I SA/Sz 590/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Wojtysiak (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Anna Sokołowska,, Sędzia WSA (del.) Patrycja Joanna Suwaj, Protokolant starszy sekretarz sądowy Michał Iwanowski, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 15 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi Z. R. i M. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za okres od 1 stycznia 2013 r. do 31 marca 2013 r. oddala skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. (zwane dalej "Kolegium") zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie decyzją z dnia [...], nr [...] uchyliło decyzję Burmistrza W. (zwanego dalej "organem I instancji") z dnia [...],nr [...], ustalającą M.R. i Z.R. (zwanych także dalej "Podatnikami") wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za okres od 1 stycznia do 31 marca 2013 r. w kwocie [...] zł i ustaliło wysokość zobowiązania podatkowego za ww. okres na kwotę [...]. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Kolegium wskazało, że przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości jest nieruchomość, położona w obrębie miejscowości O., gmina W., działka nr [...] o powierzchni [...] m², stanowiąca do dnia 31 marca 2013 r. współwłasność Podatników. Dalej wskazano, że w okresie podatkowym ww. nieruchomość była sklasyfikowana w ewidencji gruntów i budynków jako kopaliny (K), przy czym organ I instancji, powołując art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010 r., Nr 193, poz. 1287 ze zm.) – zwanej dalej "Prawo geodezyjne", uznał, że dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków są wiążące. Następnie Kolegium wskazało, że organ I instancji podniósł, iż Podatnicy są przedsiębiorcami, co wynikało z Centralnej Ewidencji Działalności Gospodarczej (CEDIG), natomiast ewentualne czasowe zawieszenie działalności nie miało wpływu na wysokość opodatkowania. Powołując się na treść art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010 r. Nr 95, poz. 613 ze zm.) - zwanej dalej "u.p.o.l.", organ I instancji wskazał, że istotny jest sam fakt posiadania nieruchomości przez przedsiębiorcę i nie ma znaczenia rodzaj związku łączącego nieruchomości z wykonywaną działalnością, ani czy przynosi ona dochody. Natomiast, zadrzewienie oraz zakrzewienie gruntu nie stanowi przeszkody o charakterze technicznym, gdyż ich usunięcie wymaga jedynie podjęcia przez podatnika odpowiednich działań. Wobec powyższego organ I instancji zastosował wyższą stawkę, tj. stawkę przewidzianą dla nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, Podatnicy od decyzji organu I instancji wnieśli odwołanie, domagając się jej uchylenia i ustalenia zobowiązania podatkowego na kwotę 0,00 zł, mając na uwadze, że sporna nieruchomość stanowi w rzeczywistości nieużytek. Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie przepisów prawa materialnego, a w szczególności art. 1a ust. 1 pkt 3 oraz art. 7 ust. 1 pkt 10 u.p.o.l. przez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie. Kolegium, uchylając zaskarżoną decyzję, wskazało, że zgodnie z wypisem z ewidencji gruntów i budynków, grunty położone w O., gmina W., działka o numerze ewidencyjnym [...], oznaczone były symbolem K (kopaliny). Zgodnie zaś z § 68 ust. 3 pkt 6 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454 ze zm.) symbolem "K" oznaczone są grunty zabudowane i zurbanizowane, stanowiące użytki kopalne. Współwłaścicielami przedmiotowej nieruchomości do dnia 11 marca 2013 r. byli Podatnicy. Przytaczając treść przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych (art. 2 ust.1 pkt 1, ust. 2), Kolegium wskazało co podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości oraz, że podatkiem tym nie są objęte m.in. użytki rolne, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych lub lasy, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Nadto, powołując treść przepisu art. 1a ust. 3 u.p.o.l., wskazało, że przez określenia "nieużytki, grunty zadrzewione i zakrzewione" rozumie się grunty sklasyfikowane w ten sposób w ewidencji gruntów i budynków. W konsekwencji – jak dalej wskazało Kolegium - o zwolnieniu gruntów z podatku od nieruchomości w oparciu o art. 7 ust.1 pkt 10 u.p.o.l. można mówić wyłącznie wtedy, gdy dany grunt został sklasyfikowany w ewidencji gruntów i budynków jako nieużytek, grunt zadrzewiony bądź zakrzewiony. Zdaniem Kolegium, dla opodatkowania przedmiotowej nieruchomości nie miała znaczenia okoliczność, że w rzeczywistości stanowi ona nieużytek oraz grunty zadrzewione i zakrzewione - jak to podnosili Podatnicy. Dopiero zmiana oznaczenia gruntu w ewidencji przez organ do tego upoważniony, na oznaczenie klasyfikujące go jako nieużytki lub grunty zadrzewione i zakrzewione, może dać podstawę organowi podatkowemu do zwolnienia tych gruntów z podatku. Podważenie tych zapisów bądź też ich zmiana, może nastąpić w postępowaniu prowadzonym przed właściwymi w tej sprawie organami administracji, tj. przed starostą. W postępowaniu podatkowym przeprowadzenie tego rodzaju postępowania nie jest możliwe. Kolegium stwierdziło dalej, że podziela ugruntowany w orzecznictwie pogląd, zgodnie z którym decydujące znaczenie dla obciążenia podatkiem ma klasyfikacja gruntu wskazana w prowadzonej przez starostę ewidencji gruntów. Ustalając wysokość zobowiązań podatkowych, organy nie są uprawnione do przyjęcia innej podstawy wymiaru podatku niż dane wskazane w ewidencji gruntów. Ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych i w każdym przypadku, gdy dane zawarte w deklaracji, czy informacji złożonej przez podatnika są niezgodne z danymi wynikającymi z ewidencji, rozstrzygające znaczenie dla opodatkowania gruntów mają zapisy wynikające z ewidencji. W tej kwestii Kolegium zgodziło się ze stanowiskiem organu I instancji. Natomiast za wadliwą Kolegium uznało decyzję organu I instancji w części dotyczącej zastosowania do gruntu stawki przewidzianej dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Kolegium podkreśliło, że podatnicy są osobami fizycznymi prowadzącymi działalność gospodarczą. Odnośnie do osób fizycznych posiadających status przedsiębiorcy Kolegium, powołując się na orzecznictwo, wskazało, że podmiot taki występuje w obrocie w dwojakim charakterze, raz jako osoba prywatna (a więc w zakresie swojego majątku osobistego), raz jako przedsiębiorca. Wiąże to się z tym, że posiadająca status przedsiębiorcy osoba fizyczna dysponuje (znajduje się w posiadaniu) majątku, który z jednej strony wiąże się z prowadzoną przez nią działalnością gospodarczą, z drugiej - majątkiem służącym realizacji pozamieszkaniowych potrzeb osobistych podatnika, a często również i jego rodziny. Występowanie przez osobę fizyczną prowadzącą działalność gospodarczą w obrocie w tej dwojakiej roli uzasadnia rozróżnienie jej sytuacji prawnopodatkowej na tle ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, w zakresie podatku od nieruchomości. Z całą pewnością intencją ustawodawcy nie było w takim przypadku opodatkowanie najwyższą stawką wszelkich jej nieruchomości. Dalej Kolegium wskazało, że decydującym w sprawie jest zatem ustalenie, czy nieruchomość wchodzi w skład przedsiębiorstwa osoby fizycznej, a jeżeli tak to w jakim stopniu. Dyspozycja art. 55¹ K.c. jasno wskazuje, że przedsiębiorstwem są tylko te składniki materialne, które są przeznaczone do prowadzenia