I SA/Sz 417/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Kowalewska, Sędziowie Sędzia WSA (del.) Patrycja Joanna Suwaj,, Sędzia WSA Elżbieta Woźniak (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Edyta Wójtowicz, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 5 listopada 2014 r. sprawy ze skargi M. P., M. P. prowadzące działalność gospodarczą pod firmą: "PP" M. P. M. P. Spółka Cywilna z siedzibą w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zmiany po wznowieniu postępowania decyzji ostatecznych ustalających wysokość podatku od nieruchomości za lata od 2006 do 2010 oddala skargę. Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie decyzją z dnia 13.02.2014 r. o nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] r., nr [...], którą uchylono decyzje ostateczne w sprawie podatku od nieruchomości za lata 2006-2010 i ustalono nowy wymiar podatku za wskazane okresy. Jak wynika z uzasadnień powyższych decyzji oraz akt administracyjnych sprawy, rozstrzygnięcia organów podatkowych zostały podjęte w następującym stanie sprawy. Decyzjami ostatecznymi odpowiednio z dnia: 25.09.2006 r., 21.12.2007 r., 18.01.2008 r., 09.10.2009 r. i 16.04.2010 r., Prezydent Miasta ustalił na podstawie korekt informacji w sprawie podatku od nieruchomości zobowiązania podatkowe w podatku od nieruchomości za lata 2006-2010 od nieruchomości położonej przy al. [...]. W piśmie z dnia 30.07.2010 r., uściślonym i doprecyzowanym pismem z dnia 20.10.2010 r., [...] – wspólniczki "[...]" s.c. [...] z siedzibą w [...], zwróciły się do Prezydenta Miasta o wznowienie postępowania podatkowego zakończonego ww. decyzjami, podnosząc, że organ nie uwzględnił wszystkich okoliczności związanych z opodatkowanymi gruntami i budynkiem. Podniosły, że 5.000 m2 gruntu podlega zwolnieniu podatkowemu, ponieważ znajduje się w posiadaniu organizacji pożytku publicznego, czyli stowarzyszeń "[...]", zaś powierzchnie budynku dzierżawione przez trzy podmioty udzielające usług w zakresie świadczeń zdrowotnych podlegają niższej, preferencyjnej stawce podatku od nieruchomości. Nadto wskazały, że w stosunku do gruntu o powierzchni 1.607,65 m2 mają ograniczone możliwości władania, ponieważ w planach zagospodarowania przestrzennego grunt ten przeznaczony jest na cele publiczne i nie powinien być obciążany podatkiem. W dniu 25.10.2010 r. podatniczki przedłożyły organowi I instancji dokumenty mające świadczyć o zajęciu poszczególnych części nieruchomości przez ww. organizacje pożytku publicznego oraz o prowadzeniu działalności w zakresie udzielania świadczeń zdrowotnych. Następnie, do organu wpłynęły korekty informacji w sprawie podatku od nieruchomości za lata 2005-2010 oraz ujęty w postaci tabelarycznej opis zmian kwalifikacji poszczególnych części przedmiotowej nieruchomości na przestrzeni lat 2005-2010. Postanowieniem z dnia 28.10.2010 r., organ I instancji wznowił postępowanie w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości za lata 2006-2010, uznając, że wniosek stron wskazuje na przesłankę wznowienia unormowaną w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. W wyniku wznowionego postępowania, na podstawie m.in. art. 245 § 1 pkt 1 w zw. z art. 240 § 1 pkt 5, art. 68 § 2 i art. 207 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz art. 1a, art. 2-7 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010 r. nr 95, poz. 613 ze zm.; zwanej dalej "u.p.o.l."), organ I instancji wydał decyzję z dnia 14.03.2011 r., którą uchylił pięć wskazanych na wstępie decyzji ostatecznych i ustalił nowy wymiar podatku od nieruchomości odpowiednio za: 2006 r. w kwocie [...] zł, 2007 r. – [...] zł, 2008 r. – [...] zł, 2009 r. – [...] zł, 2010 r. – [...] zł. W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia organ I instancji wskazał, że stosownie do ewidencji gruntów i budynków prowadzonej dla Miasta współużytkownikami wieczystymi działki gruntu nr [...]w obrębie ewidencyjnym nr [...]o powierzchni 0,5514 ha, sklasyfikowanej jako "inne tereny zabudowane", oznaczonej symbolem [...], od 2006 r. byli [...], a po śmierci [...] w 2007 r. są – [...], prowadzące działalność gospodarczą pod nazwą "[...]" s.c. [...]