I SA/Sz 579/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zygmunt Chorzępa (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Kazimierz Maczewski,, Sędzia WSA Alicja Polańska, Protokolant Gabriela Porzezińska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 10 listopada 2011 r. sprawy ze skargi M. R. i Z. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 6 maja 2011 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2011 r. oddala skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. decyzją z dnia[...]. wydaną w postępowaniu odwoławczym, utrzymało w mocy decyzję wydaną z upoważnienia Burmistrza W z dnia [...] którą ustalono wymiar podatku od nieruchomości za rok 2011 dla M. R., Z. R. oraz J. S. w kwocie [...] zł. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, iż przedmiotem opodatkowania jest nieruchomość położona w obrębie miejscowości O. gm. W., nr działki[...], pozostająca we współwłasności M. i Z. małżonków R. oraz J. S.. Nie zgadzając się z rozstrzygnięciem organu pierwszej instancji, pełnomocnik M. i Z. R., pismem z dnia 22 marca 2011 r. wniósł od powyższej decyzji odwołanie, domagając się jej uchylenia w całości oraz przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia. Decyzji Burmistrza W., pełnomocnik strony zarzucił naruszenie wskazanych przepisów prawa materialnego oraz norm postępowania. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S., uzasadniając swoje stanowisko podjęte w sprawie wskazało, iż grunty nieruchomości położonej w O. gm. W. o numerze ewidencyjnym działki [...] o powierzchni [...] m. kw., której współwłaścicielami są M. i Z. małżonkowie R. oraz J. S. są, zgodnie z wypisem z ewidencji gruntów i budynków, oznaczone symbolem K – kopaliny, co nie budzi wątpliwości zarówno organu podatkowego jak i stron skarżących. W ocenie organu odwoławczego, rozstrzygnięcia wymaga natomiast, czy dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków w sytuacji, gdy zdaniem skarżących nie odzwierciedlają stanu faktycznego, stanowić mogą jedyny dowód w sprawie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S., powołując treść przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, wskazało co podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości oraz, że podatkiem tym nie są objęte m.in. użytki rolne, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych lub lasy, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Nadto, powołując treść przepisu art. 1a ust. 3 ww. ustawy Kolegium wskazało, iż przez określenia "nieużytki, grunty zadrzewione i zakrzewione" rozumie się grunty sklasyfikowane w ten sposób w ewidencji gruntów i budynków. Organ odwoławczy wskazał dalej, iż w rozpoznawanej sprawie na podstawie wypisów z rejestru gruntów [...] z dnia 14 września 2001 r., Nr [...] z dnia 15 mara 2005 r., oraz Nr [...] z 21 sierpnia 2009 r. ustalił, że grunty o pow. [...] położone w O., nr działki [...] oznaczone są w ewidencji gruntów symbolem K. Zgodnie zaś z § 68 ust. 3 pkt 6 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków, symbolem "K" oznaczone są grunty zabudowane i zurbanizowane stanowiące użytki kopalne. W ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. dla opodatkowania przedmiotowej nieruchomości, nie może mieć znaczenia okoliczność, iż w rzeczywistości stanowi ona nieużytek oraz grunty zadrzewione i zakrzewione - jak to podnoszą skarżący. Dopiero zmiana oznaczenia gruntu w ewidencji przez organ do tego upoważniony, na oznaczenie klasyfikujące go jako nieużytki lub grunty zadrzewione i zakrzewione może dać podstawę organowi podatkowemu do zwolnienia z podatku tych gruntów. Podważenie tych zapisów bądź też ich zmiana, może nastąpić w postępowaniu prowadzonym przed właściwymi w tej sprawie organami administracji, tj. przed starostą. W postępowaniu podatkowym przeprowadzenie tego rodzaju postępowania nie jest możliwe. