I SA/Sz 741/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zygmunt Chorzępa, Sędziowie Sędzia WSA Alicja Polańska,, Sędzia WSA Joanna Wojciechowska (spr.), Protokolant Anna Kalisiak, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 20 października 2011 r. sprawy ze skargi L.K. i H. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 30 czerwca 2011 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości na 2011 r. oddala skargę. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy z dnia [...] r. znak [...] w sprawie podatku od nieruchomości za 2011 r. ustalonego w kwocie 7[...] zł. Decyzją z dnia [...] r. Burmistrz Miasta i Gminy ustalił wysokość podatku od nieruchomości za 2011 r. należnego od Li Kiej i Ha Nego za będące ich własnością budynki i grunty położone w Sie na działkach o nr 14/2 i 13/4. Na podstawie danych wynikających ze złożonych przez podatnika informacji w sprawie podatku od nieruchomości (IN-1) oraz danych z ewidencji gruntów i budynków organ podatkowy ustalił, iż podatnicy są współwłaścicielami ustawowymi nieruchomości o łącznej powierzchni 0,500 ha, sklasyfikowanych symbolem użytku "B". Na działce nr 14/2 znajduje się budynek mieszkalny o powierzchni użytkowej [...] m kw. i budynek pozostały gospodarczy o powierzchni użytkowej [...]m kw. wykorzystywany w całości na cele mieszkalne. Natomiast na działce nr 13/4 znajduje się budynek letniskowy o powierzchni użytkowej [...] m kw. Ponadto stwierdzono, że H N jest przedsiębiorcą, natomiast La Ka od dnia 4 lutego 2011 r. nie prowadzi działalności gospodarczej. Wobec powyższego do opodatkowania przyjęto dla działki 13/4 stawkę właściwą dla nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą. W odwołaniu od powyższej decyzji podatnicy wnieśli o jej uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, zaskarżonej decyzji zarzucając: - naruszenie art. 1a ust. 1 i 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych a także art. 122, art. 187 § 1 i 2 oraz art. 210 § 1 Ordynacji podatkowej. W uzasadnieniu odwołania podatnicy wskazali, że nieruchomość będąca przedmiotem opodatkowania według ewidencji gruntów i księgi wieczystej stanowi nieruchomość rolną. Podatnicy nie zgadzają się z oceną organu podatkowego, że przedmiotowa nieruchomość jest związana z działalnością gospodarczą, a budynki położone na działce 13/4 są budynkami letniskowymi. Wyjaśnili, iż H N na terenie przedmiotowych nieruchomości zamieszkuje, a nie prowadzi tam działalności gospodarczej. Nieruchomość ta nie nadaje się ze względów technicznych do prowadzenia tam działalności w zakresie produkcji i instalowania oraz sprzedaży konstrukcji metalowych oraz transportu i wynajmu maszyn i urządzeń czym zajmuje się podatnik. W ocenie podatników nie można uznać za prowadzenie działalności wynajmu w sezonie 5 pokoi gościnnych w budynkach położonych na działkach nr 14/2 i 13/4. Ponadto budynki położone na ww. działkach pełnią funkcję mieszkalną a nie letniskową. Zdaniem podatników, organ podatkowy nie ustalił jaka działalność jest faktycznie prowadzona na nieruchomości, a także nie wyjaśnił dlaczego nie uznał budynków położonych na gruncie rolnym za mieszkalne. Ponadto zarzucono organowi podatkowemu zawyżenie zobowiązania podatkowego poprzez przyjęcie zawyżonych powierzchni użytkowych budynków, w stosunku do powierzchni wynikających z kartoteki budynków prowadzonych przez Starostę. Do odwołania załączono dokumentację dotyczącą budowy i zakończenia budowy domku letniskowego wolnostojącego w Sie na działkach 14/2 i 13/4 oaz budynku gospodarczego na działce 14/2 (m.in. decyzje w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę, potwierdzenia przez inspektora nadzoru budowlanego zakończenia budowy). Samorządowe Kolegium Odwoławcze rozpoznając sprawę ponownie, wskutek powyższego odwołania nie znalazło podstaw do jego uwzględnienia, podzielając faktyczne i prawne podstawy zaskarżonej decyzji organu I instancji. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ odwoławczy wskazał na treść art. 5 ust. 1 pkt 2 i ust. 