I SA/Sz 905/15

Dnia 7 sierpnia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA – Jolanta Kwiecińska po rozpoznaniu w dniu 7 sierpnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K.W> o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie z Jego skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 12 maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności członka zarządu za zaległości spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za październik, listopad i grudzień 2011 r. oraz miesiące od stycznia do sierpnia 2012 r. wraz z odsetkami za zwłokę i kosztami postępowania egzekucyjnego oraz za zaległości z tytułu podatku od towarów i usług za miesiące od czerwca do grudnia 2009 r., styczeń 2010 r., od października do grudnia 2011 r. wraz z odsetkami za zwłokę i kosztami postępowania egzekucyjnego p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący K.W., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na wyżej opisaną decyzję Dyrektora Izby Skarbowej, utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego z dnia 23 grudnia 2014 r. nr [...] , którą orzeczono o solidarnej odpowiedzialności skarżącego, jako członka zarządu Przedsiębiorstwa [...] "K." Spółka z o.o. z siedzibą w K, za zaległości tej spółki z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za miesiące od października do grudnia 2011 r. oraz od stycznia do sierpnia 2012 r. w łącznej kwocie [...] zł wraz z odsetkami za zwłokę w wysokości [...] zł (na dzień wydania decyzji) oraz kosztami postępowania egzekucyjnego – [...] zł, oraz z tytułu podatku od towarów i usług za miesiące od czerwca do grudnia 2009 r., styczeń 2010 r. oraz od października do grudnia 2011 r. w łącznej kwocie [...] zł wraz z odsetkami za zwłokę w wysokości [...] zł (na dzień wydania decyzji) oraz kosztami postępowania egzekucyjnego – [...] zł. W skardze strona wniosła, na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej zwana: "P.p.s.a."), o wstrzymanie w całości wykonania zaskarżonej decyzji z powodu prawdopodobieństwa wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadniając złożony wniosek, skarżący wskazał, że wysokość zobowiązań, które staną się jego udziałem w razie wykonania zaskarżonej decyzji, pozbawi go wszelkich środków do życia i spowoduje, iż po jego stronie powstanie konieczność zaciągnięcia kredytów i pożyczek niezbędnych dla uzyskania środków koniecznych do codziennej egzystencji. Ponadto wszczęcie egzekucji może doprowadzić do utracenia przez skarżącego władztwa nad składnikami jego majątku, będącymi rzeczami oznaczonymi co do tożsamości (w tym również pamiątek), których restytucja w przypadku zwrotu należności nienależnie pobranych w postępowaniu egzekucyjnym będzie niemożliwa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 61 § 1 P.p.s.a., wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, jak stanowi art. 61 § 3 P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Z konstrukcji powyższego przepisu przede wszystkim wyłaniają się dwie podstawowa dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy zasady. Po pierwsze, postępowanie w sprawie wstrzymania wykonania decyzji jest postępowaniem prowadzonym na wniosek skarżącego, a więc sąd nie jest uprawniony do działania z urzędu, a jedynie w zakresie, na jaki wskazuje skarżący w treści tego wniosku. Nie jest dopuszczalna zatem, samodzielna konkretyzacja rzeczywistej woli autora wniosku przez sąd. Po drugie, stosownie do treści przytoczonych powyżej przepisów, warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku, okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku powinno wiec odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności), świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Nieodzowne jest w jej ramach wykazanie zaistnienia jednej z przesłanek określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a. Natomiast brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. Sąd bowiem nie jest zobowiązany ustalać tych okoliczności we własnym zakresie, gdyż w istocie sprowadzałby się do uzupełniania za stronę skarżącą uzasadnienia wniosku (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04, niepubl.). W postanowieniu z dnia 29 maja 2009 r. oznaczonym sygn. akt I FZ 148/09 (LEX nr 564208) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że w interesie strony skarżącej leży takie sformułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek z art. 63 § 3 P.p.s.a. oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami. Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie – sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciążają stronę. Odnosząc powyższe rozważania na grunt przedmiotowej sprawy podnieść należy, że rozpoznawany wniosek powyższych wymogów nie spełnia. Jak wynika z akt sprawy, w skardze strona nie zawarła na tyle skonkretyzowanych twierdzeń odnoszących się do wniosku o wstrzymanie wykonania ww. decyzji ani nie przedłożyła wraz z wnioskiem takich dokumentów, które w ocenie Sądu, uprawdopodobniałyby przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący wskazuje co prawda, że wysokość zobowiązań, które staną się jego udziałem w razie wykonania zaskarżonej decyzji, pozbawi go wszelkich środków do życia i spowoduje, iż będzie musiał zaciągnąć kredyty i pożyczki, celem pozyskania środków koniecznych do codziennej egzystencji, jednakże nie przedstawia jakichkolwiek dokumentów, z których wynikałby zarówno jego stan majątkowy, jak i wysokość przychodów w bieżącym okresie, co umożliwiałoby dokonanie przez Sąd stosownej oceny skutków braku wstrzymania wykonania tej decyzji. Strona podnosi również, że wszczęcie egzekucji może doprowadzić do utracenia przez nią władztwa nad składnikami jego majątku, będącymi rzeczami oznaczonymi co do tożsamości (w tym również pamiątek), których restytucja w przypadku zwrotu należności nienależnie pobranych w postępowaniu egzekucyjnym będzie niemożliwa. Nie precyzuje jednak w żaden sposób, o jakie faktycznie składniki majątku chodzi, co uniemożliwia Sądowi dokonanie ustaleń i ocen w tym zakresie. Ponadto dla oceny zasadności wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji decydujące znaczenie ma ocena aktualnego stanu faktycznego, a nie ewentualnych możliwych zagrożeń, jakie mogą się pojawić w bliżej nieokreślonej przyszłości. Tymczasem, w przedmiotowej sprawie, brak jest konkretnych okoliczności wskazujących na możliwość spełnienia subiektywnych obaw strony. Przede wszystkim strona nie wskazała kompletu dokumentów źródłowych odzwierciedlających jej sytuację majątkową, finansową, rodzinną. W przedmiotowej sprawie strona nie wnosiła również o przyznanie prawa pomocy, w związku z czym nie można było ocenić sytuacji finansowej strony na podstawie wskazanych we wniosku o przyznanie prawa pomocy przesłanek. Argumentem przemawiającym za uwzględnieniem wniosku nie może być także przewidywanie czy wręcz obawa strony przed trudnymi do odwrócenia bliżej nieokreślonymi skutkami, które mają nastąpić na skutek wykonania przez stronę określonej w ww. wniosku decyzji. Sąd podziela pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażony w postanowieniu z 20 grudnia 2004 r. oznaczonym sygn. akt GZ 138/04, w którym definiując przesłanki wyrządzenia znacznej szkody stwierdzono, że chodzi o taką szkodę (majątkową a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich przypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony innym przedmiotem, a jego wartość nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. Tego zaś strona nie wykazała. Powyższe nie wynika również z akt sprawy. W rezultacie, zdaniem Sądu, przedstawione przez stronę okoliczności faktyczne samoistnie nie wyczerpują przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. Na obecnym etapie postępowania uznać je zatem należy za czysto teoretyczne i jako takie nie mogą one stanowić przesłanki motywującej wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Dodać przy tym należy, że każda decyzja zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego. Nie jest więc to sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowej instytucji, jaką jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 października 2011 r., sygn. akt II GSK 1799/11, LEX nr 965117). Mając na uwadze powyższe okoliczności, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji.