I SA/Sz 828/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Woźniak (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Anna Sokołowska,, Sędzia WSA Joanna Wojciechowska, Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Furtak-Biernat, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 4 listopada 2015 r. sprawy ze skargi P. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 21 maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2015r. oddala skargę. Wójt Gminy [...] decyzją z dnia 20 lutego 2015 r. ustalił [...] [...] wymiar podatku od nieruchomości za 2015 r. w kwocie [...] zł. Przedmiotem podatku były nieruchomości położone w miejscowości [...] [...] obejmujące pozostałe budynki – letniskowe ([...] zł) oraz grunty pozostałe ([...] zł). Podatnik wniósł odwołanie podnosząc, że wcześniejszą prawomocną decyzją z 31 grudnia 2014 r. Wójt ustalił wysokość podatku za tę samą nieruchomość na kwotę [...] zł wedle stawek jak za budynki mieszkalne. Nadto skarżący zarzucił, że decyzja nie spełniała wymogów formalnoprawnych określonych w art. 210 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613) i była sprzeczna ze stanem rzeczywistym. Na tej podstawie podatnik wniósł o zmianę zaskarżonej decyzji poprzez ustalenie podatku od nieruchomości jak od budynku mieszkalnego. Po rozpoznaniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia 21 maja 2015 r. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ odwoławczy, po przytoczeniu obowiązujących w sprawie przepisów prawa, nie zgodził się z zarzutami podatnika, że w [...] [...] posiada budynek mieszkalny a nie letniskowy bowiem nie potwierdzały tego zgromadzone w sprawie dokumenty urzędowe. Organ wskazał w pierwszej kolejności na dokumenty budowlane pochodzące z 1978 r., zgodnie z którymi poprzedni właściciel budynku, [...] [...], uzyskał pozwolenie na budowę domku letniskowego typ "A" w [...] [...] pod numerem 1"A". Następnym kluczowym dokumentem w tej kwestii była ewidencja gruntów i budynków (będąca także dla organu podatkowego dokumentem urzędowym stosownie do art. 194 Ordynacji podatkowej) z uwagi na to, że o klasyfikacji budynków do właściwej kategorii podatkowej (gruntów też) decyduje wpis do ewidencji gruntów i budynków, prowadzonej przez Starostę Powiatowego. Dokument ten wiąże organ podatkowy na podstawie art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2015 r., poz. 520). Jak wskazał organ, dla nieruchomości podatnika ewidencję gruntów i budynków prowadzi Starosta [...]. Zgodnie z jej treścią podatnik posiadał w [...] [...] na działce nr 381 posiadającej symbol "Bi" budynek o numerze ewidencyjnym 110, oznaczony geodezyjnie jako "pozostałe budynki niemieszkalne". Klasyfikacja geodezyjna gruntu (inne tereny zabudowane "Bi") zaświadczała, że nie mógł on być zabudowany budynkiem mieszkalnym, ponieważ wtedy miałby symbol "B" - tereny mieszkaniowe. Budynki sklasyfikowane jako "pozostałe budynki niemieszkalne" położone na działce sklasyfikowanej jako "inne tereny zabudowane" na gruncie prawa podatkowego posiadały kategorię budynków pozostałych, dla których Rada Gminy w [...] wyodrębniła kategorię budynków rekreacyjnych (letniskowych) - vide § 1 pkt 1 lit. e) uchwały nr XXXI/301/2013 z 26 listopada 2013r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości (Dz. Urz. Woj. [...] z 2013r., poz. 4291). Mając powyższe na uwadze organ nie miał prawa ani podstaw, aby uznać budynek skarżącego za budynek mieszkalny. Nawet gdyby podatnik był w tym domu zameldowany nie zmieniałoby to podatkowego statusu budynku ponieważ meldunek nie wpływa na charakter budowlano-podatkowy budynku a jest tylko potwierdzeniem