I SA/Sz 452/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Wojtysiak (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Anna Sokołowska,, Sędzia WSA Joanna Wojciechowska, Protokolant starszy sekretarz sądowy Edyta Wójtowicz, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 23 sierpnia 2017 r. sprawy ze skargi O. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 10 kwietnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego na 2017 r. oddala skargę. Jak wynika z akt administracyjnych rozpoznawanej sprawy ze skargi [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (zwane także "Organem odwoławczym") decyzją z dnia 10.04.2017 r., nr [...], utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy [...] (zwanego także "Organem I instancji") z dnia 15.02.2017 r., nr [...], którą ustalono podatniczce [...] (zwana dalej "Podatniczką", "Skarżącą") wymiar łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2017 w kwocie [...] zł. Wysokość łącznego zobowiązania podatkowego Organ I instancji ustalił w oparciu o złożoną przez Podatniczkę w Urzędzie Miejskim w [...] w dniu 02.08.2012 r. "Informację w sprawie podatku od nieruchomości, rolnego i leśnego" oraz na podstawie danych z ewidencji gruntów i budynków. Z uwagi na zwolnienie m. in. użytków rolnych klasy V (których właścicielem jest Podatniczka), przewidziane w art. 12 ust.1 pkt 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz.U. z 2016 r., poz. 617 z późn. zm.) – zwanej w skrócie "u.p.r.", podatek rolny został naliczony w kwocie 0,00 zł, od ogólnej powierzchni użytków rolnych 0,0770 ha (pow. fiz.), 0,0270 ha (pow. przelicz.), przy stawce podatku za 5q żyta, tj. [...] zł. Natomiast podatek od nieruchomości wyliczony został od zgłoszonych w ww. "Informacji w sprawie podatku od nieruchomości, rolnego i leśnego", tj.: - budynku mieszkalnego (pow. 43,00 m2) wg. stawki [...] zł za m2 na kwotę [...] zł, - budynków pozostałych (pow. 86,00 m2) wg. stawki [...] zł za m2 na kwotę [...] zł, - gruntów pozostałych (pow. 687,00 m2) wg. stawki [..] zł za m2 na kwotę [...] zł, przy czym według danych z ewidencji gruntów i budynków symbol użytku "B" (teren mieszkaniowy). Od powyższej decyzji Organu I instancji Podatniczka złożyła odwołanie, wnosząc o jej uchylenie w całości i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, wskazując przy tym, że nie prowadzi gospodarstwa rolnego ani też żadnej innej działalności gospodarczej. Po rozpoznaniu wniesionego przez Podatniczkę odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], wymienioną na wstępie decyzją z 10.04.2017 r. utrzymało w mocy powyższą decyzję Organu I instancji. Uzasadniając swoje stanowisko Organ odwoławczy przywołał treść art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. 2015. 520 ze zm. – zwanej w skrócie "u.p.g.k."), zgodnie z którym podstawę wymiaru podatków stanowią dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków. Organ ten wyjaśnił przy tym, że ewidencja gruntów i budynków prowadzona jest na podstawie rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U.2016.1034) i stanowi urzędowy rejestr, zaś wypis z tego rejestru jest urzędowym dokumentem, na co przytoczył art. 194 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2017 r., poz. 201 z późn. zm. – zwanej w skrócie "O.p."). Organ odwoławczy wyjaśnił przy tym, że ustalenia oparte o treść takich dokumentów urzędowych, stanowią istotny element określenia podatkowego stanu faktycznego. W związku z tym, organ podatkowy nie ma podstaw do pomijania tych danych w postępowaniu podatkowym. Podważanie tych danych może nastąpić w postępowaniu prowadzonym przed właściwym organem administracji. Organ odwoławczy nadto wyjaśnił, że ewidencję gruntów i budynków oraz klasyfikację gleboznawczą gruntów prowadzą starostowie. Do ich zadań związanych z prowadzeniem ewidencji należy m.in. utrzymywanie operatu ewidencyjnego w stanie aktualności, tj. zgodności z dostępnymi dla organu dokumentami i materiałami źródłowymi. Dane zawarte w ewidencji podlegają aktualizacji wyłącznie z urzędu lub na wniosek podmiotów uprawnionych (m.in. właścicieli, użytkowników wieczystych gruntów, trwałych zarządców). To zaś oznacza, że podatnik kwestionujący dane zawarte w ewidencji powinien wystąpić z wnioskiem do Starosty Powiatowego o wszczęcie procedury zmiany danych w ewidencji gruntów. Organ odwoławczy wskazał także, że na konieczność ustalania charakteru gruntu na potrzeby opodatkowania podatkiem rolnym na podstawie danych wynikających z ewidencji gruntów, wskazuje bezpośrednio art. 