I SA/Sz 97/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Kowalewska, Sędziowie Sędzia WSA Arkadiusz Windak,, Sędzia WSA Ewa Wojtysiak (spr.), Protokolant Edyta Wójtowicz, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 5 czerwca 2012 r. sprawy ze skargi Z. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 19 grudnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w opłacie targowej za okres od 10 czerwca do 6 lipca 2011 r. oddala skargę Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie decyzją z dnia [...] r., znak:[...] , Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia [...] r. Nr [...] w sprawie określenia Z. S. opłaty targowej za okres od 10 czerwca 2011 r. do 6 lipca 2011 r. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazano, że Prezydent Miasta K. określił Z. S. wysokość opłaty targowej na kwotę [...] zł za dokonywanie sprzedaży artykułów przemysłowych na [...] im. [...] w K. (w dniach szczegółowo wykazanych w uzasadnieniu decyzji) w okresie od 10 czerwca 2011 r. do 6 lipca 2011 r. Organ podatkowy wskazał nadto, że wykazano, iż Z. S. prowadził sprzedaż artykułów przemysłowych, za co zobowiązany był do wnoszenia dziennej opłaty targowej w wysokości 50 zł/ m2, zgodnie z § 2 pkt 1 uchwały Nr XXV/348/08 Rady Miasta K. z dnia 24 października 2008 r. w sprawie opłaty targowej, który taką stawkę przewidział dla sprzedaży w strefie nadmorskiej, przy czym zobowiązany ze swego obowiązku się nie wywiązał. Dalej wskazano, że Z. S. zakwestionował tę decyzję, wnosząc od niej odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K.. W uzasadnieniu odwołania strona wskazała, że nie zgadza się z określeniem jej opłaty targowej za okres od 10 czerwca do 6 lipca 2011 r., gdyż w okresie tym nie prowadził działalności handlowej we wskazanym przez organ podatkowy miejscu. Działalność handlową skarżący prowadził w U, na dowód czego przedłożył kwitariusze opłat targowych za 3 dni, a także kopię z książki rozliczeń rocznych wskazujące daty prowadzenia sprzedaży oraz kwoty przychodu. Odwołujący wskazał również, że nie miał żadnej kontroli z urzędu miasta stwierdzającej, że zajmuje on teren wskazany w zaskarżonej decyzji. Strona wskazała, że dokonanie określenia opłaty targowej jest nieporozumieniem. Ustosunkowując się do zarzutów odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wskazało, że odwołanie nie może zostać uwzględnione. Zaskarżona decyzja Prezydenta Miasta K. jest zgodna z prawem, zaś ustalenia, które legły u podstaw tej decyzji są pełni uzasadnione i prawidłowe. Dalej Kolegium stwierdziło, że organ I instancji miał podstawy do wszczęcia postępowania podatkowego w celu określenia wysokości opłaty targowej należnej od Z. S.. Obowiązek podatkowy w opłacie targowej wynika bowiem z art. 15 ustawy podatkach i opłatach lokalnych, zwanej dalej "u.p.o.l., zgodnie z którym opłatę targową pobiera się od osób fizycznych, osób prawnych oraz jednostek organizacyjnych niemających osobowości prawnej, dokonujących sprzedaży na targowiskach. Targowiskami są wszelkie miejsca, w których jest prowadzona sprzedaż, z zastrzeżeniem sprzedaży dokonywanej w budynkach lub częściach budynków. Opłatę targową pobiera się niezależnie od należności przewidzianych w odrębnych przepisach za korzystanie z urządzeń targowych oraz za inne usługi świadczone przez prowadzącego targowisko. Następnie wskazano, że opłata targowa, jest świadczeniem publicznoprawnym, które przez osoby zobowiązane winno być spełnianie w terminie i w należnej wysokości. Opłatę