przebywania danej osoby w danym miejscu. Zmienić ten stan rzeczy mogłaby jedynie urzędowo przeprowadzona zmiana sposobu użytkowania budynku. Procedurę tę przeprowadza na wniosek właściciela organ nadzoru budowlanego, który zmianę charakteru budynku stwierdza w formie decyzji o zmianie sposobu użytkowania. Na jej podstawie dokonuje się zmiany wpisu w ewidencji gruntów i budynków. Decyzja taka byłaby dla organu podatkowego dowodem urzędowym potwierdzającym zmianę kategorii podatkowej budynku i ona dopiero pozwalałaby zastosować inną stawkę podatkową. Odnosząc się do powołanej w odwołaniu decyzji Wójta Gminy [...] z dnia 31 grudnia 2014r. ,w której według podatnika ten sam budynek w [...] opodatkowano stawką jak za budynki mieszkalne organ odwoławczy wskazał, że argument ten nie miał wpływu na ocenę prawidłowości zaskarżonej decyzji ponieważ nie była ona przedmiotem rozpoznania przez Kolegium, poza tym decyzja taka nie była dowodem ani dokumentem, na którym opierał się wymiar podatku od nieruchomości za inny rok podatkowy bowiem kwestia ta nie mieściła się w ramach postępowania w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości za 2015 r. Odnosząc się zarzutów formalnoprawnych Kolegium oceniło je jako chybione, uznając, że decyzja organu I instancji spełniała wszystkie wymogi formalne unormowane w art. 210 § 1 pkt 6 Ordynacji podatkowej. W skardze na ww. decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skarżący wniósł o rozstrzygnięcie skargi w oparciu o przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) oraz na jego korzyść. Według skarżącego w związku z wydaniem zaskarżonej decyzji miały miejsce następujące naruszenia: 1. SKO wbrew faktom błędnie twierdziło, że sporny budynek jest domem letniskowym, a nie domem mieszkalnym, ponieważ we wcześniejszej prawomocnej już decyzji z dnia 31 grudnia 2014 r. Wójt Gminy [...] uznał ten budynek, zgodnie ze stanem rzeczywistym, za dom mieszkalny, ustalając wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od ww. nieruchomości na kwotę [...] zł, jak od budynku mieszkalnego; 2. pomimo, iż od daty wydania przez Wójta ww. decyzji w dniu 31 grudnia 2014 r. do daty wydania przez Wójta innej decyzji w dniu 20 lutego 2015 r. nie zmienił się ani stan prawny ww. nieruchomości, ani jej stan faktyczny oraz pomimo nieprzeprowadzenia przez Wójta żadnego postępowania dowodowego - Wójt, tym razem całkowicie dowolnie uznał, że "nagle" sporny budynek stał się "domem letniskowym", a SKO utrzymało tę decyzję w mocy; 3. SKO błędnie i bez podstawy dowodowej założyło, iż skoro decyzja Wójta z dnia 31 grudnia 2014 r. dotyczyła podatku od nieruchomości za 2009 r., to zdaniem SKO tylko w 2009 r. sporny budynek był budynkiem mieszkalnym; w rzeczywistości jednak także od 2009 r. nie zmienił się stan faktyczny ani prawny tego budynku, z tą tylko różnicą, że w 2014 r. przekształcono skarżącemu prawo użytkowania wieczystego gruntu w prawo własności tego gruntu, budynek jak był budynkiem mieszkalnym - tak nadal nim pozostał; 4. w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji SKO powoływało się "dokumenty" mające stanowić dowód w niniejszej sprawie, ale SKO żadnego formalnego postępowania dowodowego w tym postępowaniu nie przeprowadziło, a przynajmniej skarżący nie miał o tym wiedzy; 5. ponadto wbrew nieprawdziwemu stanowisku SKO, skarżący przedstawił wcześniej Wójtowi następujące dokumenty: - akt notarialny z 1995 r. nr [...], w którym jednoznacznie wskazano, że "działka nr 381 położona w [...] [...] zabudowana jest domem mieszkalnym i szklarnią"; - akt notarialny z 30 września 1997 r. nr [...] stwierdzający, że na działce