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz. U. 2013. 1381 ze zm. - zwanej w skrócie "u.p.r."), w którym wymienia się tę ewidencję jako dokument rozstrzygający o klasyfikowaniu gruntów. Powołując następnie treść art. 12 ust.1 pkt 1 u.p.r., Organ odwoławczy wskazał, że zwalnia się od podatku rolnego użytki rolne klasy V, VI i VIz oraz grunty zadrzewione i zakrzewione ustanowione na użytkach rolnych. W oparciu o zebrany w sprawie materiał dowodowy Organ odwoławczy ustalił, że Podatniczka jest właścicielką gruntów oznaczonych w ewidencji gruntów jako działka o numerze ewidencyjnym 16, obręb [...] [...], oznaczonej symbolem użytku RV o powierzchni 0,0770 ha. Zdaniem Organu odwoławczego, Organ I instancji prawidłowo oparł się na danych wynikających z wypisu rejestru gruntów Starostwa Powiatowego w [...] i wskazaną wyżej powierzchnię gruntów rolnych (0,0770 ha) zwolnił z podatku rolnego w oparciu o przepis art. 12 ust. 1 u.p.r. Następnie Organ odwoławczy przywołał treść przepisów ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. 2016. 716 ze zm. – zwanej w skrócie "u.p.o.l.") określających przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości (co podlega opodatkowaniem podatkiem od nieruchomości) oraz, kto jest podatnikiem tego podatku. Jak wskazał organ odwoławczy, z akt sprawy wynika, że Podatniczka jest właścicielką budynku mieszkalnego o powierzchni użytkowej 43,00 m2, budynku pozostałego o powierzchni użytkowej 86,00 m2 oraz gruntów o powierzchni 687 m2 oznaczonych symbolem użytku "B" (tereny mieszkaniowe). Organ odwoławczy przy tym wyjaśnił, że Organ I instancji ustalając Podatniczce wymiar podatku od nieruchomości na rok 2017, prawidłowo zastosował stawki zgodne z uchwałą Rady Miejskiej w [...] Nr [...] z dnia 30 listopada 2016 r., które nie przekroczyły stawek maksymalnych określonych przez ustawodawcę, (Obwieszczenie Ministra Finansów z dnia 28 lipca 2016 r. w sprawie górnych granic stawek kwotowych podatków i opłat lokalnych na rok 2017 – [...]). Sumując, Organ odwoławczy – mając na uwadze art. 6c u.p.r. - stwierdził, że prawidłowo Organ I instancji ustalił wysokość należnego zobowiązania podatkowego w formie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2017 r. Końcowo Organ odwoławczy nadto wyjaśnił, że w postępowaniu podatkowym prowadzonym przed organem I instancji i przed organem odwoławczym, nie zasądza się kosztów postępowania na rzecz stron postępowania. Jedynie, jak przewiduje przepis art. 266 § 1 i 2 O.p., organ podatkowy na wniosek stron postępowania zwraca koszty postępowania takie jak: koszty podróży i inne należności świadków, biegłych i tłumaczy, koszty związane z osobistym stawiennictwem strony, jeżeli postępowanie zostało wszczęte z urzędu albo gdy strona została błędnie wezwana do stawienia się, co w przedmiotowej sprawie nie miało miejsca. W skardze na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...], Skarżąca wniosła o jej uchylenie oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów pełnomocnika. Zaskarżonej decyzji zarzucono rażące naruszenie przepisów prawa, które zastosowano i na podstawie których żąda się podatku rolnego. Zdaniem Skarżącej, w sprawie wszystko jest sporne. Skarżąca oświadczyła, że nie złożyła informacji zobowiązania podatkowego od gruntów i budynków w [...] oraz u [...], tak jak to jest wykazane w uzasadnieniu decyzji, nie prowadzi żadnej działalności gospodarczej i nie prowadzi gospodarstwa rolnego. Skarżąca oświadczyła, że posiada dom mieszkalny, w którym zamieszkuje oraz zaplecze i to są zabudowania (potocznie mówiąc), ale nie służą one do działalności gospodarczej ani do prowadzenia gospodarstwa rolnego. Skarżąca posiada wszystkich gruntów 14 arów, część z tego jest pod dom i zaplecze, a część to ogród przydomowy. To wszystko jest jej prywatne i na terenie własnym. Nic nie jest [...] ani Starosty [...]