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wskazało dalej, iż podziela w tym względzie ugruntowany w orzecznictwie już pogląd, zgodnie z którym decydujące znaczenie dla obciążenia podatkiem ma klasyfikacja gruntu uwidoczniona w prowadzonej przez starostę ewidencji gruntów. Ustalając wysokość zobowiązań podatkowych organy nie są uprawnione do przyjęcia innej podstawy wymiaru podatku niż dane wskazane w ewidencji gruntów. Ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych i w każdym przypadku, gdy dane zawarte w deklaracji, czy informacji złożonej przez podatnika są niezgodne z danymi wynikającymi z ewidencji, rozstrzygające znaczenie dla opodatkowania gruntów mają zapisy wynikające z ewidencji. Organ odwoławczy zauważył przy tym, iż powołany przez pełnomocnika skarżących wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z 4 grudnia 2007 r., sygn. akt III SA/Wa 1219/07 , dotyczył innego stanu faktycznego, gdzie sporne stało się opodatkowanie podatkiem od nieruchomości budowli drogi. Odnosząc się natomiast do zarzutów dotyczących naruszenia norm postępowania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wskazało, iż toczące się postępowanie przed Starostą K., wywołane wnioskiem odwołujących się z dnia 13 grudnia 2010 r. w sprawie ustalenia, iż nieruchomość stanowiąca działkę o numerze ewid[...] położoną w [...] stanowi nieużytki, do dnia wydania decyzji przez organ pierwszej instancji nie zostało ukończone. Natomiast sam fakt jego prowadzenia przez właściwy organ administracji nie ma dla organu podatkowego żadnego znaczenia, bowiem dopiero stosowna decyzja w tym przedmiocie Starosty K., a co za tym idzie, wynikające zeń zmiany w ewidencji gruntów mogą mieć prawne i wiążące znaczenie dla organu podatkowego ustalającego wymiar podatku od nieruchomości. Organ odwoławczy podkreślił przy tym, iż ww. postępowanie nie ma na celu rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego, ponieważ nieruchomość będąca przedmiotem opodatkowania widnieje już w ewidencji gruntów pod określonym symbolem, tym samym zarzut naruszenia przez organ podatkowy art. 122 i art. 207 § 2 oraz art. 187 § 1 i 3 Ordynacji podatkowej jest również niezasadny. Odnośnie zarzutu naruszenia art. 210 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej z powodu niewłaściwego oznaczenia strony, organ odwoławczy powołując treść przepisów art. 3 ust.4 oraz ust.1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych wskazał, iż postępowanie podatkowe i decyzja w przedmiocie opodatkowania nieruchomości pozostającej we współwłasności ma obejmować zakresem podmiotowym (strony postępowania, adresaci decyzji) wszystkich współwłaścicieli. W niniejszej sprawie organ podatkowy wydał decyzję na nazwiska wszystkich współwłaścicieli i każdemu z nich ją doręczył, informując jednocześnie w uzasadnieniu, iż obowiązek podatkowy ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach. Tym samym, bez znaczenia należy uznać fakt, iż jedynie przy nazwisku jednego z nich, tj. J. S., znajduje się określenie "podatnik". Także zarzut dotyczący braku uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji Burmistrza W. z dnia [...] r., Kolegium uznało za nietrafny. Z uzasadnienia bowiem wynika jasno, jakiej nieruchomości dotyczy decyzja, na podstawie jakiego dokumentu ustalono jej powierzchnię, jakim symbolem jest ona oznaczona, za jaki okres naliczony został podatek i na podstawie jakiej stawki. Pełnomocnik skarżących, pismem z dnia 6 czerwca 2011 r. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. na powyższą decyzję wnosząc o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Burmistrzowi W.. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie prawa materialnego, tj: a) art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych przez niewłaściwe zastosowanie mimo, że działka nr [...] o pow. [...]ha położona w O., jako nieużytek i grunt zakrzewiony oraz zadrzewiony, na mocy art. 7 ust. 1 pkt 10 zmienionej ustawy jest zwolniona z opodatkowania, b) art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych przez jego niezastosowanie, c) art. 7 ust. 1 pkt 10 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych poprzez jego niezastosowanie mimo, że grunt będący przedmiotem opodatkowania, działka nr [...] stanowi nieużytek, który nie jest zajęty na prowadzenie działalności gospodarczej a więc jest zwolniony z opodatkowania, oraz naruszenie przepisów postępowania, tj: a) art. 122 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa, poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu przez organ odwoławczy, iż oparcie rozstrzygnięcia sprawy przez organ I instancji wyłącznie na wypisie z ewidencji gruntów stanowiło dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, b) art. 121,124,125 Ordynacji podatkowej – poprzez niewłaściwe zastosowanie i w efekcie uznanie przez organ odwoławczy, iż decyzja organu I instancji mimo braku uzasadnienia faktycznego i prawnego nie jest wadliwa. c) art. 180 § 1 i art. 181 § 1 w zw. z art. 194 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej - poprzez całkowite pominięcie dowodu z dokumentu urzędowego w postaci wyrysu gruntu z dnia 24.08.1994r. sporządzonego dla obszaru O., w którym działka nr [...] została oznaczona symbolem K i N, oraz aktu notarialnego z dnia[...] ., stwierdzającego stan rzeczywisty działki. d) art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej - poprzez nie zastosowanie, co skutkowało wydaniem decyzji w oparciu o stan prawny niezgodny ze stanem faktycznym. W obszernym uzasadnieniu skargi skarżący wskazali, iż poza zapisami w katastrze nieruchomości dotyczącymi działki nr [...] położonej w O., występują także inne okoliczności świadczące o tym, iż zapisy w ewidencji są niezgodne z rzeczywistym i prawnym stanem. Teren przyjęty do opodatkowania stanowi nieużytek, jest w całości zadrzewiony i zakrzewiony oraz nie podlega rekultywacji, co wynika z mapy z[...] , gdzie działka nr [...] została oznaczona symbolem N, tj. nieużytek. Nadto skarżący przedmiotową nieruchomość nabyli na podstawie aktu notarialnego z dn. [....] z którego wynika, iż jest ona przeznaczona jako projektowane wysypisko nieczystości stałych. W wykazie posiadanych nieruchomości skarżący oświadczyli, iż przedmiotowa nieruchomość stanowi nieużytek. Także w toczącej się przed Sądem Rejonowym w K. P. sprawie o sygn. akt I Ns 47/08 zostały wydane dwie opinie biegłych rzeczoznawców potwierdzające, iż przedmiotowy grunt jest nieużytkiem. Powyższe okoliczności zdaniem skarżących potwierdzają, iż działka nr [...] położona w O. jest nieużytkiem, który winien być sklasyfikowany jako nieprzeznaczone do rekultywacji wyrobisko po wydobywaniu kopalin. Skarżący podkreślili, że dane z ewidencji gruntów, choć nie mogą być przez organ podatkowy pominięte, nie tworzą w sposób bezwzględny związania organu z treścią zapisów w katastrze nieruchomości w każdym przypadku, niezależnie od innych poza ewidencyjnych okoliczności o charakterze prawnym. Nadto, wskazali iż w poczet materiału dowodowego w sprawie zgłosili dowód z wyrysu terenu sporządzony dla obrębu O. z datą\[...] ., opatrzony pieczęcią Urzędu Rejonowego w Ś., na którym działka nr [...] oznaczona została symbolem K i N czyli użytek kopalny i nieużytki, do którego to dowodu organy podatkowe w ogóle się nie odniosły. W ocenie skarżących, organ II instancji nie dopuścił wszystkiego co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Nadto decyzja organu podatkowego II instancji jest sprzeczna z zastosowanym przepisem stanowiącym podstawę orzeczenia. Skarżący wskazali dalej, iż mimo wielokrotnych informacji odnośnie niezgodności zapisów ewidencyjnych, między innymi w piśmie dnia 07 czerwca 2005r. wraz z dołączoną mapką ewidencyjną do organów podatkowych, organy nie podjęły skutecznych działań z urzędu i tym samym nie dokonały zmian w ewidencji, zgodnie ze stanem faktycznym. Ponadto nie została wydana decyzja przez Starostę o rekultywacji gruntów w czasie użytkowania gruntów przez skarżących i minęło ponadto pięć lat w roku 2000 stanowiącym o takim obowiązku, wobec czego zgodnie z art. 20 ust. 4 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, grunty nie podlegają już rekultywacji i winny zostać przekwalifikowane z urzędu. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S., nie podzieliło zasadności zarzutów podniesionych w skardze i wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. z w a ż y ł, co następuje: Skarga jest bezzasadna. Zgodnie z art. 1 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności organów administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, iż zadaniem sądu administracyjnego jest zbadanie zgodności zaskarżonej decyzji z przepisami zarówno prawa materialnego, jak i procesowego, w odniesieniu do stanu faktycznego istniejącego w chwili wydania zaskarżonej decyzji. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. Nr 153, poz.1270 z późn. zm.). Rozpoznając sprawę pod kątem kryterium legalności Sąd uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do stwierdzenia, czy organy podatkowe prawidłowo dokonały wymiaru podatku od nieruchomości przyjmując jako podstawę opodatkowania dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków (oznaczenie symbolem K), w sytuacji kwestionowania przez stronę skarżącą rzetelności tej ewidencji, nie odzwierciedlającej jej zdaniem rzeczywistego charakteru gruntu, który stanowi nieużytek, jest w całości zadrzewiony i zakrzewiony oraz nie podlega rekultywacji. Katalog przedmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości zawiera art. 2 ust. 1 ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010 r. Nr 95, poz. 613 ze zm.) - dalej w skrócie: "u.p.o.l.", zgodnie z którym opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane: 1) grunty, 2) budynki lub ich części, 3) budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Jednocześnie ustawodawca negatywnie określił przedmiot opodatkowania przewidując, że opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegają użytki rolne, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych lub lasy, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej ( art. 2 ust 2 u.p.o.l.). Z kolei art. 1a ust. 3 u.p.o.l. wskazuje, w jaki sposób należy rozumieć pewną kategorię gruntów a mianowicie, iż przez określenie nieużytki, grunty zadrzewione i zakrzewione rozumie się grunty sklasyfikowane w ten sposób w ewidencji gruntów i budynków. Ponadto, dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków stanowią stosownie do art. 21 ust.1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (tj: Dz. U. z 2000 r. Nr 100, poz. 1086 z późn. zm.) podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczenia nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych. Orzekający w tej sprawie Sąd, podziela wyrażone w orzecznictwie ugruntowane już poglądy, iż ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym dokumentem stanowiącym źródło informacji wykorzystywanych w postępowaniu podatkowym. Decydujące znaczenie dla obciążenia podatkiem ma więc klasyfikacja gruntu uwidoczniona w prowadzonej przez starostę ewidencji gruntów. Ustalając wysokość zobowiązań podatkowych organy nie są uprawnione do przyjęcia innej podstawy wymiaru podatku niż dane wskazane w ewidencji gruntów. Od tej reguły nie zostały przewidziane żadne wyjątki, a zatem organy ustalające wysokość zobowiązań w podatku od nieruchomości nie są uprawnione do pominięcia tych danych w postępowaniu podatkowym i przyjęcia innej podstawy wymiaru podatku niż dane wskazane w ewidencji gruntów. Teza ta jest powszechnie akceptowana w literaturze przedmiotu i orzecznictwie (zob. wyrok NSA z dnia 11 kwietnia 1995 r., sygn. akt SA/Wr 1703/94). Zasadą jest również, że ewidencja gruntów i budynków powinna być utrzymywana w stałej aktualności nie tylko co do stanu faktycznego, ale i prawnego. Zmian w stanie prawnym zapisanym w ewidencji gruntów dokonuje się m.in. na podstawie prawomocnych orzeczeń sądowych, aktów notarialnych, ostatecznych decyzji administracyjnych, aktów normatywnych (§ 46 ust. 2 rozporządzenia z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków Dz. U. Nr 38, poz. 454), na wniosek osób, organów lub jednostek organizacyjnych wymienionych w § 10 i § 11 ww. rozporządzenia, tj: właścicieli nieruchomości, osób lub jednostek organizacyjnych które nieruchomościami władają, użytkowników wieczystych gruntów, jednostek organizacyjnych sprawujących zarząd lub trwały zarząd nieruchomościami, państwowych osób prawnych którym Skarb Państwa powierzył w stosunku do jego nieruchomości wykonywanie prawa własności lub innych praw rzeczowych, organów administracji publicznej które gospodarują nieruchomościami wchodzącymi w skład zasobu nieruchomości Skarbu Państwa oraz gminnych, powiatowych i wojewódzkich zasobów nieruchomości, użytkowników gruntów państwowych i samorządowych. Organ podatkowy nie mieści się w żadnej z kategorii ww. podmiotów, a zatem to podatnik jako właściciel nieruchomości, kwestionujący prawidłowość danych zawartych w ewidencji gruntów powinien wszcząć procedurę ich zmiany przed organem prowadzącym ewidencję, tj. składając wniosek do właściwego w sprawie starosty. Następnie, w przypadku uwzględnienia jego zastrzeżeń, na podstawie zmienionych danych z ewidencji wnosić o wzruszenie ostatecznych decyzji ustalających wysokość zobowiązań podatkowych (zob. wyrok NSA z dnia 12 stycznia 1994 r. sygn. akt III SA 911/94). Za całkowicie bezzasadny należy zatem uznać zarzut strony, iż to organ podatkowy winien przeprowadzić postępowanie odnośnie ustalenia zgodności zapisów w ewidencji z rzeczywistym stanem prawnym. W rozpoznawanej sprawie sporne grunty w 2011 r. sklasyfikowane były w ewidencji gruntów i budynków jako grunty zabudowane i zurbanizowane stanowiące użytki kopalne (K). Dlatego też dla ich opodatkowania nie może mieć znaczenia okoliczność, że spełniają warunki dla zdefiniowania ich jako nieużytki oraz grunty zadrzewione i zakrzewione, do czego zmierza strona skarżąca. Dopiero zmiana oznaczenia gruntu w ewidencji, na oznaczenie klasyfikujące sporne grunty według rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 383, poz. 454), jako nieużytki lub grunty zadrzewione i zakrzewione, może dać organom podstawę do zwolnienia z podatku tych gruntów. Jak wynika z akt sprawy, przed Starostą K. toczy się postępowanie wywołane wnioskiem skarżących z dnia [...] r. w sprawie ustalenia, iż nieruchomość stanowiąca działkę o numerze ewid. [...] położoną w [...]stanowi nieużytki. Postępowanie te jednak do dnia wydania decyzji przez organ podatkowy pierwszej instancji nie zostało ukończone, sam zaś fakt jego prowadzenia przez właściwy organ administracji nie ma dla organu podatkowego żadnego znaczenia. Sąd podziela stanowisko organu podatkowego, iż dopiero stosowna decyzja w tym przedmiocie Starosty K., a co za tym idzie, wynikające zeń zmiany w ewidencji gruntów, mogą mieć prawne i wiążące znaczenie dla organu podatkowego ustalającego wymiar podatku od nieruchomości. Powoływane przez skarżących dowody tj: akt notarialny z dni.[....] r. z którego wynika, iż przedmiotowa nieruchomość jest przeznaczona jako projektowane wysypisko nieczystości stałych czy wyrys terenu sporządzony dla obrębu O. z datą [...] r., gdzie działka nr [...] została oznaczona symbolem K i N, stanowią istotne okoliczności dające podstawę do zmiany klasyfikacji gruntu w ewidencji prowadzonej przez Starostę K., ale w odrębnym trybie i przed właściwym do tego organem. Nie może to jednak stanowić podstawy dla wydania decyzji ustalającej wymiar podatku od nieruchomości. Wymiar podatku od nieruchomości za 2011 r. uzależniony jest od danych