gruntu nr 381 położonej w [...] [...] znajduje się dom mieszkalny stanowiący odrębną nieruchomość oraz szklarnia; - potwierdzenie zameldowania skarżącego oraz jego matki na pobyt stały w ww. domu mieszkalnym od dnia 6 października 1997 r.; które to dowody wbrew SKO potwierdzały, że przedmiotowy budynek był od samego początku i jest do dnia dzisiejszego domem mieszkalnym oraz że od daty stania się właścicielem tego domu skarżący wykorzystywał go wyłącznie jako dom mieszkalny a także że od dnia 6 października 1997 r. ww. dom mieszkalny stał się jego miejscem zamieszkania. Odpisy tych aktów notarialnych już w 1995 r. i w 1997 r. trafiły do Urzędu Gminy i Wójt nie występował o ich sprostowanie. 6. poza tym Wójt nie zakwestionował formalnie deklaracji podatkowej zawierającej oświadczenie, że przedmiotowy budynek jest domem mieszkalnym co oznaczało, iż zaakceptował jej treść i zawarte w niej informacje. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Pismem procesowym z dnia 5 października 2015 r. skarżący podtrzymał zarzuty skargi. Jeszcze raz przy tym podkreślił, że Wójt nie zakwestionował formalnie jego deklaracji podatkowej zawierającej oświadczenie, że przedmiotowy budynek jest domem mieszkalnym co oznacza, że zaakceptował jej treść i zawarte w deklaracji podatkowej informacje. SKO nie mogło więc samodzielnie tego stanu faktycznego podważać ani kwestionować. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, z w a ż y ł, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów lub czynności wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) powoływanej dalej jako P.p.s.a., sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. Sąd rozpoznaje zatem sprawę rozstrzygniętą decyzją ostateczną z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa. W związku z tym wyeliminowanie z obrotu prawnego aktu wydanego przez organ administracji następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd, że doszło do naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też naruszenia przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c P.p.s.a.) a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). Wyjaśnić również należy, że stosownie do art. 134 § 1 P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że Sąd dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji ma prawo i obowiązek uwzględnić również okoliczności, wprawdzie nie wskazane w skardze jako zarzut, ale mające wpływ na tę ocenę. Mając na względzie tak określony wzorzec kontroli sądowo administracyjnej, Sąd oddalił skargę, gdyż nie dopatrzył się naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, jak również naruszenia przepisów prawa materialnego. Z ustalonego w rozpoznawanej sprawie stanu faktycznego wynika, że skarżący w 2014 r. był właścicielem działki nr 381 położonej w [...] [...], o powierzchni 0,1135 ha, w ewidencji gruntów i budynków oznaczonej symbolem "Bi" – inne tereny zabudowane, zabudowanej budynkiem o powierzchni 145 m2, którego funkcję określono w tej ewidencji jako inny budynek niemieszkalny ("i"). Organy podatkowe obu instancji stanęły na stanowisku, że podstawę dla dokonania kwalifikacji budynku (mieszkalny lub niemieszkalny) oraz gruntu, na którym budynek ten jest posadowiony, na gruncie ustawy o podatkach i opłatach lokalnych stanowi ewidencja gruntów i budynków. W oparciu właśnie o tę ewidencję organy zastosowały w odniesieniu do spornego budynku oraz gruntu, na którym jest on posadowiony, stawkę podatku przewidzianą dla budynków rekreacyjnych (letniskowych) i gruntów pozostałych. Zdaniem strony decydujące znaczenie, w tego typu sprawach, ma wyłącznie sposób użytkowania