. Skarżąca dodała, że na terenie Gminy [...] jest pełno osób fizycznych, prywatnych, co prowadzą gospodarstwo rolne i mają grunty oraz zabudowania i w takim przypadku można żądać podatek rolny czy podatek od zabudowań. Skarżąca zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów art. 1, art. 2 ust. 1 i 2 , art. 3 ust. 1 i art. 6c ust. 1 i 2 u.p.r.. Skarżąca oświadczyła, że nie jest współwłaścicielem ani posiadaczem gospodarstwa rolnego, jest osobą fizyczną, prywatną. Zatem, podatek rolny jest nienależny. Posiadane zaś przez Skarżącą budynek mieszkalny i budowle lub ich części, nie są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej i to co Skarżąca ma, nie jest związane umową z [...] ani ze Starostą [...]. W ocenie Skarżącej, wyliczone podatki są nienależne. Zdaniem Skarżącej, naruszono tym samym przepisy ustawy o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. 2016, 716 ze zm.),w tym art. 5, gdyż brak jest jakichkolwiek dokumentów w materiale sprawy. Nadto, Skarżąca wniosła o wezwanie Jej na rozprawę oraz o wezwanie na rozprawę Starostę [...] oraz Samorządowe Kolegium Odwoławcze celem złożenia oświadczeń pod przysięgą, że Skarżąca jest związana z nimi umową, że prowadzi jakąkolwiek działalność gospodarczą, że rolnikiem jestem, że gospodarstwo rolne posiadam, że dom i zaplecze - zabudowania jakie posiadam, są związane z działalnością gospodarczą czy jakąkolwiek rolniczą. W odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia 19.07.2017 r. pełnomocnik Skarżącej w odpowiedzi na doręczoną mu odpowiedź Organu odwoławczego na skargę, zarzucił temu Organowi przekroczenie granic swobodnej oceny materiału dowodowego i powtórzył argumentację zawartą w treści skargi, dołączając dokumenty mające potwierdzać oświadczenia Skarżącej. Nadto, pełnomocnik Skarżącej oświadczył, że to Skarżąca jest właścicielem budynku mieszkalnego, budynku pozostałego oraz innych gruntów, a nie gmina. Na rozprawie w dniu 23 sierpnia 2017 r. Sąd, na podstawie art. 106 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2017. 1369 ze zm. - zwanej w skrócie "P.p.s.a.") dopuścił przedłożone przez pełnomocnika Skarżącej dokumenty jako dowód w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w [...] z w a ż y ł, co następuje: Skargi nie uwzględniono, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, czego dla uchylenia decyzji ustawodawca wymaga w art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. - zwanej "p.p.s.a."), uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym zarzutami skargi (art. 134 p.p.s.a.). W wyniku kontroli zaskarżonej decyzji co do jej zgodności z prawem Sąd stwierdził, że nie narusza ona przepisów prawa w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie jej z obrotu prawnego. Przedmiotem skargi jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...], utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy Recz, którą ustalono Skarżącej wymiar łącznego zobowiązania pieniężnego na 2017 r. w kwocie [...] zł, obejmująca następujące kwoty z tytułu podatku od nieruchomości: - od budynku mieszkalnego o pow. użytkowej 43 m ² - kwota podatku od nieruchomości wynosi [...] zł (obliczona według stawki [...] zł za 1 m² pow. użytkowej x 43 m² = [...] zł), - od budynków pozostałych o pow. użytkowej 86,00 m² - kwota podatku od nieruchomości wynosi [...] zł (obliczona według stawki [...] zł za 1 m² pow. użytkowej x 86 m² = [...] zł), - od gruntów o pow. 687 m² - kwota podatku od nieruchomości wynosi [...] zł (obliczona według stawki 0,44 zł za 1 m² x 687 m² = [...] zł). Istota sporu w przedmiotowej sprawie sprowadza się do ustalenia, czy organy podatkowe obu instancji zgodnie z obowiązującym prawem ustaliły wymiar łącznego zobowiązania pieniężnego za rok 2017, posługując się przy ustalaniu podstawy opodatkowania danymi wynikającymi z ewidencji gruntów i budynków dotyczącymi działki o numerze ewidencyjnym 16, obręb 0008 Recz, oznaczonej symbolem użytku rolnego klasy V (RV) o powierzchni 0,0770 ha i posadowionego na tej działce budynku mieszkalnego o powierzchni użytkowej [...] m2, budynku pozostałego o powierzchni użytkowej [...] m2 oraz gruntu o powierzchni 0,0687 ha, sklasyfikowanego w ewidencji budynków i gruntów pod symbolem użytku "B" – teren mieszkaniowy. Zakreślając ramy prawne zaistniałego sporu, w pierwszej kolejności wskazać należy w kontekście zarzutów skargi, że materiaInoprawną podstawę wydania zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy o podatku rolnym (u.p.r.), ustawy o podatkach i opłatach lokalnych (u.p.o.l.) oraz przepisy prawa miejscowego (uchwała Nr [...] z dnia 30.11.2016 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości). Podatek rolny normuje ustawa z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz. U. 2013. 