. Taka też powierzchnia ww. gruntów ujawniona jest w prowadzonej przez Sąd Rejonowy - Wydział Ksiąg Wieczystych księdze wieczystej. Grunty te zabudowane są budynkiem o ogólnej powierzchni użytkowej 2.231,32 m2 i budowlami. Organ I instancji stwierdził również, że istotnie wyszły na jaw nieznane mu wcześniej okoliczności wpływające na wymiar podatku od nieruchomości, gdyż podatniczki przedłożyły nieznane wcześniej organowi dowody, z których wynika inny stan faktyczny, niż przyjęty za podstawę opodatkowania w latach 2006-2010. Dowodami tymi są umowy najmu zawarte z trzema podmiotami prowadzącymi działalność gospodarczą w zakresie udzielania świadczeń zdrowotnych (tj.: [...] prowadzącą Specjalistyczną Praktykę Położnej i spółką cywilną) oraz umowy najmu zawarte ze Stowarzyszeniem Aktywizacji będącymi organizacjami pożytku publicznego. Organ I instancji uwzględnił zatem nowe dane o przedmiocie opodatkowania i do gruntu o powierzchni 5.000 m2 zastosował zwolnienie podatkowe (zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 14 u.p.o.l.), a do powierzchni budynków zajętych na udzielanie świadczeń zdrowotnych zastosował stawkę preferencyjną odpowiednio - w latach 2006-2009 do 19,20 m2, zaś w 2010 r. - do 42,20 m2 (zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. d u.p.o.l.). Organ nie uwzględnił natomiast wniosku podatniczek o nieobciążanie podatkiem powierzchni gruntu przewidzianej w planach zagospodarowania przestrzennego na cele publiczne, uznając, że okoliczność ta nie ma wpływu na wymiar podatku. Nie zgadzając się z podjętym rozstrzygnięciem, podatniczki wniosły odwołanie od decyzji organu I instancji, zarzucając mu naruszenie przepisów prawa materialnego, a w szczególności art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. d u.p.o.l., przez nieprawidłowe uznanie, że część wynajmowanych pomieszczeń i części wspólnych budynku wyposażonych w pomieszczenia socjalne, poczekalnie, WC – związanych z udzielaniem świadczeń zdrowotnych, nie może być objęte preferencyjną stawką podatkową; oraz prawa procesowego, w tym art. 7, art. 8, art. 75, art. 77, art. 78, art. 80, m.in. poprzez bezpodstawne skorygowanie – wyrzucenie z powierzchni użytkowej przez organ I instancji, powierzchni dotyczącej wysokości do 2,20 m2. W toku postępowania odwoławczego, pismem z dnia 13.05.2011 r., strony wniosły o zawieszenie tego postępowania. Postanowieniem z dnia 09.06.2011 r. o nr [...], wydanym na podstawie art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, Kolegium zawiesiło postępowanie zainicjowane odwołaniem podatniczek, do czasu prawomocnego zakończenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wymierzających podatek od nieruchomości za lata 2006-2007 i 2009-2010. Następnie, postanowieniem z dnia 05.02.2014 r. o nr [...], doręczonym pełnomocnikowi podatniczek w dniu 07.02.2014 r., Kolegium z urzędu podjęło postępowanie w sprawie odwołania. Pismem z dnia 13.02.2014 r., podatniczki wskazały m.in., że ich stanowisko w sprawie decyzji organu I instancji z dnia 14.03.2011 r. jest niezmienne. Zgłosiły także żądanie (cyt.) "wyjaśnienia i wykazania okoliczności prawnych postępowania" Kolegium, które wydało postanowienie z 15.07.2011 r., nr [...], w przedmiocie uznania ponaglenia za bezzasadne. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, decyzją z dnia 13.02.2014 r. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji, nie znajdując podstaw do jej uchylenia. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie, Kolegium podzieliło stanowisko organu I instancji w zakresie powierzchni budynków podlegających opodatkowaniu stawką preferencyjną. Organ odwoławczy, powołując obowiązujące w latach 2006-2010 brzmienie art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. d u.p.o.l., wskazał, że przepis ten przewidywał preferencje jedynie dla powierzchni zajętych, tj. bezpośrednio wykorzystywanych, na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie udzielania świadczeń zdrowotnych. Kolegium nie znalazło także podstaw do uwzględnienia pozostałych zarzutów odwołania. Jako prawidłowe oceniło uwzględnienie przez organ I instancji zwolnienia z podatku od nieruchomości w odniesieniu do części gruntu o powierzchni 5.000 m2 zajętych na prowadzenie nieodpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego oraz nieuwzględnienie zmiany sposobu opodatkowania w odniesieniu do wskazanego we wniosku o wznowienie postępowania gruntu o powierzchni 1.607,65 m2. Odnosząc się zaś do kwestii opodatkowania piwnic o wysokości do 2,20 m, Kolegium stwierdziło, że zarzut ten został zgłoszony dopiero w odwołaniu, i wyjaśniło, że ta sprawa nie podlega rozpatrzeniu w postępowaniu odwoławczym, będącym kontynuacją postępowania nadzwyczajnego, jakim jest postępowanie wznowione. Kwestii opodatkowania piwnic strony nie wskazały bowiem jako przesłanki wznowienia postępowania, nie była więc ona przedmiotem rozpatrzenia przez organ I instancji. Organ odwoławczy nie podzielił także zarzutów co do naruszenia przepisów prawa procesowego. W skardze do Sądu [...] wniosły o: 1) uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego, 2) uchylenie/wycofanie z obiegu prawnego postanowienia z dnia 15.07.2011 r., nr [...], bądź zobowiązanie Kolegium do wywiązania się z przyjętej przez siebie deklaracji z postanowienia, z uwzględnieniem uwag skarżących z pisma z dnia 13.02.2014 r. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucam naruszenie: 1) art. 121 § 1 i art. 123 § 1 Ordynacji podatkowej, przez prowadzenie postępowania w sposób sprzeczny, niebudzący zaufania do organów podatkowych, polegający na braku zapewnienia stronom czynnego udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem zaskarżonej decyzji, nieumożliwienie im wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań; 2) art. 141 Ordynacji podatkowej, przez bezpodstawne, wręcz celowe, uznanie skargi skarżących w trybie administracyjnym na bezczynność organu Prezydenta Miasta z dnia 20.05.2011 r. jako ponaglenie w rozumieniu ww. przepisu, podczas gdy ww. skarga została złożona w trybie skarg i wniosków (Dział VIII k.p.a.) i nie dotyczyła postępowania podatkowego prowadzonego przez Prezydenta Miasta przez Prezydenta Miasta, zakończonego zaskarżoną decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 13.02.2014 r.; 3) art. 229 pkt 3 k.p.a., przez rozpoznanie skargi, wydanie prawomocnego postanowienia, do której rozpoznania właściwa była tylko i wyłącznie Rada Miejska w [...]. W uzasadnieniu skarżące skupiły się zasadniczo na opisie okoliczności wydania postanowienia Kolegium z dnia 15.07.2011 r. w sprawie uznania ponaglenia za bezzasadne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie u z n a ł, co następuje: Skarga okazała się nieuzasadnioną, nie zachodzą bowiem podstawy do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja ostateczna nie odpowiada przepisom prawa. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Będąc powołanym do kontroli działalności administracji publicznej - a więc także administracji podatkowej - pod względem jej zgodności z prawem, stosownie do postanowień art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; zwanej dalej "p.p.s.a."), sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, jakkolwiek nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Jakkolwiek też - w myśl art. 135 p.p.s.a. - sąd administracyjny stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, gdy jest to niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy, ale odnosi się to wyłącznie do postępowań prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga. Reguły powyższe oznaczają, że zakres sądowej kontroli określają nie tyle zarzuty i wnioski skargi, którymi sąd nie jest związany i z urzędu bada, czy doszło do naruszenia prawa materialnego lub procesowego, lecz przede wszystkim przedmiot, którego dotyczy zaskarżony akt lub czynność. Jak wynika z treści skargi, w rozpoznawanej sprawie skarżące domagają się nie tylko oceny legalności zaskarżonej decyzji, lecz również wyeliminowania z obrotu prawnego postanowienia Kolegium z dnia 15.07.2011 r. w sprawie uznania ponaglenia za nieuzasadnione. Wobec powyższego, wskazać należy, że skarżące uprzednio już dwukrotnie wnosiły do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargi na ww. postanowienie z 15.07.2011 r. W obu przypadkach – prawomocnymi postanowieniami z dnia 09.11.2011 r. o sygn. akt I SA/Sz 909/11 (utrzymane w mocy postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19.03.2012 r. o sygn. akt II FSK 145/12) oraz z dnia 29.07.2013 r. o sygn. akt I SA/Sz 710/13 - Sąd odrzucił skargi jako niedopuszczalne (orzeczenia dostępne w CBOSA). W obu przypadkach wyjaśniono skarżącym, że postanowienie w sprawie uznania ponaglenia za nieuzasadnione nie prowadzi do merytorycznego rozpoznania sprawy, nie kończy postępowania w sprawie, a także nie jest rozstrzygnięciem, na które przysługuje zażalenie. Stąd, nawet przy uwzględnieniu skargi skarżących na decyzję Kolegium, Sąd nie miałby prawnych możliwości do wyeliminowania ww. postanowienia z obrotu prawnego. Ponadto, zdaniem Sądu, wskazywane przez skarżące okoliczności, w których uznano ich pismo z dnia 20.05.2011 r. za ponaglenie, pozostają bez wpływu na prawidłowość zaskarżonej decyzji. Nie wynika z nich bowiem, aby rzutowały one na stan faktyczny ustalony przez organy obu instancji ani dokonaną na ich podstawie ocenę prawną i wymiar podatku od nieruchomości za lata 2006-2010. Podkreślić przy tym należy, że same skarżące w złożonej skardze w żaden sposób nie kwestionują merytorycznej poprawności podjętych rozstrzygnięć w zakresie podatku od nieruchomości. Zaskarżonej decyzji zarzucają one bowiem zasadniczo naruszenie art. 121 § 1 i art. 123 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.; zwanej dalej "o.p."), przez prowadzenie postępowania w sposób sprzeczny, niebudzący zaufania do organów podatkowych, polegający na braku zapewnienia stronom czynnego udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem zaskarżonej decyzji, nieumożliwienie im wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Odnosząc się zatem do powyższego zarzutu pozbawienia skarżących prawa do czynnego udziału w postępowaniu i naruszenia tym samym art. 123 § 1 o.p. (którego rozwinięciem jest art. 200 § 1 o.p.), wskazać należy, że w uchwale składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25.04.2005 r. o sygn. akt FPS 6/04 (opubl. ONSAiWSA 2005/4/66; dostępne w CBOSA) wskazano, iż warunkiem sine qua non uchylenia decyzji z powodu naruszenia przepisów postępowania jest wykazanie, iż takie naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Co więcej, jeżeli zarzut naruszenia ww. przepisu podnosi strona, w jej interesie leży wykazanie wpływu tego uchybienia na wynik sprawy. Do strony stawiającej omawiany zarzut należy zatem wykazanie istnienia związku przyczynowego pomiędzy naruszeniem przepisów postępowania, a wynikiem sprawy. Istotny wpływ na wynik sprawy ma jedynie takie uchybienie, które może doprowadzić do wydania rozstrzygnięcia o innej treści niż wydane z tym uchybieniem. W rozpoznawanej sprawie, skarżące aktywnie uczestniczyły w toczącym się postępowaniu, składając dowody i wyjaśnienia. Organ I instancji m.in. postanowieniem z dnia 24.02.2011 r., wydanym na podstawie