obiektu, oraz okoliczność, że w decyzji z dnia 31.12.2014 r. dotyczącej podatku od nieruchomości za 2009 rok budynek zastosowane zostały stawki jak dla budynków mieszkalnych, ponadto strona podkreśliła, że budynek ten zaspakaja potrzeby mieszkaniowe, co potwierdza także fakt zameldowania. Przedmiot sporu w niniejszej sprawie sprowadzał się zatem do odpowiedzi na pytanie, czy organ podatkowy był związany zapisami zawartymi w ewidencji gruntów i budynków, czy też mógł w ramach postępowania podatkowego samodzielnie dokonywać oceny stanu faktycznego wbrew tym zapisom. Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 2 ust. 1 u.p.o.l., opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają grunty, budynki lub ich części oraz budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Ustawa o podatkach i opłatach lokalnych różnicuje stawki podatku od nieruchomości dla budynków. W art. 5 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. określone są górne granice stawek dla: budynków mieszkalnych lub ich części, budynków lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz budynków lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej, budynków lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie obrotu kwalifikowanym materiałem siewnym, budynków lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie udzielania świadczeń zdrowotnych oraz budynków pozostałych lub ich części. Wskazać także należy na art. 5 ust. 3 u.p.o.l., który stanowi, że przy określaniu wysokości stawek od budynków lub ich części, rada gminy może różnicować ich wysokość dla poszczególnych rodzajów przedmiotów opodatkowania, uwzględniając w szczególności lokalizację, sposób wykorzystywania, rodzaj zabudowy, stan techniczny oraz wiek budynków. Kwalifikacja nieruchomości (np. cele mieszkaniowe, gospodarcze, inne), która ma wpływ na wymiar tego podatku, wynika wprost z przeznaczenia nieruchomości, określonego w ewidencji gruntów. Zgodnie bowiem z art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2005 r, nr 240, poz. 2027 z późniejszymi zmianami) zw. dalej "u.p.g.k.", podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Decydującą (przesądzającą) rolę zapisów ewidencji gruntów i budynków, między innymi do wymierzania (samoobliczania) podatków od nieruchomości podkreśla także bogate orzecznictwo sądów administracyjnych. Przeważa w nim pogląd, wedle którego ewidencja gruntów i budynków stanowi, oparty o stan faktyczny, środek dowodowy o szczególnej, silniejszej, mocy dowodowej. Dane w niej zawarte mają walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749 ze zm.), korzystają one bowiem z domniemania prawdziwości. Podkreśla się także , że ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych i w każdym przypadku, gdy dane zawarte w deklaracji, czy informacji złożonej przez podatnika są niezgodne z danymi wynikającymi z ewidencji, rozstrzygające znaczenie dla opodatkowania gruntów mają zapisy wynikające z ewidencji (por. wyrok WSA w Warszawie z 28 marca 2006r., III SA/Wa 3501/05, opubl. w bazie LEX nr 201545). Zdaniem Sądu, dyspozycja art. 21 ust. 1 u.p.g.k. nie wymaga dalszej wykładni stanowiąc wprost o tym, że dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków stanowią m.in. podstawę wymiaru podatku. Przez podstawę wymiaru podatku należy rozumieć zarówno określenie przedmiotu opodatkowania, zaliczenie go do właściwej stawki podatkowej, jak i objęcie określonych gruntów zwolnieniem od opodatkowania (por. wyrok NSA z 15 kwietnia 2008r., II FSK 372/07, LEX nr 490966; wyrok NSA z 3 marca 2005r., FSK 912/04, LEX nr 164493; wyrok WSA w Gdańsku z 22 marca 2007r., II