1381 ze zm.) - zwana "u.p.r.". Wyjaśnić zatem należy w kontekście zarzutów skargi podstawowe jej uregulowania. Zgodnie z treścią art. 1 u.p.r., opodatkowaniu podatkiem rolnym podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne lub jako grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych, z wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza. Według art. 2 ust. 1 u.p.r., za gospodarstwo rolne uważa się obszar gruntów, o których mowa w art. 1, o łącznej powierzchni przekraczającej 1 ha lub 1 ha przeliczeniowy, stanowiących własność lub znajdujących się w posiadaniu osoby fizycznej, osoby prawnej albo jednostki organizacyjnej, w tym spółki, nieposiadającej osobowości prawnej. Za działalność rolniczą uważa się produkcję roślinną i zwierzęcą, w tym również produkcję materiału siewnego, szkółkarskiego, hodowlanego oraz reprodukcyjnego, produkcję warzywniczą, roślin ozdobnych, grzybów uprawnych, sadownictwa, hodowlę i produkcję materiału zarodowego zwierząt, ptactwa i owadów użytkowych, produkcję zwierzęcą typu przemysłowego fermowego oraz chów i hodowlę ryb (art. 2 ust. 2 u.p.r.). Podatnikami podatku rolnego są osoby fizyczne będące właścicielami gruntów (art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.r.) posiadaczami samoistnymi gruntów (art. 3 ust. 1 pkt 2 u.p.r.). Jeżeli grunty znajdują się w posiadaniu samoistnym, obowiązek podatkowy w zakresie podatku rolnego ciąży na posiadaczu samoistnym (art. 3 ust. 2 u.p.r.). Zgodnie z art. 6c ust. 1 u.p.r., osobom fizycznym, na których ciąży obowiązek podatkowy w zakresie podatku rolnego oraz jednocześnie w zakresie podatku od nieruchomości lub podatku leśnego dotyczący przedmiotów opodatkowania położonych na terenie tej samej gminy, wysokość należnego zobowiązania podatkowego pobieranego w formie łącznego zobowiązania pieniężnego ustala organ podatkowy w jednej decyzji (nakazie płatniczym) z zastrzeżeniem ust. 2. W myśl zaś przepisu art. 12 ust. 1 pkt 1 u.p.r., zwalnia się od podatku rolnego użytki rolne klasy V, VI i VIz oraz grunty zadrzewione i zakrzewione ustanowione na użytkach rolnych. Odnosząc się więc do zarzutu skargi, że podatek rolny jest nienależny, wskazać należy, że organ podatkowy, mając na uwadze dyspozycję tego przepisu art. 12 ust. 1 pkt 1 u.p.r., tak też uznał, że zaklasyfikowany w ewidencji gruntów użytek rolny jako klasy V (wskazany w ewidencji gruntów symbol "RV") podlegał zwolnieniu, a zatem w zgodzie z prawem (jak i żądaniem Skarżącej) organ nie naliczył Skarżącej za rok podatkowy 2017 podatku rolnego za ww. grunt o powierzchni 0,0770 ha, wskazując w decyzji Organu I instancji z dnia 15.02.2017 r. w pkt 1 tabeli dotyczącej podatku rolnego - kwotę 0,00 zł. Organ ten dokonał jedynie opodatkowania podatkiem od nieruchomości – zgodnie z obowiązującymi stawkami określonymi ww. uchwałą Rady Miejskiej z dnia 30.11.2016 r. - budynek mieszkalny, budynek pozostały i grunty pozostałe, stanowiące własność Skarżącej (okoliczność niekwestionowana przez organ), co koresponduje z oświadczeniem pełnomocnika Skarżącej na rozprawie, że to Skarżąca jest właścicielem budynku mieszkalnego, budynku pozostałego oraz innych gruntów, a nie gmina, co świadczy, że w roku podatkowym 2017 Skarżąca jest podatnikiem podatku od nieruchomości w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. Wyjaśnić przy tym należy, że obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości określa ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. 2016. 716 ze zm.) - zwana " u.p.o.l.". Wskazać zatem należy jej podstawowe uregulowania znajdujące zastosowanie w niniejszej sprawie . Zgodnie z art. 2 ust 1 pkt 1 i 2 u.p.o.l., opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają: grunty oraz budynki lub ich części. Podatnikami podatku od nieruchomości, stosownie do art. 3 ust. 1 u.p.o.l., są m.in. osoby fizyczne, będące właścicielami lub samoistnymi posiadaczami nieruchomości lub obiektów budowlanych. Podstawę opodatkowania gruntów stanowi ich powierzchnia, zaś w odniesieniu do budynków – ich powierzchnia użytkowa (art. 4 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.o.l.). Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., rada gminy, w drodze uchwały, określa wysokość stawek podatku od nieruchomości, z tym że stawki nie mogą przekroczyć rocznie wysokości stawek wskazanych w pkt 1 – 3 tego art. 5 ust. 1 u.p.o.l., przy czym przepis art. 20 u.p.o.l. stanowi, że: "1. Górne granice stawek kwotowych określone w art. 5 ust. 1, art. 10 ust. 1 i art. 19 pkt 1, obowiązujące w danym roku podatkowym ulegają corocznie zmianie na następny rok podatkowy w stopniu odpowiadającym wskaźnikowi cen towarów i usług konsumpcyjnych w okresie pierwszego półrocza roku, w którym stawki ulegają zmianie, w stosunku do analogicznego okresu roku poprzedniego. 2. Minister właściwy do spraw finansów publicznych ogłasza, w drodze obwieszczenia, w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski", górne granice stawek kwotowych na każdy rok podatkowy z uwzględnieniem zasady określonej w ust. 1, zaokrąglając je w górę do pełnych groszy. 3. Wskaźnik cen, o którym mowa w ust. 1, ustala się na podstawie komunikatu Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego ogłoszonego w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski" w terminie 20 dni po upływie pierwszego półrocza.". A zatem, zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.o.l. Stawki podatku od nieruchomości w przypadku przedmiotu opodatkowania jakim są grunty i budynki, są zróżnicowane w zależności od ich funkcji, w tym od tego, czy są one związane z prowadzeniem działalności gospodarczej W rozpoznawanej sprawie, stawki podatku przewidziane w wyżej już przytoczonej uchwale Nr [...] Rady Miejskiej w [...] z dnia 30 listopada 2016 r. zostały określone w ramach wysokości stawek wynikających z art. 5 ust. 1 u.p.o.l., a więc zgodnie z prawem, gdyż: - od budynku mieszkalnego o pow. użytkowej 43 m ² - kwota podatku od nieruchomości wynosi [...] zł i została obliczona według stawki [...] zł za 1 m² pow. użytkowej x 43 m² = [...] zł), zaś w 2017 roku stawka podatku od budynku mieszkalnego lub jego części wynosi [...] zł, stosownie do pkt 2 lit. a) obwieszczenia Ministra Finansów z dnia 5 sierpnia 2015 r. w sprawie górnych granic stawek kwotowych podatków i opłat lokalnych w 2017 r. (M.P. z 2016 r., poz. 779); - od budynków pozostałych o pow. użytkowej 86,00 m² - kwota podatku od nieruchomości wynosi [...] zł i została obliczona według stawki [...] zł za 1 m² pow. użytkowej x 86 m² = [...] zł), zaś w 2017 roku stawka podatku od budynku pozostałego wynosi [...] zł, stosownie do pkt 2 lit. e) obwieszczenia Ministra Finansów z dnia 5 sierpnia 2015 r. w sprawie górnych granic stawek kwotowych podatków i opłat lokalnych w 2017 r. (M.P. z 2016 r., poz. 779); - od gruntów o pow. 687 m² - kwota podatku od nieruchomości wynosi [...] zł i została obliczona według stawki [...] zł za 1 m² x 687 m² = [...] zł), zaś w 2017 roku stawka podatku od gruntów pozostałych wynosi [...] zł, stosownie do pkt 1 lit. c) obwieszczenia Ministra Finansów z dnia 5 sierpnia 2015 r. w sprawie górnych granic stawek kwotowych podatków i opłat lokalnych w 2017 r. (M.P. z 2016 r., poz. 779). Podkreślić także należy, że podatek od nieruchomości ma charakter podatku majątkowego, co oznacza, że obowiązek jego zapłaty wiąże się z samym faktem własności (posiadania) nieruchomości i nie ma znaczenia, czy nieruchomość ta jest wykorzystywana przez właściciela (posiadacza). Ewentualne przeszkody, czy ograniczenia w korzystaniu z nieruchomości, mogą być podstawą dochodzenia roszczeń cywilnoprawnych. Co istotne w stanie faktycznym rozpoznawanej sprawy, w myśl art. 1a ust. 3, przez użyte w u.p.o.l. określenia: 1) użytki rolne, 2) lasy, 3) nieużytki, 4) użytki ekologiczne, 5) grunty zadrzewione i zakrzewione, 6) grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych, 7) grunty pod wodami powierzchniowymi płynącymi, 8) grunty pod morskimi wodami wewnętrznymi - rozumie się grunty sklasyfikowane w ten sposób w ewidencji gruntów i budynków. Z przytoczonych wyżej przepisów wynika zatem, że rodzaj gruntu, funkcja budynku oraz ich przeznaczenie ma wpływ zarówno na to, czy podlegają one opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości (nie są wyłączone bądź zwolnione z opodatkowania tym podatkiem), jak i na określenie wysokości podatku, skoro podatek stanowi iloczyn stawki i powierzchni gruntu, czy odpowiednio – powierzchni użytkowej budynku. W myśl § 67 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. z 2016 r., poz. 1034 z późn. zm.) – zwanego w skrócie "Rozporządzeniem", użytki gruntowe wykazywane w ewidencji dzielą się na następujące grupy: 1) grunty rolne; 2) grunty leśne; 3) grunty zabudowane i zurbanizowane; 4) użytki ekologiczne, oznaczone symbolem złożonym z litery "E" oraz symbolu odpowiedniego użytku gruntowego określającego sposób zagospodarowania lub użytkowania terenu, np. E-Ws, E-Wp, E-Ls, E-Lz, E-N, E-Ps, E-R; 5) (uchylony); 6) grunty pod wodami; 7) tereny różne oznaczone symbolem -Tr. Z przepisu § 68 ust. 1 pkt 1 lit. a) Rozporządzenia wynika, że grunty rolne dzielą się na użytki rolne, do których zalicza się grunty orne, oznaczone symbolem - R, stosownie zaś do § 68 ust. 3 pkt 1, grunty zabudowane i zurbanizowane dzielą się m.in. na tereny mieszkaniowe, oznaczone symbolem – B. Kluczowe znaczenie dla merytorycznego rozpatrzenia zaistniałego sporu ma ewidencja gruntów i budynków prowadzona przez starostę powiatowego, stanowiąca podstawowy dokument urzędowy, na podstawie którego organ podatkowy określa powierzchnię i rodzaj przedmiotu opodatkowania, a w konsekwencji tych ustaleń dokonuje wymiaru zobowiązania podatkowego. Jak stanowi art. 21 ust. 1 u.p.g.k., dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków stanowią m.in. podstawę wymiaru podatków i świadczeń. Ewidencja ta obejmuje informacje dotyczące gruntów, tj. ich położenie, granic, powierzchnię, rodzaje użytków gruntowych oraz ich klasy bonitacyjne, oznaczenia ksiąg wieczystych lub zbiorów dokumentów, jeżeli zostały założone dla nieruchomości, w skład której wchodzą grunty; budynków, tj. ich położenia, przeznaczenia, funkcji użytkowych i ogólnych danych technicznych (art. 20 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.g.k.). Podkreślić przy tym należy, że zawarte w art. 21 ust. 1 u.p.g.k. określenie "wymiar podatku" należy interpretować w ten sposób, że przy ustalaniu zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości winny zostać uwzględnione zarówno elementy przedmiotowe, jak i podmiotowe, zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Informacje dotyczące funkcji (użytkowego przeznaczenia) zarówno gruntu, jak i budynku, mają dla organu podatkowego charakter wiążący, tzn. organ podatkowy zobligowany jest ustalać zobowiązanie podatkowe na podstawie danych wynikających z ewidencji gruntów i budynków. Od tej reguły nie zostały przewidziane żadne wyjątki, a zatem organy ustalające wysokość zobowiązań podatkowych nie są uprawnione do przyjęcia innej podstawy wymiaru podatku niż dane wskazane w ewidencji gruntów. Pogląd ten znajduje oparcie w bogatym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. np. wyroki: z dnia 13 stycznia 2015 r., sygn. akt II FSK 3226/12 i II FSK 3227/12; z dnia 5 listopada 2009 r., sygn. II FSK 836/08; z dnia 2 kwietnia 2009 r., sygn. akt II FSK 1949/07; z dnia 12 marca 2009 r., sygn. FSK 49/08; z dnia 15 kwietnia 2008 r., sygn. II FSK 372/07 – dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych: http://www.orzeczenia.nsa.gov.pl/). Słusznie zatem stwierdziło Kolegium w niniejszej sprawie, że dokument w postaci wypisu z rejestru gruntów jest dla organów podatkowych wiążący i, że ma on moc dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 194 O.p., a więc stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone, gdyż taki dokument urzędowy zawiera domniemanie prawdziwości tego co zostało w nim urzędowo potwierdzone, przy czym domniemanie to może zostać wzruszone innym dowodem, stosownie do art. 194 § 3 O.p., co jednak nie miało miejsca w rozpoznawanej sprawie. Domniemanie prawdziwości nakazuje uznać, że treść takiego dokumentu jest zgodna z rzeczywistością. Dzięki temu domniemaniu taki dowód urzędowy skraca i upraszcza postępowanie dowodowe. Nie ma potrzeby udowadniania faktów, które wynikają z dokumentu urzędowego, co oznacza, że dopuszczalne jest wykazywanie innymi dowodami okoliczności