I SA/Sz 738/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Kazimiera Sobocińska, Sędziowie Sędzia WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka,, Sędzia WSA Joanna Wojciechowska (spr.), Protokolant Gabriela Porzezińska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 29 stycznia 2010 r. sprawy ze skargi [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowej w podatku od nieruchomości 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję [...] z dnia [...] r. nr [...] 2. przyznaje skarżącej od Samorządowego Kolegium Odwoławczego kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów dojazdu. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...]zaskarżoną decyzją [...]utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy [...]z [...] odmawiającą [...]umorzenia zaległości podatkowej w podatku od nieruchomości za 2009 r. (I i II rata). Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że [...]wnioskiem z dnia [...]r. zwróciła się do Burmistrza Miasta i Gminy [...]o umorzenie I i II raty zaległości podatkowej za 2009 rok, gdyż nie może zapłacić [...]zł z powodu spłacania wcześniejszej zaległości podatkowej. Dalej, wskazano, że decyzją z dnia [...]r. organ I instancji odmówił umorzenia zaległości podatkowej w podatku od nieruchomości za 2009 rok (I i II rata). W uzasadnieniu rozstrzygnięcia, Burmistrz Miasta i Gminy [...]powołując się na przepis art. 67a § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej, wskazał, że zobowiązania podatkowe określone ustawami mają charakter powszechny, co oznacza, że udzielenie ulgi jest odstępstwem od zasady powszechności podatków i ma charakter wyjątkowy. Następnie, organ ten dodał, iż w latach poprzednich udzielono ww. pomocy w postaci umorzenia oraz rozłożenia na raty spłaty należnego podatku, jednakże nowe terminy nie zostały przez wnioskodawczynię dotrzymane. Ponadto, organ stwierdził, iż podatek od nieruchomości jest podatkiem o charakterze majątkowym, związanym z faktem posiadania nieruchomości, zaś obowiązek jego zapłaty, jak i wysokość, nie są uzależnione od sytuacji finansowej podatnika. Powołanie się przez wnioskodawczynię na niemożność uregulowania I i II raty podatku za 2009 rok z uwagi na spłatę poprzednich zaległości podatkowych, w ocenie organu podatkowego nie stanowiło wystarczającej przesłanki do umorzenia ww. zaległości podatkowej. Końcowo, organ I instancji stwierdził, że strona może zwrócić się z wnioskiem o odroczenie terminu płatności należnego podatku za 2009 rok. Nie zgadzając się z tą decyzją, [...] wniosła od niej odwołanie, w którym wskazała, że nie zamierza sprzedać pola, gdyż chce przekazać je synowi w formie darowizny. Strona podniosła, iż przy dochodzie [...] zł, uzyskiwanym z tytułu zasiłku, nie stać jej na zapłacenie podatku. Dodała, iż po uiszczeniu opłaty za wodę w wysokości [...] zł, kwoty [...] zł z tytułu zaległego podatku oraz po zapłaceniu zaległego rachunku za telefon, pozostają jej tylko pieniądze na chleb. Następnie, w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazano, że organ I instancji w piśmie przesłanym do Kolegium wraz z odwołaniem wskazał, że [...] po wypełnieniu druku informacji o stanie majątkowym, nadesłała żądane przez organ dokumenty, przedstawiające jej sytuację materialną. Końcowo organ dodał, że wszystkie pisma [...]kierowane do niego zostały wysłane ze [...], co dowodzi, że ww. mieszka w [...], a nie w [...]. Dalej, w zaskarżonej decyzji organ dodał, że [...]złożyła w siedzibie Kolegium kserokopie swoich pism skierowanych do Burmistrza [...]w sprawie dojazdu do nieruchomości, wykonawstwa drogi i uiszczania opłaty za usługę wraz z odpowiedziami organu oraz mapkę z oznaczeniem działek. Po rozpoznaniu odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...]zaskarżoną decyzją z dnia [...]r. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...]r. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie, organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z przepisem art. 67a § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej, przesłankami skorzystania ze wskazanej ulgi w zapłacie zobowiązania podatkowego jest wystąpienie "ważnego interesu podatnika" lub "interesu publicznego". Stwierdzenie przez organ podatkowy jego zaistnienia, daje organowi jedynie możliwość, a nie obowiązek przyznania ulgi podatkowej. Przyznanie ulgi mieści się bowiem w zakresie tzw. uznania administracyjnego i pozostawia podjęcie rozstrzygnięcia, woli organu, bez sformułowania żadnych w tym zakresie nakazów (wyrok NSA w Warszawie z dnia 22 czerwca 2005 r., sygn. akt FSK 2093/04, publ. LEX nr 173259). W dalszej części swojego uzasadnienia organ odwoławczy odniósł się do znaczenia terminu "ważnego interesu podatnika" oraz "ważnego interesu publicznego" i powołując się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 maja 2007 r. (sygn. akt III SA/Wa 322/07, publ. LEX nr 309089), wskazał, że w orzecznictwie przyjęto, iż umorzenie zaległości podatkowej (w części lub w całości) jest instytucją nadzwyczajną, która może być stosowana jedynie w wyjątkowych przypadkach i nie może prowadzić do tego, aby powszechnie i stale stosować ten nadzwyczajny tryb, albowiem, zgodnie z przepisami ustaw podatkowych, osoba, na której ciąży zobowiązanie podatkowe jest zobowiązana zapłacić podatek w określonej wysokości i w terminie. Wszelkie zwolnienia i ulgi podatkowe stanowią odstępstwo od tej zasady i winny być odzwierciedleniem wyjątkowego położenia podatnika, nie mogą prowadzić do uprzywilejowania, kosztem innych podatników, znajdujących się w podobnej sytuacji faktycznej. Następnie, organ odwoławczy podkreślił, że stwierdzenie zaistnienia ważnego interesu podatnika nie można utożsamiać z subiektywnym przekonaniem podatnika o potrzebie umorzenia zaległości podatkowej. Natomiast, na podatniku, który ubiega się o przyznanie ulgi w spłacie zaległości podatkowej, jako tym, który występuje o określone uprawnienie, spoczywa obowiązek wykazania, że są spełnione przesłanki, o jakich mowa w art. 67a § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej. Organ odwoławczy kontrolując decyzję w sprawie przyznania ulgi w spłacie zaległości podatkowych, bada formalną stronę zgodności z przepisami przeprowadzonego postępowania podatkowego poprzedzającego wydanie decyzji oraz tego, czy uzasadnienie decyzji odzwierciedla motywy, którymi kierował się organ podatkowy I instancji, podejmując rozstrzygnięcie, na poparcie swojego stanowiska organ powołał się na wyrok WSA z dnia 9 listopada 2005 r., sygn. akt III SA/Wa 1264/05, publ. M. Podat. 2005/12/4. Dalej, w uzasadnieniu swojej decyzji Kolegium wskazało, że nie stwierdziło uchybień organu I instancji, który w prawidłowy sposób przeprowadził z urzędu postępowanie dowodowe, w toku którego podjęło czynności zmierzające do ustalenia stanu faktycznego. Ponadto, zgodnie z art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej organ I instancji umożliwił wypowiedzenie się podatnikowi w sprawie Następnie, organ odwoławczy odnosząc się do zarzutów strony, stwierdził, że decyzja została wydana po rozpatrzeniu przez organ I instancji wszystkich okoliczności niezbędnych dla rozstrzygnięcia sprawy, a wobec tego nie naruszył ogólnych zasad postępowania podatkowego zawartych w art. 122, 187 § 1 i 191 Ordynacji podatkowej. W ocenie organu odwoławczego, decyzja Burmistrza Miasta i Gminy [...]nie nosi znamion dowolności i mieści się w granicach uprawnień, przyznanych organom podatkowym w zakresie udzielania ulg podatkowych. Organ I instancji podjął niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym (art. 122 Ordynacji podatkowej), a także dokonał rzetelnej oceny akt przedmiotowej sprawy i podjął prawidłową decyzję. Organ II instancji stwierdził, iż ewentualne umorzenie zaległości podatkowej w sytuacji gdy na stronie ciąży spłata [...]zł z tytułu zaległości za korzystanie z telefonu komórkowego, pozostawałoby w sprzeczności z interesem publicznym, który wymaga, by przypadające budżetowi należności publicznoprawne były płacone we właściwych wielkościach i we właściwym czasie. Ponadto, organ wskazał, że decyzja zawiera uzasadnienie spełniające wymogi określone w art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej, albowiem wyjaśnione zostały podstawy i powody podjętego rozstrzygnięcia. Końcowo, organ odwoławczy zauważył, że złożone przez stronę w organie odwoławczym kserokopie dokumentów nie dotyczą postępowania podatkowego, w związku z tym, nie były brane pod uwagę przy rozstrzygnięciu sprawy. Nie zgadzając się z decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...],[...], wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie. Uzasadniając swoją skargę, wskazała, że nadal mieszka w [...], natomiast o wysyłanie pism prosiła syna (który zamieszkuje w [...]), ponieważ jest osoba niepełnosprawną (źle widzi) i mającą problemy z poruszaniem się. Następnie, skarżąca wskazała, że pobiera pobory 28 każdego miesiąca i wobec tego nie może wcześniej płacić. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławczego w [...], wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Skarga jest zasadna i zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści przepisu art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sprawowana jest przez sądy administracyjne w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, a także ustalenie, że decyzja organu dotknięta jest wadą nieważności (art. 145 § 1 lit. a-c tej ustawy). Zgodnie z art. 67a § 3 Ordynacji podatkowej, organ podatkowy, na wniosek podatnika, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, może umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną. Z powyższej regulacji wynika, że wniosek podatnika wszczyna postępowanie w sprawie ulgi w spłacie podatków. Jednakże należy podkreślić, iż umorzenie zaległości podatkowych jest odstępstwem od zasady powszechności opodatkowania określonej w art. 84 Konstytucji RP, który stanowi, że każdy jest obowiązany do ponoszenia ciężarów i świadczeń publicznych, w tym podatków, określonych w ustawie. Na wstępie należy wskazać, że decyzja w przedmiocie umorzenia zaległości podatkowej jest decyzją uznaniową, gdyż zwrot "może umorzyć" oznacza, że organ wydaje decyzję w ramach tzw. uznania administracyjnego. Z istoty uznania administracyjnego wynika uprawnienie organu podatkowego do swobody w wyborze określonego rozstrzygnięcia. Pozostawienie przez ustawodawcę organowi wyboru w podjęciu decyzji nie oznacza dowolności, albowiem organ jest zobowiązany do ustalenia, czy w rozpoznawanej sprawie występują przesłanki uzasadniające umorzenie zaległości podatkowej, tj. istnienia ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego. W tym celu organ musi wszechstronnie wyjaśnić okoliczności faktyczne sprawy, gdyż w następstwie prawidłowo ustalonego stanu faktycznego jest zobligowany do stwierdzenia, czy w sprawie występuje "ważny interes podatnika lub interes publiczny". Natomiast, w razie stwierdzenie wystąpienia przesłanek, brak związania organu oznacza, że nie musi on uwzględnić wniosku i wydać rozstrzygnięcie na korzyść strony. W orzecznictwie podkreśla się, iż negatywne rozstrzygnięcie, podjęte w ramach uznania administracyjnego, powinno być szczególnie przekonująco, wyczerpująco i jasno uzasadnione, zarówno co do faktów, jak i co do prawa, tak aby nie było wątpliwości, że wszystkie okoliczności sprawy zostały rozważone i ocenione, a ostateczne rozstrzygnięcie jest ich logiczną konsekwencją (por. wyr. NSA z dnia 18 maja 2005 r. FSK 2211/2004, niepubl.). Należy zauważyć, że termin "ważny interes podatnika" jest pojęciem nieostrym. W orzecznictwie wskazuje się, że "ważny interes podatnika to sytuacja, gdy z powodu nadzwyczajnych, losowych przypadków podatnik nie jest w stanie uregulować zaległości podatkowych. Będzie to utrata możliwości zarobkowania, utrata losowa majątku" (wyrok NSA z dnia 22 kwietnia 1999 r., SA/Sz 850/98, niepubl.). Przesłanki umorzenia należy więc oceniać nie tylko w kontekście osobistej sytuacji majątkowej podatnika, lecz także z uwzględnieniem związku zachodzącego pomiędzy obniżeniem zdolności płatniczej, a zajściem wypadków powodujących i uzasadniających niemożność zapłaty (por. wyrok NSA z dnia 26 listopada 1999 r., I SA/Łd 13/98, niepubl.). W doktrynie przyjmuje się, że przez "interes publiczny" należy rozumieć dyrektywę postępowania, nakazującą mieć na uwadze respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa lub danej społeczności lokalnej (jednostka samorządu terytorialnego), takich jak: sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie obywateli do organów władzy publicznej, sprawność działania aparatu państwowego itp. (S. Presnarowicz: "Ulgi i zwolnienia uznaniowe w Ordynacji podatkowej", Warszawa 2002, s. 68). Warunkiem powyższego rozważenie przez organ czy należy daną zaległość podatkową lub odsetki za zwłokę