I SA/Sz 776/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Sokołowska, Sędziowie Sędzia WSA (del.) Patrycja Joanna Suwaj,, Sędzia WSA Elżbieta Woźniak (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Michał Iwanowski, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 13 listopada 2014 r. sprawy ze skargi Zakładu G. "M." Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od kwietnia do grudnia 2008 r. oddala skargę. Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie decyzją z dnia 30.04.2014 r., nr [...] , wydaną na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.; zwanej dalej "o.p.") oraz art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 8 ust. 1, art. 15 ust. 1, art. 19 ust. 1 i ust. 4, art. 29 ust. 1, art. 41 ust. 1 i ust. 2, art. 99 ust. 1 i ust. 12, art. 106 ust. 1 i art. 109 ust. 3 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. nr 54, poz. 535 ze zm.; zwanej dalej "u.p.t.u."), Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzje Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 30.09.2013 r., [...] , którymi określono Zakładowi Gminnemu "M." Spółka z o.o. z siedzibą w M. (zwanej dalej "Spółką") w podatku od towarów i usług nadwyżki podatku naliczonego nad należnym, odpowiednio: – do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy: za kwiecień 2008 r. w wysokości [...] zł, za maj 2008 r. - [...] zł, za czerwiec 2008 r. - [...] zł, za lipiec 2008 r. - [...] zł, za sierpień 2008 r. - [...] zł, za wrzesień 2008 r. - [...] zł, – za październik 2008 r. w wysokości [...] zł, w tym do zwrotu na rachunek bankowy podatnika w wysokości [...] zł oraz do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w wysokości [...] zł, – za listopad 2008 r. - [...] zł, w tym do zwrotu na rachunek bankowy podatnika w wysokości [...] zł oraz do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w wysokości [...] zł, – za grudzień 2008 r. - [...] zł, w tym do zwrotu na rachunek bankowy podatnika w wysokości [...] zł oraz do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w wysokości [...] zł. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że Zakład Gminny "M." Spółka z o.o. jest spółką komunalną, której jedynym wspólnikiem jest Gmina T. posiadająca 100% udziałów. Głównym przedmiotem działalności Spółki jest działalność rekreacyjna pozostała, gdzie indziej niesklasyfikowana, a ponadto Spółka prowadziła działalność w zakresie: gospodarowania bazą turystyczną i sportową Gminy T. w M., organizowania wypoczynku i rekreacji, gospodarowania plażą w M. - R., utrzymania toalet publicznych w M. Ponadto Spółka od 17.04.2002 r. jest czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług i za ww. miesiące 2008 r. złożyła deklaracje dla podatku od towarów i usług VAT-7, w których wykazała nadwyżki podatku naliczonego nad należnym. Wobec Spółki została przeprowadzona kontrola podatkowa w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych za lata 2008-2009. W następstwie poczynionych ustaleń, postanowieniem z dnia 26.06.2013 r., Naczelnik Urzędu Skarbowego wszczął z urzędu postępowanie podatkowe w sprawie podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe od kwietnia do grudnia 2008 r. W toku prowadzonego postępowania, w oparciu o włączony do materiału dowodowego sprawy protokół kontroli podatkowej z dnia 31.12.2012 r. wraz z załącznikami oraz o dowody przedłożone przez Spółkę, organ I instancji ustalił, że w badanym okresie Spółka świadczyła dwa rodzaje usług: 1) w oparciu o umowę nr [...] z dnia 02.01.2008 r. zawartą z Gminą T. wykonywała usługi komunalne w zakresie sprzątania i utrzymywania w czystości plaży w M., R. oraz terenów przyległych do plaży. Z wystawionych z tego tytułu faktur VAT: nr z dnia 21.04.2008 r, nr [...] z dnia 29.05.2008 r., nr [...] z dnia 21.06.2008 r., [...] z dnia 25.07.2008 r., nr [...] z dnia 4.08.2008 r., [...] z dnia 19.09.2008 r., [...] z dnia 28.10.2008 r., [...] z dnia 23.11.2008 r., [...] z dnia 16.12.2008 r. wynika, że dla tej usługi jako sklasyfikowanej według PKWiU pod symbolem [...] i wymienionej w załączniku nr 3 do ustawy o podatku od towarów i usług, Spółka zastosowała preferencyjną 7% stawkę podatku od towarów i usług. 