działalności gospodarczej, czyli jej służą i mają z nią bezpośredni związek. Z tak skonstruowanej normy prawnej należy wyprowadzić wniosek, że jeżeli określona część nieruchomości nie jest wykorzystywana do prowadzenia działalność gospodarczej osoby fizycznej, nie wchodzi ona w skład przedsiębiorstwa tej osoby. W ocenie Kolegium, organ I instancji nie zbadał, czy Podatnicy wykorzystują ww. nieruchomość do prowadzenia działalności gospodarczej, ograniczając się do stwierdzenia, że samo posiadanie nieruchomości przez przedsiębiorcę uzasadnia zastosowanie najwyższej stawki podatkowej. Zdaniem Kolegium, przedstawiona dokumentacja fotograficzna, a także opinia biegłego sądowego z dnia 29 maja 2008 r. pozwala na przyjęcie, że w istocie na nieruchomości nie jest prowadzona działalność gospodarcza. Tak też podnosili Podatnicy w toku postępowania podatkowego, tj. że na działce nr [...] nie jest i nie była prowadzona działalność gospodarcza. Zatem nie można do działki tej zastosować stawki przewidzianej dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Wobec powyższego, Kolegium ustaliło wysokość podatku w niższej kwocie, tj. w wysokości [...] zł. Podatnicy w piśmie z dnia 10 kwietnia 2014 r. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na decyzję Kolegium, żądając jej uchylenia. Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie przepisów: a) prawa materialnego, tj. art. 7 ust. 1 pkt 10 u.p.o.l. przez wadliwe przyjęcie, że grunt nie stanowił nieużytku przed dniem 12 sierpnia 2013 r.; b) prawa procesowego, tj. – art. 122, 187 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.), zwanej dalej: "Ordynacją podatkową", przez nierozpoznanie istoty sprawy oraz zaniechanie przeprowadzenia czynności mających na celu ustalenie, że przedmiotowy grunt przed dniem zmiany danych w ewidencji, która ma charakter deklaratoryjny, stanowił nieużytek, a zatem nie podlegał opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, – art. 194 § 3 Ordynacji podatkowej przez niezasadne przyjęcie, że organ podatkowy jest związany danymi zawartymi w ewidencji gruntów i budynków, której zapisy mają charakter urzędowego, podczas gdy zapisy zawarte w ewidencji przed dniem 12 sierpnia 2013 r. były sprzeczne z rzeczywistym stanem faktycznym. Powyższe potwierdza zmiana wprowadzona w dniu 12 sierpnia 2013 r., która była jedynie aktualizacją w ewidencji bowiem stan na nieruchomości nie zmienił się od co najmniej kilkunastu lat. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Skarga jest niezasadna. Zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - zwanej dalej: "P.p.s.a.", sprawowana jest przez sądy administracyjne w oparciu o kryterium zgodności z prawem. Na podstawie art. 3 § 2 P.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Stosownie do art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Zgodnie zaś z art. 134 § 2 P.p.s.a. sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. W przepisie tym ustawodawca wprowadził zakaz pogarszania sytuacji skarżącego, zwanego również zakazem orzekania na niekorzyść skarżącego (tzw. zakaz reformationis in peius). W doktrynie wskazuje się, że precyzyjne ustalenie treści tego zakazu w postępowaniu sądowoadministracyjnym jest złożone. Napotykane trudności łączą się przede wszystkim z nie do końca jasnym i ostrym sposobem rozumienia pojęcia "niekorzyści". Stąd ustalenie, czy przyjęte w wyroku rozstrzygnięcie nie narusza zakazu reformationis in peius, wymaga wnikliwego rozważenia tego zagadnienia w każdej sprawie, z uwzględnieniem całokształtu jej okoliczności. Zarazem należy zgodzić się z poglądem, że stwierdzenie w konkretnym przypadku, iż zawarte w wyroku oceny i zalecenia mogą