I SA/Sz 530/16

Dnia 2 czerwca 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodnicząca Sędzia WSA – Elżbieta Woźniak po rozpatrzeniu w dniu 2 czerwca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi [...] na uchwałę Rady Miasta z dnia 14 grudnia 2015 r. w przedmiocie wzoru deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi składanej przez właściciela nieruchomości oraz określenia warunków i trybu składania deklaracji za pomocą środków komunikacji elektronicznej p o s t a n a w i a: odrzucić skargę Pismem z dnia 20 kwietnia 2016 r. [...] wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na uchwałę Rady Miasta [...] z dnia 14 grudnia 2015 r. nr XVIII/166/2015 w przedmiocie wzoru deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi składanej przez właściciela nieruchomości oraz określenia warunków i trybu składania deklaracji za pomocą środków komunikacji elektronicznej. Wniesienie skargi zostało poprzedzone wezwaniem Rady Miasta [...] z dnia 5 stycznia 2016 r. do usunięcia naruszenia prawa, które wpłynęło do organu w tej samej dacie. Na sesji w dniu 4 kwietnia 2016 r. Rada Miasta [...] podjęła uchwałę nr XXIII/210/2016 w sprawie rozpatrzenia przedmiotowego wezwania do usunięcia naruszenia. Odpis tej uchwały został doręczony skarżącemu w dniu 8 kwietnia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uznał, co następuje: Na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2016 r. nr 446) – dalej: "u.s.g." każdy czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwała lub zarządzeniem podjętym przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia, zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Zgodnie z treścią art. 53 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.) - dalej: "p.p.s.a." w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4 skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Sąd wskazuje, że o dopuszczalności wniesienia skargi do sądu administracyjnego na uchwałę w przedmiocie wzoru deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi składanej przez właściciela nieruchomości oraz określenia warunków i trybu składania deklaracji za pomocą środków komunikacji elektronicznej decydują następujące elementy: zachowanie wymogu uprzedniego wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa lub interesu prawnego, wykazanie naruszenia interesu prawnego skarżącego uchwaloną uchwałą oraz wniesienie skargi w ustawowym terminie. Wskazać należy, że strona może wnieść skargę w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. po bezskutecznym wezwaniu organu do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia w terminie wskazanym w treści art. 53 § 2 p.p.s.a. Z przepisu tego wynika, że strona może wnieść skutecznie skargę w terminie trzydziestu dni od daty doręczenia wezwania do usunięcia naruszenia, w sytuacji kiedy udzielono na nie odpowiedzi. Natomiast w sytuacji, gdy organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia, termin do wniesienia skargi wynosi sześćdziesiąt dni liczony od dnia wniesienia tego wezwania. Kwestia ta została przesądzona przez Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale składu siedmiu sędziów NSA z dnia 2 kwietnia 2007 r., sygn. akt II OPS 2/07 (dostępna na stronie internetowej: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Zdaniem sądu przyjąć należy, że jeżeli w okresie biegu tego sześćdziesięciodniowego terminu do wniesienia skargi organ udzielił odpowiedzi na wezwanie i doręczył ją stronie, wówczas dalszy bieg tego terminu staje się bezprzedmiotowy, a bieg swój rozpoczyna termin trzydziestodniowy liczony od dnia doręczenia stronie odpowiedzi. Jeżeli natomiast w tym okresie organ nie udzieli odpowiedzi, termin sześćdziesięciu dni liczony jest od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia. Termin sześćdziesięciodniowy ma zastosowanie także, gdy organ udzielił odpowiedzi, lecz jej doręczenie nastąpiło już po jego upływie (por. postanowienie NSA z dnia 21 maja 2007 r., sygn. akt II OSK 986/06, z dnia 11 stycznia 2010 r., sygn. akt II OSK 1995/09, z dnia 6 kwietnia 2011 r., sygn. akt II OSK 515/11 – orzeczenia dostępne na stronie internetowej: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W niniejszej sprawie skarżący wezwał Radę Miasta [...], a wezwanie to wpłynęło do organu w dniu 5 stycznia 2016 r. Rada Miasta [...] udzieliła wprawdzie odpowiedzi na powyższe wezwanie uchwałą z dnia 4 kwietnia 2016 r. nr XIII/210/2016, jednakże odpowiedź ta została doręczona skarżącemu w dniu 8 kwietnia 2016 r., a zatem po upływie terminu sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania. W aktach sprawy znajdują się, także pisma z dnia 18 stycznia 2016 r. podpisane przez Dyrektora Wydziału Komunalnego Urzędu Miasta, pismo z dnia 3 lutego 2016 r. podpisane przez Przewodniczącą Rady Miasta oraz pismo z dnia 23 marca 2016 r. podpisane przez Przewodniczącego Komisji Rewizyjnej Rady Miasta [...], które zdaniem sądu nie stanowią odpowiedzi na przedmiotowe wezwanie. Powołanych pism nie można uznać za odpowiedź na wezwanie do usunięcia prawa bowiem żadne z nich nie ma formy uchwały, a tylko w takiej formie rada miasta, jako organ kolegialny może wyrazić swoje stanowisko. Zgodnie z dyspozycją przywołanego wyżej przepisu art. 53 § 2 p.p.s.a. dnia 5 stycznia 2016 r. rozpoczął bieg sześćdziesięciodniowy termin do skutecznego złożenia skargi. Termin ten upłynął z dniem 10 marca 2016 r. i do tego czasu skarga nie została złożona, a w trakcie jego biegu skarżącemu nie została doręczona odpowiedź organu. Uwzględniając powyższe sąd stwierdził, że skoro odpowiedź na wezwanie została skarżącemu doręczona w dniu 8 kwietnia 2016 r., tj. po upływie sześćdziesięciodniowego terminu do wniesienia skargi, to nie doszło do jego przerwania, a tym samym nie rozpoczął biegu termin trzydziestodniowy. Sąd uznał, że skarga wniesiona w dniu 20 kwietnia 2016 r. została wniesiona z uchybieniem terminu. Mając na względzie powyższe, sąd postanowił odrzucić skargę jako spóźnioną na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a.