I SA/Sz 798/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Kwiecińska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka, Sędzia WSA Alicja Polańska po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym w dniu 21 stycznia 2026 r. sprawy ze skargi K. P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 22 sierpnia 2025 r. nr SKO/Ke/482/2119/2025 w przedmiocie zarzutu zgłoszonego w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę. Zaskarżonym do Sądu postanowieniem z 22 sierpnia 2025 r. nr SKO/Ke/482/2119/2025 Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy postanowienie Burmistrza Polic (dalej: "organ I instancji", "Wierzyciel") z 5 czerwca 2025 r. nr GO.3162.1.1.2025.RB w przedmiocie zgłoszonych przez K. P. (dalej: "Zobowiązany", "Skarżący") zarzutów w sprawie egzekucji administracyjnej prowadzonej wobec Zobowiązanego na podstawie tytułu wykonawczego z 22 listopada 2023 r. nr [...] Na podstawie akt sprawy, ustalono w sprawie, co następuje. W upomnieniu z 26 października 2023 r. (doręczonym 31 października 2023 r.) Wierzyciel wezwał Zobowiązanego do uiszczenia kwoty 116,40 zł tytułem: opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi: za lipiec 2023 r. 4,40 zł, za sierpień 2023 r. 32 zł, za wrzesień 2023 r. 32 zł, za październik 32 zł , koszty upomnienia 16 zł. Burmistrz P. wystawił 22 listopada 2023 r. tytuł wykonawczy nr [...], w którym wskazał na należności pieniężne zobowiązanego wynikające z deklarowanej nieuiszczonej opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za sierpień 2023 r. w wysokości 20,40 zł, za wrzesień 2023 r. w wysokości 32 zł, za październik 2023 r. w wysokości 32 zł oraz stawkę odsetek za zwłokę 14,50%. Odpis tytułu wykonawczego doręczono organowi egzekucyjnemu 24 listopada 2023 r. Odpis ww. tytułu wykonawczego wraz z zajęciem świadczenia ZUS na kwotę łączną 213,61 zł (należność główna 84,40 zł, koszty egzekucyjne 127,04 zł) doręczono Zobowiązanemu 12 grudnia 2023 r. Zobowiązany złożył do organu egzekucyjnego zarzut egzekucyjny (pismo z 14 grudnia 2023 r.), w którym zgłosił, że opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi została zapłacona w całości. Do pisma dołączył: dwie wpłaty na rzecz Urzędu Miasta w P. po 32 zł, tytułem opłaty za lipiec 2023 r. (z 2 sierpnia 2023 r.) oraz za sierpień 2023 r. (z 9 sierpnia 2023 r.), trzy wpłaty w dniu 1 grudnia 2023 r. po 32 zł za miesiące październik, listopad i grudzień 2023 r. (łącznie 96 zł)., oraz dowód wpłaty 32 zł za wrzesień 2023 r. Postanowieniem z 18 grudnia 2023 r. nr [...] Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w S. (organ egzekucyjny) zawiesił postępowanie egzekucyjne na podstawie art. 35 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U.2025.132 t.j. ze zm., dalej: "u.p.e.a.") do czasu zawiadomienia przez wierzyciela o wydaniu ostatecznego postanowienia w sprawie zgłoszonego zarzutu. Postanowieniem z 5 stycznia 2024 r. znak GO.3162.1.1.2024.RB wydanym na podstawie art. 34 § 1 i § 2 u.p.e.a. Wierzyciel oddalił zarzut Zobowiązanego w przedmiocie postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec Zobowiązanego na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z 22 listopada 2023 r. W zażaleniu na to postanowienie ("Odwołanie" z 12 stycznia 2024 r.) Zobowiązany podnosił, że należności objęte tytułem wykonawczym zostały opłacone w terminie i w wymaganych kwotach. Skarżący pokreślił, że nie jest płatnikiem podatków, nie prowadzi żadnej działalności gospodarczej, a więc przepisy Ordynacji podatkowej nie mają do niego zastosowania. Postanowieniem z 15 marca 2024 r. znak SKO/Ke/481/527/2024 Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy postanowienie Wierzyciela z 5 stycznia 2024 r. znak GO.3162.1.1.2024.RB. Od powyższego postanowienia Skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, który wyrokiem z 9 października 2024 r., I SA/Sz 262/24 uchylił zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Burmistrza P. z 5 stycznia 2024 r. Sąd stwierdził, że w uzasadnieniach kontrolowanych postanowień organy nie przeanalizowały kolejnych wpłat dokonywanych przez Zobowiązanego, które miały podlegać