w dalszym postępowaniu administracyjnym prowadzić do wydania aktu lub podjęcia czynności pogarszającej sytuację skarżącego w stosunku do tej, która wynika z zaskarżonego aktu, uzasadni przyjęcie, że wydanie wyroku tej treści naruszałoby zakaz reformationis in peius (por. A. Kabat (w:) B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz, LEX 2013, uwagi 7 - 8 do art. 134). W wyroku z dnia 8 kwietnia 2008 r., II OSK 367/07 (dostępny na stronie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl), Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że orzeczenie wydane na skutek rozpoznania środka zaskarżenia (tutaj: skargi na decyzję organu odwoławczego, tj. Samorządowego Kolegium Odwoławczego) nie może być dla strony skarżącej mniej korzystne, niż orzeczenie zaskarżone (z wyjątkiem stwierdzenia naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności). W innym wyroku (z dnia 13.12. 2011 r., II FSK 1210/10) NSA stwierdził, że zakaz reformationis in peius oznacza, że w zakresie jego obowiązywania sąd administracyjny nie może uwzględnić skargi i wydać wyroku uchylającego zaskarżoną decyzję, mimo wystąpienia wad, które taki wyrok uzasadniają. Sąd, mimo wad zaskarżonej decyzji podatkowej, nie może w takim przypadku wyeliminować z obrotu prawnego niezgodnych z prawem aktów i czynności organów administracji publicznej, chyba że, jak podkreślono wyżej, sąd stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonej decyzji. Wobec powyższego należy stwierdzić, że nie sposób dopatrzeć się w zaskarżonej decyzji naruszenia prawa, które skutkowałoby stwierdzeniem jej nieważności. Sąd zauważa, że w rozpoznawanej sprawie Kolegium wyeliminowało z obrotu prawnego niekorzystną dla Skarżących decyzję Burmistrza W. i ustaliło wysokość zobowiązania podatkowego w kwocie niższej aniżeli uczynił to organ I instancji. Uprawomocnienie się wyroku oddalającego skargę, usankcjonuje korzystny dla Skarżących stan sprawy, który powstał w wyniku wydania decyzji Kolegium. Z kolei ewentualne uchylenie tej decyzji przez Sąd wiązałoby się z koniecznością wyrażenia negatywnej oceny tego aktu oraz wiążących się z nią wskazań, co w konsekwencji mogłoby sytuację Skarżących tylko pogorszyć. Zauważyć bowiem należy, że z akt sprawy, tj. z treści odwołania, jak i z informacji CEDIG według stanu na dzień 09.05.2013 r. wynika, że Skarżący od 2005 r. prowadzili, każdy odrębnie, działalność gospodarczą - Skarżąca pod nazwą U. (zawieszona na okres od 01.08.2009 r. do 01.07.2014 r.), natomiast Skarżący pod nazwą "R." (zawieszona od 01.09.2012 r. do 01.06.2014 r. - polegającą na świadczeniu usług turystycznych, przy czym przeważającą działalnością gospodarczą prowadzoną przez Skarżącego była działalność oznaczona kodem PKD: 55.30.Z – Pola kempingowe (włączając pola dla pojazdów kempingowych) i pola namiotowe, i jak wynika z odwołania, polegała na wynajmie miejsca pod namioty (pow. 5 arów), zaś u Skarżącej działalność gospodarcza oznaczona kodem PKD: 55.20.Z – Obiekty noclegowe turystyczne i miejsca krótkotrwałego zakwaterowania, i jak wynika z odwołania, polegała na wynajmie pokoi. Z akt sprawy nie wynika jednak, w jakim miejscu była lub jest prowadzona ta działalność. W ustaleniach i ocenie Kolegium okoliczność ta została pominięta, co istotne byłoby w kontekście zarzutu Skarżącego, że na działce nr [...] nigdy nie prowadził działalności gospodarczej oraz w aspekcie prawnym co do więzi gospodarczej łączącej ewentualnie przedmiot opodatkowania z przedmiotem działalności gospodarczej Skarżących, i uzasadniałoby podjęcie szeregu działań wyjaśniających zmierzających do ustalenia, czy sporna nieruchomość (działka nr [...]) była wykorzystywana w zakresie