I SA/Sz 811/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący - Sędzia WSA Bolesław Stachura po rozpatrzeniu w Wydziale I w dniu 20 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku W. W. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie z jego skargi na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie pozostawienia odwołania bez rozpatrzenia. p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia Pismem z dnia 18 sierpnia 2017 r. W. W. (dalej: "Skarżący"), wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie pozostawienia odwołania bez rozpatrzenia. W skardze zamieszczony został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Skarżący oparł wniosek o art. 61 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.) - dalej: "P.p.s.a.". W treści uzasadnienia wniosku podniósł, że w razie niewydania przedmiotowego postanowienia zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia Skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W szczególności, brak wstrzymania wykonania mógłby prowadzić do przeprowadzenia egzekucji administracyjnej w sytuacji gdy Skarżący nie miał możliwości merytorycznego ustosunkowania się do decyzji Burmistrza Gminy, wskutek błędnej w jego ocenie interpretacji przepisów ordynacji podatkowej. Skarżący wskazał, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji ma na celu ochronę strony przed negatywnymi skutkami, które może wywołać wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności. W tym zakresie odwołał się do orzecznictwa sądów administracyjnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 P.p.s.a., wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, zgodnie z przepisem art. 61 § 3 P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odnosząc się do wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia Sąd stwierdza, że przedmiotem wstrzymania mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania (por. Z. Kmieciak glosa do postanowienia NSA z dnia 23 stycznia 1997 r., sygn. akt 1382/96, OSP 1998/3/54). Kwestia wykonalności dotyczy zatem administracyjnych aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy właściwego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i na mocy których zostają na niego nałożone określone obowiązki, oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (por. postanowienie NSA z dnia 10 maja 2012 r., sygn. akt II FZ 358/12, www.orzeczenia .nsa.gov.pl). Co do zasady przymiotu wykonalności nie będą zatem miały decyzje odmawiające stwierdzenia lub przyznania określonych praw lub obowiązków albo decyzje, które nie wywołują określonych skutków materialnoprawnych. Skutków takich nie wywołuje również postanowienie o utrzymaniu w mocy postanowienia SKO w [...] z dnia [...] r. nr [...] o pozostawieniu bez rozpatrzenia odwołania od decyzji Burmistrza [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wymiaru podatku od nieruchomości. Zdaniem Sądu, zaskarżone postanowienie nie nakłada na Skarżącego ani powinności określonego zachowania się ani nie rodzi praw. Nie może być też przedmiotem egzekucji administracyjnej. Tym samym nie mogły być rozważane w odniesieniu do zaskarżonego postanowienia przesłanki wskazane w art. 61 § 3 P.p.s.a., a wniosek o wstrzymanie wykonania w tym zakresie nie mógł zostać uwzględniony. Sąd podziela pogląd wyrażony zarówno w orzecznictwie sądów administracyjnych, jak i piśmiennictwie, iż każdy akt administracyjny wywołuje określone następstwa prawne, lecz nie każdy podlega wykonaniu, rozumianemu jako możliwość realizacji płynących zeń uprawnień lub też konieczność podporzadkowania się określonym w nim obowiązkom (por. Ł. Strzępek (w:) "Pisma stron w postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, orzecznictwo, wzory", R. Mikosz (red), Warszawa 2008, str. 188; postanowienie NSA z 20 stycznia 2009 r., sygn. akt II FZ 631/08, www.orzeczenia .nsa.gov.pl). Podsumowując Sąd wskazuje, że postanowienie w przedmiocie pozostawienia odwołania bez rozpatrzenia jest postanowieniem o charakterze proceduralnym, z którego nie wynikają dla Skarżącego żadne prawa ani obowiązki o charakterze materialnym – postanowienie to nie ustala dla niego nakazu, ani zakazu określonego zachowania, którego wykonania można by było dochodzić w sposób dobrowolny lub przymusowy. Sąd mając na względzie powyższe, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji postanowienia.