I SA/Sz 654/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Wojtysiak po rozpoznaniu w dniu 28 sierpnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Gminy B. o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi w sprawie ze skargi Gminy B. na rozstrzygnięcie Wojewódzkiego Urzędu Pracy w Sz. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nieuwzględnienia protestu od wyników oceny wniosku o dofinansowanie projektu w ramach polityki spójności. p o s t a n a w i a: odmówić przywrócenia terminu Pismem z dnia 24 lipca 2017 r. Gmina B. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na rozstrzygnięcie Wojewódzkiego Urzędu Pracy w Sz. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nieuwzględnienia protestu od wyników oceny wniosku o dofinansowanie projektu w ramach polityki spójności. Skarga została podpisana przez Wójta Gminy B. Zarządzeniem z dnia 26 lipca 2017 r. wezwano Skarżącą do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez nadesłanie dokumentu o wyborze na Wójta Gminy B. J. K., celem ustalenia czy jest on uprawniony do reprezentowania tej Gminy oraz do uwierzytelnienia za zgodność z oryginałem kopii drugiego egzemplarza skargi lub do nadesłania jej odpisu, celem doręczenia organowi, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Ponadto, wezwano Skarżącą do poświadczenia za zgodność z oryginałem, dołączonej do drugiego egzemplarza skargi kopii dokumentacji o której mowa w art. 61 ust. 3 i 4 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie 2014-202 (Dz. U. z 2014 r. poz. 1146 ze zm.), w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia skargi bez rozpatrzenia. Odpis powyższego zarządzenia doręczono Skarżącej w dniu 31 lipca 2017 r. Siedmiodniowy termin do wykonania zobowiązania Sądu upłynął więc w dniu 7 sierpnia 2017 r., który to dzień nie był dniem uznanym za ustawowo wolny od pracy. Skarżąca we wskazanym terminie zobowiązania Sądu nie wykonała. W dniu rozprawy 23 sierpnia 2017 r., do Sądu wpłynął wniosek Skarżącej o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi wraz z dokumentacją uzupełniającą skargę ( stanowiącą wykonanie zobowiązania Sądu). W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik Skarżącej wskazał, że nie uzupełnienie braków formalnych skargi w zakreślonym przez Sąd terminie, było działaniem niezawinionym i wiązało się ze zmianą personalną na stanowisku Podinspektora w Referacie Promocji Oświaty i Funduszy Pomocowych, do którego obowiązków należy załatwianie tego typu spraw oraz okresem urlopowym (okres wakacyjny).Ww. stanowisko pozostawało nieobsadzone od dnia 1 lipca 2017 r. do dnia 31 sierpnia 2017 r. Nabór na to stanowisko rozpoczął się w dniu 5 lipca 2017 r. Co istotne, w okresie kiedy do Urzędu wpłynęło zobowiązanie Sądu, dużo pracowników znajdowało się na urlopach (środek wakacji). W dniu 31 sierpnia 2017 r., pracownik Urzędu Gminy, po odebraniu pisma i odnotowaniu go w książce korespondencyjnej jako zawiadomienia o rozprawie (pierwsza strona korespondencji z dnia 27 lipca 2017 r.) wpiął przedmiotowe pismo do akt, pomijając ostatnią stronę korespondencji (na której było zobowiązanie do usunięcia braków formalnych skargi). W dniu 1 sierpnia 2017 r., pracę na stanowisku Podinspektora w Referacie Promocji Oświaty i Funduszy Pomocowych rozpoczął nowy pracownik, który początkowo był zaznajamiany z pracą na danym stanowisku. Był on zawiadomiony wyłącznie o terminie rozprawy w dniu 23 sierpnia 2017 r. W dniu wczorajszym (21 sierpnia 2017 r.) ww. podinspektor, z uwagi na zbliżający się termin rozprawy, przeglądając akta sprawy ze skargi Gminy B. na rozstrzygnięcie Wojewódzkiego Urzędu Pracy w Sz. z dnia [...] r. dostrzegł dopiero wezwanie Sądu do usunięcia braków formalnych. W ocenie Skarżącej, niedochowanie terminu nastąpiło zatem na skutek okoliczności, na które Gmina B. nie miała wpływu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369) zw. dalej: "p.p.s.a.", jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Stosownie do art. 87 p.