umorzyć, jest uprzednie stwierdzenie przez organ, iż w sprawie zachodzą przesłanki, o których mowa w art. 67 § 1 Ordynacji podatkowej. W ocenie Sądu w rozpatrywanej sprawie organy podatkowe nie dokonały oceny podniesionych przez skarżącą okoliczności faktycznych, ograniczając się jedynie do ogólnego stwierdzenia, że ewentualne umorzenie zaległości podatkowej w sytuacji, gdy na stronie ciąży obowiązek spłaty [...]zł z tytułu zaległości za korzystanie z telefonu komórkowego, pozostałoby w sprzeczności z interesem publicznym, który wymaga by przypadające budżetowi należności publicznoprawne były płacone we właściwych wielkościach i we właściwym czasie. Z tego lakonicznego stwierdzenia, wynika jedynie, że organ nie znalazł podstaw do umorzenia zaległości podatkowej. Według Sądu organy podatkowe niewłaściwie zinterpretowały pojęcie przesłanki interesu publicznego. Twierdzenie organu, iż ta przesłanka polega na terminowym i w prawidłowej wysokości płaceniu podatków, nie zasługuje na uwzględnienie. Według Sądu, umorzenie zobowiązania podatkowego jest to forma pomocy udzielonej przez Państwo podatnikowi. Celem tejże pomocy jest uniknięcie negatywnych skutków, zarówno w aspekcie interesu indywidualnego jak i społecznego. Interes indywidualny wymaga nie tylko uwzględnienia sytuacji materialnej, zdrowotnej i rodzinnej samego podatnika, ale także osób dla niego najbliższych. Organy nie zbadały także możliwości zarobkowych skarżącej z uwagi na stan jej zdrowia – z decyzji [...] (data jej wydania jest nieczytelna) wynika, że świadczenie z pomocy społecznej zostało przyznane również z uwagi na "długotrwałą lub ciężką chorobę, niepełnosprawność", w skardze strona podniosła, że jest "osobą niepełnosprawną, słabo widzącą na oczy", na tę okoliczność na rozprawie [...]okazała legitymację, z której wynika, że jest osobą niepełnosprawną w stopniu umiarkowanym z powodu niedowidzenia. Natomiast, w kwestii interesu publicznego chodzi o to, by wskutek dochodzenia zaległości podatkowych, Państwo nie poniosło w efekcie kosztów większych niż w wypadku zaniechania korzystania z tego uprawnienia. W ocenie Sądu, organy podatkowe nie zweryfikowały skutków, jakie, po stronie podatnika, spowoduje egzekwowanie zaległości podatkowej i czy w ogóle jest to możliwe, zważywszy, że skarżąca jako dochody wykazała kwotę [...]zł z tytułu świadczenia z pomocy społecznej w formie zasiłku stałego (z akt administracyjnych wynika, iż [...]przyznano także świadczenie w formie zasiłku rodzinnego na syna [...] w kwocie [...]zł oraz dodatek do zasiłku rodzinnego z tytułu rozpoczęcia roku szkolnego w kwocie [...]zł). Jak już powyżej Sąd wskazał, podjęcie rozstrzygnięcia w ramach uznania administracyjnego może nastąpić tylko po wszechstronnym i wnikliwym rozważeniu całokształtu materiału dowodowego, a poprzedzać je powinno wyczerpujące zebranie całego materiału dowodowego oraz dokładne wyjaśnienie okoliczności faktycznych. Te obowiązki organu wynikają z art. 122 Ordynacji podatkowej wyrażającym zasadę prawdy obiektywnej. Na mocy tego przepisu organ administracji publicznej jest zobligowany do wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych z konkretną sprawą, aby w ten sposób ustalić jej rzeczywisty obraz i uzyskać podstawę do trafnego zastosowania przepisu prawa. Organ zobowiązany jest zbadać trudną sytuację finansową (na którą powołuje się strona, wnosząc o udzielenie ulgi) pod kątem ustalenia czy wskazane okoliczności faktyczne, wyczerpują przesłankę umorzenia. Jeżeli mimo istnienia przesłanek lub tylko jednej z nich, organ podejmie rozstrzygnięcie polegające na odmowie umorzenia zaległości podatkowej, winien podać motywy takiego rozstrzygnięcia. Należy podkreślić, że nie jest wystarczające w takim wypadku samo stwierdzenie, iż decyzja zapada w ramach dopuszczalnego uznania administracyjnego, czy też stwierdzenie, że interes publiczny wymaga, aby terminowo i w prawidłowej wysokości uiszczać należności publicznoprawne. Należy podkreślić, że ochrona interesu publicznego nie jest realizowana tylko poprzez egzekwowanie od dłużnika należności. Organ nie wziął pod uwagę czy w okolicznościach faktycznych rozpoznawanej sprawy, nie byłoby wskazane odstąpienie od egzekwowania zaległych płatności w sytuacji, gdy te należności będą zaspokajane ze środków