SA/Gd 297/06, LEX nr 334273). W tym miejscu zwrócić uwagę też należy na ugruntowane stanowisko sądów administracyjnych, że podważenie zapisów ewidencji gruntów i budynków bądź też ich zmiana może nastąpić w postępowania prowadzonym przed właściwymi w tej sprawie organami administracji, przy tym zasadą jest, że to podatnik kwestionujący prawidłowość danych z ewidencji gruntów i budynków, powinien wszcząć procedurę ich zmiany w organie prowadzącym ewidencję, którym obecnie jest starosta. Następnie w przypadku uwzględnienia jego zastrzeżeń, na podstawie zmienionych danych z ewidencji, może wnosić o wzruszenie ostatecznych decyzji ustalających wysokość zobowiązań podatkowych (por. wyrok WSA w Warszawie z 6 lutego 2008r., III SA/Wa 1690/07, LEX nr 447887; wyrok WSA w Gdańsku z 15 marca 2006r., I SA/Gd 348/04 opubl. FK 2008/3/75). Organ podatkowy nie ma podstaw do zmiany danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków, zaś czynienie ustaleń faktycznych przez organ podatkowy co do statusu gruntu lub obiektu byłoby możliwe dopiero wówczas, gdyby ewidencja gruntów i budynków z danego roku nie zawierała stosownych danych (por. wyrok NSA z 9 marca 2007r., w sprawie II FSK 145/06, LEX nr 338647). Podobnie też NSA w wyroku z dnia 22 września 2009r., sygn. akt II FSK 542/08 stwierdził, że "(..) W przypadku podatku od nieruchomości takim odstępstwem od zasady swobodnej oceny dowodów jest powołany wyżej art. 21 p.g.k. nakazujący przy wymiarze podatku uwzględnić dane z ewidencji gruntów i budynków. Jeżeli jednak danych tych brakuje (jak niniejszej sprawie w odniesieniu do budynku), przeznaczenie i funkcję użytkową budynku wykazać można wszelkimi prawnie dopuszczalnymi dowodami (...)." W rozpoznawanej przed Sądem sprawie w ewidencji gruntów i budynków znajdowały się dane dotyczące spornego budynku, zostały zaewidencjonowane w kartotece budynków rejestru gruntów jako inne budynki niemieszkalne i - wobec kategorycznej normy przepisu art. 21 u.p.g.k. - prawidłowo zostały przez organy podatkowe obu instancji opodatkowane. Za bezzasadne uznać zatem należało stanowisko skarżącego odnoszące się do ustalenia charakteru budynku w oparciu o jego przeznaczenie czy funkcję użytkową. Byłoby to możliwe i uzasadnione jedynie w sytuacji, w której budynek nie byłby objęty ewidencją budynków i nie miałby stosownego wpisu dotyczącego tego budynku. Tak jednak w rozpoznawanej sprawie nie było. Co więcej, skoro podatnik kwestionuje dokument urzędowy (dane z ewidencji gruntów i budynków), to powinien wszcząć procedurę w celu jego zmiany. W toku zaś prowadzonego postępowania podatnik nie przedłożył żadnego dokumentu świadczącego o dokonanej zmianie w ewidencji w zakresie kwalifikacji budynku. Zdaniem Sądu, nie mogło ulegać wątpliwości, że wypis z ewidencji, o której mowa, był dokumentem urzędowym w rozumieniu art. 194 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z § 1 tego przepisu, "Dokumenty urzędowe sporządzone w formie określonej przepisami prawa przez powołane do tego organy władzy publicznej stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone". Wskazany przepis § 1 stosuje się odpowiednio do dokumentów urzędowych sporządzonych przez inne jednostki, jeżeli na podstawie odrębnych przepisów uprawnione są do ich wydawania (§ 2). W myśl § 3, "Przepisy § 1 i 2 nie wyłączają możliwości przeprowadzenia dowodu przeciwko dokumentom wymienionym w tych przepisach". Skorzystanie z tej możliwości wymagałoby wszakże – co oczywiste – zaktualizowania albo sprostowania odpowiedniego wpisu, tak aby zachować niezbędne dla celów operatywnego stosowania prawa minimum ładu w dokumentacji urzędowej. Zbieżne z tą konkluzją ustalenia również poczyniono w orzecznictwie sądów administracyjnych. Przykładowo w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 16 marca 2011 r., sygn. akt I SA/Wr 111/11 (LEX nr 896590) stwierdzono, iż "Organy podatkowe, ustalając podatki, nie są uprawnione do dokonywania odmiennych ustaleń, niż te wynikające z ewidencji gruntów [...] Ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniu administracyjnym, w tym i postępowaniu podatkowym. Jeżeli skarżący kwestionuje zawarte tam dane, najpierw powinien wystąpić o ich korektę w trybie przewidzianym w ustawie z 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne. Następnie, w przypadku uwzględnienia jego zastrzeżeń, na podstawie zmienionych danych z ewidencji może wnosić o wzruszenie ostatecznych decyzji ustalających wysokość zobowiązań podatkowych". Podobnie w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 25 stycznia 2011 r., sygn. akt I SA/Gd 1166/10 (LEX nr 747822) przyznano: "Chociaż ewidencja gruntów i budynków z definicji skazana jest na nieaktualność, ponieważ rejestruje zdarzenia, które zaistniały wcześniej, należy przyjąć, że ma charakter rejestru urzędowego, który spełnia przesłanki z art. 194 o.p.". Według sądu, ewidencja ta "jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych i w każdym przypadku, gdy dane zawarte w deklaracji, czy informacji złożonej przez podatnika są niezgodne z danymi wynikającymi z ewidencji, rozstrzygające znaczenie dla opodatkowania gruntów mają zapisy wynikające z ewidencji". Skoro tak, to "Czynienie ustaleń faktycznych przez organ podatkowy co do statusu gruntu lub obiektu jest możliwe dopiero wówczas, gdy ewidencja gruntów i budynków z danego roku nie zawiera stosownych danych". Rozważania te sąd zamknął spostrzeżeniem, iż "Prowadzenie postępowania dowodowego w postaci m.in. dopuszczenia dowodu z przesłuchania świadków na okoliczność podważenia wpisów zawartych w ewidencji stanowiących urzędowe źródło informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach podatkowych, jest nieskuteczne prawnie". Jak wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego podstawowa funkcja stanowiącego własność [...] [...] budynku letniskowego o pow. 145 m2 położonego na działce nr 381 o powierzchni 0,1135 ha, określona w ewidencji budynków jako "inna" (tj. niemieszkalna,) do dnia wydania decyzji przez organ podatkowy I instancji nie uległa zmianie. W tej sytuacji, sporny budynek nie mógł podlegać opodatkowaniu preferencyjną stawką podatkową przewidzianą dla budynków mieszkalnych (art. 5 ust.1 pkt 2 lit a) u.p.o.l.), gdyż w ewidencji budynków nie została mu przypisana taka funkcja użytkowa. To samo odnieść należało do opodatkowania gruntu, na którym budynek ten jest posadowiony, stawką podatku właściwą dla gruntów pozostałych. Powyższe ustalenia organów podatkowych, w ocenie Sądu, znajdują podstawę w prawidłowo zgromadzonym materiale dowodowym i zostały dokonane w granicach swobodnej oceny dowodów, jaka należy do kompetencji tych organów z mocy art. 191 Ordynacji podatkowej. Sąd nie dopatrzył się również naruszenia pozostałych reguł postępowania, określonych przepisami Ordynacji podatkowej, jak również przepisów prawa materialnego, wskazanych w skardze. Podkreślenia wymaga, że także z dokumentów dotyczących budowy budynku jednoznacznie wynika jego funkcja jako budynku letniskowego, w decyzji z dnia 23.08.1978 r. budynek przedmiotowy został określony jako "domek letniskowy typ A", w odpisie z Księgi Wieczystej z dnia 19.03.2015 r. oznaczenie ujawnionego budynku jest zgodne z oznaczeniem wynikającym z ewidencji gruntów "Bi". Podkreślenia