zaliczaniu ani konkretnego sposobu zaliczania poszczególnych wpłat. W przedstawionych sądowi aktach nie ma postanowień o zaliczaniu wpłat (art. 62 § 1 - § 4 ustawy Ordynacja podatkowa). Dowody wpłat, na które powołał się zobowiązany oraz dane wynikające z dokumentacji księgowej prowadzonej przez wierzyciela nie zostały omówione przez organy, nie wyprowadzono z nich żadnych konkretnych ustaleń faktycznych i w konsekwencji zabrakło oceny ich znaczenia dla wyniku prawy. Organ I instancji przedstawił zestawienia tabelaryczne, mające obrazować mechanizm kalkulacyjny wyliczenia egzekwowanej zaległości, ale nie powiązał poszczególnych wielkości ujętych w tych zestawieniach z konkretnym materiałem dowodowym i jego oceną. W konsekwencji sporządzone przez organ I instancji zestawienia tabelaryczne są pozbawione przymiotu rzetelności i tym samym wiarygodności. Organ w istocie nie wyprowadził swoich twierdzeń z konkretnych dowodów, ustaleń faktycznych, a następnie z samodzielnej analizy przepisów prawa w szczególności dotyczący instytucji zaliczania wpłat. Sąd podkreślił, że organy pominęły w swoim postępowaniu, że rozpatrzenie istoty sprawy stanowi efekt całego zespołu czynności dowodowych, pełnego i konsekwentnego toku rozumowania, prowadzących do rzetelnego, wnikliwego i wyczerpującego wyjaśnienia, jaki jest stan faktyczny rozpatrywanej sprawy i jakie przepisy znajdują do niego zastosowanie, okazują się adekwatne. W ten sposób organy istotnie naruszyły art. 7, art. 8 § 1, art. 11, art 77 § 1, art. 80 k.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a. Następnie, Burmistrz P. postanowieniem z 18 lutego 2025r. znak GO.3162.1.1.2025.RB uznał zarzuty Zobowiązanego za nieuzasadnione, a Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z 14 maja 2025 r. znak SKO/KE/482/1079/2025 uchyliło zaskarżone postanowienie organu I instancji w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia temu organowi. W uzasadnieniu Kolegium wskazało, że organ I instancji - po ponownym rozpatrzeniu sprawy - wydając zaskarżone postanowienie naruszył art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2024.935 t.j. ze zm.; dalej: "P.p.s.a."), gdyż nie zastosował się do wskazań Sądu zaprezentowanych w ww. wyroku z 9 października 2024 r., I SA/Sz 262/24. Organ I instancji nie ustalił, czy Zobowiązany był pouczany o tym, że może domagać się wydania postanowień o zaliczeniu wpłat. Organ I instancji ograniczył się jedynie do stwierdzenia, że nie miał podstawy prawnej do wystawienia z urzędu postanowień w sprawie zaliczenia wpłat i mógł wydać takie postanowienie wyłącznie na wniosek podatnika, przy czym zobowiązany takiego wniosku nie złożył. W ocenie organu odwoławczego, organ I instancji w dalszym ciągu przemilczał kwestie, czy zobowiązany był pouczany o tym, że może domagać się wydania takich postanowień. Ponadto, organ ponownie w zaskarżonym postanowieniu powołał się na zestawienia tabelaryczne, które Sąd w ww. wyroku uznał za niewystarczające. Organ I instancji przedstawił zestawienia tabelaryczne, mające obrazować mechanizm kalkulacyjny wyliczenia egzekwowanej zaległości, ale w dalszym ciągu nie powiązał poszczególnych wielkości ujętych w tych zestawieniach z konkretnym materiałem dowodowym i jego oceną. Mając na względzie treść ww. wyroku organ odwoławczy wskazał, że każda pozycja powinna być powiązana z konkretnym potwierdzeniem wpłaty znajdującym się w aktach sprawy, tak aby mechanizm kalkulacyjny nie pozostawiał żadnych wątpliwości odnośnie zaliczenia poszczególnych wpłat. Następnie Wierzyciel, postanowieniem z 5 czerwca 2025 r. znak GO.3162.1.1.2025.RB wydanym na podstawie art. 34 § 1 i 2 u.p.e.a. uznał zarzuty zobowiązanego za nieuzasadnione. Zaprezentował w uzasadnieniu tego postanowienia swoje stanowisko w sprawie zarzutów Zobowiązanego. Odnośnie do kwestii dokonywanych przez Zobowiązanego płatności na poczet przedmiotowych opłat wskazał, że rozliczenie roku 2021 r. w zakresie opłat Zobowiązanego z tego tytułu wskazywało na zaległość w kwocie 4,40 zł. Następnie kolejne wpłaty Zobowiązanego, począwszy od lutego 2022 r. były zaliczane na należności bieżące i zaległość z poprzedniego