nie objętych takim dokumentem. Jednakże organ nie może pominąć okoliczności wynikających z dokumentu urzędowego, jeżeli są one istotne dla rozstrzygnięcia sprawy. Nie może ich kwestionować bez uprzedniego przeprowadzenia dowodu przeciwko takiemu dokumentowi urzędowemu, a więc bez wzruszenia domniemania prawdziwości wynikającego z art. 194 § 1 O.p. Treść dokumentu urzędowego podlega jednakże ocenie organu, musi bowiem organ zapoznać się z treścią dokumentu, ażeby sformułować określone wnioski, które mogą mieć istotne znaczenie dla sprawy. Co jednak istotne w niniejszej sprawie, do czasu wzruszenia domniemania prawdziwości – co nie miało miejsca w niniejszej sprawie - organ jest związany treścią dokumentu urzędowego i zbędne jest przeprowadzanie innych dowodów na okoliczności wynikające z tej ewidencji. A zatem, istotnym dowodem dla organu podatkowego dla ustalenia wymiaru zobowiązania podatkowego są dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków. Ustalenia organu podatkowego, dokonane w oparciu o treść takich dokumentów urzędowych, stanowią kluczowy element określenia podatkowego stanu faktycznego. Skoro bowiem dokument urzędowy zawiera domniemanie prawdziwości, a Skarżąca tego domniemania nie podważyła w żaden sposób, to tym samym organ podatkowy nie miał podstaw do pominięcia tych danych w postępowaniu podatkowym prowadzonym w stosunku do Skarżącej. Podważenie prawdziwości tych danych, a więc ich zmiana, może nastąpić w odrębnie wszczętym przed właściwym starostą postępowaniu na skutek zgłoszenia m. in. przez właściciela nieruchomości zmiany danych objętych ewidencją gruntów i budynków (zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 22 ust. 1 i 2 w związku z art. 20 ust. 2 u.p.g.k.). Natomiast w postępowaniu podatkowym przeprowadzenie tego rodzaju postępowania w zakresie zmiany danych ewidencji gruntów i budynków nie jest możliwe, organy podatkowe nie mają bowiem w swoich kompetencjach takich uprawnień, stosownie do przepisów u.p.g.k. oraz przepisów rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa w sprawie ewidencji gruntów i budynków. Jeżeli zatem w ocenie Skarżącej, wskazana ewidencja gruntów i budynków zawiera jakiekolwiek błędy dotyczące powierzchni lub klasyfikacji gruntów, Skarżąca jest uprawniona doprowadzić do wszczęcia odrębnego postępowania administracyjnego przed organem prowadzącym tę ewidencję. Zasadą jest, że to podatnik kwestionujący prawidłowość danych z ewidencji gruntów i budynków, powinien wszcząć procedurę ich zmiany w organie prowadzącym ewidencję, którym obecnie jest starosta, a dopiero w przypadku uwzględnienia jego zastrzeżeń, na podstawie zmienionych danych z ewidencji, może wnosić o wzruszenie ostatecznych decyzji ustalających wysokość zobowiązań podatkowych, o ile te zmiany miały miejsce w we wcześniejszym okresie podatkowym. Z akt sprawy nie wynika, by Skarżąca taką procedurę wszczęła, tym samym nie było podstaw do przyjęcia, że wypisy z ewidencji gruntów, na podstawie których zostało naliczone zobowiązanie podatkowe podatki, są niewiarygodne. Zgodnie z art. 6 ust. 6 u.p.o.l., osoby fizyczne, z zastrzeżeniem ust. 11, są obowiązane złożyć właściwemu organowi podatkowemu informację o nieruchomościach i obiektach budowlanych, sporządzoną na formularzu według ustalonego wzoru, w terminie 14 dni od dnia wystąpienia okoliczności uzasadniających powstanie albo wygaśnięcie obowiązku podatkowego w zakresie podatku od nieruchomości lub od dnia zaistnienia zdarzenia, o którym mowa w ust. 3. W myśl zaś art. 6 ust. 7 u.p.o.l., podatek od nieruchomości na rok podatkowy od osób fizycznych, z zastrzeżeniem ust. 11, ustala w drodze decyzji organ podatkowy właściwy ze względu na miejsce położenia przedmiotów opodatkowania. Podatek jest płatny w ratach proporcjonalnych do czasu trwania obowiązku podatkowego, w terminach: do dnia 15 marca, 15 maja, 15 września i 15 listopada roku podatkowego. Stosownie natomiast do art. 6 ust. 3 u.p.o.l., jeżeli w trakcie roku podatkowego zaistniało zdarzenie mające wpływ na wysokość opodatkowania w tym roku, a w szczególności zmiana sposobu wykorzystywania przedmiotu opodatkowania lub jego części, podatek ulega obniżeniu lub podwyższeniu, poczynając od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym nastąpiło