statutowej działalności gospodarczej prowadzonej przez Skarżących, czy ewentualnie nieruchomość ta stanowiąca przedmiot opodatkowania była wprowadzona do ewidencji środków trwałych przedsiębiorstwa Skarżących, czy Skarżący ponosili wydatki dotyczące tej nieruchomości i rozliczali jako koszty uzyskania przychodów. Z informacji CEDIG wynika jedynie, że adresem głównego miejsca wykonywania działalności gospodarczej przez obydwoje Skarżących był: [...], co nie oznacza, że sporna nieruchomość nie mogła i nie była wykorzystywana lub zajęta przez Skarżących do prowadzenia "tej" działalności gospodarczej, stosownie do art. 1a ust.1 pkt 3 u.p.o.l. Jednakże Kolegium stwierdziło, że przedstawiona dokumentacja fotograficzna jak i opinia biegłego sądowego z dnia 29.05.208 r. (których brak w aktach rozpoznawanej sprawy) pozwala na przyjęcie, że "w istocie na nieruchomości nie jest prowadzona działalność gospodarcza. Tak też utrzymują Podatnicy w toku postępowania podatkowego, co nie zostało zweryfikowane wszelkimi dowodami w myśl art. 180 w związku z art. 122 Ordynacji podatkowej i poprzestano jedynie na gołosłownych twierdzeniach Skarżącego, a pozwoliło w konsekwencji na zastosowanie niższej stawki podatkowej właściwej dla gruntów pozostałych i ustalenie wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości w wysokości [...] zł (art. 5 ust.1 pkt 1 lit. c) u.p.o.l. w związku z § 1 pkt 1 lit. c) uchwały Nr XXXIV/343/12 Rady Miejskiej w Wolinie z dnia 9 listopada 2012 r. Sąd jednak w tym stanie sprawy, uwzględniając ustawowy zakaz działania na niekorzyść skarżącego przewidziany ww. art. 134 § 2 P.p.s.a., nie ma możliwości dokonania poprawnej oceny w świetle materiału dowodowego zgromadzonego w rozpoznawanej sprawie, czy w stosunku do Skarżących zachodziły przesłanki do zastosowania wyższej stawki podatku od nieruchomości ustalanej zgodnie z regułami przewidzianymi przepisami ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Niemniej zauważyć należy, że w rozpoznawanej sprawie spór dotyczył tego, czy organy podatkowe prawidłowo określiły wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości, przyjmując jako podstawę opodatkowania dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków (oznaczenie symbolem K), w sytuacji kwestionowania przez Skarżących rzetelności tej ewidencji, nie odzwierciedlającej ich zdaniem rzeczywistego charakteru gruntu, który stanowi nieużytek, jest w całości zadrzewiony i zakrzewiony, co uzasadnia zdaniem Skarżących zwolnienie go od podatku od nieruchomości. Wobec tego, wskazać należy, że na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają grunty. Stosownie zaś do art. 2 ust. 2 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych lub lasy, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Z kolei art. 1a ust. 3 pkt 3 i 5 u.p.o.l. wskazuje, że przez określenie nieużytki, grunty zadrzewione i zakrzewione rozumie się grunty sklasyfikowane w ten sposób w ewidencji gruntów i budynków. Nadto, dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków stanowią, stosownie do art. 21 ust.1 Prawa geodezyjnego i kartograficznego, podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczenia nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych. Natomiast z art. 7 ust. 1 pkt 10 u.p.o.l. wynika, że zwalnia się od podatku od nieruchomości grunty stanowiące nieużytki, użytki ekologiczne, grunty zadrzewione i zakrzewione, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Mając na uwadze wyżej przytoczoną regulację prawną, wskazać należy, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego dominuje stanowisko, że organy podatkowe nie mogą dokonywać samodzielnych ustaleń co do przedmiotu opodatkowania, jak i podmiotu podatkowego. Od tej reguły, zgodnej z brzmieniem art. 21 ust. 1 Prawa geodezyjnego i kartograficznego, nie zostały przewidziane w tym przepisie żadne wyjątki, a zatem organy ustalające wysokość zobowiązań podatkowych nie są uprawnione do przyjęcia w zasadzie innej podstawy wymiaru podatku, niż dane wskazane w ewidencji gruntów. Z normy art. 21 ust. 1 Prawo geodezyjne i kartograficzne wprost wynika wniosek, że organ podatkowy nie jest uprawniony do dokonywania samodzielnej klasyfikacji nieruchomości (tutaj gruntu), tylko zobowiązany jest z mocy tego przepisu odwołać się do odpowiednich zapisów ewidencji gruntów i budynków (uchwała 7 Sędziów NSA z dnia 27 kwietnia 2009 r., II FPS 1/09, dostępny na stronie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl, wyrok NSA z dnia 13 stycznia 2010 r. II FSK 1243/08, LEX nr 558871). Należy bowiem wskazać, że dane zawarte w ewidencji mają walor dokumentu urzędowego. Podważenie tych zapisów, bądź też ich zmiana, może nastąpić tylko w odrębnym w postępowaniu prowadzonym przed właściwymi w tej sprawie organami administracji. W postępowaniu podatkowym przeprowadzenie tego rodzaju postępowania klasyfikacyjnego nie jest możliwe, gdyż celem postępowania podatkowego jest ustalenie wymiaru podatku, organ podatkowy zaś, ustalając wymiar podatku od nieruchomości, związany jest danymi wynikającymi z ewidencji gruntów i budynków, nie ma bowiem kompetencji wzruszania domniemania prawdziwości tego dokumentu urzędowego, gdyż te kompetencje leżą w gestii innych organów (ewidencyjnych). Tym samym, w ocenie Sądu, prawidłowo organy ustaliły na podstawie wypisu z rejestru gruntów nr [...] z dnia [...], wypisu z dnia 15 stycznia 2013 r. oraz wypisu nr [...] z dnia 22 maja 2013 r., że grunty o powierzchni [...] ha wchodzące w skład nieruchomości położonej w Ostromicach, na terenie działki nr [...] oznaczone są w ewidencji gruntów symbolem "K" - grunty zabudowane i zurbanizowane stanowiące użytki kopalne. Z powyższych wypisów nie wynika, aby sporna nieruchomość gruntowa w okresie opodatkowania (od 01.01.2013 r. do 3103.2013 r.) stanowiła nieużytek i grunty zakrzewione. Brak jest zatem podstaw do zwolnienia spornej nieruchomości od opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Zasadnie organy podatkowe uznały, że Skarżący kwestionując prawidłowość danych zawartych w ewidencji, powinni wszcząć procedurę ich zmiany w organie prowadzącym tę ewidencję. Jak wynika z dokumentów załączonych do rozpoznawanej sprawy, po zainicjonowaniu takiej procedury przez Skarżących, właściwy organ zmienił oznaczenie gruntu w zakresie jego klasyfikacji, co doprowadziło do zmiany danych w ewidencji w dniu 12 sierpnia 2013 r. r. w zakresie zmiany przeznaczenia spornych gruntów na "nieużytek" i ich oznaczenia symbolem "N". Zarzut zaś Skarżących co do przedłużającego się postępowania w sprawie zmiany danych w ewidencji nie może być przedmiotem rozpoznania w niniejszym postępowaniu wymiarowym, a ewentualnie może być przedmiotem skargi na działanie lub zaniechanie organu przewidzianej art. 227 ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego. Sumując, wskazać należy, że skoro z przedstawionej argumentacji jednoznacznie wynika, że miarodajne przy wymiarze podatku przez organy podatkowe jest zaklasyfikowanie gruntów w ewidencji gruntów, to w celu stwierdzenia, czy grunty te podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, jedyną wymagającą ustalenia istotną okolicznością faktyczną jest, jak grunty te zostały zaklasyfikowane w tej ewidencji w okresie, którego dotyczy decyzja podatkowa. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 P.p.s.a., Sąd skargę oddalił.