wymaga, że to dane wynikające z ewidencji gruntów są podstawą do dokonywania wpisów w księgach wieczystych, w razie wystąpienia sprzeczności koniecznym jest przeprowadzenie odpowiedniego postępowania sądowego, jednak w rozpatrywanej sprawie sprzeczność taka nie istnieje. Odnosząc się do dowodów wymienionych w skardze w postaci aktów notarialnych wskazać należy, że w przedmiotowej sprawie dokumenty takie nie zostały przez skarżącego przedłożone organom podatkowym, zatem nie mogły stanowić przedmiotu ich oceny. Dla porządku jedynie wskazać należy, że również oznaczenie budynków w akcie notarialnym przeniesienia własności nieruchomości także powinno odpowiadać przedłożonym notariuszowi przy sporządzaniu tego aktu dokumentom w postaci odpisu z księgi wieczystej i wypisu z rejestru gruntów. Ponadto wskazać należy, że podatnik nie wykazał także, aby występował o dokonanie zmian klasyfikacji budynku w ewidencji, tak by była ona zgodna ze stanem rzeczywistym, a organy ewidencyjne nie dokonały właściwej zmiany. Sąd orzekający w niniejszej sprawie bowiem w pełni podziela pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażony w wyroku z dnia 11 lipca 2012 roku w sprawie II FSK 2632/10, gdzie wskazano, że w świetle art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne, organy podatkowe są zobowiązane do uwzględnienia w postępowaniu podatkowym danych zawartych w ewidencji gruntów i nie są uprawnione do weryfikacji klasyfikacji wskazanej w tej ewidencji. Jeżeli jednak podatnik wykaże w postępowaniu podatkowym w trybie art. 194 § 3 o.p., że wbrew wskazanym w stosownej procedurze administracyjnej przesłankom do zmiany klasyfikacji, tak aby była ona zgodna ze stanem rzeczywistym, organy ewidencyjne nie dokonały właściwej zmiany; organy podatkowe muszą taką okoliczność zweryfikować na zasadzie art. 122 o.p. (ONSA i WSA z 2013, z. 5, poz.85). Naczelny Sąd Administracyjny zatem potwierdził wynikającą z art. 21 prawa geodezyjnego i kartograficznego zasadę związania organów podatkowych danymi zawartymi w ewidencji gruntów, dopuszczając dokonywanie przez organy podatkowe samodzielnych ustaleń jedynie wyjątkowo, w sytuacji, gdy pomimo istnienia ku temu podstaw, organy ewidencyjne nie dokonały właściwej zmiany. W przedmiotowej sprawie jednak skarżący w żaden sposób nie wykazali, aby istniały przesłanki do zmiany klasyfikacji budynku, a organy ewidencyjne bezpodstawnie takiej zmiany nie dokonały. Wbrew zatem twierdzeniu zawartemu w skardze w decyzji prawidłowo ustalono wysokość podatku od nieruchomości zarówno co do gruntów jak i budynku, skoro budynek skarżącego nie został zakwalifikowany jako mieszkalny, zatem słusznie zastosowano stawkę jak od budynków pozostałych. W kwestii zarzutu skarżącego dotyczącego odmiennego potraktowania tego samego budynku w decyzji dotyczącej 2009 roku, wskazać należy, że rozpoznawana sprawa nie dotyczyła tego roku, a roku 2014, zatem w przedmiotowej sprawie sąd nie może oceniać innej decyzji. Wskazać jednak trzeba, że realizacja postulatu jednolitości orzekania przez organy podatkowe jest jak najbardziej pożądana, przyczynia się bowiem do wypełniania zasady zaufania podatników do organów podatkowych o jakiej mowa w art. 120 § 1 Ordynacji podatkowej, jednak realizacja tego postulatu nie może następować za wszelką cenę. Przede wszystkim organy powinny rozpoznając sprawy działać na podstawie przepisów prawa o czym stanowi zasada praworządności sformułowana w art. 120 Ordynacji podatkowej, oraz rozpoznawać sprawy w sposób prawidłowy. Kierując się przedstawionymi wyżej względami, skarga w niniejszej sprawie, na podstawie art. 151 P.p.s.a., podlegała oddaleniu