I SA/Sz 567/13

Dnia 27 czerwca 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Sędzia WSA – Anna Sokołowska po rozpatrzeniu w dniu 27 czerwca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. F. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie z Jego skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie określenia w podatku od towarów i usług za [...] r. nadwyżki podatku naliczonego nad należnym p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. M. F., reprezentowany przez adwokata, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na wyżej opisaną decyzję Dyrektora Izby Skarbowej, którą utrzymano w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] r., nr [...], określającą Stronie w podatku od towarów i usług wysokość nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy: za [...] r. w kwocie [...] zł i za [...] r. w kwocie [...] zł. Wraz ze skargą Skarżący złożył do Sądu wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, wskazując, że wniosek ten jest uzasadniony niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody przedsiębiorstwu Skarżącego w postaci dopuszczenia do wyegzekwowania od niego przez organy podatkowe kwoty równej wartości przedmiotu zaskarżenia (tj. [...] zł, stanowiącej kwotę podatku od towarów i usług, którego odliczenie zakwestionowały w przedmiotowej sprawie organy podatkowe), powiększonej o stosowne odsetki. Kwota ta jest istotna i jej utracenie może negatywnie wpłynąć na bieżącą działalność Skarżącego. Ponadto, zdaniem Skarżącego, argumentacja podniesiona przez niego w skardze dowodzi, że wady zaskarżonej decyzji są rażące, co dodatkowo uzasadnia potrzebę wstrzymania wykonania tej decyzji do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia sprawy przez sądy administracyjne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uznał, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., nr 270 ze zm.), dalej zwanej "P.p.s.a.", wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, zgodnie z przepisem art. 61 § 3 zd. 1 P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z powołanego powyżej art. 61 § 3 P.p.s.a. wynika, że przyznanie stronie skarżącej ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym, stanowi odstępstwo od ogólnej reguły, wyrażonej w art. 61 § 1 P.p.s.a., oraz że to strona skarżąca powinna wykazać, że wykonanie danego aktu pociągnie za sobą ww. skutki. Zaistnienie przesłanek wstrzymania wykonania decyzji nie może być bowiem przedmiotem domniemań sądu (vide: postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 6 listopada 2008 r., sygn. akt I SA/Po 1100/08, dostępne: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Sąd nie jest również zobowiązany ustalać ww. okoliczności we własnym zakresie, gdyż w istocie sprowadzałby się do uzupełniania za skarżącego uzasadnienia wniosku (vide: postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 lipca 2012 r., sygn. akt I OSK 1522/12, Lex nr 1225721 oraz z dnia 22 marca 2012 r., sygn. akt I FZ 5/12, Lex nr 113637). W szczególności skarżący powinien wykazać, że w związku z wykonaniem zaskarżonego aktu zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie chodzi przy tym o jakiekolwiek skutki i jakąkolwiek szkodę, ale o szkodę i skutki kwalifikowane, tzn. przekraczające normalne następstwa związane z wykonywaniem aktu (tak m.in. w postanowieniach Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 8 grudnia 2004 r., sygn. akt OZ 694/04, niepubl.; z dnia 9 marca 2005 r., sygn. akt II OZ 52/05, niepubl.). Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy, należy na wstępie zauważyć, że Skarżący w swoim wniosku wskazał, że w jego przypadku zachodzi jedna z przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, wymieniona w art. 61 § 3 P.p.s.a., tj. niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody przedsiębiorstwu Strony, gdyż wyegzekwowanie kwoty określonej zaskarżoną decyzją może negatywnie wpłynąć na bieżącą działalność Skarżącego. Mając powyższe na uwadze, po analizie wniosku Strony o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, stwierdzić należy, że brak jest postaw do jego uwzględnienia. Konieczność poniesienia ciężaru finansowego, wynikająca z zaskarżonej decyzji, czy ewentualny brak środków finansowych na uregulowanie tej należności, nie mogą bowiem stanowić same przez się podstawy do wstrzymania wykonania decyzji. Z kolei, podnoszone przez Stronę twierdzenia, co do uciążliwości ewentualnie prowadzonego postępowania egzekucyjnego są nieweryfikowalne, wobec niewskazania żadnych danych na temat obecnej sytuacji finansowej i majątkowej Skarżącego i prowadzonego przez niego przedsiębiorstwa. Tymczasem do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczający sam wywód strony. Wnioskodawca powinien bowiem poprzeć swoje twierdzenia zarówno wyczerpującą argumentacją, jak i dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi sytuacji finansowej oraz majątkowej (vide: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 listopada 2004 r., sygn. akt GZ 120/04, niepubl.), a tego Skarżący w rozpatrywanej sprawie nie uczynił. Wskazać również należy, że za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji nie może przemawiać twierdzenie Skarżącego o "rażący wadach" tej decyzji. Rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji, Sąd nie dokonuje oceny zaskarżonego aktu, gdyż przesłanki z art. 61 § 3 P.p.s.a nie są tożsame z tymi, które decydują o zasadności skargi (vide: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 kwietnia 2004 r., sygn. akt FZ 33/04, dostępne: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Dlatego też Sąd, przy rozpatrywaniu wniosku M. F., nie mógł brać pod uwagę merytorycznych zarzutów skargi oraz przekonania Skarżącego o wydaniu decyzji z naruszeniem przepisów prawa. W tym stanie sprawy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., Sąd postanowił jak na wstępie.