ujawnionych w ewidencji gruntów i budynków na ten rok podatkowy. Niezasadny jest również zarzut naruszenia przez organy podatkowe art. 7 ust. 1 pkt 10 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, skoro przepis ten przewidzianym tam zwolnieniem przedmiotowym obejmuje podlegające opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości (w myśl art. 2 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 u.p.o.l.) wyłącznie te grunty niezajęte na prowadzenie działalności gospodarczej, które jako nieużytki, grunty zakrzewione lub zadrzewione na użytkach rolnych lub lasy, zostały w taki sposób sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków ( art.1 a ust.3 u.p.o.l.). Odnośnie zarzutu skarżących w kwestii niezastosowania przez organ odwoławczy instytucji zawieszenia postępowania podatkowego do czasu dokonania zmian w ewidencji gruntów i budynków wskazać należy, że wystąpienie przez właścicieli gruntu do właściwego organu z wnioskiem o zmianę danych w ewidencji gruntów samo przez się nie daje podstaw organowi podatkowemu do zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości, to bowiem dokonuje się w oparciu o aktualny stan faktyczny dotyczący klasyfikacji wskazanej w obowiązującej ewidencji, co oznacza, że rozstrzygnięcie tego wniosku przez właściwy organ nie jest rozstrzygnięciem zagadnienia wstępnego od którego zależy rozpatrzenie sprawy podatkowej i wydanie decyzji sprawę tę rozstrzygającej. Wymiar podatku od nieruchomości dokonywany jest na podstawie zebranych w postępowaniu podatkowym dowodów dokumentujących aktualny stan prawny nieruchomości stanowiącej przedmiot opodatkowania, a takie – w rozpatrywanej sprawie zostały zebrane. Rozpatrzenie przez Starostę K. wniosku skarżących o dokonanie zmian w ewidencji gruntów i budynków, nie stanowiło zatem okoliczności skutkującej obowiązkiem zawieszenia postępowania na podstawie art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej. Natomiast ewentualne rozstrzygnięcie zmieniające kwalifikację gruntów wstecz będzie mogło w przyszłości stanowić podstawę wzruszenia decyzji organu podatkowego w trybie nadzwyczajnym, na podstawie art. 254 § 1 Ordynacji podatkowej. Dodatkowo zasadnie organ podatkowy wskazał, iż kwestia rekultywacji gruntów i tego, na kim ciąży obowiązek jej przeprowadzenia nie ma znaczenia w postępowaniu podatkowym, a w postępowaniu prowadzonym przez Starostę w związku ze zmianą klasyfikacji gruntów. Działaniu organu, nie można również zarzucić naruszenia wskazanych w skardze przepisów postępowania. W ocenie Sądu, w zakresie potrzebnym dla rozstrzygnięcia sprawy, został zgromadzony wystarczający materiał dowody, a poczynione ustalenia są zgodne z tym materiałem. Nadto, podkreślić należy, że w sprawie będącej przedmiotem rozpoznania, organ powinien przeprowadzić tylko te dowody i poczynić tylko te ustalenia, które są niezbędne do jej rozstrzygnięcia. Również sposób uzasadnienia decyzji nie budzi zastrzeżeń, bowiem wynika z niego podstawa faktyczna i prawna rozstrzygnięcia. Uzasadnienie decyzji ma na celu wykazanie prawidłowości procesu myślowego, który doprowadził do ustalenia treści rozstrzygnięcia. Motywy decyzji winny odzwierciedlać rację decyzyjną i wyjaśnić tok rozumowań prowadzących do zastosowania konkretnego przepisu prawa materialnego do rzeczywistej sytuacji faktycznej. Powinny być one tak ujęte, aby strona mogła zrozumieć i w miarę możliwości zaakceptować zasadność przesłanek faktycznych i prawnych, którymi kierował się organ przy załatwianiu sprawy. W ocenie Sądu zaskarżona decyzja spełnia powyższe kryteria. Reasumując Sąd uznał, iż w rozpatrywanej sprawie stanowisko organów podatkowych jest prawidłowe, a postępowanie prowadzone było zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Mając na uwadze powyższe okoliczności, skargę jako nieuzasadnioną - na podstawie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - należało oddalić.