I SA/Sz 526/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Kowalewska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Kwiecińska Sędzia WSA Joanna Wojciechowska po rozpoznaniu w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym w dniu 11 sierpnia 2021 r. sprawy ze skargi [...] Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą we W. na rozstrzygnięcie Dyrektor Wojewódzkiego Urzędu Pracy z dnia [...] sierpnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie nieuwzględnienia protestu od wyników oceny wniosku o dofinansowanie projektu w ramach polityki spójności I. stwierdza, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny, II. przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania przez Dyrektor Wojewódzkiego Urzędu Pracy, III. zasądza od Dyrektor Wojewódzkiego Urzędu Pracy na rzecz skarżącej B. W. kwotę [...]([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. B. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą we W. (dalej też: "strona", "skarżąca", "Spółka") w dniu 17 kwietnia 2020r., złożyła wniosek o dofinansowanie projektu pn. "[...]" w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa [...] 2014-2020 (RPO WZ) ogłoszonego przez Wojewódzki Urząd Pracy w S. (działający w imieniu Instytucji Pośredniczącej RPO WZ 2014-202), w ramach konkursu nr [...]; oś priorytetowa VIII Edukacja; działanie 8.6 wsparcie szkół i placówek prowadzących kształcenie zawodowe oraz uczniów uczestniczących w kształceniu zawodowym i osób dorosłych uczestniczących w pozaszkolnych formach kształcenia zawodowego. Pismem z [...] lipca 2020r., Wojewódzki Urząd Pracy w S. poinformował Spółkę o negatywnej ocenie wniosku z uwagi na nieuzyskanie przez projekt wymaganej liczby punktów w ramach oceny następujących kryteriów jakości: kryterium nr 4 - Doświadczenie wnioskodawcy i partnera (jeśli dotyczy) oraz kryterium nr 5 - Zaplecze realizacji projektu. W uzasadnieniu organ wskazał, że rzetelnej i bezstronnej oceny spełniania kryteriów wyboru przez projekt dokonuje Komisja Oceny Projektów (KOP), zgodnie z regulaminem konkursu. W regulaminie konkursu kryterium które zostało ocenione negatywnie przez KOP t.j: Doświadczenie wnioskodawcy i partnera (jeśli dotyczy) zostało zdefiniowane jako doświadczenie w realizacji podobnych przedsięwzięć realizowanych w obszarze wsparcia projektu. W dodatkowych informacjach wskazano, że we wniosku o dofinansowanie należy wykazać doświadczenie projektodawcy i partnerów (jeśli występują) w realizacji podobnych przedsięwzięć w zakresie określonym w definicji kryterium. Opis powinien zawierać uzasadnienie dlaczego doświadczenie wnioskodawcy i/lub partnerów (o ile dotyczy) jest adekwatne do zakresu realizacji projektu, z uwzględnieniem dotychczasowej działalności wnioskodawcy i partnerów (o ile dotyczy). Natomiast kryterium: Zaplecze realizacji projektu, w przypadku realizacji projektu w partnerstwie zostało zdefiniowane jako ocena potencjału organizacyjnego wnioskodawcy i partnera: w tym opis sposobu zarządzania projektem oraz realizacja wsparcia w oparciu o własne zasoby: potencjał kadrowy zaangażowany do obsługi projektu jak i realizacji przedsięwzięć merytorycznych, potencjał techniczny zaangażowany w realizację projektu. W dodatkowych informacjach wskazano, że ocenie podlegać będzie adekwatność sposobu zarządzania projektem do jego zakresu, zwłaszcza pod kątem jego sprawnej, efektywnej i terminowej realizacji. We wniosku należy opisać strukturę zarządzania projektem, ze szczególnym uwzględnieniem roli partnera (jeśli dotyczy). Przedmiotowy projekt został oceniony przez dwóch niezależnych oceniających wybieranych w drodze losowania przeprowadzonego przez Przewodniczącego KOP. W wyniku oceny kryteriów jakości KOP przyznała następujące punkty w ramach poszczególnych kryteriów: 1. odpowiedniość/adekwatność/trafność - Oceniający nr 1 przyznał 35 pkt, Oceniający nr 2 - 40 pkt, 2. skuteczność/efektywność - Oceniający nr 1 przyznał 30 pkt, Oceniający nr 2- 30 pkt, 3. doświadczenie wnioskodawcy i partnera- Oceniający nr 1 przyznał 5 pkt, Oceniający nr 2 - 4 pkt, 5. zaplecze realizacji projektu- Oceniający nr 1 przyznał 5 pkt, Oceniający nr 2 - 2 pkt. Uwzględniając powyższe organ wskazał, że projekt uzyskując 85,5 punktów nie uzyskał wymaganej liczby i tym samym, nie może być wybrany do dofinansowania, co skutkuje uzyskaniem negatywnej oceny w rozumieniu art. 53 ust. 2 ustawy z 11 lipca 2014r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (Dz.U. z 2018r., poz. 1431 ze zm., dalej: "ustawa wdrożeniowa"). Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, Spółka w dniu 20 lipca 2020r. złożyła protest, w którym zarzuciła błędną ocenę wniosku w zakresie kryterium 4 oraz 5. Pismem z [...] sierpnia 2020r., nr [...] Wojewódzki Urząd Pracy w S., nie uwzględnił protestu w zakresie kryterium nr 4, weryfikując pozytywnie ocenę w zakresie kryterium nr 5. Organ wskazał, że zgodnie z definicją i opisem kryterium jakości - Doświadczenie wnioskodawcy i partnera (jeśli dotyczy) - adekwatność doświadczenia w odniesieniu do założeń projektu rozpatrywana jest w kontekście dotychczasowej działalności Wnioskodawcy i Partnerów projektu (jeśli dotyczy) w okresie ostatnich trzech lat w stosunku do roku, w którym składany jest wniosek o dofinansowanie. Weryfikacja kryterium dokonywana jest w trzech obszarach, tj. w obszarze wsparcia projektu, na rzecz grupy docelowej, do której skierowany będzie projekt; na określonym terytorium; którego będzie dotyczyć realizacja projektu. W ocenie organu, analiza treści wniosku w części B.9 i B.11 wskazuje na brak odpowiedniego, co do założeń projektu, doświadczenia Wnioskodawcy w realizacji projektów na rzecz grupy docelowej tożsamej z grupą docelową projektu oraz w obszarze realizacji projektu w odniesieniu do wszystkich zaplanowanych w projekcie form wsparcia. Realizacja projektów w ramach Działania 6.5 na terenie powiatu białogardzkiego potwierdza doświadczenie Wnioskodawcy dot. terytorium realizacji projektu. W opinii IP RPO WZ zawarta w części B.11 (str.7-8) Informacja nt. projektu realizowanego w województwie [...] o numerze [...], nie potwierdza doświadczenia Spółki w tym zakresie. Spółka we wniosku jak i proteście wskazuje na zbieżność grupy docelowej oraz obszaru realizacji projektu z założeniami ocenianego projektu. Organ zauważył, że w projekcie tym Spółka była jedynie wykonawcą szkoleń z zakresu kształcenia zawodowego na rzecz uczniów i nauczycieli. Projekt ten nie był realizowany przez samą Spółkę, ani Spółka nie była partnerem w tym projekcie. Organ wskazał, iż doświadczenie w realizacji projektów z EFS, wskazane zostało w kontekście projektu nr [...] realizowanego przez Stowarzyszenie A. , w którym Powiat B., podobnie jak i w tym projekcie pełnił jedynie rolę Partnera projektu. W opinii IP RPO WZ, zapisy wniosku o dofinansowanie wskazują, iż zarówno Spółka jak i Partner projektu nie posiadają doświadczenia, które w pełni odpowiadałoby wymogom kryterium. Natomiast pomimo wielu zastrzeżeń, w opinii IP RPO WZ, doświadczenie zarówno Spółki jak i Partnera w zakresie spełniającym uwarunkowania kryterium zostało odpowiednio ocenione i wyrażone w odpowiedniej liczbie przyznanych punktów. Zdaniem IP RPO WZ, argumentacja Spółki przedstawiona w proteście, nie pozwala na uznanie oceny KOP za niewłaściwą. W zakresie oceny kryterium jakości, tj. Zaplecze realizacji projektu, IP RPO WZ wskazała, że we wniosku należało opisać strukturę zarządzania projektem, ze szczególnym uwzględnieniem roli partnera (jeśli dotyczy). Projektodawca powinien wskazać metody i techniki zarządzania, jakie będą wykorzystywane w projekcie oraz opis sposobu podejmowania decyzji z uwzględnieniem partnera (jeśli dotyczy). IPRPO WZ wskazała, iż z treści analizy wniosku wynika, iż Spółka i Partner nie posiadają własnego potencjału kadrowego, który zamierzają wykorzystać w projekcie. Jednocześnie organ wskazał, że nie można zgodzić się ze Spółką w kwestii dotyczącej braku konieczności posiadania przez kadrę projektu doświadczenia w realizacji projektów z EFS, co w przypadku tego projektu odnosi się do specjalisty ds. monitoringu, zgodnie z zapisami Instrukcji. W opinii IP RPO WZ potrzeba wspólnej realizacji projektu została oceniona przez Oceniającą I adekwatnie do stopnia zaangażowania Spółki/Partnera w realizację projektu. Uwaga Oceniającego II w zakresie oceny zasadności partnerstwa: (...) Wnioskodawca nie podaje zasadności partnerstwa. Z opisu wynika, że partner jako organ prowadzący mógłby realizować projekt samodzielnie (...), nie może zostać uwzględniona. Organ wskazał, iż zgodnie z opisem znaczenia tego kryterium, ocena realizacji projektu w partnerstwie obejmuje swoim zakresem zasoby ludzkie, organizacyjne, techniczne lub finansowe zaangażowane przez strony partnerstwa w realizację projektu. Analiza wniosku w ww. zakresie wskazuje, że realizacja projektu bez udziału Partnera z uwagi na wniesione przez niego zasoby spełnia wymogi Partnerstwa określone w przywołanej powyżej ustawie. W związku z tym, organ do oceny Oceniającego II w zakresie zasadności partnerstwa dodał 3 punkty oraz 1 punkt za potencjał kadrowy. Odnosząc się do zakwestionowanego przez Oceniającą I sposobu zarządzania projektem w opinii IP RPO WZ zawarty w części B 9 (str.6) wniosku opis zarządzania projektem nie budzi zastrzeżeń, a zawarte tam Informacje odpowiadają wymogom Instrukcji. Z uwagi na powyższe, do oceny dokonanej przez Oceniającą I w zakresie zarządzania projektem, organ dodał 2 punkty oraz 1 punkt za potencjał techniczny. Następnie organ przedstawił w ujęciu tabelarycznym ocenę projektu po rozstrzygnięciu protestu. Organ wskazał, iż zmiana punktacji w ramach kryterium Zaplecze realizacji projektów, nie stanowi podstawy do skierowania wniosku o dofinansowanie do kolejnego etapu oceny. Projekt nadal nie spełnia bowiem minimum punktowego (przynajmniej 60% punktów możliwych do uzyskania) w ramach kryterium Doświadczenie wnioskodawcy i partnera (jeśli dotyczy). Spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie. Wyrokiem z 28 października 2020r., sygn. akt I SA/Sz 639/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę B. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą we W. (dalej też: "strona", "skarżąca", "Spółka") na rozstrzygnięcie Wojewódzkiego Urzędu Pracy w S. (dalej też: WUP") zawarte w piśmie z [...] sierpnia 2020r., nr [...] w przedmiocie nieuwzględnienia protestu od negatywnej oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie stwierdził, że dokonana ocena projektu nie uchybia przytoczonym generalnym formułom postępowania, w zakresie dokonanej oceny. Zdaniem Sądu, całokształt okoliczności sprawy pozwala zatem na przyjęcie, że wniosek Spółki został oceniony bez naruszenia przepisów prawa. Argumentacja zawarta w karcie oceny nie jest dowolna, bowiem skrupulatnie odnosi się do przedłożonej dokumentacji projektowej. Ponadto jest ona wyczerpująca, przekonująca, spójna i logiczna, a przy tym uzasadniona zgodnie z ustalonymi w ramach konkursu kryteriami oceny oraz obiektywnymi regułami wiedzy. WSA zaznaczył, że przystępując do konkursu Spółka powinna znać jego zasady, które zostały opublikowane i były dostępne dla wszystkich potencjalnych wnioskodawców w jednakowy sposób. Ocena wniosku o dofinansowanie polega na analizie jego zapisów. Jeśli wnioskodawca nie zawarł danych, które były istotne dla oceny danej kwestii, oceniający mają prawo uznać, iż informacje w tym zakresie nie zostały przedstawione w sposób wystarczający. Tym samym brak pełnej informacji, bądź też podanie jej w sposób niejednoznaczny niesie dla aplikującego ryzyko negatywnej oceny danego, tak jak to miało miejsce w niniejszej sprawie. Podsumowując WSA stwierdził że przeprowadzony przez organ proces oceny projektu nie narusza prawa, w szczególności, wbrew twierdzeniom skargi, nie doszło do uchybienia normom zawartym w art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej W skardze kasacyjnej Spółka zaskarżyła powyższy wyrok w całości wnosząc o jego uchylenie w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy t.j.: art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, zwanej dalej: " p.p.s.a.") w związku z art. 64 ustawy wdrożeniowej, art. 61 ust. 8 pkt 2 ustawy wdrożeniowej w związku z art. 37 ust. 1 i ust. 2 ustawy wdrożeniowej oraz naruszenie przepisów prawa materialnego, t.j.: art. 37 ust. 1 oraz ust. 2 ustawy wdrożeniowej. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 16 kwietnia 2021 r. sygn. akt I GSK 45/21 uznał, że skarga kasacyjna jest zasadna i stwierdził, że WSA rozpoznając sprawę uchybił przepisom postępowania, w postaci naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a, co trafnie zarzuciła skarżąca kasacyjnie Spółka. Wnoszący skargę kasacyjną zasadnie podniósł, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku stwierdza jedynie w lakoniczny sposób, że ocena projektu dokonana przez instytucje oceniające jest wyczerpująca, spójna, przekonująca i logiczna, jednakże bez ustosunkowania się do przytoczonej przez Spółkę argumentacji. Konfrontując treść zarzutów skargi z uzasadnieniem zaskarżonego wyroku należy podzielić pogląd skarżącej kasacyjnie Spółki, że tak sformułowane motywy nie pozwalają na rzeczywistą i faktyczną kontrolę kasacyjną