okresu rozliczeniowego wynoszącą 4,40 zł. Wskazano szczegółowe rozliczenie wpłat za 2022 r. Zaległość Zobowiązanego na dzień 31 grudnia 2022 r. wyniosła 36,40 zł. Następnie Wierzyciel przedstawił harmonogram wpłat w poszczególnych miesiącach roku 2023 r. i dokonywane rozliczanie tych wpłat, częściowo na zaległość, częściowo na bieżące zobowiązania. Wyjaśnił, że powyższe spowodowało, że według stanu na dzień 26 października 2023 r. Zobowiązany wpłacił 256 zł, a należność do zapłaty opiewała na kwotę 356,40 zł. Zaległość wynosiła zatem 100,40 zł. Dlatego upomnienie z 26 października 2023 r. (doręczone 31 października 2023 r.) wskazywało na kwotę 100,40 zł + koszty upomnienia 16 zł. (dodatkowa wpłata z 2 listopada 2023 r. – 32 zł) Wobec nieopłacenia tych należności Wierzyciel wystawił 22 listopada 2023 r. tytuł wykonawczy nr [...] na kwotę zaległości 84,40 zł. W zawiadomieniu o zajęciu z 27 listopada 2023 r. organ egzekucyjny wskazał na należność główną 84,40 zł, koszty egzekucyjne 127,04 zł i odsetki 2,17 zł (łącznie 213,61 zł). Wierzyciel dokonaną przez Zobowiązanego, dopiero 1 grudnia 2023 r., wpłatę w wysokości 96 zł zarachował na poczet zaległości. Wierzyciel wyjaśnił w uzasadnieniu tego postanowienia, że w związku z dokonaną wpłatą organ egzekucyjny został poinformowany o konieczności zaktualizowania kwoty koniecznej do ściągnięcia (koszty egzekucyjne). Nadto wskazał, że Zobowiązany w lipcu 2022 r. nie uiścił opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. W 2022 r. powinien był dokonać wpłat na kwotę 370,40 zł, a wpłacił jedynie 334 zł. Jednocześnie wskazał, że wpłaty Zobowiązanego nie przekraczały kwoty 80 zł, zatem organ podatkowy nie miał obowiązku wystawienia z urzędu postanowienia w sprawie zaliczenia wpłat. Takie postanowienie organ mógłby wydać wyłącznie na wniosek podatnika, zaś zobowiązany nie złożył takiego wniosku. Jednocześnie Wierzyciel wskazał, że podczas wizyty w Urzędzie Miejskim w P. w listopadzie 2023 r. pracownicy Wydziału Gospodarki Odpadami przedstawili Zobowiązanemu stan konta, które zostało założone w celu ewidencjonowania wpływów z opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Jednocześnie Zobowiązany został poinformowany o powstałej zaległości oraz o możliwości złożenia wniosku o wydanie postanowienia w sprawie zaliczenia wpłat. W uzasadnieniu postanowienia organ I instancji przedstawił szczegółowe zestawienia tabelaryczne obrazujące sposób zaksięgowania wpłat Zobowiązanego. W zażaleniu na to postanowienie Zobowiązany podkreślił, że sporne należności zostały w całości opłacone. Nadmienił, że prawo nie działa wstecz, to jest do roku 2016, 2019, 2022, 2023, 2024. Poddał pod wątpliwość księgowanie i potrącanie co miesiąc, z każdej dokonanej wpłaty, kwoty 4,40 zł. Samorządowe Kolegium Odwoławcze zaskarżonym postanowieniem utrzymało w mocy opisane wyżej postanowienie organu I instancji. Organ odwoławczy wyjaśnił, że z treści zarzutów Zobowiązanego wynikało, że podstawę zgłoszonego zarzutu stanowi okoliczność wymieniona w art. 33 § 2 pkt 5 u.p.e.a., tj. wygaśnięcie obowiązku w całości. Egzekwowany w niniejszej sprawie obowiązek uiszczenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi wynika z przepisów ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz.U.2023.1469 t.j. ze zm.; dalej: "u.c.p.g.") Odnosząc się do zaleceń WSA wskazanych w wyroku z 9 października 2024 r., I SA/Sz 262/24 Organ odwoławczy ocenił, że mechanizm kalkulacyjny przedstawiony przez organ I instancji jest prawidłowy. Zobowiązany w lipcu 2022 r. nie dokonał opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. W 2022 r. zobowiązany powinien był dokonać wpłat w wysokości 370,40 zł, a wpłacił jedynie kwotę 334,00 zł i tak powstała zaległość. Następne wpłaty Zobowiązanego zaliczono na poczet zaległości w opłatach o najwcześniejszym terminie płatności. W zestawieniach tabelarycznych organ I instancji wskazał w sposób precyzyjny jak księgowano poszczególne wpłaty Zobowiązanego. Wobec powyższego, organ odwoławczy podtrzymał stanowisko wierzyciela, który oddalił zarzut nieistnienia obowiązku. W skierowanej do Sądu skardze na opisane wyżej