc dowodową dla ustalenia prawa własności). Zatem, istotny w sprawie przepis art. 22 pkt 2 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, który stanowi, że osoby, o których mowa w art. 20 ust. 2 pkt 1 i art. 51, są obowiązane zgłaszać właściwemu staroście wszelkie zmiany danych objętych ewidencją gruntów i budynków, w terminie 30 dni licząc od dnia powstania tych zmian, nie dotyczy zmian danych objętych ewidencją gruntów i budynków, wynikających z decyzji właściwych organów, natomiast starosta, jako przedstawiciel Skarbu Państwa, odpowiada za aktualność danych w ewidencji, o czym stanowi § 44 powołanego rozporządzenia, przy czym wszelkie zmiany powinny być dokonane w oparciu o dane udokumentowane, na co już wskazano powyżej (vide: wyrok NSA z dnia 30 października 2009 r., sygn. akt I OSK 102/09). W wyroku z dnia 7 maja 2008 r., sygn. akt I OSK 719/07, Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, iż w pojęciu aktualizacji ewidencji gruntów i budynków mieści się także usuwanie (prostowanie) błędnych wpisów bazy danych ewidencyjnych. W przedmiocie zaś aktualności wpisów w ewidencji gruntów i budynków, w kontekście zmian jakie zachodzą na działkach ujętych w ewidencji, należy wyraźnie podkreślić, że w przypadku ewidencji gruntów i budynków nie ma zastosowania zasada wpisu danych z datą wsteczną (np. jak to ma miejsce w przypadku ksiąg wieczystych, tj. z datą złożenia wniosku). Wniosek, że dokonanie zmian w ewidencji z datą wsteczną nie jest możliwe, pośrednio wypływa z przepisów prawa, które normują tryb wprowadzenia tych zmian. Obowiązek zgłoszenia właściwemu staroście wszelkich zmian danych objętych ewidencją gruntów i budynków w terminie 30 dni od dnia powstania tych zmian zapewnia, z jednej strony - aktualność tych danych, które powinny odzwierciedlać stan rzeczywisty, z drugiej zaś - ustanawiając, obowiązek po stronie właściciela zawiadamiania o tych zmianach w krótkim terminie, eliminuje możliwość dokonywania tych zmian z datą wsteczną, tj. obejmującą okres wcześniejszy, przed datą złożenia wniosku. Zatem, jeżeli zmiany w ewidencji gruntów obejmujące zmiany rodzaju użytków gruntowych zostają wprowadzone w drodze decyzji administracyjnej, to wywołują skutek ex nunc, tj. na przyszłość, a nie skutek ex tunc, tj. z mocą wsteczną (vide: wyrok NSA z dnia 14 czerwca 2013 r., sygn. akt II OSK 2631/11). Mając na uwadze przywołane regulacje prawne i orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego (dostępne w internetowej bazie orzeczeń NSA - http://orzeczenia.nsa.gov.pl), należy uznać, że zaskarżone decyzje organu odwoławczego i poprzedzające je decyzje organu podatkowego I instancji wydane zostały z naruszeniem przepisów art. 122, art. 187 § 1 i art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ze wskazanych wyżej przepisów wynika, że organy administracji publicznej zobowiązane są działać na podstawie przepisów prawa i prowadzić postępowanie w taki sposób, aby zostały wyjaśnione istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności. Niewyjaśnienie bowiem sprawy w ww. zakresie stanowi takie naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, które obliguje sąd administracyjny do uchylenia zaskarżonego aktu na podstawie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.). Także, zgodnie z dotychczasowym orzecznictwem sądów administracyjnych, nierozpatrzenie sprawy na podstawie wszystkich przepisów prawa, które w tej sprawie znajdują zastosowanie, stanowi naruszenie prawa. W rozpoznawanej sprawie zachodzi tego rodzaju sytuacja. Organy obu instancji, mimo zgłoszenia wniosku dowodowego strony skarżącej z dnia 10 i z dnia 11 grudnia 2012 r. (w pkt 3) o wystąpienie do Starosty Powiatowego w przedmiocie udzielenia informacji, na jakiej podstawie dokonano zmiany danych w ewidencji gruntów i budynków dotyczącej działki nr [...] i nadesłanie kopii dokumentów potwierdzających te informacje (o czym zawiadomiono organ I instancji w dniu 23 maja 2011 r.), jak również posiadając informację, że z dniem 31 stycznia 2012 r. przywrócono oznaczenie użytków i klas gruntów na tej działce do poprzedniego oznaczenia, zaniechały podjęcia wnioskowanych czynności, wskutek czego nie ustaliły najistotniejszej w sprawie okoliczności, tj. z jaką datą i na jakiej podstawie wprowadzono do ewidencji gruntów i budynków zmiany w oznaczeniu użytków i klas gruntów. Nadesłanie bowiem do organu I instancji zawiadomienie Starosty Powiatowego z dnia 23 maja 2011 r., będące duplikatem, o zmianach w danych ewidencji gruntów i budynków, wskazujące jako datę wprowadzenia zmiany: 26 lipca 2006 r. i rodzaj zmiany: aktualizacja użytków, na podstawie wykazu zmian [...] z dnia 30 kwietnia 2006 r., nie potwierdza, że zmiana w danych ewidencyjnych (wpis) nastąpiła 26 lipca 2006 r., a nie, np. 23 maja 2011 r. Nadto, nie wyjaśniono, dlaczego dokument ten jest duplikatem (co stało się z oryginałem zawiadomienia, z jakiej daty był oryginał i kiedy wpłynął do organu podatkowego I instancji) oraz, jeżeli zmiana we wpisie do ewidencji nastąpiła rzeczywiście 26 lipca 2006 r., to dlaczego Starosta Powiatowy dopiero po upływie prawie 5 lat zawiadomił o tym organ podatkowy I instancji i dlaczego skarżący, jako właściciele, nie zostali w jakikolwiek sposób powiadomieni o tej zmianie w ewidencji gruntów przed 2011 r. Wyjaśnienie powyższych kwestii pozwoli dopiero na ustalenie, czy to organ/organy nie ujawniły we właściwym czasie zmienionych danych w ewidencji gruntów, czy też skarżący, a nadto, na ustalenie - istotnej na gruncie przepisu art. 240 § 1 kpt 5 Ordynacji podatkowej - przesłanki wznowienia postępowania, tj. czy zawiadomienie o zmianach jest nowym dowodem, czy też z dowodu tego wynika nowa okoliczność faktyczna istniejąca w dniu wydania decyzji, nieznana organowi który wydał decyzję. Jest to o tyle istotne, że organ odwoławczy w swojej decyzji stwierdził, że jeżeli nawet dany dowód nie istniał w dniu wydania decyzji, gdyż został sporządzony w okresie późniejszym, to jednak wynikająca z tego dowodu okoliczność mogła istnieć we wspomnianym dniu i mogła uzasadniać wznowienie postępowania. Według składu orzekającego w sprawie, ta ocena jest przedwczesna i niejednoznaczna, bowiem obowiązkiem organów było ustalenie stanu faktycznego najbardziej zbliżonego do rzeczywistego, a nie wyrażanie przypuszczenia co istnienia możliwych stanów faktycznych. Prawidłowe ustalenie w sprawie stanu faktycznego umożliwić ma także stronie postępowania prowadzenie właściwej polemiki z organem podatkowym. W sprawie wznowieniowej organ zobowiązany jest jasno sprecyzować przesłankę, na podstawie której wznowiono postępowanie, czy jest nią nowy dowód, czy też jest to nowa okoliczność faktyczna oraz kiedy rzeczywiście organ posiadł wiedzę o tym nowym dowodzie/nowej okoliczności faktycznej. Organy zobowiązane są także jasno wyrazić swoje stanowisko w sprawie, czy tym nowym dowodem/okolicznością faktyczną jest wpis do ewidencji, czy zawiadomienie starosty o zmianach w ewidencji. Nadto, mając na uwadze przywołane wyżej regulacje prawne dotyczące obowiązku aktualizowania przez starostę danych ewidencyjnych w ewidencji gruntów i budynków oraz niedopuszczalności dokonywania w tej zmiany z datą wsteczną, jak też, że wpisy do ewidencji wywołują skutek na przyszłość - ex nunc, a nie wstecz- ex tunc, należy ponownie ocenić, jaki skutek wywołały zmiany i od kiedy, o których zawiadomił organ I instancji pismem z dnia 23 maja 2011 r. Starosta Powiatowy. Ocena ta nie może pomijać obowiązywania na gruncie Ordynacji podatkowej naczelnej zasady postępowania podatkowego, tj. zasady zaufania do organu podatkowego, wyrażonej w art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którą organy powinny tak prowadzić postępowanie, aby pogłębiać zaufanie do nich. W dotychczas prowadzonym postępowaniu podatkowym zasada ta doznała