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (§ 1). W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w tym uchybieniu (§ 2). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie ( § 4). Rozpatrując w pierwszej kolejności spełnienie, wynikającego z art. 87 § 1 p.p.s.a. wymogu złożenia wniosku o przywrócenie terminu w terminie siedmiodniowym, od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu wskazać należy, iż (jak to wynika z treści wniosku) nowy pracownik przeglądając akta sprawy w dniu 21 sierpnia 2017 r. w związku ze zbliżającym się terminem rozprawy wyznaczonym na dzień 23 sierpnia 2017 r., dopiero dostrzegł wezwanie Sądu do uzupełnienia braków formalnych skargi. W tej sytuacji, złożony w dniu 23 sierpnia 2017 r. przez stronę skarżącą wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi należy uznać za dokonany w ustawowym terminie określonym w ww. przepisie. Wraz z wnioskiem strona dopełniła również czynności, której terminowi uchybiła, uzupełniając wskazane braki formalne skargi. Daje to Sądowi możliwość dokonania merytorycznej oceny wniosku w świetle istnienia przesłanki braku winy w uchybieniu terminu. Odnosząc się do kwestii uprawdopodobnienia okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu należy wskazać, że zgodnie z poglądami wyrażonymi w orzecznictwie, jako kryterium przy ocenie winy w uchybieniu terminu procesowego należy przyjąć obiektywny miernik staranności, jakiej można się domagać od strony dbającej należycie o swoje interesy. Przywrócenie terminu nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa bowiem ma ono charakter wyjątkowy i może mieć miejsce tylko wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (por. wyrok NSA z 20 maja 1998 r., sygn. akt I SA/Ka 1718/96, niepubl.). W orzecznictwie przyjmuje się zgodnie, że uprawdopodobnienie istnienia danej okoliczności jest środkiem zastępczym dowodu w ścisłym tego słowa znaczeniu i nie daje pewności, lecz tylko wiarygodność (prawdopodobieństwo) twierdzenia o jakimś fakcie (por. wyrok NSA z dnia 4 czerwca 2002 r., sygn. akt II SA/Ka 1977/00, niepubl.) Tak więc osoba zainteresowana przywróceniem terminu ma uprawdopodobnić brak swojej winy, czyli powinna uwiarygodnić odpowiednią argumentacją swoją staranność oraz fakt, że przeszkoda była od niej niezależna. Za brak winy uważa się sytuację, gdy zainteresowany nie był w stanie pokonać przeszkody przy użyciu sił i środków normalnie dostępnych. Do takich przeszkód zalicza się m.in. stany nadzwyczajne, problemy komunikacyjne, klęski żywiołowe czy nagłą chorobę strony lub jej pełnomocnika, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą (zob. postanowienie NSA z dnia 8 sierpnia 2012 r., sygn. akt II GZ 257/12, LEX nr 1223957). Z kolei wina w uchybieniu terminu to również wina osób trzecich upoważnionych przez danego uczestnika postępowania do dokonania określonej czynności procesowej w postępowaniu. W sprawie należało zatem dokonać oceny, czy Skarżąca uchybiła terminowi bez własnej winy, przy uwzględnieniu obiektywnego miernika staranności, którego można wymagać od każdej należycie dbającej o swoje interesy