targową powinno się wnosić bez wezwania organu podatkowego. Zadaniem organu podatkowego jest zaś kontrola wykonywania obowiązków podatkowych przez osoby zobowiązane i egzekucja obowiązków niewykonanych. W celu realizacji nałożonych nań zadań organ podatkowy, stojąc na straży budżetu, jest zobowiązany przez rygorystyczne przepisy prawa podatkowego do podejmowania wszelkich czynności zmierzających do egzekucji obowiązków podatkowych. Podatnik winien był zatem wnosić opłatę targową na wezwanie inkasenta w każdym dniu dokonywania sprzedaży. W związku z tym, że tego obowiązku zaniechał, organ podatkowy zobowiązany był do ustalenia istnienia przesłanek rodzących obowiązek podatkowy i określenia jego wysokości w decyzji. Organ odwoławczy argumentując swoją decyzję wskazał, że Prezydent Miasta K. dysponował wystarczającymi dowodami, że Z. S. prowadził sprzedaży artykułów przemysłowych i pamiątkarskich w K na [...] im. [...] w dni wymienione szczegółowo w zaskarżonej decyzji, osobiście jak i przy pomocy innej osoby (S. S.), na podstawie czego mógł uznać, że po stronie Z. S. powstał obowiązek podatkowy w zakresie opłaty targowej, dowodami zaś na to są meldunki inkasentów opłat targowych sporządzone na okoliczność kontroli handlu i obmiaru stanowisk, wyjaśnienia inkasentów w związku ze złożonym przez stronę oświadczeniem z dnia 14 września 2011 r. oraz zebrany we wskazanym okresie materiał fotograficzny, na którym uwidoczniono także stronę odwołującą. Organ nadto wskazał, że inkasenci zatrudniani są w trybie stosownej uchwały Rady Miasta, co oznacza, że nie są oni przypadkowymi osobami pobierającymi opłatę targową, a są osobami zaufanymi dla organu podatkowego, działającymi w jego imieniu i na jego rzecz, czuwającymi nad prawidłowym wykonywaniem obowiązków przez zobowiązanych, dokumentującymi fakty dokonywania sprzedaży. Ustalenia dokonane przez inkasentów uznać należy za ustalenia organu podatkowego w zakresie stanu faktycznego, które mogą i stanowią dowód w sprawie. Ponadto, dowodami na prowadzenie przez stronę sprzedaży są raporty Straży Miejskiej w K. z podejmowanych przez funkcjonariuszy interwencji, potwierdzające, że właścicielem rozstawionego stoiska był Z. S. Stronie sporządzono mandat karny za czyn z art. 143 § 1 k.w. oraz wniosek o ukaranie do Sądu Rejonowego w Kołobrzegu. Ze zgromadzonego materiału dowodowego bezsprzecznie wynika, wbrew twierdzeniom strony, że osobiście i z pomocą S. S. dokonywał sprzedaży przez 14 dni szczegółowo wymienionych w decyzji w okresie od 10 czerwca do 6 lipca 2011 r., a w okresie tym jedynie w dniu 13 czerwca 2011 r. uiścił opłatę za 1 m2 zajmowanej powierzchni w kwocie 50 zł. Przedłożone przez odwołującego dokumenty, mające potwierdzać dokonywanie sprzedaży w U, nie wykluczają możliwości prowadzenia sprzedaży na terenie K. Z. S. mógł dokonywać sprzedaży w różnych porach dnia, także przy pomocy innych osób. Jednak Kolegium uznało, że wobec zgromadzonego przez organ podatkowy materiału dowodowego, fakt dokonywania sprzedaży na terenie K. oraz odmowa uiszczania opłaty targowej nie budzą wątpliwości, wskazując, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy dawał podstawę do wydania zaskarżonej decyzji. Kolegium nadto wskazało, że określona w decyzji wysokość opłaty targowej jest prawidłowa i wynika z przyjętych w uchwale Rady Miasta K. z dnia 24 października 2008 r. w sprawie opłaty targowej stawek, które zgodnie z § 2 pkt 1 uchwały wynoszą 50 zł za każdy rozpoczęty m2..Uchwała ta również uwzględnia przyjętą maksymalną