finansowych, uzyskanych w ramach świadczeń z pomocy społecznej. W takim bowiem przypadku zaległość podatkowa będzie de facto pokrywana z budżetu Państwa, a zatem faktycznie na zaspokojenie tej zaległości zostaną przekazane pieniądze podatników. Organ nie odniósł się także do kwestii ważnego interesu podatnika. Przeprowadzając ustalenia w odniesieniu do "ważnego interesu podatnika", należy wziąć pod uwagę obiektywne okoliczności, nie można ograniczyć się do oceny przyczyn powstania zadłużenia, czy też powodów pogorszenia się sytuacji finansowej podatnika (np. wskutek zdarzenia losowego, niezależnego od podatnika, na które nie miał on wpływu, co podniósł organ odwoławczy). Gdyby zamiarem ustawodawcy było wprowadzenie tego typu ograniczenia, zostałoby to wyraźnie sprecyzowane w treści normy prawnej. Zauważyć należy, że w kategorii ważnego interesu podatnika organ powinien rozważyć chorobę, która jest okolicznością obiektywną, niezależną od woli strony. Z uzasadnienia ww. decyzji MOPS w [...]przedłożonej przez skarżącą na żądanie organu, wynika, że świadczenie z pomocy społecznej w formie: zasiłku stałego oraz składki zdrowotnej zostały przyznane z uwagi na ubóstwo, długotrwałą lub ciężką chorobę oraz niepełnosprawność [...]. Na marginesie dodać należy, że w skardze skierowanej do Sądu skarżąca wskazała, że jest osobą niepełnosprawną – słabo widzącą. Jednakże w uzasadnieniu swoich decyzji organy nie odniosły się do powyższych okoliczności, mogących przecież być przyczyną braku zdolności zarobkowych. Z doświadczenia życiowego bowiem wynika, że choroba lub inwalidztwo może być powodem rezygnacji z kontynuowania pracy zawodowej, jak również może uniemożliwić jej podjęcie. Powyższe przesłanki umorzenia zaległości podatkowej nie były badane przez organ, co stanowi naruszenie obowiązku wyczerpującego zebrania i wszechstronnego rozpatrzenia materiału dowodowego zebranego w sprawie zgodnie z art. 122 i 187 Ordynacji podatkowej, a także narusza art. 191 tej ustawy, albowiem stosownie do tego przepisu, organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Mając powyższe na uwadze, Sąd uznał, iż sprawa winna być ponownie zbadana. Wobec tego, na podstawie art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wskazać należy, że organ w szczególności winien w sposób jasny ustalić stan zdrowia jak i sytuację majątkową skarżącej, by w ten sposób można było jednoznacznie stwierdzić czy istnieją bądź nie, ustawowe przesłanki umorzenia zaległości podatkowej w podatku od nieruchomości, a nadto czy nie zachodzą okoliczności, przemawiające za odstąpieniem od egzekwowania należności z uwagi na ważny interes strony lub interes publiczny. Wskazać należy, że w celu dokładnego wyjaśnienia okoliczności faktycznych sprawy, m. in. co do stanu zdrowia skarżącej, organ powinien zwrócić się do strony o złożenie wyjaśnień jak i przedłożenie stosownych dokumentów. Jak już wskazano powyżej, przesłanką uzasadniającą istnienie ważnego interesu podatnika może być zły stan zdrowia, powodujący utratę możliwości zarobkowych. Należy także rozważyć, czy nie byłoby właściwe odstąpienie od egzekwowania zaległych płatności w sytuacji, gdy te należności będą zaspokajane ze środków uzyskanych z tytułu świadczeń z pomocy społecznej. Reasumując, stwierdzić należy, że organy podatkowe nie wyjaśniły w sposób wszechstronny okoliczności faktycznych sprawy w oparciu o przedłożone przez stronę dowody, nie ustaliły prawidłowo sytuacji materialnej, zdrowotnej i rodzinnej skarżącej, uznając, iż w aktualnej sytuacji (tj. na dzień wydawania decyzji) podatnik jest w stanie uregulować jednorazowo zaległości w podatku od nieruchomości za I i II ratę 2009 r. Ponadto, zauważyć należy, że zaskarżona decyzja nie została uzasadniona w sposób przekonujący oraz jasny zarówno co do stanu faktycznego jak i prawnego sprawy. W tej sytuacji, wobec tego, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem ww. przepisów postępowania, które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, należało na podstawie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) uchylić zaskarżoną decyzję oraz na podstawie art. 135 tej ustawy uchylić decyzję organu I instancji. O kosztach postępowania sądowego Sąd orzekł na podstawie przepisów art. 200 oraz art. 205 § 1 tej ustawy.