postanowienie, Skarżący zarzucił: - manipulacje dowodami dokonanych wpłat bankowych w banku PKO w P., by wykazywały nie istniejący dług i zadłużenie, od ponad dwóch lat; do SKO i Burmistrza P. nie docierają żadne przesłanki, iż należność została dawno zapłacona i potwierdzona przez bank na rachunku bankowym, przedmiotowe opłaty nie podlegają jakiemukolwiek żądaniu zapłaty ani postępowaniu egzekucyjnemu przez Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w S.. Wyjaśnił, że wszystkie postępowania egzekucyjne zostały zawieszone i umorzone przez w/w urząd skarbowy; - brak bezstronności w prowadzonym postępowaniu, nierzetelne i niesprawiedliwe postępowanie, przed tym organem, w którym od ponad dwóch lat orzekają te same osoby, pozbawionych całkowitego obiektywizmu, rzetelności, uczciwości i traktowanie wybiórcze całego postępowania pomijając w zarzuty skarżącego w złożonych odwołaniach do SKO w S. w całym ww. okresie, jednocześnie zarzucił SKO w S. brak zdolności sądowej, brak wykonania wyroku WSA w Szczecinie z 9 października 2024 r., co stanowi przestępstwo ścigane z urzędu, poświadczenie nieprawdy przez 1 i 2 organ w niniejszej sprawie oraz bezpodstawne pomówienie Skarżącego; - bezzasadność, bezpodstawność wszystkich żądanych roszczeń do zapłaty, podejmowanych wielokrotnie prób wymuszenia zapłaty i wyłudzenia pieniędzy, za miesiąc lipiec 2022 r., należność została zapłacona 22 czerwca 2022 r., tj. miesiąc wcześniej, niż był wyznaczony termin zapłaty; to samo dotyczy innych płatności; - bezzasadność roszczenia i żądania zapłaty 32 zł brutto i wyższych kwot za gospodarowanie odpadami komunalnymi, Skarżący podniósł, że w momencie wystawienia tytułów wykonawczych przez Burmistrza P. nie był zobligowany do spełnienia tych bezzasadnych żądań zapłaty, odmawiając ich spełnienia i składając za każdym razem odwołanie od tych decyzji; wskazał na wyrządzoną mu szkodę finansową i wizerunkową, traktując osobę niepełnosprawną za całkowicie niezdolną do pracy jako nierzetelną osobę nieregulującą swoich zobowiązań, co jest nie zgodne z prawdą, narusza to godność Skarżącego przez dyskryminację, poniżenie, upokorzenie, nękanie listami poleconymi, stalking; wskazał na naruszone dobra osobiste; - zarzucił Burmistrzowi P. i pracownikom wydziału gospodarki kłamstwo; nie było jakiejkolwiek z nimi rozmowy. Skarżący wniósł o uwzględnienie skargi w całości i zmianę - uchylenie w całości postanowienia Burmistrza P. nr GO.3162.1.3.2025.RB z 25 lipca 2025 r. i Samorządowego Kolegium Odwoławczego; SKO/Kc/2506/2025 z 12 września 2025 r, jako całkowicie bezzasadne, bezpodstawne i bezprzedmiotowe postępowania organów I i II instancji. Skarżący złożył również w skardze wniosek o uchylenie w całości postanowienia SKO w S. z 22 sierpnia 2025 r. i poprzedzającego je postanowienia organu I instancji z 5 czerwca 2025 r. Skarżący zawnioskował o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu ze wskazanych w skardze dokumentów: 1) upomnienia Burmistrza P. z dnia 26.10.2023 r. [...], 2) upomnienia Burmistrza P. z dnia 29.12.2023 r. nr [...], 3) Odwołania z dnia 12.01.2023. r. od decyzji UM Burmistrza P. z dnia 5.01.2024 r w sprawie oddalenia zarzutu (data prezentaty 16.01.2024 r.), 4) Zawiadomienia Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w S. z dnia 16.05.2024 o zajęciu świadczeń zaopatrzenia emerytalnego z czerwca 2025 r., 5) Skargi skarżącego z dnia 27.05.2024 r. na czynność egzekucyjną do Naczelnika I US w S.; 6) Wniosku -skarżącego z dnia 27.05.2024 r. o wydanie postanowienia o wstrzymaniu egzekucji administracyjnej do WSA w Szczecinie; 7) Skargi skarżącego z dnia 11.04.2024 r. do WSA w Szczecinie na postanowienie SKO w S. z 15.03.2024 r., 8) Odwołania skarżącego z dnia 7.02.2024 r. do SKO od decyzji Burmistrza P. z dnia 16.01.2024 r.; 9) Skarga Skarżącego z dnia 14.12.2023 r, na czynność egzekucyjną do Naczelnika I US w S.; 10) Postanowienia Naczelnika US w S. z dnia 12.06.2024 r. w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego. Skarżący dołączył do skargi: - kopię skierowanej do Naczelnika I Urzędu Skarbowego w S. w piśmie z dnia 15 lipca 2025 r. skargi na czynność egzekucyjną, w której wskazał na zawiadomienie z dnia 30 czerwca 2025 r. nr [...] nr [...]; - kopię dowodu przekazania przez Skarżącego na rachunek bankowy Urzędu Miasta w P. 22 czerwca 2022 r. kwoty 32 zł tytułem opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za lipiec 2022 r., - kopię dowodu przekazania przez Skarżącego na rachunek bankowy Urzędu Miasta w P. 2 sierpnia 2023 r. kwoty 32 zł tytułem opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za lipiec 2023 r. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. W piśmie z 10 grudnia 2025 r. skarżący wskazał na konieczność powołania biegłego sądowego księgowego w celu kontroli ksiąg finansowo księgowych w Urzędzie Miasta w P.; brak opinii uniemożliwia sprawiedliwy, bezstronny, obiektywny i rzetelny proces sądowy. Sąd oddalił wnioski dowodowe Skarżącego na podstawie art. 106 § 3 P.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z brzmieniem art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2024.935 t.j. ze zm.; dalej: "P.p.s.a.") sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Na podstawie art. 120 P.p.s.a. w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Na mocy przytoczonych przepisów niniejszą sprawę sąd rozpoznał w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.2024.1267 t.j.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. W myśl zaś § 2 art. 1 cyt. ustawy, kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do treści art. 3 § 1 P.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Z wymienionych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonego aktu, czy jest on zgodny z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznający sprawę nie może zmienić zaskarżonego aktu, a jedynie uwzględniając skargę może go uchylić, stwierdzić jego nieważność lub niezgodność z prawem, a może to uczynić, stosownie do unormowania zawartego w art. 145 § 1 P.p.s.a., jeśli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1, skarga zgodnie z art. 151 P.p.s.a. podlega oddaleniu. W myśl natomiast art. 134 § 1 P.p.s.a., sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Uwzględniając powyższe regulacje należało przyjąć, że Sąd nie dopatrzył się bowiem takich naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego postanowienia. Co istotne, Sąd pozostaje związany granicami sprawy rozpoznawanej przez organ. W przypadku zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym granice sprawy rozpoznawanej przez organ egzekucyjny wyznaczają wskazane przez stronę zobowiązaną zarzuty, o których mowa w art. 33 u.p.e.a. Sąd nie może objąć kontrolą innej sprawy niż ta, która była przedmiotem rozstrzygnięcia w postępowaniu egzekucyjnym (por.: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 kwietnia 2012 r., II FSK 2615/10). W niniejszej sprawie przedmiotem oceny Sądu jest postanowienie SKO w S. z 22 sierpnia 2025 r. utrzymujące w mocy stanowisko Wierzyciela w przedmiocie zgłoszonego przez Zobowiązanego zarzutu nieistnienia obowiązku w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym na podstawie tytułu wykonawczego z 22 listopada 2023 r. nr [...] wystawionego przez Burmistrza P. w związku z nieuiszczeniem przez Zobowiązanego opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Wierzyciel, w postanowieniu z 5 czerwca 2025 r., po uwzględnieniu przedstawionych wyżej zaleceń Sądu oraz Organu odwoławczego, zaprezentował swoje stanowisko odnośnie do zgłoszonego przez Zobowiązanego zarzutu nieistnienia obowiązku. Mając na uwadze powyższe oraz treść art. 133 § 1 zd. 1 P.p.s.a., zgodnie z którym Sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy, Sąd oddalił na podstawie art. 106 § 3 P.p.s.a. wniosek dowodowy Skarżącego o przeprowadzenie dowodu z dokumentów. Przepis art. 106 § 3 P.p.s.a. stanowi, że Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Sąd oddalił też na podstawie art. 106 § 3 P.p.s.a. wniosek Skarżącego o powołanie biegłego księgowego, jako że przepisy tej ustawy nie przewidują takiej możliwości. Przechodząc do oceny zaskarżonego postanowienia, w pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego są podstawowym środkiem służącym ochronie