zaskarżonego wyroku. Przyjęte przez WSA stanowisko wymaga powtórnej głębszej analizy, bowiem przede wszystkim WSA nie odniósł się w uzasadnieniu do istotnych dla wyniku sprawy konkretnych zarzutów skargi (w tym wymaganego doświadczenia zarówno Wnioskodawcy jak i Partnera Projektu i zarzutów nierzetelnej oceny tego kryterium), a w konsekwencji rzetelnej oceny kryterium 4 "Doświadczenie wnioskodawcy i partnera (jeśli dotyczy)". Stwierdzenie podniesionych uchybień prowadzi do wniosku, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie zawiera treści pozwalającej na prześledzenie procesu myślowego przeprowadzonego przez Sąd I instancji i dokonanie kontroli instancyjnej. Sąd I instancji niedostatecznie rozpoznał sprawę, co wynika z uzasadnienia zaskarżonego wyroku, a tym samym zasadny jest zarzut skargi kasacyjnej co do naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., a to oznacza, że ma on wpływ na ocenę pozostałych, stanowiąc przeszkodę w przypadku jego uwzględnienia na drodze do oceny pozostałych. Braki uzasadnienia co do zasady nie dają mianowicie podstaw do wyprzedzającej oceny kwestii materialnych i procesowych. W konsekwencji takiego stanowiska Naczelnego Sądu Administracyjnego pozostałe zarzuty kasacyjne są przedwczesne. Wobec powyższego w świetle całokształtu poczynionych rozważań - Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a., uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie do ponownego rozpoznania. Po ponownym rozpoznaniu sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 ustawy wdrożeniowej, w przypadku nieuwzględnienia protestu, negatywnej ponownej oceny projektu lub pozostawienia protestu bez rozpatrzenia, w tym w przypadku, o którym mowa w art. 66 ust. 2 pkt 1, wnioskodawca może w tym zakresie wnieść skargę do sądu administracyjnego, zgodnie z art. 3 § 3 p.p.s.a. (ust. 1). Skarga, o której mowa w ust. 1, jest wnoszona przez wnioskodawcę w terminie 14 dni od dnia otrzymania informacji, o której mowa w art. 58 ust. 1 albo ust. 4 pkt 2, art. 59 albo art. 66 ust. 2 pkt 1, wraz z kompletną dokumentacją w sprawie, bezpośrednio do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Skarga podlega wpisowi stałemu (ust. 2). Kompletna dokumentacja, o której mowa w ust. 2, obejmuje: 1) wniosek o dofinansowanie projektu, 2) informację o wynikach oceny projektu, o której mowa w art. 46 ust. 3, 3) wniesiony protest, 4) informację, o której mowa w art. 58 ust. 1 albo ust. 4 pkt 2, art. 59 albo art. 66 ust. 2 pkt 1 - wraz z ewentualnymi załącznikami (ust. 3). Kompletna dokumentacja jest wnoszona przez wnioskodawcę w oryginale lub w postaci uwierzytelnionej kopii (ust. 4). Sąd rozpoznaje skargę w zakresie, o którym mowa w ust. 1, w terminie 30 dni od dnia wniesienia skargi (ust. 5). Wniesienie skargi: 1) po terminie, o którym mowa w ust. 2, 2) bez kompletnej dokumentacji, 3) bez uiszczenia wpisu stałego w terminie, o którym mowa w ust. 2 - powoduje pozostawienie jej bez rozpatrzenia, z zastrzeżeniem ust. 7 (ust. 6). W przypadku wniesienia skargi bez kompletnej dokumentacji lub bez uiszczenia wpisu stałego sąd wzywa wnioskodawcę do uzupełnienia dokumentacji lub uiszczenia wpisu w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania, pod rygorem pozostawienia skargi bez rozpatrzenia. Wezwanie wstrzymuje bieg terminu, o którym mowa w ust. 5 (ust. 7). W wyniku rozpoznania skargi sąd może: 1) uwzględnić skargę, stwierdzając, że: a) ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny, przekazując jednocześnie sprawę do ponownego rozpatrzenia przez właściwą instytucję, o której mowa w art. 39 ust. 1, b) pozostawienie protestu bez rozpatrzenia było nieuzasadnione, przekazując sprawę do rozpatrzenia przez właściwą instytucję, o której mowa w art. 55 albo art. 39 ust. 1; 2) oddalić skargę w przypadku jej nieuwzględnienia; 3) umorzyć postępowanie w sprawie, jeżeli jest ono bezprzedmiotowe (ust. 8). Stosownie natomiast do art. 64 ustawy wdrożeniowej, w zakresie nieuregulowanym w ustawie do postępowania przed sądami administracyjnymi stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi określone dla aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, z wyłączeniem art. 52-55, art. 61 § 3-6, art. 115-122, art. 146, art. 150 i art. 152 tej ustawy. W niniejszej sprawie skarga została wniesiona na rozstrzygnięcie Wojewódzkiego Urzędu pracy w S. nr [...] z dnia [...] sierpnia 2020 r. w przedmiocie