I SA/Sz 737/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA – Joanna Wojciechowska po rozpoznaniu w Wydziale I w dniu 25 października 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G. Ś. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. znak [...] w przedmiocie zwolnienia z opłaty skarbowej p o s t a n a w i a: odrzucić skargę G. Ś. reprezentowana przez Wójta G. Ś. w piśmie z dnia 29 sierpnia 2018 r. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S.. Gmina zaskarżyła postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 26 lipca 2018 r. znak [...] uchylające postanowienie Wójta G. Ś. z dnia 28 marca 2018 r. odmawiające M. W. zwolnienia z opłaty skarbowej. Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uznał, co następuje: Skargę jako niedopuszczalną należało odrzucić. Na wstępie wskazać należy, że warunkiem skutecznego złożenia skargi do sądu jest wniesienie jej przez uprawniony podmiot. W myśl art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 - zwanej dalej: "p.p.s.a.") uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. W rozpatrywanej sprawie przedmiotem rozważań Sądu jest to czy Gmina (reprezentowana przez wójta), która wniosła skargę, ma w tym interes prawny. O tym czy podmiot ma w danej sprawie "interes prawny", stanowią przepisy prawa materialnego lub procesowego, przyznające mu konkretne uprawnienia lub nakładające określone obowiązki. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjęto, iż "cechami interesu prawnego jest to, że jest on indywidualny, konkretny, aktualny, sprawdzalny obiektywnie, a jego istnienie znajduje potwierdzenie w okolicznościach faktycznych, będących przesłankami zastosowania przepisu prawa materialnego. Postępowanie administracyjne dotyczy interesu prawnego konkretnej osoby wówczas, gdy w tym postępowaniu wydaje się decyzję, która rozstrzyga o prawach i obowiązkach tej osoby, lub rozstrzygnięcie o prawach i obowiązkach innego podmiotu wpływa na prawa i obowiązki tej osoby" (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 grudnia 2005 roku, sygnatura akt II OSK 310/05, Lex nr 190891). Z powyższego wynika, że interes prawny wnoszącego skargę przejawia się w tym, iż działa on we własnym imieniu i służy mu roszczenie o przyznanie prawa lub zwolnienie z obowiązku. W rozpoznawanej sprawie, w odniesieniu do strony skarżącej, Sąd stwierdził, że działała ona na mocy przyznanych jej ustawowo kompetencji, a nie jako podmiot, którego interesu prawnego dotyczy postępowanie, czyli podmiot na który nałożono obowiązki lub któremu przyznano uprawnienia w drodze decyzji. Zatem Wójt reprezentujący stronę, który wydał postanowienie w pierwszej instancji, nie jest uprawniony do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Podobne zagadnienie było przedmiotem orzekania przez Naczelny Sąd Administracyjny, który w wyroku z dnia 7 grudnia 2005 r. (sygnatura akt I OSK 521/05, Lex nr 189858) orzekł, iż z posiadaniem interesu prawnego nie można utożsamiać obowiązku wykonywania przez organ samorządu terytorialnego jego ustawowych zadań. Uprawnienie do rozstrzygania indywidualnych spraw w formie decyzji administracyjnej przez organ wyklucza możliwość dochodzenia przez tę jednostkę jej interesu prawnego w postępowaniu administracyjnym lub na drodze postępowania sądowoadministracyjnego. Jednostka samorządu terytorialnego, której organ wydał decyzję w sprawie w pierwszej instancji nie ma legitymacji skargowej do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzją organu odwoławczego, wydaną w tejże sprawie. Należy zauważyć, że powyższe uwagi należy analogicznie odnieść do wydanego przez organ I instancji postanowienia, które zostało zaskarżone do sądu. Mając na uwadze okoliczność, że posiadanie uprawnienia do złożenia skargi do sądu administracyjnego stanowi główną przesłankę dopuszczalności skargi, a skarżąca takiej legitymacji nie posiada, skargę należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 50 § 1 u.p.p.s.a.