interesów zobowiązanego w postępowaniu egzekucyjnym. Przesłanki, które stanowią podstawę wniesienia zarzutów, ustawodawca enumeratywnie wymienił w art. 33 u.p.e.a., zaś procedurę postępowania przy rozpatrywaniu zgłoszonych zarzutów uregulował w art. 34 u.p.e.a. Zgodnie z art. 33 § 1 u.p.e.a. zobowiązanemu przysługuje prawo wniesienia do wierzyciela, za pośrednictwem organu egzekucyjnego, zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej. Stosownie do art. 33 § 2 u.p.e.a. podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być: 1) nieistnienie obowiązku; 2) określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z: a) orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i art. 4, b) dokumentu, o którym mowa w art. 3 a § 1, c) przepisu prawa, jeżeli obowiązek wynika bezpośrednio z tego przepisu; 3) błąd co do zobowiązanego; 4) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane; 5) wygaśnięcie obowiązku w całości albo w części; 6) brak wymagalności obowiązku w przypadku: a) odroczenia terminu wykonania obowiązku, b) rozłożenia na raty spłaty należności pieniężnej, c) wystąpienia innej przyczyny niż określona w lit. a i b. W myśl art. 34 u.p.e.a. organ egzekucyjny niezwłocznie przekazuje wierzycielowi zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej (art. 34 § 1). Wierzyciel wydaje postanowienie, w którym: 1) oddala zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej; 2) uznaje zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej: a) w całości, b) w części i w pozostałym zakresie oddala ten zarzut; 3) stwierdza niedopuszczalność zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej, jeżeli: a) zarzut jest albo był przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu podatkowym, administracyjnym lub sądowym, b) zobowiązany kwestionuje w całości albo w części wymagalność należności pieniężnej z uwagi na jej wysokość ustaloną lub określoną w orzeczeniu, od którego przysługuje środek zaskarżenia (art. 34 § 2). Na postanowienie w sprawie zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej przysługuje zażalenie (art. 34 § 3). Zgodnie z art. 34 § 4 u.p.e.a. organ egzekucyjny po otrzymaniu zawiadomienia o wydaniu ostatecznego postanowienia o: 1) oddaleniu zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej albo stwierdzeniu jego niedopuszczalności - kontynuuje postępowanie egzekucyjne albo podejmuje zawieszone postępowanie egzekucyjne; 2) uznaniu zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej, o którym mowa w art. 33 § 2 pkt 6, jeżeli przyczyna braku wymagalności obowiązku, niemająca charakteru trwałego, wystąpiła po wszczęciu egzekucji administracyjnej - zawiesza postępowanie egzekucyjne w całości albo w części; 3) uznaniu zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej, o którym mowa w: a) art. 33 § 2 pkt 1-5, b) art. 33 § 2 pkt 6, jeżeli przyczyna braku wymagalności obowiązku ma charakter trwały lub wystąpiła przed wszczęciem egzekucji administracyjnej - umarza postępowanie egzekucyjne w całości albo w części. Następnie według art. 34a u.p.e.a. wierzyciel z urzędu występuje do organu egzekucyjnego o umorzenie postępowania egzekucyjnego w całości albo w części w przypadku wystąpienia przyczyny określonej w: 1) art. 33 § 2 pkt 1-5; 2) art. 33 § 2 pkt 6, jeżeli przyczyna braku wymagalności obowiązku ma charakter trwały lub wystąpiła przed wszczęciem egzekucji administracyjnej. W ramach postępowania w sprawie rozpatrzenia zarzutów, organ nie rozpatruje sprawy pod względem merytorycznym. Postępowanie w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym może toczyć się jedynie w ramach zarzutów wskazanych przez zgłaszającego te zarzuty. Organ w postępowaniu wszczętym wniesionymi zarzutami jest nimi związany i zarzuty te ograniczają zakres orzekania. Celem zarzutów jest ochrona strony postępowania egzekucyjnego przed niezasadnym lub niezgodnym z prawem wszczęciem i prowadzeniem egzekucji. Postępowanie w przedmiocie rozpatrzenia zarzutów i zajęcia stanowiska w ich przedmiocie służy merytorycznemu ich załatwieniu w tym postępowaniu. Wyjaśnić w tym miejscu należy, że wierzyciel jest zobligowany do