nieuwzględnienia protestu od negatywnej oceny merytorycznej projektu o nr [...] pn. "[...] złożonego przez B. Spółka z o.o. W rozstrzygnięciu organ podtrzymał negatywną ocenę projektu skarżącej ze względu na niespełnienie kryterium jakości: Doświadczenie wnioskodawcy i partnera, wyrażoną w piśmie z dnia [...] lipca 2020 r. Nie godzi się z tym wnioskodawca, akcentując wadliwość oceny związaną z naruszeniem zasad rzetelności i przejrzystości. Zanim Sąd przejdzie do kontroli prawidłowości oceny dokonanej w zakresie spornego kryterium konieczne jest poczynienie uwag natury ogólnej. Z powszechnie obowiązujących przepisów wynika, że prawodawca nałożył na podmioty zobowiązane do przeprowadzenia wyboru projektów do dofinansowania, obowiązek przeprowadzenia tego wyboru – w tym dokonania ocen - w sposób przejrzysty, rzetelny i bezstronny oraz zapewnienia wnioskodawcom równego dostępu do informacji o warunkach i sposobie wyboru projektów do dofinansowania. Projekt podlega ocenie pod względem spełnienia kryteriów wyboru projektów, zatwierdzonych przez komitet monitorujący, zgodnych z warunkami określonymi w art. 125 ust. 3 lit. a rozporządzenia ogólnego (art. 37 ust. 1 i 2 ustawy wdrożeniowej). Wymienione w art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej reguły znajdują umocowanie w zasadzie równego dostępu do pomocy, wywodzącej się z traktatowej zasady równości (art. 9 TWE oraz art. 2 i 157 ust. 4 TFUE). Zasada równego dostępu do pomocy nakłada na instytucje odpowiedzialne za realizację zadań polityki rozwoju obowiązek równego traktowania wszystkich beneficjentów pomocy oraz formułuje zakaz jakiegokolwiek faworyzowania lub dyskryminowania niektórych z nich. Naruszenie którejkolwiek z zasad wymienionych w art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej stanowi naruszenie zasady równego dostępu do pomocy. Zasada przejrzystości reguł oceny projektów ma charakter instrumentalny w stosunku do zasady równości, formułując wobec instytucji zarządzającej nakaz jasnego, precyzyjnego i dostępnego dla wszystkich wnioskodawców (beneficjentów) określenia kryteriów kwalifikowania projektów. Przejrzystość realizuje się przede wszystkim w obowiązku powszechnie dostępnej i pełnej informacji o trybie i warunkach wyboru projektów. Rzetelność związana jest z ustanowieniem jasnych i zrozumiałych dla wnioskodawców kryteriów wyboru projektów, zgodności postępowania właściwej instytucji z ustanowionymi w danym trybie regułami oraz wszechstronnym uzasadnieniem wyboru. Zasada bezstronności ustanawia zakaz wprowadzania preferencji dla określonych grup czy rodzajów wnioskodawców lub projektów. Równy dostęp do informacji, będący emanacją traktatowej zasady równości w dostępie do pomocy, nakłada na właściwą instytucję obowiązek publikowania informacji niezbędnych do realizacji równego dostępu do pomocy w zakresie ubiegania się o dofinansowanie projektów. Reguły wyboru projektów powinny być jasne i jednoznaczne, określając w sposób przejrzysty i precyzyjny konsekwencje prawne określonego działania lub zaniechania uczestników konkursu. Standardom takim nie odpowiadają systemy realizacji (art. 6 ustawy wdrożeniowej), stwarzające zbyt szerokie pole do interpretacji dla organów je stosujących lub na tyle nieostre, że ich stosowanie narusza zasady równości, przejrzystości, rzetelności lub bezstronności. Wymogi stawiane wnioskującym o udzielenie dofinansowania, jeżeli na podstawie oceny ich realizacji miałyby być wyciągane negatywne konsekwencje, muszą być formułowane w sposób jednoznaczny (wyrok NSA z dnia 17 sierpnia 2010 r., II GSK 856/10, LEX nr 746280). Mając na uwadze zaprezentowaną wyżej wykładnię art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej Sąd stwierdza, że ocena projektu pn. "[...]"– została przeprowadzona w sposób uchybiający wskazanym wyżej zasadom; jest więc oceną naruszającą prawo, a naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny. Uzasadniając tę kwalifikację w pierwszej kolejności wskazać trzeba, że Wojewódzki Urząd Pracy w S. nie dokonał własnej oceny projektu w sensie merytorycznym; w tym zakresie odsyłając do ocen ekspertów, które cechują się pewnym zakresem rozbieżności. Sąd ocenia taką praktykę jako wadliwą, gdyż eksperci nie zastępują Wojewódzkiego Urzędu Pracy w S. , lecz dostarczają niezbędnej wiedzy fachowej na zasadach właściwych dla biegłych. Ocena Wojewódzkiego Urzędu Pracy w S. może być w znacznym zakresie