I SA/Sz 516/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Sędzia WSA – Joanna Wojciechowska po rozpoznaniu w dniu 27 maja 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G G i J G spadkobierców R G na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Szczecinie z dnia 14 marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia wznowionego postępowania w sprawie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za 1998 r. od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów lub pochodzących ze źródeł nieujawnionych p o s t a n a w i a: odrzucić skargę. Pismem z dnia 14 kwietnia 2014 r. G G i J G wnieśli skargę na postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w Szczecinie z dnia 14 marca 2014 r. dotyczące zawieszenia z urzędu wznowionych postępowań w sprawie podatku dochodowego od osób fizycznych za rok 1998, 1999 i 2000 od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów lub pochodzących ze źródeł nieujawnionych. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 30 kwietnia 2014 r., skargi G G i J G z dnia 14 kwietnia 2014 r., zostały rozdzielone. Skarga na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Szczecinie z dnia 14 marca 2013 r. nr [...] została zarejstrowana pod sygnatura akt I SA/Sz 516/14. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I Sądu z tej samej daty, wezwano stronę skarżącą do uiszczenia solidarnie należnego wpisu sądowego od skargi w kwocie [...] zł, w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Odpis tego zarządzenia skutecznie doręczono w dniu 9 maja 2014 r. Do dnia dzisiejszego, wezwana zobowiązania nie wykonała. Z informacji udzielonej przez Oddział Finansowo – Budżetowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie wynika, że w dokumentach księgowych opłat sądowych nie ustalono wpłaty do przedmiotowej sprawy ( k.24). Pismem z dnia 5 maja 2014 r. strona skarżąca cofnęła skargę z powodu podjęcia z urzędu przez Dyrektora Izby Skarbowej w Szczecinie zawieszonych postępowań. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 230 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Pismami tymi są skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania. Stosownie do treści art. 220 § 1 i § 3 p.p.s.a., sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek skargi, od której nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku przewodniczący wzywa wnoszącego skargę, aby pod rygorem odrzucenia skargi przez sąd, uiścił opłatę w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania. Skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. Jak wynika z akt rozpatrywanej sprawy, odpis zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia solidarnie wpisu sądowego doręczono stronie skarżącej w dniu 9 maja 2014 r. Siedmiodniowy termin do uiszczenia wpisu upłynął zatem 16 maja 2014 r., który to dzień nie był sobotą ani dniem wolnym od pracy. We wskazanym terminie ani dotychczas wpis sądowy od skargi nie został uiszczony. Bezskuteczny upływ siedmiodniowego terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi obliguje sąd do jej odrzucenia. Wniosek o cofnięcie skargi nie podlega w takiej sytuacji, merytorycznej ocenie w świetle przesłanek art. 60 p.p.s.a. Cofnąć można bowiem skargę skutecznie wniesioną, a więc wolną od braków formalnych i fiskalnych. Nieuzupełnienie braków skutkować musi odrzuceniem skargi, a nie umorzeniem postępowania z powodu jej cofnięcia. W orzecznictwie wielokrotnie podkreślano, że przesłanki niedopuszczalności skargi mają pierwszeństwo przed okolicznościami warunkującymi umorzenie postępowania. W razie bowiem niedopuszczalności skargi, a więc uznania, iż skarga nie została skutecznie złożona, postępowanie sądowe nie może się toczyć w ogóle, a zatem nie może zostać również umorzone (por. np. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 3 stycznia 2008r., II OSK 1829/07; z 27 czerwca 2008 r., II OSK 923/08; z 20 stycznia 2011 r., II OSK 2453/10; 16 stycznia 2014 r., II OSK 3150/13). Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 220 § 1 i 3 p.p.s.a. orzekł jak w postanowieniu.