odniesienia się do wszystkich podstaw zarzutu wniesionych przez zobowiązanego albo poprzez stwierdzenie niedopuszczalności zarzutu, albo poprzez ocenę zasadności zarzutu. Wierzyciel nie jest natomiast uprawniony do badania z urzędu, czy w sprawie wystąpiły podstawy do sformułowania zarzutu na innych podstawach, niż zgłoszone przez zobowiązanego. Jest to konsekwencją przyznania zobowiązanemu wyłącznego prawa do wniesienia zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji. Wyegzekwowanie obowiązku nie stanowi podstawy umorzenia postępowania w sprawie zarzutu, jak również nie może uzasadniać odrzucenia zarzutu złożonego przez zobowiązanego w terminie (wyrok NSA z 15 grudnia 1998 r., SA 1593/97, LEX nr 44826). W przypadku oddalenia zarzutu zbędne jest wydawanie postanowienia o odmowie umorzenia postępowania egzekucyjnego (por. wyrok NSA OZ w Szczecinie z 1 lutego 2001 r., SA/Sz 1951/99, LEX nr 49235). Wierzyciel powinien wówczas ograniczyć się do wydania postanowienia o oddaleniu zarzutu, natomiast organ egzekucyjny w zależności od sytuacji procesowej będzie kontynuować postępowanie egzekucyjne albo podejmie zawieszone postępowanie egzekucyjne. W pierwszej kolejności sąd odniesie się do zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej, którego podstawą jest nieistnienie obowiązku. Wyjaśnić należy, że nieistnienie obowiązku oznacza przede wszystkim sytuacje, w których obowiązek ten nigdy nie powstał, np. z mocy prawa albo nie wydano decyzji nakładającej obowiązek podlegający wykonaniu w drodze egzekucji, bądź też decyzja taka została wydana, lecz nie nastąpiło jej skuteczne doręczenie albo decyzję taką następnie uchylono, stwierdzono jej nieważność lub wygaśnięcie. W orzecznictwie wskazuje się, że przez nieistnienie obowiązku należy rozumieć nie tylko brak należności głównej lub odsetek za zwłokę, lecz również brak innych należności objętych tytułem wykonawczym, w tym kosztów egzekucyjnych (wyrok WSA w Białymstoku z 18 września 2024 r., II SA/Bk 125/24). W rozpoznawanej sprawie bez wątpienia z taką sytuacją nie mamy do czynienia, albowiem obowiązek zapłaty wynika ze złożonej przez Zobowiązanego deklaracji na podstawie przepisów ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz.U.2023.1469 t.j. ze zm.). Skarżący w toku postępowania podnosił i argumentował, że wszystkie należne opłaty objęte tytułem wykonawczym uiścił. Z kolei Wierzyciel, stosując się do zaleceń Sądu zaprezentowanych wyroku z dnia 9 października 2024 r., I SA/Sz 262/24 oraz zaleceń organu odwoławczego zawartych w postanowieniu z 14 maja 2025 r. przedstawił w uzasadnieniu postanowienia z 5 czerwca 2025 r. stan zadłużenia Skarżącego z tytułu przedmiotowej opłaty na koniec 2021 r., a następnie wyjaśnił, jak rozliczał kolejne wpłaty Skarżącego na poczet kolejnych opłat w 2022 i 2023 roku. W związku ze stwierdzoną zaległością, bieżące kolejne wpłaty zaliczał częściowo lub całkowicie na zaległe i bieżące należności. W konsekwencji powyższego, wykazał prawidłowo w tymże postanowieniu, że na dzień wystawienia upomnienia (26 października 2023 r.) oraz na dzień wystawienia przedmiotowego tytułu wykonawczego (22 listopada 2023 r.) Skarżący zalegał z ww. opłatami. Kwota łączna zaległości na dzień 26 października 2023 r. wynosiła łącznie 100,40 zł, tj. za lipiec 2023 r. na kwotę 4,40 zł, za sierpień 2023 r. na kwotę 32 zł, za wrzesień 2023 r. na kwotę 32 zł, za październik 2023 r. na kwotę 32 zł. Koszty upomnienia wyniosły 16 zł. Przy czym jak wynika z akt sprawy Skarżący wpłacił 2 listopada 2023 r. 32 zł, która to kwota została uwzględniona w treści ww. tytułu wykonawczego z 22 listopada 2023 r. Wierzyciel wyjaśnił, że w zawiadomieniu o zajęciu z 27 listopada 2023 r. organ egzekucyjny wskazał na należność główną 84,40 zł (opłaty za: sierpień 2023 r. 20,40 zł, wrzesień 2023 r. 32 zł, październik 2023 r. 32 zł) oraz koszty egzekucyjne 127,04 zł i odsetki 2,17 zł, co dało łączna kwotę 213,61 zł. Wierzyciel wyjaśnił również, że dokonaną przez Zobowiązanego dopiero 1 grudnia 2023 r. wpłatę w wysokości 96 zł zarachował na poczet egzekwowanych zaległości. Zatem, stwierdzić należało, że prawidłowo przyjęto