oparta na stanowiskach ekspertów, ale powinna co najmniej prezentować pogląd Wojewódzkiego Urzędu Pracy w S. w tej części oceny, co do której nie ma pełnej zgodności ekspertów. Oceniający nr 1 przyznał 5 pkt i wskazał, że "Wnioskodawca nie posiada doświadczenia w realizacji podobnych przedsięwzięć na rzecz grupy docelowej określonej w Regulaminie Konkursu tj. uczniów. Doświadczenie opisane w pkt B.11 nie stanowi dorobku Wnioskodawcy. Opisany projekt realizowany był przez inny podmiot w partnerstwie z powiatem białogardzkim. Wnioskodawca nie posiada również doświadczenia w samodzielnej realizacji projektów EFS na rzecz uczniów. Nie można również powiedzieć, że obszar wsparcia polegający na realizacji szkoleń dla osób biernych zawodowo pokrywa się z obszarem wsparcia dla uczniów." a oceniający nr 2 przyznał 4 pkt i wskazał, że "Wnioskodawca nie wykazał żadnego doświadczenia na rzecz grupy docelowej jaką są uczniowie tylko wykazał doświadczenie na rzecz grupy osób dorosłej, bezrobotnych. Wnioskodawca nie wykazał żadnego doświadczenia na terytorium objętym wsparciem. W pkt B.11 opisuje doświadczenie innego podmiotu(stowarzyszenia). Z opisu wynika, iż Partner również nie ma doświadczenia w samodzielnej realizacji projektów współfinansowanych z EFS na rzecz uczniów." Tymczasem zaskarżone rozstrzygnięcie, poza opisem stanu faktycznego sprawy, przytoczeniem podstaw prawnych wydanego rozstrzygnięcia oraz literalnym zacytowaniem opinii eksperta nr 1 oraz opinii eksperta nr 2, zawiera stanowisko organu oparte w istocie na stanowisku ekspertów. Nie zawiera natomiast stanowiska co do podnoszonych w proteście zarzutów strony oraz rozbieżności w zacytowanych ocenach ekspertów i to w odniesieniu do konkretnych zapisów we wniosku o dofinansowanie. Organ w istocie ograniczył się do konstatacji o braku doświadczenia wnioskodawcy w realizacji projektów, nie analizując treści wniosku we wskazanym w proteście zakresie tak co do samego udziału Wnioskodawcy czy jego Partnerów w realizacji projektów, zdobytego doświadczenia czy grupy docelowej. Wnioskodawca wskazał we wniosku nie tylko na doświadczenie ale także stopień wykorzystania doświadczenia przy udziale jako podwykonawca, które to okoliczności pomimo wskazania przez organ jako istotne dla oceny kryterium, zostały pominięte przez organ przy rozpatrzeniu protestu. Niezrozumiałe są powody przy ocenie doświadczenia, nie uwzględnienia doświadczenia Partnera na równi z doświadczeniem Wnioskodawcy czy Wnioskodawcy na równi z Partnerem. Przy rozpoznaniu protestu organ wskazał przy ocenie na "opinię organu", ale jakie powody legły u podstaw takiej opinii nie sposób jest poznać. Nie wyjaśnia tego powołanie się na zapisy wniosku w jego części B.11 i C.2.8. jeśli wziąć pod uwagę zarzuty protestu i odwołanie się do zapisów we wniosku B.9 i B.11 dotyczących zrealizowanych zajęć, B.11 ppkt 3 i 4 dotyczących grupy docelowej, B.11 dotyczących dorobku wnioskodawcy w tym wskazanie jego zakresu. Organ w ogóle nie odniósł się do zarzutu błędnej oceny kryterium – obszar wsparcia poprzez odniesienie się do odbiorców wsparcia a nie do obszaru wsparcia a także do uwagi, że dla wszystkich grup objętych projektem, obowiązuje ten sam standard realizacji poszczególnych form wsparcia w tym szkoleń zawodowych co wynika z załącznika nr 7.14. Brak odniesienia się do powyższego powoduje zatem, że brak jest argumentacji dlaczego zróżnicowano przy ocenie szkolenie zawodowe wskazane w projekcie Wnioskodawcy w pkt B.11 z planowaną realizacją szkoleń wskazanych w przedmiotowym wniosku. Wskazać należy, iż art. 57 ustawy wdrożeniowej, wyraźnie stanowi, że protest rozpatruje właściwa instytucja, o której mowa w art. 55, weryfikując prawidłowość oceny projektu w zakresie kryteriów i zarzutów, o których mowa w art. 54 ust. 2 pkt 4 i 5, w terminie nie dłuższym niż 30 dni, licząc od dnia jego otrzymania. W uzasadnionych przypadkach, w szczególności gdy w trakcie rozpatrywania protestu konieczne jest skorzystanie z pomocy ekspertów, termin rozpatrzenia protestu może być przedłużony, o czym właściwa instytucja informuje na piśmie wnioskodawcę. Termin rozpatrzenia protestu nie może przekroczyć łącznie 60 dni od dnia jego otrzymania. W myśl natomiast art. 58 ust. 1 pkt 1 tej ustawy, właściwa instytucja, o której mowa w art. 55, informuje wnioskodawcę na piśmie o wyniku rozpatrzenia jego protestu. Informacja ta zawiera w szczególności treść