uszczerbku, gdyż podatnicy, jak do wynika z dotychczasowych niepełnych ustaleń poczynionych w sprawie, nie zostali poinformowani we właściwym czasie o zmianach dokonanych w ewidencji gruntów i budynków obejmującej ich działkę. Ta ostatnia istotna okoliczność dowodzi także, że organy obu instancji nie poczyniły prawidłowych ustaleń faktycznych w sprawie w celu ustalenia, czy wobec skarżących powinien mieć zastosowanie 3-letni (art. 68 § 1 Ordynacji podatkowej), czy też 5-letni (art. 68 § 2 Ordynacji podatkowej) termin przedawnienia powstania zobowiązania podatkowego. Skoro bowiem organy nie ustaliły, czy skarżący podatnicy w ogóle powzięli informację o zmianach wprowadzonych do ewidencji, będących w ich posiadaniu gruntów, to nie mogły uznać, że skarżący podatnicy nie wywiązali się z obowiązku złożenia na czas informacji, o której mowa jest w przywołanym wyżej przepisie art. 6 ust. 6 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych i, w konsekwencji, zastosowania w sprawie 5-letniego terminu przedawnienia do wydania decyzji ustalających im łączne zobowiązania pieniężne. W tej sytuacji, wobec niewyjaśnienia przez organy obu instancji podstawowych dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy ww. kwestii i naruszenia tym samym wyżej wskazanych przepisów Ordynacji podatkowej, należało zaskarżone decyzje jak też poprzedzające je decyzje organu podatkowego I instancji uchylić i zobowiązać te organy do przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w sposób odpowiadający wymogom przepisów art. 122, art. 187 § 1 i art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej. Dopiero bowiem, po prawidłowo przeprowadzonym postępowaniu wyjaśniającym wszystkie istotne w sprawie kwestie, możliwe będzie właściwe i zupełne wyjaśnienie sprawy, co zagwarantuje też stronie skarżącej rozpoznanie sprawy w postępowaniu dwuinstancyjnym (art. 127 Ordynacji podatkowej). Mając na uwadze podniesione wyżej okoliczności, wobec tego, że zaskarżone decyzje i poprzedzające je decyzje organu podatkowego I instancji wydane zostały z naruszeniem przepisów postępowania, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, należało - na podstawie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - orzec jak w sentencji. O kosztach postępowania sąd orzekł na podstawie przepisów art. 200 i art. 205 § 2 tej ustawy w związku z § 2 ust. 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.) oraz na podstawie przepisu § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r. poz.461). Zgodnie ze wskazanymi przepisami, do niezbędnych kosztów postępowania przed sądem administracyjnym w I instancji strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony (art. 205 § 2 ww. ustawy). Wpis stały w sprawach skarg dotyczących postanowienia lub decyzji wydanych w trybie wznowienia postępowania administracyjnego, stwierdzenia nieważności, uchylenia lub zmiany albo wygaśnięcia aktu, bez względu na przedmiot sprawy, pobiera się w wysokości 200 zł (§ 2 ust. 5 ww. rozporządzenia Rady Ministrów). Stawki minimalne przewidziane dla adwokatów wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w I instancji w innej sprawie 240 zł (§ 18 ust. 1 pkt 1 lit. c ww. rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości). Wobec tego, że skarżący we wszystkich połączonych sprawach wnieśli wpisy stałe od skarg na decyzje wydane po wznowieniu postępowań po [...] zł (4 x 200 zł), razem: 800 zł, zaś reprezentującej ich pełnomocnik - adwokat A.N. należne jest wynagrodzenie w stawce minimalnej wynoszącej 240 zł za każdą sprawę (4 x 240 zł), razem: 960 zł, to łączne koszty sądowe należne skarżącym od organu wyniosły [...] zł, którą to kwotę sąd zasadził w postanowieniu ujętym w punkcie 3 wyroku. Sąd nie zasadził zwrotu wydatków, gdyż pełnomocnik skarżących nie udokumentowała ich poniesienia. O niewykonalności zaskarżonych decyzji, sąd orzekł na podstawie przepisu art. 152 ww. ustawy.