osoby. W ocenie Sądu, Skarżąca nie wykazała, aby niezachowanie terminu, nastąpiło bez jej winy. Uzasadniając wniosek o przywrócenie terminu Skarżąca wskazała, że uchybienie terminowi było działaniem niezawinionym i wiązało się ze zmianą personalną na stanowisku Podinspektora w Referacie Promocji Oświaty i Funduszy Pomocowych, do którego obowiązków należy załatwianie tego typu spraw oraz okresem urlopowym (okres wakacyjny). Ww. stanowisko pozostawało nieobsadzone od dnia 1 lipca 2017 r. do dnia 31 sierpnia 2017 r. Nadto, w okresie kiedy do Urzędu wpłynęło zobowiązanie Sądu, dużo pracowników znajdowało się na urlopach (środek wakacji). Zdaniem Sądu, powoływane okoliczności nie stanowią przeszkody, której strona nie mogła usunąć. Wskazać należy, iż Skarżąca zobowiązana jest do zorganizowania pracy oraz podziału obowiązków pomiędzy zatrudnionymi w niej osobami, aby właściwie i nieprzerwanie zapewnić obsługę i terminowość wykonywanych czynności i zadań. Z tego obowiązku nie zwalnia okres wakacyjny czy nieobsadzony etat. Także powoływana okoliczność, iż w dniu 31 sierpnia 2017 r. pracownik Urzędu Gminy, po odebraniu pisma i odnotowaniu go w książce korespondencyjnej jako zawiadomienia o rozprawie, wpiął przedmiotowe pismo do akt, pomijając ostatnią stronę korespondencji (na której było zobowiązanie do usunięcia braków formalnych skargi), budzi pewną niejasność odnośnie wskazanej daty i nie stanowi okoliczności uzasadniającej przywrócenie terminu. Podkreślić należy, że nie są to okoliczności obiektywne, lecz uzależnione od strony, a więc subiektywne, wynikające z zaniedbań personelu administracyjnego strony. Podkreślenia wymaga, że Gmina jako podmiot posiadający osobowość prawną, wyposażony w organy oraz wykwalifikowany aparat urzędniczy ponosi odpowiedzialność za zaniedbania personelu, którym posługuje się przy wykonywaniu czynność, w tym w zakresie ekspediowania korespondencji. Wadliwe działania pracowników, bądź zaniechanie przez nich podjęcia stosownych czynności, nie uwalniają Skarżącej od winy w niedochowaniu terminu. Co więcej, Skarżącej można postawić zarzut zaniedbania lub niedbalstwa w prowadzeniu swoich spraw, skoro wiedząc o wszczęciu postępowania sądowego, nie zainteresowała się co dzieje się w Jej sprawie, nie ustanowiła pełnomocnika w sprawie, czyniąc to dopiero na obecnym etapie sprawy. Tym samym nie może zostać zaakceptowana argumentacja Skarżącej, która uzasadniając brak winy w uchybieniu terminu do uzupełnienia barków formalnych skargi, przenosi odpowiedzialność za to na okres wakacyjny czy niedbałość zatrudnionego przez siebie pracownika. Nie sposób uznać, że podmiot dysponujący rozbudowanym i zorganizowanym aparatem pomocniczym, obejmującym fachowe służby do wykonywania poszczególnych zadań leżących w kompetencjach Gminy, może zostać zwolniony z ponoszenia negatywnych konsekwencji wszelkich działań swoich pracowników. Jeszcze raz podkreślić należy, iż Skarżąca zobowiązana jest do zorganizowania pracy oraz podziału obowiązków pomiędzy zatrudnionymi w niej osobami, aby właściwie i nieprzerwanie zapewnić obsługę i terminowość wykonywanych czynności i zadań. Z tego obowiązku nie zwalnia okres wakacyjny czy nieobsadzony etat. W konsekwencji nie można przyjąć, że Skarżąca dokonała czynności z należytą starannością. Powołane przez Skarżącą argumenty nie czynią zadość obowiązkowi uprawdopodobnienia okoliczności wskazującej na brak winy. Mając powyższe na uwadze, Sąd odmówił przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu od skargi kasacyjnej na podstawie art. 86 i 87 p.p.s.a.