rozstrzygnięcia polegającego na uwzględnieniu albo nieuwzględnieniu protestu, wraz z uzasadnieniem. Z cytowanych przepisów w sposób jednoznaczny wynika zatem, że podmiotem uprawnionym i zobowiązanym do rozpatrzenia protestu jest instytucja zarządzająca, a nie eksperci, których udział w wyborze projektów ma charakter jedynie pomocniczy. Za naruszającą powyższe przepisy należy uznać taką praktykę instytucji zarządzającej, której uzasadnienie stanowiska organu, o którym mowa w art. 58 ust. 1 pkt 1 ustawy wdrożeniowej, jest w rzeczywistości przytoczeniem ocen przedstawionych przez ekspertów. Art. 49 ust. 1 i 2 tej ustawy stanowi, iż właściwa instytucja może wyznaczyć ekspertów do udziału w wyborze projektów do dofinansowania i określa rolę eksperta w wyborze projektów do dofinansowania, jednak nie oznacza to, że instytucja zarządzająca może ekspertom przekazać swoje kompetencje w zakresie wynikającym z art. 57 i 58 ustawy wdrożeniowej. Wskazać też można na Wytyczne Ministra Infrastruktury i Rozwoju w zakresie trybów wyboru projektów na lata 2014 - 2020 (MIiR/H 2014-2020/9(01)/03/2015) gdzie także zostało podkreślone, iż: "niezależnie od charakteru roli eksperta wynik oceny projektu i jego uzasadnienie są formułowane na wyłączną odpowiedzialność właściwej instytucji i są jej stanowiskiem". Zdaniem Sądu, w zaskarżonym rozstrzygnięciu brak jest stanowiska Wojewódzkiego Urzędu Pracy, co do zarzutów podniesionych w proteście przez skarżącą w odniesieniu do przeprowadzonej przez KOP oceny projektu. Trzeba zaznaczyć, iż ocena projektu opiera się na swobodnej ocenie, ale nie dowolnej, gdyż jej granice wyznaczają zasady: równego dostępu i przejrzystości reguł oceny. Wynik takiej oceny powinien zawierać uzasadnienie, ze szczególnym wyjaśnieniem okoliczności, które zadecydowały o takim, a nie innym rozstrzygnięciu. Natomiast kontrola sądowoadministracyjna sprowadza się w tym przypadku do zbadania, czy dokonana ocena projektu nie narusza wskazanych wyżej reguł. Zatem na etapie ponownego badania sprawy (po wniesionym proteście), beneficjent powinien uzyskać rozstrzygnięcie ze szczegółową, jasną, rzetelną i przejrzystą analizą ocen ekspertów - uwzględniające zarzuty oraz uwagi zarówno ekspertów jak i wnioskodawcy. Rozstrzygnięcie podlegające ocenie sądu administracyjnego musi zawierać powody, które zdecydowały o nieuwzględnieniu protestu wraz z ich uzasadnieniem. Tylko wówczas sąd administracyjny może odnosić się do zarzutów skargi, poznać stanowisko instytucji ponownie oceniającej projekt i skontrolować, czy tak przeprowadzona ocena jest zgodna z prawem. Oznacza to, że instytucja rozpatrująca protest powinna przeprowadzić szczegółową analizę środka procesowego z uwzględnieniem zarzutów podniesionych zarówno przez ekspertów w kartach ocen merytorycznych jak i skarżącą w treści złożonego protestu. Podkreślić należy, że nie jest dopuszczalne "mechaniczne" odwoływanie się do ocen ekspertów. Nawet jeżeli przyjąć, iż stwierdzona w rozpatrywanej sprawie wadliwość nie dyskwalifikuje zaskarżonego rozstrzygnięcia, gdyż stanowi podstawę do przyjęcia tożsamości oceny organu z ocenami ekspertów, to ze względu na występujące rozbieżności w ocenach ekspertów (4 pkt i 5 pkt), powoduje to, że ocena organu w pewnym jej segmencie jest również rozbieżna, co czyni ją niespójną, a po części wewnętrznie sprzeczną. Organ, poprzez brak wyrażenia w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia własnego stanowiska w zakresie podnoszonych w proteście zarzutów oraz ocen sporządzonych przez ekspertów, tych rozbieżności nie usunęła i zaaprobowała taką ocenę, przejmując w istocie jej wadliwość w tym zakresie. W rozpatrywanej sprawie, należy mieć również na uwadze okoliczność, iż przesłana skarżącej spółce informacja z dnia [...] lipca 2020 r. o wynikach oceny złożonego przez nią wniosku o dofinansowanie, także nie zawiera żadnego stanowiska czy też uzasadnienia sporządzonego przez Komisję Oceny Projektów - art. 44 ust. 1 ustawy wdrożeniowej. Do informacji załączone zostały kopie kart oceny merytorycznej projektu wraz z uzasadnieniem członków KOP dokonujących oceny przedmiotowego projektu. W realiach rozpoznawanej sprawy, zarówno zatem ocena wniosku o dofinansowania dokonana przez KOP, jak i rozstrzygnięcie wydane w wyniku rozpoznania protestu, nie zawierają w istocie uzasadnienia, nie wskazują przyczyn uznania, że skarżąca nie spełnia kryterium. Zastępują ją wyłącznie