w stwierdzono w sprawie, że przedmiotowy obowiązek istniał w dniu wszczęcia postępowania egzekucyjnego. Tym samym, prawidłowo Wierzyciel uznał, że nie wystąpiły okoliczności, które potwierdziłyby słuszność stanowiska skarżącego w zakresie nieistnienia obowiązku. W konsekwencji uprawnione było oddalenie przez Wierzyciela zarzutu nieistnienia obowiązku. Zwrócenia uwagi wymaga, że Wierzyciel stwierdził nadto prawidłowo w wydanym postanowieniu z 5 czerwca 2025 r., utrzymanym w mocy przez zaskarżone w sprawie postanowienie SKO w S. z 22 sierpnia 2025 r., że z uwagi na zaistniałe po wydaniu i doręczeniu Zobowiązanemu ww. tytułu powyższe okoliczności, tj. w związku z dokonaną wpłatą z 1 grudnia 2023 r. (96 zł), organ egzekucyjny został poinformowany o konieczności zaktualizowania kwoty koniecznej do ściągnięcia (koszty egzekucyjne). Wierzyciel wskazał zatem, że de facto w sprawie doszło do wygaśnięcia obowiązku na skutek zapłaty należności lecz miało to miejsce dopiero po wszczęciu postępowania egzekucyjnego jednakże znaczył jednocześnie, że do wyegzekwowania pozostały koszty egzekucyjne. Rekapitulując, w ocenie sądu kontrolowanym postanowieniem słusznie organ odwoławczy utrzymał w mocy postanowienie wierzyciela, na mocy którego za nieuzasadnione uznano zarzuty Zobowiązanego zgłoszone w przedmiotowym postępowaniu egzekucyjnym. Według sądu organy obu instancji, wykonując zalecenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie przedstawione w wyroku z 9 października 2024 r., I SA/Sz 262/24, wydanym w tej sprawie (w przedmiocie zgłoszonego zarzutu nieistnienia obowiązku w postępowaniu egzekucyjnym) podjęły wszelkie czynności w celu wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy w zgodzie z obowiązującymi przepisami prawa. Postępowanie było prowadzone w sposób budzący zaufanie jego uczestnika do organów. Materiał zgromadzony w sprawie był kompletny, uwzględniał wszystkie okoliczności faktyczne mające znaczenie dla podjęcia stanowiska w przedmiocie zgłoszonego zarzutu. Skarżący kwestionuje zaskarżone stanowisko Wierzyciela, które w istocie zgodne jest ze stwierdzeniami podnoszonymi w skardze, że przedmiotowe opłaty za gospodarowanie odpadami zostały ostatecznie uregulowane przez Skarżącego. Powyższe zostało szczegółowo zaprezentowane w postanowieniu z 5 czerwca 2025 r. utrzymanym przez SKO zaskarżonym postanowieniem z 22 sierpnia 2025 r. Wobec ustaleń Wierzyciela w przedmiocie dokonywanych rozliczeń płatności oraz uwzględnienia wpłat dokonanych przez Skarżącego po wszczęciu postępowania egzekucyjnego, Wierzyciel wyjaśnił Skarżącemu w postanowieniu z 5 czerwca 2025 r., że "W związku z dokonaną wpłatą przez zobowiązanego niezwłocznie został poinformowany Naczelnik Urzędu Skarbowego w celu zaktualizowania kwoty koniecznej do ściągnięcia (koszty egzekucyjne)". Odnośnie do zawartego w skardze wniosku o uchylenie postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 12 września 2025 r. nr SKO/Ke/481/2506/2025 i postanowienia Burmistrza P. z 25 lipca 2025 r. znak GO.3162.1.3.2025.RB, Sąd wyjaśnia Skarżącemu, że z urzędu wiadome jest, że Skarżący złożył do Sądu skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 12 września 2025 r. nr SKO/Ke/481/2506/2025 utrzymujące w mocy postanowienie Burmistrza P. z 25 lipca 2025 r. znak GO.3162.1.3.2025.RB w przedmiocie zarzutów w sprawie egzekucji administracyjnej prowadzonej wobec Zobowiązanego na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] Skargę tę zarejestrowano pod sygn. akt I SA/Sz 860/25. Wskazane postanowienia ww. organów, które zostały przywołane we wniosku dowodowym w niniejszej sprawie, zostaną ocenione przez Sąd orzekający dopiero przy rozpoznawaniu sprawy o sygn. akt I SA/Sz 860/25. Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził, że skarga i zawarte w niej wnioski nie zasługiwały na uwzględnienie. Skarga nie zawiera uzasadnionych podstaw, a w sprawie brak jest uchybień mogących powodować uchylenie zaskarżonego aktu z innych powodów. Dlatego na podstawie art. 151 P.p.s.a. skargę należało oddalić. Powołane orzeczenia dostępne są na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl