I SA/Sz 941/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Sędzia WSA - Joanna Wojciechowska po rozpatrzeniu w dniu 24 stycznia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M.P. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie z Jego skargi na postanowienie Dyrektora Izby [...] w [...] z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. M.P. w związku z wniesioną skargą z dnia [...] r. na wyżej opisane postanowienie Dyrektora Izby [...] w S. odmawiające przywrócenia terminu do wniesienia odwołania zwrócił się o wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia organu II instancji do momentu uprawomocnienia się orzeczenia sądu administracyjnego. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz.1270 ze zm.), zwanej dalej: p.p.s.a.; sąd może orzec o wstrzymaniu wykonania aktu administracyjnego lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jak zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 17.07.2006r. o sygn. akt: I FZ 281/06, (OSP 2007/6/76) w orzecznictwie i doktrynie nie budzi wątpliwości, iż przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., mogą być jedynie takie akty i czynności, które nadają się do wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy natomiast rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie (por. J.P. Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2004, s. 122; postanowienie NSA z 31.I.2006 r., II FZ 882/05, niepubl.). Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone obowiązki, oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (por. praca zbiorowa pod red. T. Wosia: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, s. 296; postanowienie NSA z 14 września 2005 r., II FZ 580/05, niepubl.). Podzielając powyższe poglądy zauważyć należy, iż w rozpoznawanej sprawie Dyrektor Izby [...] utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji w sprawie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu [...] w S. z dnia [...] r. nr [...]. Jest to rodzaj aktu prawnego nienoszącego znamion wykonalności, co wynika z jego procesowego charakteru. Orzeczenie to nie nadaje bowiem stronie uprawnień oraz nie ustala obowiązków o charakterze prawno-materialnym, takich jak np. nałożenie zobowiązań pieniężnych. Stosownym wnioskiem mogłaby być natomiast objęta decyzja (jeżeli byłaby objęta skargą do Sądu) określająca bądź ustalająca zobowiązanie, w wyniku której wszczęto postępowanie egzekucyjne. To ona kreuje zobowiązanie pieniężne, które podlega przymusowemu ściągnięciu (wykonaniu) w trybie egzekucji administracyjnej. Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że w tak ustalonym stanie faktycznym i prawnym sprawy art. 61 § 3 p.p.s.a. nie znajduje zastosowania, zaś wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia nie jest możliwe. Z powyższych względów postanowiono jak w sentencji.