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych różnicującego stawki podatku od nieruchomości dla budynków oraz kompetencję rady gminy w tym zakresie. Odnosząc się do kwestii opodatkowania nieruchomości stanowiących współwłasność osób fizycznych, spośród których jedna tylko prowadzi działalność gospodarczą organ odwoławczy powołał treść art. 1a ust. 1 pkt 3 ww. ustawy oraz zgodził się z jego interpretacją, zgodnie z którą podstawową przesłanką i jedyną, która decyduje o wysokości stawki podatkowej jest okoliczność posiadania budynku i gruntu przez przedsiębiorcę, bez prawa organu podatkowego do badania jaki to rodzaj związku, ekonomiczny czy nieekonomiczny oraz sposobu wykorzystywania przedmiotu opodatkowania. Na poparcie swojego stanowiska organ II instancji powołał wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 marca 2009 r., sygn. akt II FSK 1786/07 prezentujący taką właśnie wykładnię art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy podatkowej. Samorządowe Kolegium Odwoławcze podkreśliło, iż wskazana interpretacja jest właściwa również w przypadku gdy nieruchomość jest przedmiotem współwłasności z osobą nieprowadzącą działalności gospodarczej. Wskazując na treść do art. 3 ust. 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych organ podatkowy wyjaśnił także, iż nieruchomość znajdująca się w posiadaniu dwóch lub więcej osób stanowi odrębny przedmiot opodatkowania, a ze względu na solidarny charakter ciążącego na współwłaścicielach takiej nieruchomości zobowiązania podatkowego nie jest możliwe rozdzielenie go na poszczególnych podatników i zastosowanie różnych stawek podatku. W związku z powyższym, wobec ustalenia, iż nieruchomość stanowiła przedmiot współwłasności małżonków Li Kiej i Ha Nego, będącego przedsiębiorcą, stanowisko organu I instancji co do opodatkowania budynków i gruntów najwyższymi stawkami określonymi w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a, pkt 2 lit. b ustawy, organ odwoławczy uznał za prawidłowe. Dalej w swojej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze odniosło się do opodatkowania budynku letniskowego stawką najwyższą, a nie stawką jak dla budynków mieszkalnych, stwierdzając, że zgromadzony materiał dowodowy potwierdzał, że sporny budynek nie może być uznany za mieszkalny. Uzasadniając rozstrzygnięcie w tym zakresie organ odwoławczy powołując się na art. 1 a ust. 1 pkt 1 ustawy podatkowej oraz prawo budowlane i jego przepisy wykonawcze, jak i orzecznictwo sądowe wyjaśnił, iż organy podatkowe przy kwalifikowaniu budynku do kategorii "budynku mieszkalnego" powinny posługiwać się kryteriami wynikającymi z prawa budowlanego, a pomocniczo także dokumentacją architektoniczno-budowlaną danego obiektu, które w sposób precyzyjny winny określać rodzaj budynku. Wskazano także, na art. 21 ustawy prawo geodezyjne oraz zawartą tam zasadę obowiązkowego uwzględniania przez organy podatkowe przy wymiarze podatków danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków, a także zwrócono uwagę na brak uprawnienia po stronie organów podatkowych do występowania z wnioskiem o zmianę danych zawartych w ewidencji. Następnie organ odwoławczy wskazał, iż z ewidencji gruntów i budynków wynika, iż małżeństwo La Ka i H N są współwłaścicielami ustawowymi zabudowanej działki gruntowej o nr 13/4 o pow. 1100 m kw. położonej w Sie 3A, oznaczonej jako tereny mieszkaniowe (symbol B) oraz zabudowanej działki gruntowej o pow. 3900 m kw. oznaczonej jako tereny mieszkaniowe (symbol B). Nieruchomość gruntowa oznaczona nr 14/2 zabudowana jest budynkiem mieszkalnym o pow. [...]m kw, i budynkiem gospodarczym o pow. [...]m kw. Ponadto na działkach 14/2 i 13/4 posadowiono budynek letniskowy o pow. użytkowej 230 m kw., którego funkcja oznaczona jest w kartotece budynków jako "inne niemieszkalne". Organ II instancji zwrócił także uwagę na znajdującą się w aktach sprawy dokumentację – Potwierdzenie przyjęcia przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego zawiadomienia o zakończeniu budowy budynku letniskowego, Potwierdzenie przyjęcia przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego zawiadomienia o zakończeniu budowy budynku gospodarczego. Stwierdził także, iż w świetle art. 194 Ordynacji podatkowej, dowodem podważającym dokumenty urzędowe nie może być