art. 123 § 1 i art. 200 § 1 o.p., zawiadomił je o możliwości zapoznania się z aktami sprawy. Z kolei, w toku postępowania odwoławczego zainicjowanego ich odwołaniem od decyzji z dnia 14.03.2011 r., skarżącym przesłano: stanowisko Prezydenta Miasta [...] w przedmiocie ich odwołania, postanowienie z dnia 09.06.2011 r. o zawieszeniu postępowania (doręczone skutecznie w dniu 13.06.2011 r.) oraz postanowienie z dnia 05.02.2014 r. o podjęciu zawieszonego postępowania (doręczone skutecznie w dniu 07.02.2014 r.). Były one zatem na bieżąco informowane o przebiegu sprawy i miały możliwość podejmowania stosownych czynności. W tych okolicznościach, zdaniem Sądu, sam brak możliwości wypowiedzenia się przez skarżące w sprawie - po podjęciu zawieszonego postępowania a przed wydaniem decyzji Kolegium - nie można uznać za tak istotne uchybienie, o jakim mowa powyżej. Inaczej byłoby, gdyby skarżące wykazały, że wypowiadając się co do zebranego materiału, wskazałyby na okoliczności bądź dowody powodujące zmianę stanowiska organu co do meritum. Na marginesie zauważyć należy, że organ odwoławczy nie zgromadził w sprawie żadnych nowych dowodów, a podjęcie zaskarżonego aktu nastąpiło na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania przed organem I instancji. Dokonując natomiast oceny zaskarżonej decyzji pod względem merytorycznym, Sąd nie znalazł podstaw do zakwestionowania stanowiska Kolegium. Zaskarżona do Sądu decyzja została wydana w trybie nadzwyczajnym wznowienia postępowania. Tryb ten został przewidziany dla decyzji ostatecznych, tj. takich, w stosunku do których nie istnieje możliwość wzruszenia w administracyjnym toku instancji. Zgodnie z art. 240 § 1 pkt 5 o.p., w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, m.in. wówczas, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję (podstawa wznowienia postępowania w niniejszej sprawie). Wznowienie postępowania przebiega niejako dwuetapowo. W pierwszej kolejności organ bada, czy wskazane we wniosku przyczyny wznowienia mieszczą się w ustawowych przesłankach. Ich weryfikacja następuje w drugim etapie, którego efektem końcowym jest wydanie decyzji uchylającej bądź odmawiającej uchylenia dotychczasowej, ostatecznej decyzji. W rozpoznawanej sprawie organ podatkowy prawidłowo uznał, że przedstawione przez skarżące okoliczności i dowody są istotne, nowe i że choć istniały w dniu wydania decyzji nie były znane organowi, który wydał decyzję. Zasadnie zatem wznowiono postępowanie podatkowe zakończone ostatecznymi decyzjami określającymi podatek od nieruchomości za lata 2006-2010 od nieruchomości położonej przy al. [...]. Zaznaczyć również należy, że postępowanie wznowieniowe nie może prowadzić do ponownego rozpoznania sprawy. W postępowaniu tym organ ogranicza się wyłącznie do zbadania istnienia przesłanek wznowieniowych oraz ich wpływu na ostateczne rozstrzygnięcie. Instytucja wznowienia postępowania nie może bowiem być wykorzystana do pełnej merytorycznej kontroli decyzji wydanej w postępowaniu zwykłym. Nie jest to bowiem kontynuacja postępowania zwykłego, a odrębne postępowanie nadzwyczajne, którego granice są ściśle ograniczone konkretną podstawą prawną wymienioną w art. 240 § 1 o.p. Przepis ten odnosi się wyłącznie do kwalifikowanych wad procesowych i oczywistym jest, że na jego podstawie nie można czynić rozważań materialno-prawnych (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 07.03.2007 r., sygn. akt I FSK 1452/2006, dostępne w CBOSA). Organ podatkowy prawidłowo zatem skupił się na wskazanych we wniosku okolicznościach dotyczących kwestii zwolnienia z opodatkowania oraz z zastosowaniem preferencyjnej stawki podatkowej do powierzchni budynków lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie udzielania świadczeń zdrowotnych. W przypadku gruntów organ podatkowy słusznie uwzględnił zwolnienie z podatku od nieruchomości