2) w kwietniu, maju, czerwcu i sierpniu 2008 r., na podstawie zawartej z Gminą T. umowy nr [...] z dnia 02.01.2008 r., świadczyła usługi polegające na organizowaniu i prowadzeniu kąpieliska strzeżonego na akwenie morskim w M.. Z wystawionych z tego tytułu, niżej wymienionych faktur VAT: – nr [...] z dnia 21.04.2008 r., na kwotę [...] zł, – nr [...] z dnia 29.05.2008 r., na kwotę [...] zł, – nr [...] z dnia 21.06.2008 r., na kwotę [...] zł, – nr [...] z dnia 4.08.2008 r., na kwotę [...] zł, wynika, że dla usługi tej sklasyfikowanej według PKWiU pod symbolem [...] , zastosowano zwolnienie z podatku od towarów i usług, na podstawie § 1 zawartej umowy. W odniesieniu do usług wymienionych w pkt 1), mając na uwadze przepisy art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 8 ust. 1 i art. 41 ust. 2 u.p.t.u., organ I instancji stwierdził, że Spółka prawidłowo zastosowała dla nich 7% stawkę podatku od towarów i usług i rozliczyła należny z tego tytułu podatek w deklaracjach podatkowych dla podatku od towarów i usług VAT-7 za poszczególne miesiące od kwietnia do grudnia 2008 r. Natomiast w odniesieniu do usług wskazanych w pkt 2), organ I instancji uznał, że dla usług tych Spółka nieprawidłowo zastosowała zwolnienie z opodatkowania podatkiem od towarów i usług, gdyż usługi te podlegają opodatkowaniu na podstawie art. 41 ust. 1 u.p.t.u., podstawową 22% stawką podatku od towarów i usług. W ocenie organu bowiem, Spółka wykonuje czynności związane z realizacją zadań własnych Gminy T., ale wykonuje te czynności jako odrębny podmiot posiadający status podatnika podatku od towarów i usług, za wynagrodzeniem. W konsekwencji powyższego organ I instancji stwierdził, że poprzez zastosowanie zwolnienia od podatku od towarów i usług przy sprzedaży na rzecz Gminy T. usług w zakresie organizacji i prowadzenia kąpieliska strzeżonego na akwenie morskim w M., Spółka zaniżyła podatek należny w: kwietniu 2008 r. o [...] zł, maju 2008 r. o [...] zł, czerwcu 2008 r. o [...] zł, sierpniu 2008 r. o [...] zł. Organ wydał zatem decyzje z dnia 30.09.2013 r., którymi określił Spółce w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w niższych wysokościach. W wyniku rozpoznania spraw zainicjowanych odwołaniami Spółki, opisaną na wstępie decyzją z dnia 30.04.2014 r., Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzje organu I instancji, nie znajdując podstaw do uwzględnienia stanowiska odwołującej się. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie, na wstępie organ odwoławczy przywołał brzmienie przepisów art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 7 ust. 1, art. 8 ust. 1, art. 15 ust. 1, ust. 2 i ust. 6 u.p.t.u. oraz art. 2 ust. 1 i ust. 2 art. 6 ust. 1, art. 7 ust. 1 i art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 1996 r. nr 13, poz. 74 ze zm.), a także art. 2 i art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 20 grudnia 1996 r. o gospodarce komunalnej (Dz. U. z 2011 r. nr 54, poz. 236). Jako bezsporne organ odwoławczy wskazał to, że Spółka będąc spółką prawa handlowego jest wyodrębnionym podmiotem, posiadającym osobowość prawną i że jest czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług. Stąd, w ocenie organu, stopień zależności tej Spółki od gminy nie może automatycznie przesądzać o braku możliwości uznania wykonywania zadań własnych gminy powierzonych spółce za podlegające, jako świadczone usługi, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Na gruncie rozpoznawanej sprawy nie można bowiem przyjąć, że między gminą a Spółką nie nastąpiła wymiana świadczeń. Usługi świadczone przez Spółkę na rzecz gminy na podstawie zawartych umów z dnia 02.01.2008 r. nr [...] i nr [...] noszą bowiem znamiona odpłatnego świadczenia usług. Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji, że w przypadku usług świadczonych na podstawie umowy nr [...], Spółka prawidłowo zastosowała preferencyjną 7% stawkę podatku od towarów i usług. Zgodził się także, że usługi będące przedmiotem umowy nr [...] (organizacja i prowadzenie kąpieliska strzeżonego na akwenie morskim w M. – PKWiU [...]), nie korzystają ze zwolnienia i winny być opodatkowane podstawową 22% stawką tego podatku. Zdaniem organu bowiem, odrębność i samodzielność, zarówno w aspekcie podmiotowym jak i organizacyjnym, odwołującej - spółki komunalnej nakazuje uznać ją za odrębnego podatnika VAT. Tym samym, przedmiotowe czynności stanowią usługi świadczone przez odwołującą na rzecz jednostki samorządowej, przy tym na rachunek własny, a nie tejże jednostki, co wypełnia dyspozycję art. 8 u.p.t.u. W związku z powyższym, organ odwoławczy nie uznał argumentacji zaprezentowanej w ww. zakresie przez odwołującą. Stwierdził przy tym, że powołane w odwołaniach wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18.10.2011 r., sygn. akt I FSK 1369/10 i z dnia 25.05.2010 r., sygn. akt I FSK 852/09 nie mogą mieć zastosowania w niniejszych sprawach, gdyż zapadły w odmiennych stanach faktycznych i prawnych. Organ odwoławczy nie zgodził się także z zarzutem dotyczącym naruszenia przepisu art. 15 ust. 6 u.p.t.u., poprzez nieuwzględnienie charakteru wykonywania przez stronę czynności z zakresu władztwa publicznego, leżących w kompetencjach władzy samorządowej. Organ stwierdził bowiem, że skoro spółka komunalna nie jest ani organem władzy publicznej, ani urzędem obsługującym ten organ, to nie mieści się w zakresie dyspozycji zawartej w art. 15 ust. 6. Za bezzasadne organ odwoławczy uznał także zarzuty naruszenia przepisów § 8 ust. 1 pkt 13 i 14 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27 kwietnia 2004 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (Dz. U. nr 97, poz. 970 ze zm.), wskazując, że przepisy te nie stanowiły podstawy rozstrzygnięcia w niniejszych sprawach i zostały przywołane w uzasadnieniach decyzji organu I instancji jedynie dla wykazania, że zwolnienia w nich przewidziane nie dotyczą spółki kapitałowej. W końcowej części organ wskazał na zaistnienie zdarzeń, skutkujących zawieszeniem (z dniem 26.11.2013 r.) biegu terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych (nadwyżek podatku naliczonego nad należnym) w podatku od towarów i usług za przedmiotowe okresy rozliczeniowe, o czym stosownie do art. 70c o.p. organ I instancji zawiadomił Spółkę. W skardze Spółka wniosła o uchylenie w całości decyzji Dyrektora Izby Skarbowej oraz poprzedzających ją decyzji organu I instancji, z uwagi na naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: – błędną wykładnię art. 8 ust. 1 u.p.t.u., poprzez uznanie, że między Spółką a gminą były świadczone usługi komunalne w zakresie utrzymania czystości plaży oraz terenów przyległych do plaży oraz usługi komunalne polegające na organizacji i prowadzeniu kąpieliska strzeżonego na akwenie morskim w M., podczas gdy w rzeczywistości Spółka realizowała zlecone jej przez gminę jej zadania z zakresu władztwa publicznego, świadczone na rzecz wspólnoty samorządowej, co oznaczałoby, że art. 8 ust. 1 u.p.t.u. nie ma zastosowania w przedmiotowej sprawie; – zawartych § 8 ust. 1 pkt 13 i 14 ww. rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27 kwietnia 2004 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług, poprzez analizowanie tych przepisów w oderwaniu od wykładni systemowej ustawy o podatku od towarów i usług; – art. 15 ust. 6 u.p.t.u., poprzez nieuwzględnienie charakteru wykonywanych przez stronę czynności z zakresu władztwa publicznego, leżących w kompetencjach władzy samorządowej, a zatem czynności niepodlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. – art. 84 i art. 217 Konstytucji RP poprzez naruszenie zasady powszechności opodatkowania podatkiem od towarów i usług, w związku z różnicowaniem stawek podatku od towarów i usług w zależności od statusu podmiotu wykonującego usługę. W uzasadnieniu skarżąca zakwestionowała stanowisko organów podatkowych co do tego, że świadczenie przez nią usług komunalnych podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. W jej ocenie, dokonana przez organy analiza dotknięta jest błędem w subsumpcji oraz stoi w opozycji do linii orzeczniczej sądów administracyjnych. Wskazała, że w ww. zakresie Spółka nie świadczy usług na rzecz gminy, lecz wykonuje powierzone zadania w imieniu gminy. Sama zaś forma organizacyjnoprawna gospodarki komunalnej nie może wpływać na ocenę stosunku prawnego łączącego gminę z podmiotem, któremu gmina powierzyła wykonanie zadań własnych. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia 07.11.2014 r. pełnomocnik skarżącej wniósł o zawieszenie postępowania w sprawie do czasu rozpoznania pytania prejudycjalnego zawartego w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10.12.2013 r. Na rozprawie w dniu 13.11.2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie postanowił oddalić wniosek Spółki o zawieszenie postępowania sądowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Skarga okazała się nieuzasadnioną, nie zachodzą bowiem podstawy do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja ostateczna nie odpowiada przepisom prawa. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Będąc powołanym do kontroli działalności administracji publicznej - a więc także administracji podatkowej - pod względem jej zgodności z prawem, stosownie do postanowień art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; zwanej dalej "p.p.s.a."), sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, jakkolwiek nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Jakkolwiek też - w myśl art. 135 p.p.s.a. - sąd administracyjny stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, gdy jest to niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy, ale odnosi się to wyłącznie do postępowań prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga. Reguły powyższe oznaczają, że zakres sądowej kontroli określają nie tyle zarzuty i wnioski skargi, którymi sąd nie jest związany i z urzędu bada, czy doszło do naruszenia prawa materialnego lub procesowego, lecz przede wszystkim przedmiot, którego dotyczy zaskarżony akt lub czynność. Rozpoznając sprawę według powyżej przedstawionych reguł Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uznał, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu. W pierwszej kolejności jednak należy odnieść się do zgłoszonego w piśmie z dnia 7 listopada 2014 r. przez skarżącą wniosku o zawieszenie postępowania. Jako podstawę wniosku skarżąca wskazała wystąpienie przez Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 10.12.2013 r. do Trybunału Sprawiedliwości z pytaniem prejudycjalnym w sprawie I FSK 311/12 dotyczącym możliwości uznania za podatnika VAT jednostki organizacyjnej gminy w sytuacji, gdy wykonuje ona czynności w charakterze innym niż organ władzy publicznej, pomimo niespełniania warunku samodzielności. Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowo-administracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Przepis ten reguluje podstawę fakultatywnego zawieszenia postępowania, o czym decydują względy celowościowe. W ocenie sądu w przedmiotowej sprawie nie ma podstaw do zawieszenia postępowania ze względu na wystąpienie przez Naczelny Sąd Administracyjny z pytaniem prejudycjalnym z dnia 10.12.2013 r., gdyż zadane pytanie nie dotyczy zagadnień występujących w rozpoznawanej sprawie, w której podatnikiem jest spółka z ograniczoną odpowiedzialnością, a nie jednostka organizacyjna gminy. Kolejną kwestią wymagającą wyjaśnienia przed merytoryczną oceną skargi jest kwestia przedawnienia, bowiem przedmiotowa sprawa dotyczy zobowiązań w podatku od towarów i usług za 2008 rok. Stosownie bowiem do treści art. 70 § 1 o.p. zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Zatem termin przedawnienia upływał z końcem 2013 roku, zaskarżona decyzja została wydana natomiast w dniu 30 kwietnia 2014 r. Jednakże, jak wynika z treści pisma Naczelnika Urzędu Skarbowego, w dniu 21.11.2013 r. w dniu 29.11.2013 r. przedstawiono prezesowi spółki Zakład Gminny "M." Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością zarzut nieprawidłowości w zakresie rozliczania podatku od towarów i usług za okres od kwietnia 2008 r. do grudnia 2009 r., tym samym bieg terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych został z tym dniem zawieszony. Zgodnie bowiem z treścią art. 70 § 6 pkt 1 o.p. bieg terminu zobowiązania podatkowego nie porozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu z dniem wszczęcia postępowania o przestępstwo prawnowskarbowe lub wykroczenie skarbowe o którym podatnik został zawiadomiony, jeżeli podejrzenie przestępstwa lub wykroczenia wiąże się niewykonaniem tego zobowiązania. Przechodząc do oceny merytorycznej sprawy wskazać należy, że poza sporem pozostaje fakt, że skarżąca jest spółką prawa handlowego – spółką z ograniczoną odpowiedzialnością. Wprawdzie jedynym wspólnikiem skarżącej spółki jest Gmina T., jednak okoliczność ta nie ma znaczenia dla oceny odrębności prawnej spółki od gminy, w tym także odrębności podatkowej. Potwierdzeniem tej odrębności jest okoliczność zawierania umów cywilnoprawnych pomiędzy skarżącą spółką a gminą T. Skarżąca zawarła z gminą umowę z dnia 2.01.2008 r. nr [...], której przedmiotem było świadczenie usług polegających na organizowaniu i prowadzeniu kąpieliska strzeżonego w akwenie morskim w M. Natomiast na podstawie umowy z tego samego dnia nr [...] r. skarżąca wykonywała usługi komunalne w zakresie sprzątania i utrzymywania czystości plaży w M., R. oraz terenów przyległych do plaży. Z tytułu usług świadczonych na rzecz gminy skarżąca wystawiała faktury VAT, w przypadku pierwszej z umów skarżąca uznając, że wykonuje czynności związane z realizacją zadań własnych gminy, stosowała zwolnienie z opodatkowania podatkiem od towarów i usług, natomiast w przypadku drugiej umowy stosowała stawkę 7%. W skardze natomiast skarżąca spółka twierdzi, że wykonywane przez nią na rzecz gminy świadczenia podlegają zwolnieniu z opodatkowania podatkiem od towarów usług, gdyż spółka wykonuje czynności związane z realizacją zadań własnych Gminy T. Stosownie do treści art. 5 ust. 1 pkt 1 u.p.t.u. opodatkowaniem podatkiem od towarów i usług, podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Zgodnie zaś z art. 8 ust. 1 u.p.t.u. przez świadczenie usług rozumieć należy każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 u.p.t.u. (przeniesie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel). W świetle powyższych regulacji usługi świadczone przez skarżącą na podstawie wskazanych powyżej umów należy zakwalifikować jako odpłatne świadczenie usług, które podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Zgodnie z art. 15 ust. 1 u.p.t.u. podatnikami są: osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Z ust. 2 tego przepisu wynika, że działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców i usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy, działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Skarżąca zatem jako osoba prawna jest podatnikiem podatku od towarów i usług. Stosownie zaś do treści art. 15 ust. 6 u.p.t.u. nie uznaje się za podatnika organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących te organy w zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa, dla realizacji których zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych. Skoro skarżąca nie jest organem władzy publicznej ani urzędem obsługującym ten organ, to przywołana regulacja odnośnie nie uznania za podatnika od towarów i usług jej w ogóle nie dotyczy. Nie ma tu znaczenia okoliczność, że czynności wykonywane przez skarżącą dotyczą realizacji zadań własnych gminy. Istotą bowiem jest odrębność i samodzielność podmiotowa skarżącej od organu władzy publicznej. Zatem wniosek organów podatkowych co do tego, że skarżąca jest podatnikiem podatku od towarów i usług należy uznać za zasadny. Natomiast nie mogą odnieść skutku zarzuty skargi opierające się w istocie na negowaniu przez skarżącą powyższej odrębności. Odnośnie zarzutu naruszenia przepisów art. 84 i art. 217 Konstytucji RP poprzez naruszenie zasady powszechności opodatkowania w związku z różnicowaniem stawek podatku od towarów i usług w zależności od statusu podmiotu wykonującego usługę wskazać należy, że ustawa o podatku od towarów i usług nie wprowadza rozróżnienia stawek w zależności od statusu podatnika, ale w art. 15 ust. 6 wyraźnie wskazuje w jakich sytuacjach i jakich podmiotów nie uznaje się za podatnika. Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie na podstawie art. 151 p.p.s.a oddalił skargę jako nie zasadną.