okoliczność faktyczna zaspokajania w domu letniskowym potrzeb mieszkaniowych jego właściciela i rodziny. W tym kontekście powołano także wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 grudnia 2010 r., sygn. akt II FSK 1498/09 i stanowisko tam wyrażone, iż potencjalna możliwość zaspokajania potrzeb mieszkaniowych nie może skutkować uznaniem budynku letniskowego za mieszkalny, oraz że o zaliczeniu budynku do tej kategorii nie może decydować sposób faktycznego wykorzystywania. Organ podkreślił także, iż wbrew twierdzeniom odwołujących ewidencja gruntów i budynków jednoznacznie wyklucza zakwalifikowanie gruntów położonych w Sie 3A na działkach o nr 13/4 i 14/2 jako gruntów rolnych zabudowanych. Za niezasadny organ odwoławczy uznał zarzut zawyżenia powierzchni budynków przyjętych do opodatkowania, wskazując, iż wielkości te są zgodne z powierzchniami wynikającymi z informacji IN-1, jak również były zgodne z Potwierdzeniami przyjęcia przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego zawiadomienia o zakończeniu budowy budynku letniskowego i gospodarczego. Wskazał także na niezasadność powoływania się przez skarżących na kartotekę budynków prowadzoną przez Starostę K bowiem w kartotece podana jest powierzchnia zabudowy budowy, która nie jest tożsama z powierzchnią użytkową budynku. Organ odwoławczy odniósł się także do argumentów podatników dotyczących względów technicznych, które nie pozwalają w budynkach będących przedmiotem opodatkowania na prowadzenie działalności gospodarczej jako przesłanki wyłączającej z opodatkowania podwyższoną stawką. Organ wyjaśnił, iż względy techniczne w rozumieniu art.1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych odnoszą się do złego, nieodpowiadającego prowadzonej działalności gospodarczej stanu technicznego przedmiotu opodatkowania. Pojęciem tym – według organu - nie są objęte okoliczności lub zdarzenia faktyczne i prawne prowadzące do niewykorzystywania nieruchomości, a będące skutkiem świadomego, zamierzonego działania przedsiębiorcy, który z różnych względów – innych niż techniczne nie prowadzi w danej nieruchomości działalności gospodarczej. Na poparcie powyższej argumentacji organ powołał wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 8 sierpnia 2005 r., sygn. akt I SA/GL 1552/04. Końcowo w swojej decyzji organ odwoławczy stwierdził, iż w sprawie nie doszło do zarzucanego naruszenia art. 122, art. 187 oraz art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej. W skardze na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego podatnicy wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji jak i poprzedzającej ją decyzji Burmistrza Gminy z dnia 11 marca 2011 r. Zaskarżonej decyzji – analogicznie jak w odwołaniu – skarżący zarzucają - naruszenie art. 1a ust. 1 i 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych, a także art. 122, art. 187 § 1 i 2 oraz art. 210 § 1 Ordynacji podatkowej. W uzasadnieniu skargi skarżący podtrzymują swoje stanowisko, iż sam fakt posiadania przez przedsiębiorcę gruntów i budynków bez żadnych dodatkowych warunków nie może rodzić związku nieruchomości z działalnością gospodarczą. Podatnicy jak dotychczas nie zgadzają się z oceną, iż zarówno grunt jak i budynki na nim są związane z działalnością gospodarczą. Według nich budynki pełnią funkcję mieszkalną, a cała nieruchomość, zgodnie z wpisem w księdze wieczystej stanowi nieruchomość rolną. W tym zakresie, skarżący powtarzają także swoją argumentację, iż okoliczności faktyczne takie jak niewykorzystywanie nieruchomości przez Ha N w prowadzonej przez niego działalności gospodarczej, a jedynie zamieszkiwanie tam, prowadzenie na niej jedynie sezonowego wynajmu pokoi gościnnych to fakty nie pozwalające uznać związku nieruchomości z działalnością gospodarczą i wyłączające opodatkowanie wyższą stawką podatku. Skarżący nie zgadzają się z prezentowaną w zaskarżonej decyzji wykładnią przepisu art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Uważają, że taka wykładnia prowadzi do uznania ww. przepisu za niekonstytucyjny, dyskryminujący przedsiębiorców. W ocenie autorów skargi, obowiązujące przepisy prawa (art. 122 i art. 187 Ordynacji podatkowej) nakazują organom podatkowym zbadanie, czy istnieje związek nieruchomości z prowadzoną działalnością gospodarczą i jaki ma ona charakter. Dalej w skardze skarżący, odnosząc się do językowego znaczenia określenia "budynek mieszkalny" zakwestionowali zakwalifikowanie budynku letniskowego położonego w Sie na działkach nr 14/2 i 13/4 do "budynków pozostałych" a nie do mieszkalnych skoro jest on przeznaczony do przebywania ludzi i tej funkcji służy. W tym kontekście zarzucono organom podatkowym nieprawidłowe ustalenie stanu faktycznego i wadliwość zaskarżonej decyzji i przytoczono orzecznictwo sądowe. W ocenie podatników, organy podatkowe nie ustaliły bowiem jaka działalność jest faktycznie prowadzona na przedmiotowym gruncie i wewnątrz posadowionych na tym gruncie budynków. Ponadto skarżący zarzucili, iż organ odwoławczy nie odniósł się do ich twierdzenia, że powierzchnia budynków jest inna niż określił to Burmistrz a. Budynki uznane przez organ I instancji za niemieszkalne mają powierzchnię użytkową dużo niższą, co wynika z dokumentu urzędowego jakim jest kartoteka budynków prowadzona przez Starostę K. Zdaniem skarżących organ II instancji nie rozstrzygnął, pomimo zarzutu w odwołaniu, iż decyzja organu I instancji nie spełnia wszystkich warunków formalnych. Zaskarżona decyzja nie zawiera zatem pełnego uzasadnienia prawnego ani szczegółowego uzasadnienia faktycznego (w szczególności w zakresie tego jaka działalność miałaby być prowadzona na przedmiotowej nieruchomości oraz jaki jest jej faktyczny cel i funkcja). W odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Szczecinie wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę administracji publicznej przez badanie zgodności zaskarżonych decyzji z prawem. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a)-c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. Z przepisu art. 134 § 1 P.p.s.a. wynika, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą skargi. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, gdyż nie zachodzą podstawy do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja narusza przepisy prawa w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Spór w rozpoznawanej sprawie dotyczy opodatkowania nieruchomości stanowiących własność małżonków Li Kiej i Ha Nego - gruntów i budynków położonych w Sie, oznaczonych jako działki nr 14/2 i 13/4. W sprawie organy podatkowe rozstrzygały dwie kwestie. Po pierwsze opodatkowania podwyższoną stawką gruntów i budynków związanych z działalnością gospodarczą będących w posiadaniu przedsiębiorcy Ha Nego oraz nieprowadzącej działalności gospodarczej Li Kiej. Po drugie – opodatkowania domu letniskowego stawką przewidzianą dla budynków pozostałych. W ocenie podatników przedmiotowa nieruchomość stanowiąca miejsce zamieszkania skarżących, nie jest związana z działalnością gospodarczą Ha Nego z uwagi na nieprzystosowanie techniczne do rodzaju prowadzonej działalności; nie stanowi też o związku z żadną inną działalnością – w ocenie skarżących – fakt uzyskiwania sezonowych dochodów z wynajmu tam pokoi gościnnych. Podatnicy kwestionują wysokość opodatkowania domu letniskowego Zgodnie z art. 1a ust.1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2006 r. Nr 121, poz. 844, ze zm., dalej zwana u.p.o.l), który dodany został nowelizacją ustawy od 1 stycznia 2003r., grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, to grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust.1 pkt.1b, chyba, że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych. Sąd stwierdził, przychylając się do stanowiska Samorządowego Kolegium Odwoławczego, że o tym, czy nieruchomość podlega opodatkowaniu stawkami podatkowymi w podwyższonej wysokości decyduje sam fakt posiadania jej przez przedsiębiorcę, a nie sposób, w jaki jest ona wykorzystywana. Pogląd ten jest ugruntowany w orzecznictwie sądowym. Z treści art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. wyraźnie wynika, że jedynym czynnikiem decydującym o uznaniu nieruchomości za związaną z prowadzeniem działalności jest kryterium posiadania i to w znaczeniu o jakim mowa w przepisach prawa cywilnego, wobec braku definicji posiadania w ustawie podatkowej. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 marca 2009r., sygn. akt II FSK 1786/07, dostępny www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Ustawa podatkowa nic nie mówi o funkcji czy sposobie wykorzystania nieruchomości. Zdaniem Sądu, w świetle przepisu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. i wyżej wskazanej wykładni organ podatkowy w celu określenia prawidłowej stawki podatkowej jest uprawniony jedynie do ustalenia statusu podatnika i charakteru gruntu lub budynku, natomiast nie jest uprawniony do badania rodzaju związku łączącego nieruchomość z prowadzoną przez właściciela czy właścicieli nieruchomości działalnością gospodarczą, czy sposobu wykorzystania nieruchomości. Tak więc obiekt nawet niewykorzystywany faktycznie w danym momencie do prowadzenia działalności gospodarczej uznaje się już za związany z działalnością, bowiem definicja ustawowa nie nawiązuje do przesłanki wykorzystywania nieruchomości na cele związane bezpośrednio z działalnością gospodarczą. Wyjątkiem od uznania, że grunty, budynki czy budowle są związane z działalnością gospodarczą są względy techniczne. Wyłączyć z opodatkowania podwyższoną stawką mogą jedynie względy techniczne, które należy rozumieć jako trwałą i obiektywną przeszkodę w wykorzystywaniu gruntu, budynku, budowli do prowadzenia działalności gospodarczej (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego, np.: z dnia 1 czerwca 2011r. II FSK 151/10, z dnia 10 czerwca 2011r. II FSK 226/10, z dnia 12 kwietnia 2011r. II FSK 2128/09 dostępne www.orzeczenia.nsa.gov.pl, z dnia 14 października 2009r. II FSK 747/08 Lex nr 571608, wojewódzkich sądów administracyjnych: we Wrocławiu z dnia 28 marca 2011r. I SA/Wr 125/11, Lex nr 785784, z dnia 17 czerwca 2009r. I SA/Wr 64/09, Lex nr 563436, w Bydgoszczy z dnia 14 września 2010r. I SA/Bd 659/10, Lex nr 747050, w Gdańsku z dnia 10 września 2009r. I SA/Gd 137/09, Lex nr 525706 i z dnia 9 października 2008r. I SA/Gd 867/07, Lex nr 499086). W stanie faktycznym sprawy taka sytuacja nie zachodziła. Podatnicy nie wykorzystywali przedmiotowej nieruchomości, jak podali, ze względu na rodzaj prowadzonej działalności przez Ha N i nieprzystosowanie techniczne nieruchomości. Kwestie te nie mają jednak żadnego znaczenia dla stwierdzenia związku nieruchomości z działalnością gospodarczą. W ocenie skarżących powyższa wykładnia art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. prowadzi do uznania ww. przepisu za niekonstytucyjny i dyskryminujący przedsiębiorców. Zdaniem Sądu, interpretowany przepis jest jasny i nie budzi wątpliwości, wobec tego nie może być żadnych wątpliwości w zakresie jego zgodności z Konstytucją. Pogląd prezentowany przez skarżących, iż nie jest dopuszczalne opodatkowanie wyższą stawką przedsiębiorców, których nieruchomości stanowią ich majątek "prywatny" należy traktować jako postulat prawotwórczy. Na tle rozpoznawanej sprawy można bowiem dojść do przeświadczenia, iż nadanie samemu posiadaniu decydujące znaczenie jest dyskryminujące dla tej grupy podatników. Należy jednak pamiętać, iż dokonywana w ramach stosowania prawa wykładnia nie może wypaczać sensu normy prawnej zawartej w poddanym interpretacji przepisie, bowiem tą drogą nie można "poprawiać" ustawodawcy. Sąd zgadza się ze stanowiskiem organu podatkowego, iż powyższa interpretacja art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.ol. jest prawidłowa również, gdy jednym ze współwłaścicieli jest osoba nieprowadząca działalności gospodarczej, a więc tak jak w stanie faktycznym sprawy. Regulacja prawna zawarta w art. 3 ust. 4 ustawy – jak słusznie zauważył organ odwoławczy – wyklucza bowiem różnicowanie stawek podatku dla nieruchomości (będącego zobowiązaniem solidarnym) dla poszczególnych podatników. Sąd popiera stanowisko organów podatkowych także w drugiej rozstrzyganej kwestii dotyczącej opodatkowania domu letniskowego położonego na działkach nr 14/2 i 13/4 stawką przewidzianą dla budynków pozostałych. Podstawą takiego rozstrzygnięcia stanowiły dane wynikające z wypisu z ewidencji gruntów i zawartej tam kartoteki budynków oraz przedłożonych przez podatników dokumentów budowlanych, stanowiące dokumenty urzędowe w rozumieniu art. 194 Ordynacji podatkowej. Organ przyjął zatem niemieszkalny charakter tego budynku zgodnie z oznaczeniem nadanym mu urzędowo. Zdaniem Sądu, brak jest podstaw aby nakładać w tym zakresie na organy podatkowe dodatkowy obowiązek przeprowadzania postępowania dowodowego zmierzającego do ustalenia funkcji czy sposobu wykorzystania budynków należących do skarżących. Jak słusznie zauważono w zaskarżonej decyzji, podatnicy nie przedstawili żadnych innych wiarygodnych dowodów poza swoimi twierdzeniami dla podważenia dokumentów urzędowych. Nie jest rolą organu podatkowego – na co też zwrócono uwagę w zaskarżonej decyzji – uzgadnianie zapisów w ewidencji gruntów i budynków ze stanem rzeczywistym. Posłużenie się wiążącą dla organów podatkowych ewidencją gruntów i budynków jak i dokumentami przedłożonymi przez skarżących (dotyczącymi zakończenia budowy budynku letniskowego i gospodarczego) znajduje oparcie w obowiązujących przepisach prawa (art. 21 ust. 1 Prawa geodezyjnego i kartograficznego), jak i w bogatym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego i nie narusza prawa. Za całkowicie chybiony należy także uznać zarzut skarżących dotyczący zawyżenia przez organ I instancji powierzchni budynków przyjętych do opodatkowania i brak odniesienia się do tego przy ponownych rozpoznaniu sprawy przez organ II instancji. Jak wynika z zaskarżonej decyzji i akt sprawy powierzchnia budynków została ustalona w oparciu o podane przez podatników w informacji IN-1, jak również była zgodna z powierzchnią wynikającą z Potwierdzeń przyjęcia przez PINB w K zawiadomień o zakończeniu budowy budynku letniskowego i gospodarczego. Organ odwoławczy wyjaśnił podatnikom, że zapisy powoływanej przez podatników kartoteki budynków dotyczą powierzchni zabudowy, która nie jest tożsama z powierzchnią użytkową. Zgodnie zaś z art. 4 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l podstawę podatkowania podatkiem od nieruchomości stanowi dla budynków lub ich części - powierzchnia użytkowa. Sąd nie stwierdził zatem aby Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie odniosło się do powyższego jak i wszystkich pozostałych zarzutów odwołania. Reasumując stwierdzić należy, że organy w sposób jednoznaczny, nie nasuwający żadnych wątpliwości w oparciu o zgromadzony w sposób kompleksowy materiał dowodowy wywiodły, po uprzedniej jego ocenie, realizując tym samym obowiązek wynikający z art. 191 ustawy Ordynacja podatkowa, iż podstawą ustalenia podatku w podwyższonej stawce jak dla gruntów i budynków związanych z działalnością gospodarczą jest posiadanie nieruchomości przez przedsiębiorcę, a opodatkowania budynków w stawce dla budynków pozostałych zapisy w ewidencji gruntów i budynków. Brak było podstaw prawnych do prowadzenia przez organ podatkowy postępowania dowodowego na okoliczność wykorzystywania przez podatników nieruchomości czy ich funkcji. Zaskarżona decyzja jest merytorycznie poprawna i staranna. Uzasadnienie decyzji jest wyczerpujące, spełniające kryteria o jakich mowa w art. 210 § 4 ustawy Ordynacja podatkowa. Rozstrzygnięcie jest bezstronne i charakteryzuje się dbałością o wyjaśnienie wszelkich aspektów sprawy. Zdaniem Sądu, organy zrealizowały nałożony na nie obowiązek ustalenia prawdy obiektywnej poprzez wyczerpujące zgromadzenie materiału dowodowego, a następnie jego pełne rozpatrzenie (art. 121, art.122, art. 180 §1 i 187 §1 ustawy Ordynacja podatkowa). Poza zakresem zainteresowania organów nie pozostała żadna okoliczność, która mogłaby stanowić o zaniechaniu podjęcia czynności zmierzających do pełnego zgromadzenia materiału dowodowego, o skutku stanowiącym o jej wadliwości a ustalony stan faktyczny dawał, wbrew zarzutom skargi, podstawę do zastosowania art. 1a ust. 1 pkt 3 u.o.p.o.l. Jak wynika z akt sprawy stronom zapewniono w sposób należyty czynny udział w postępowaniu i możliwość zapoznania się jak i wypowiedzenia co do zebranych dowodów. Mając na uwadze wszystkie powyższe okoliczności i nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi, na podstawie art. 151 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji.