I SA/Sz 688/15

Dnia 13 sierpnia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA – Kazimierz Maczewski po rozpatrzeniu w dniu 13 sierpnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku T. O. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie z jego skargi na decyzję Dyrektora Z. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w S. z dnia [....] r. nr [...] w przedmiocie ustalenie kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu programu rolnośrodowiskowego za lata 2011-2012. p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji T. O., pismem z dnia 13 lipca 2015 r., wniósł za pośrednictwem Dyrektora Z. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w S. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący wskazał, że wniosek ma uzasadnione podstawy prawne, ekonomiczne, społeczne oraz ogólnospołeczne. W treści uzasadnienia podniósł, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji pozwoli na przeprowadzenie zbiorów płodów rolnych w gospodarstwie, a tym samym zrealizowanie zobowiązania rolnośrodowiskowego w bieżącym roku, który to jest ostatnim rokiem realizacji zobowiązania. Ponadto przyznanie przez Sąd ochrony tymczasowej pozwoli na zabezpieczenie podstaw egzystencji ekonomicznej Skarżącego i jego rodziny. Jako ogólnospołeczna podstawę uzasadniającą wstrzymanie zaskarżonej decyzji Skarżący wskazał kontynuację działań podjętych w gospodarstwie w zakresie ochrony czynnej S. S. podlegającego ścisłej ochronie gatunkowej na podstawie rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 5 stycznia 2012 r. w sprawie ochrony gatunkowej roślin. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - dalej zwanej: "p.p.s.a.", wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, zgodnie z przepisem art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zgodnie z art. 61 § 3 in fine p.p.s.a. możliwe jest wstrzymanie wykonania aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy, także decyzji organu I instancji, lecz pod warunkiem, że wywołuje ona skutki materialnoprawne (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 lipca 2013 r., sygn. akt II OSK 1468/13, dostępne na stronie internetowej: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Stosownie do treści przytoczonych powyżej przepisów, warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku, okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Trudne do odwrócenia skutki prowadzić powinny do zmiany rzeczywistości, a powrót do stanu poprzedniego może nastąpić po dłuższym czasie lub przy znacznym nakładzie sił i środków. Przesłankami uzasadniającymi wstrzymanie wykonania aktu, są skutki i szkoda przekraczające normalne następstwa związane z wykonywaniem aktu (por. postanowienie NSA z dnia 22 grudnia 2004 r., OZ 889/04, niepublikowane; postanowienie NSA z dnia 8 grudnia 2004 r., OZ 694/04, niepublikowane; postanowienie z dnia 9 marca 2005 r., II OZ 52/05, LEX nr 1405519). Uzasadnienie wniosku powinno więc odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności), świadczących o tym, że w stosunku do Skarżącego wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Skarżący powinien poprzeć swoje twierdzenia stosownymi materiałami, dokumentami źródłowymi, dotyczącymi w szczególności jego sytuacji finansowej oraz majątkowej (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 listopada 2004 r., sygn. akt GZ 120/04, dostępne na stronie internetowej: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Zadaniem Sądu jest zbadanie, czy argumenty przedstawione przez Skarżącego przemawiają za uwzględnieniem wniosku. W razie wystąpienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, które wynikają z okoliczności sprawy, Sąd powinien wziąć je pod uwagę z urzędu (por. postanowienie NSA z dnia 26 marca 2008 r., I OZ 181/08, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych: www. orzeczenia.nsa.gov.pl). Każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość powodującą określony skutek finansowy. Ponadto podkreślić należy, że wykonanie aktu administracyjnego, zwykle wiąże się z dolegliwością dla stronu, ale taka dolegliwość sama w sobie nie uzasadnia wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący nie uprawdopodobnił jakiejkolwiek konkretnej okoliczności, która wskazywałaby na fakt, że wyrządzona może zostać znaczna szkoda lub spowodowane trudne do odwrócenia skutki. Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczająca sama wzmianka o zagrożeniu podstaw egzystencji ekonomicznej Skarżącego i jego rodziny. Konieczność uprawdopodobnienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione zostały przesłanki wymienione w art. 61 § 3 p.p.s.a. przemawiających za wstrzymaniem wykonania decyzji, spoczywa na Skarżącym. Niezbędne jest, wskazanie, że w przypadku wykonania decyzji Skarżącemu grozi konkretna szkoda, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Wykonanie bowiem decyzji dotyczącej należności pieniężnej nie w każdym przypadku musi łączyć się z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub z trudnymi do odwrócenia skutkami (por. Jan Paweł Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wydanie II, Warszawa 2006 oraz postanowienie NSA z 15 grudnia 2004 r., GZ 127/04 i z 20 grudnia 2004 r., GZ 138/04, dostępne na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl). Sąd stwierdza, że Skarżący nie wykazał zaistnienia żadnej z przesłanek zawartych w ww. przepisie. W szczególności, Skarżący nie wykazał okoliczności, które mogłyby uzasadniać powstanie znacznej szkody, w rozumieniu uszczerbku w majątku, będącego skutkiem wykonania powyższych decyzji, w tym realnych kosztów, jakie musiałby ponieść. Skarżący nie opisał również swojej sytuacji materialnej. Sąd nie jest zobowiązany z urzędu ustalać, czy wynikająca z decyzji kwota jest wartością, której utrata stanowi dla Skarżącego znaczną szkodę. Ponadto wskazać należy, że postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności wydane jest wyjątkowo, na wniosek Skarżącego i nie stosuje się w odniesieniu do niego treści art. 49 p.p.s.a. W przypadku nieuzasadnienia lub niedostatecznego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności przewodniczącego nie ma obowiązku wzywania Skarżącego do jego uzupełnienia lub poprawienia, a inicjatywa dowodowa i odpowiedzialność za skuteczność złożonego wniosku spoczywa w całości na wnioskodawcy (por. postanowienie NSA z dnia 5 grudnia, sygn. akt II GZ 455/12, dostępne na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl). Mając powyższe na uwadze, ze względu na fakt, że Skarżący nie wykazał istnienia przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a., które uzasadniałyby wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, orzeczono jak w sentencji na podstawie wyżej powołanych przepisów.