dołączone karty ocen wniosku o dofinansowanie dokonane przez ekspertów oraz przepisane karty ocen eksperta nr 1 i eksperta nr 2 zawierające konkluzje. Sąd podziela przy tym pogląd prezentowany w wyroku NSA z dnia 4 lipca 2013 r. sygn. akt II GSK 1051/13 (dostępny: http://orzeczenia.nsa.gov.pl), że informacja o negatywnej ocenie projektu nie jest decyzją administracyjną i nieuprawniony byłby wniosek, iż uzasadnienie takiej informacji powinno odpowiadać wymogom przewidzianym dla decyzji administracyjnej. Ustawa wdrożeniowa nie określa niezbędnych treści uzasadnienia negatywnej oceny projektu. W tej sytuacji trzeba przyjąć, że uzasadnienie takiej informacji musi zawierać taką treść, która pozwoli jej spełnić ustawową rolę tzn. umożliwić stronie wniesienie umotywowanego protestu od oceny, która jej nie satysfakcjonuje. Uzasadnienie musi zatem być zrozumiałe dla strony i wyraźnie, jednoznacznie wskazywać na przyczyny negatywnej oceny, a więc wymieniać uchybienia wraz z ich wyjaśnieniem. Strona powinna bowiem wiedzieć dokładnie dlaczego jej projekt został oceniony negatywnie. Jedynie gdy uzasadnienie zawiera taką treść i umożliwia stronie podjęcie polemiki z dokonaną oceną, można uznać je za odpowiadające prawu. Pogląd NSA został sformułowany na gruncie analogicznego rozwiązania prawnego przyjętego w ustawie o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, ale pozostaje w pełni aktualny na gruncie rozwiązania wynikającego z ustawy o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 i Sąd orzekający w niniejszej sprawie uznaje go za własny. Przyjęcie tego poglądu daje podstawę do stwierdzenia, że już na tym etapie procedury dokonywania oceny projektu skarżącej doszło do naruszenia jej prawa do przejrzystej oceny, bo formułując protest musiała odwoływać się wyłącznie do oceny ekspertów, po części domyślając się racji, które nimi powodowały. Nie sposób bowiem merytorycznie polemizować z poglądami, które nie mają żadnych punktów odniesienia. Wadliwości oceny dokonanej przez KOP nie usunęła ocena dokonana przez organ. Wojewódzki Urząd Pracy w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia w żaden sposób nie odniósł się do podnoszonego przez stronę w proteście zarzutu, iż ocena ekspertów w zakresie oceny doświadczenia tak samego Wnioskodawcy jak i Partnerów, grupy docelowej, form wsparcia, nie została poparta żadnymi dokumentami, analizami, czy też statystykami, które uprawdopodobniałyby stanowiska ekspertów. Eksperci nie ujawnili danych, które stanowiły punkt odniesienia do sformułowania wyrażanych ocen. Sąd nie uznaje przy tym za konieczne sporządzania ekspertyz stanowiących opracowania naukowe - wypowiedzi ekspertów mogą być krótkie i stanowcze, ale powinny jednoznacznie wskazywać na jasne kryteria, które ekspert zastosował i ujawniać przesłanki wyboru kryteriów. Strona broniąc swoich racji i interesów ma prawo również korzystać z pomocy fachowców, którzy podejmą merytoryczną polemikę. Zwłaszcza, że jak wyżej zaznaczono oceny ekspertów przy ocenie przedmiotowego projektu na etapie wniesionego przez stronę protestu nie są całkowicie zgodne i jednoznaczne. Mając na względzie powyższe, sąd uznał, że ocena projektu złożonego przez skarżącą została przeprowadzona w sposób wadliwy, z naruszeniem zasady przejrzystości i rzetelności - ze skutkiem naruszenia zasady równego dostępu do pomocy. Z tego względu konieczne jest ponowne przeprowadzenie tej oceny, z uwzględnieniem zaleceń sformułowanych w uzasadnieniu wyroku. W szczególności organ winien mieć na uwadze, że w przypadku formułowania negatywnych ocen, to na organie ciąży obowiązek precyzyjnego wskazania ich podstaw i przyjętej metodologii. Jeżeli organ kwestionuje konkretne kryterium, to jest obowiązany wykazać dlaczego to czyni, nie w sferze ogólników, lecz z odniesieniem do założeń projektu. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 61 ust. 8 pkt 1 lit. a ustawy wdrożeniowej stwierdził, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo, a naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez Wojewódzki Urząd Pracy w S.. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 2 ustawy p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1800 ze zm.). Na koszty sądowe w niniejszej sprawie składały się: wpis od skargi w wysokości [...] zł, wynagrodzenie pełnomocnika w wysokości [...] zł oraz opłata skarbowa od złożonego pełnomocnictwa w wysokości [...] zł