unormowane w art. 7 ust. 1 pkt 14 u.p.o.l. - w odniesieniu do gruntu o powierzchni 5.000 m2, w związku z jego zajęciem przez organizacje pożytku publicznego na prowadzenie przez nie nieodpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego (tj. przez Stowarzyszenie Aktywizacji Zawodowej posiadające te powierzchnie na podstawie umowy najmu). Prawidłowo również organ nie uwzględnił zmiany sposobu opodatkowania w odniesieniu do wskazanego we wniosku o wznowienie postępowania gruntu o powierzchni 1.607,65 m2. Zgodzić się należy z organem, że uzasadnienie skarżących co do tego gruntu nie wiąże się ze sprawami podatkowymi, albowiem przeznaczenie gruntu w planie zagospodarowania przestrzennego nie wpływa na sposób opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Tym samym, organ właściwie uznał, że opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają tylko grunty o powierzchni 514 m2 (i są opodatkowane stawką przewidzianą dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. W odmienieniu do kwestii opodatkowania preferencyjną - określoną w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. d u.p.o.l. - stawką podatku od nieruchomości budynków skarżących, wskazać należy, że organ prawidłowo przyjął do opodatkowania taką stawką tylko powierzchnie bezpośrednio zajęte na udzielanie tych świadczeń, a więc gabinety lekarskie i gabinet położnej (w wielkościach powierzchni wynikających z przedłożonych przez skarżące dokumentów, tj. w latach 2006-2009 - 19,20 m2, zaś w 2010 r. - 42,20 m2), pomijając części budynku związane z tymi gabinetami, takie jak części wspólne korytarze, WC, pomieszczenia socjalne. Niewątpliwie bowiem w latach 2006-2010, a więc w okresie, którego dotyczy zaskarżona decyzja, kwestię tę normował ww. art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. d u.p.o.l., który brzmiał następująco: "Rada gminy, w drodze uchwały, określa wysokość stawek podatku od nieruchomości, z tym że stawki nie mogą przekroczyć rocznie: 2) od budynków lub ich części: (...) zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie udzielania świadczeń zdrowotnych - 3,71 zł od 1 m2 powierzchni użytkowej (...)". Pod pojęciem "zajęty" należy zaś rozumieć stan faktyczny, zgodnie z którym tylko taki budynek lub jego część podlega stawce preferencyjnej, na której bezpośrednio w znaczeniu dosłownym udzielane są świadczenia zdrowotne. Dopiero na mocy ustawy z dnia 24 września 2010 r. o zmianie ustawy o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. nr 225, poz. 1461), która weszła w życie z dniem 01.01.2011 r., przepis ten został zmieniony w ten sposób, że słowa "zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie udzielania świadczeń zdrowotnych" zastąpiono słowami "związanych z udzielaniem świadczeń zdrowotnych w rozumieniu przepisów o działalności leczniczej, zajętych przez podmioty udzielające tych świadczeń". Przepis w brzmieniu znowelizowanym stosuje zatem szerszą formułę ("związanych z", a nie "zajętych na"), co tłumaczyć należy jako "posiadanych przez podmioty udzielające świadczeń zdrowotnych". Oznacza to, że w stanie prawnym obowiązującym do dnia 31.12.2010 r. pomieszczenia pomocniczo związane z udzielaniem świadczeń zdrowotnych nie były objęte preferencyjną stawką podatku od nieruchomości, określoną w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. d u.p.o.l. (vide np.: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20.03.2013 r., sygn. akt II FSK 1499/11, dostępny w CBOSA). Nie znajdując w tych warunkach podstaw do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja ostateczna wydana została z naruszeniem podatkowego prawa materialnego względnie z mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy naruszeniem przepisów postępowania podatkowego, stosownie do przepisu art. 151 p.p.s.a., orzec należało o oddaleniu skargi jako nieuzasadnionej.