to zdarzenie. Zauważyć przy tym należy, że przepisy te korespondują z art. 21 § 5 O.p., zgodnie z którym, jeżeli przepisy prawa podatkowego nakładają na podatnika obowiązek złożenia deklaracji, wysokość zobowiązania podatkowego, o którym mowa w § 1 pkt 2, ustala się zgodnie z danymi zawartymi w deklaracji, chyba że przepisy szczególne przewidują inny sposób ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego albo w toku postępowania podatkowego stwierdzono, że dane zawarte w deklaracji, mogące mieć wpływ na wysokość zobowiązania podatkowego, są niezgodne ze stanem faktycznym. Z przytoczonych wyżej przepisów art. 6 ust. 3, 6 i 7 u.p.o.l. w związku z art. 21 § 5 O.p. wprost zatem wynika, że jeżeli wystąpiła zmiana stanu faktycznego mająca wpływ na wysokość opodatkowania, osoby fizyczne zobowiązane są poinformować o tym organ podatkowy w terminie 14 dni od dnia zaistnienia zmiany. Przenosząc powyższe na grunt stanu faktycznego rozpoznawanej sprawy wskazać należy, że z załączonej do akt administracyjnych rozpoznawanej sprawy ewidencji gruntów i budynków, prowadzonej przez Starostwo Powiatowe w [...] wynika, że Skarżąca jest właścicielką działki nr 16 o powierzchni 0,1457 ha, z czego grunt o powierzchni 0,0687 ha sklasyfikowany jest jako teren mieszkaniowy (B), zaś grunt o powierzchni 0,0770 ha - jako użytek rolny klasy V (RV). Na działce tej znajduje się dom mieszkalny o powierzchni użytkowej 43 m2 oraz budynek pozostały o powierzchni 86 m2, co wynika z załączonego do akt niniejszej sprawy dokumentu pn. "Informacja w sprawie podatku od nieruchomości, rolnego i leśnego", podpisany przez osobę reprezentującą Skarżącą w dniu 30.07.2012 r., złożonego w Urzędzie Miejskim w [...] w dniu 02.08.2012 r., przy czym z akt sprawy nie wynika, by doszło do jakiejkolwiek zmiany stanu faktycznego w niniejszej sprawie od dnia złożenia przez Skarżącą tej "Informacji w sprawie podatku od nieruchomości, rolnego i leśnego". Wobec tego, w ocenie Sądu, organy podatkowe w kontrolowanym postępowaniu w sposób prawidłowy ustaliły podstawę opodatkowania, wykorzystując w tym celu wiążące organ podatkowy dane z właściwej ewidencji gruntów i budynków, a także złożoną przez Skarżącą w dniu 02.08.2012 r. ww. "Informację w sprawie podatku od nieruchomości, rolnego i leśnego" (z akt sprawy nie wynika by została zmieniona) oraz, wysokość stawek podatkowych wynikających z wyżej przytoczonej uchwały Rady Miejskiej w [...] z 30.11.2016 r. Jak już wyżej wskazano, organy podatkowe nie mają uprawnień do weryfikowania informacji (danych) zawartych w ewidencji gruntów i budynków. Wręcz przeciwnie, skoro jak już wskazano, ewidencja gruntów i budynków stanowi dokument urzędowy w rozumieniu art. 194 § 1 O.p., którego treścią związany jest organ podatkowy przy ustalaniu wymiaru podatku, tym samym zaistniała podstawa do uznania, że kluczowym dowodem dla organu podatkowego dla ustalenia wymiaru zobowiązania podatkowego są dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków, a także ww. Informacja w sprawie podatku od nieruchomości, stosownie do art. 21 § 5 O.p. Wobec tego zarzuty skargi okazały się nieuzasadnione. Sąd rozpoznający niniejszą sprawę nie stwierdził również, by zaskarżona decyzja była dotknięta jakimikolwiek innymi naruszeniami przepisów prawa w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, i tym samym nakazujący jej uchylenie. Nadto, Sąd wyjaśnia, że mimo iż dopuścił załączone na rozprawie dokumenty, to w wyniku ich analizy stwierdził, że dokumenty te nie spełniały wymogów przepisu art. 106 § 3 p.p.s.a., natomiast wnioski zawarte w skardze o przesłuchanie na rozprawie wskazanych przez nią osób podlegały oddaleniu, gdyż przepisy p.p.s.a. nie uprawniają sądu administracyjnego do dokonywania w postępowaniu sądowoadministracyjnym czynności procesowych przez przesłuchanie wnioskowanych przez Skarżącą osób. Czynności dowodowe sądu administracyjnego ograniczone są bowiem treścią art. 106 § 3 p.p.s.a., który dopuszcza wyłącznie możliwość przeprowadzenia dowodów uzupełniających z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Załączone dokumenty do akt niniejszej sprawy nie spełniały wymogów tego przepisu. W tym stanie sprawy Sąd, działając na podstawie art. 151 P.p.s.a., oddalił skargę jako nieuzasadnioną.