I SA/Sz 726/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Kazimierz Maczewski (spr.), , , , po rozpatrzeniu w dniu 16 lipca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Z. K. i J. K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie z ich skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za lata 2009–2012, po wznowieniu postępowania p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania aktu Z. K. i J. K., pismem z dnia 2 czerwca 2015 r., wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r.nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za lata 2009–2012, po wznowieniu postępowania. W treści skargi zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji, na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Uzasadniając wniosek Skarżący wskazali, że na Z. K. ciąży obowiązek uiszczenia należności publicznoprawnych w znacznej wysokości. Zdaniem Skarżących sprawa jest skomplikowana oraz brak jest jednoznacznej interpretacji przepisów prawa materialnego i procesowego. W związku z tym wykonanie decyzji jest przedwczesne i może w przyszłości spowodować po stronie organu odpowiedzialność odszkodowawczą. Skarżący podkreślali, że z uwagi na wysokość zobowiązań podatkowych orzeczonych skarżoną decyzją oraz biorąc od uwagę osobę zobowiązanego niecelowe jest egzekwowanie wydanej decyzji do momentu rozstrzygnięcia sprawy przez Sąd. Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę ustosunkował się do wniosku Skarżących wskazując, że dysponują oni majątkiem położonym nie tylko w gminie S. Ponadto nie płacąc przez wiele lat podatku od nieruchomości w odpowiedniej wysokości dysponowali większymi środkami finansowymi, które mogli inwestować i pomnażać. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - dalej zwanej: "p.p.s.a.", wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, zgodnie z przepisem art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zgodnie z art. 61 § 3 in fine p.p.s.a. możliwe jest wstrzymanie wykonania aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy, także decyzji organu I instancji, lecz pod warunkiem, że wywołuje ona skutki materialnoprawne (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 lipca 2013 r., sygn. akt II OSK 1468/13, dostępne na stronie internetowej: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Stosownie do treści przytoczonych powyżej przepisów, warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku, okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Trudne do odwrócenia skutki prowadzić powinny do zmiany rzeczywistości, a powrót do stanu poprzedniego może nastąpić po dłuższym czasie lub przy znacznym nakładzie sił i środków. Przesłankami uzasadniającymi wstrzymanie wykonania aktu, są skutki i szkoda przekraczające normalne następstwa związane z wykonywaniem aktu (por. postanowienie NSA z dnia 22 grudnia 2004 r., OZ 889/04, niepublikowane; postanowienie NSA z dnia 8 grudnia 2004 r., OZ 694/04, niepublikowane; postanowienie z dnia 9 marca 2005 r., II OZ 52/05, LEX nr 1405519). Uzasadnienie wniosku powinno więc odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności), świadczących o tym, że wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Twierdzenia powinny zostać poparte stosownymi materiałami, dokumentami źródłowymi, dotyczącymi w szczególności sytuacji finansowej oraz majątkowej (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 listopada 2004 r., sygn. akt GZ 120/04, dostępne na stronie internetowej: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Zadaniem Sądu jest zbadanie, czy argumenty przedstawione przez Skarżących przemawiają za uwzględnieniem wniosku. W razie wystąpienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, które wynikają z okoliczności sprawy, Sąd powinien wziąć je pod uwagę z urzędu (por. postanowienie NSA z dnia 26 marca 2008 r., I OZ 181/08, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych: www. orzeczenia.nsa.gov.pl). Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczająca informacja o skomplikowanym charakterze sprawy podatkowej, brak jednoznacznej interpretacji przepisów podatkowych, czy też ryzyko ewentualnego powstania po stronie organów podatkowych odpowiedzialności odszkodowawczej. Również wzmianka o wysokości zobowiązania nie uzasadnia w wystarczającym zakresie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji podatkowej. Sąd, analizując akta podatkowe sprawy, ustalił, że Skarżący są właścicielami działek w powiecie sławieńskim (o łącznej powierzchni 5.6811 ha tj. pięć hektarów sześć tysięcy osiemset jedenaście metrów kwadratowych), zajętych pod zabudowania przemysłowe, biurowe, inne niemieszkalne oraz zbiorniki, silosy i budynki magazynowe. Wskazane działki wykorzystywane są do celów prowadzonej przez Z. K. działalności gospodarczej (Zakładu [...]). Ponadto zgodnie z informacjami zawartymi w aktach podatkowych sprawy Skarżący prowadzili jako inwestorzy na działkach zlokalizowanych w S. oraz S. prace budowlane polegające na budowie i rozbudowie budynków gospodarczych, kotłowni, suszarni, stacji transformatorowej (Zakłady [...]), budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego. Każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość powodującą określony skutek finansowy. Ponadto podkreślić należy, że wykonanie aktu administracyjnego, zwykle wiąże się z dolegliwością dla podatnika, ale taka dolegliwość sama w sobie nie uzasadnia wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący nie uprawdopodobnili jakiejkolwiek konkretnej okoliczności, która wskazywałaby na fakt, że wyrządzona może zostać znaczna szkoda lub spowodowane trudne do odwrócenia skutki. Według Sądu, konieczność poniesienia ciężaru finansowego wynikającego z zaskarżonej decyzji oraz ewentualny brak środków finansowych na jednorazowe uregulowanie należności, nie stanowią podstawy do wstrzymania wykonania decyzji. Konieczność uprawdopodobnienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione zostały przesłanki wymienione w art. 61 § 3 p.p.s.a. przemawiających za wstrzymaniem wykonania decyzji, spoczywa na Skarżących. Niezbędne jest, wskazanie, że w przypadku wykonania decyzji Skarżącym grozi konkretna szkoda, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Wykonanie bowiem decyzji dotyczącej należności pieniężnej nie w każdym przypadku musi łączyć się z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub z trudnymi do odwrócenia skutkami (por. Jan Paweł Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wydanie II, Warszawa 2006 oraz postanowienie NSA z 15 grudnia 2004 r., GZ 127/04 i z 20 grudnia 2004 r., GZ 138/04, dostępne na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl). Sąd stwierdza, że Skarżący nie wykazali zaistnienia żadnej z przesłanek zawartych w wyżej wskazanym przepisie. W szczególności, Skarżący nie wskazali okoliczności, które mogłyby uzasadniać powstanie znacznej szkody, w rozumieniu uszczerbku w majątku, będącego skutkiem wykonania powyższej decyzji, w tym realnych kosztów, jakie musieliby ponieść. Skarżący nie opisali również swojej sytuacji materialnej. Sąd nie jest zobowiązany z urzędu ustalać, czy wynikająca z decyzji kwota jest wartością, której utrata stanowi dla Skarżących znaczną szkodę. Ponadto wskazać należy, że postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności wydane jest wyjątkowo, na wniosek Skarżących i nie stosuje się w odniesieniu do niego treściart. 49 p.p.s.a. W przypadku nieuzasadnienia lub niedostatecznego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności przewodniczący nie ma obowiązku wzywania Skarżących do jego uzupełnienia lub poprawienia, a inicjatywa dowodowa i odpowiedzialność za skuteczność złożonego wniosku spoczywa w całości na wnioskodawcy (por. postanowienie NSA z dnia 5 grudnia, sygn. akt II GZ 455/12, dostępne na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl). Mając powyższe na uwadze, ze względu na fakt, że Skarżący nie wykazali istnienia przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a., które uzasadniałyby wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, orzeczono jak w sentencji na podstawie wyżej powołanych przepisów.