dzienną stawkę opłaty targowej, wynikającą z art. 19 pkt 1 lit a ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, tj. w 2011 r. kwotę [...] zł, przy czym uwzględnia także uiszczoną w dniu 13 czerwca 2011 r. opłatę za 1 m2. Dokonując formalnej oceny działań organu, Kolegium stwierdziło, że organ I instancji przeprowadził postępowanie prawidłowo. Wszczął bowiem postępowanie postanowieniem, w którym określił zakres postępowania. Postanowienie zostało doręczone podatnikowi w dniu 12 września 2011 r. Strona miała więc możliwość składania wszelkich wniosków, dowodów i wyjaśnień, z czego skorzystała w dniu 14 września 2011 r. Dodatkowo organ wskazał, że zapewniono stronie czynny udział w toczącym się postępowaniu, wyznaczono bowiem jej 7-dniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego (postanowienie z dnia [...] r., doręczone w dniu 18 października 2011 r.), z czego podatnik nie skorzystał. Organ odwoławczy również uznał, że oceniając całokształt materiału dowodowego zebranego w sprawie organ I instancji słusznie uznał Z. S. za zobowiązanego do wnoszenia opłaty targowej i wobec nieuregulowania tego obowiązku określił mu, zgodnie z prawem, wysokość te opłaty. Z. S. nie zgodził się z decyzją Kolegium, i wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, wnosząc o jej uchylenie, zarzucając jej przy tym: 1. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 187, art. 191, art. 122, art. 127 w związku z art. 235 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005r. Nr 8 poz. 60 ze zm.), zwanej dalej "Ordynacją podatkową", poprzez nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego, w szczególności nie uwzględnienie wyjaśnień skarżącego oraz kserokopii księgi rachunkowej i potwierdzenia uiszczenia opłaty targowej na rzecz Urzędu Miasta w U wskazujących na niezasadność decyzji w części określającej wysokość zobowiązania podatkowego na kwotę [...] zł, tj. nieprowadzenie na [...] w K. działalności w dniach [...] r. oraz zajmowanie w dniach prowadzenia działalności jedynie powierzchni 2 m², a w konsekwencji poczynienie błędnych ustaleń faktycznych i wydanie niezasadnej decyzji, - art. 210 § 4, art. 124 w zw. z art. 235 Ordynacji podatkowej przez niewyjaśnienie w uzasadnieniu decyzji, dlaczego odmówiono mocy dowodowej księdze podatkowej, z której wynikało, że w dniu 17 czerwca 2011 r. skarżący nie osiągnął dochodów z działalności, bowiem jej nie prowadził oraz, dlaczego odmówiono mocy dowodowej wyjaśnieniom skarżącego, z których wynikało, że kiedy skarżący prowadził działalność w K., zajmował jedynie powierzchnię do 2 m² oraz, że w dniach 24 i 25 czerwca 2011 r. prowadził działalność w U, a nie w K., co potwierdzały dowody uiszczenia opłaty targowej na rzecz Urzędu Miasta w U, a w konsekwencji utrudnienie kontroli decyzji, - oraz naruszenie § 2 pkt 1 uchwały Rady Miasta K. z dnia 24 października 2008 r. w sprawie opłaty targowej poprzez ustalenie wysokości zobowiązania podatkowego od powierzchni nie zajmowanej przez skarżącego. W uzasadnieniu zarzutów skarżący wskazał, że zaskarżona decyzja nie jest zasadna, ponieważ została wydana z naruszeniem przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy. Wskazał przy tym, że organ odwoławczy naruszył zasadę dwuinstancyjności postępowania, ponieważ ograniczył się jedynie do powierzchownej kontroli decyzji organu podatkowego I instancji zamiast ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy. Organ odwoławczy winien był sam ustosunkować się do wszystkich podniesionych zarzutów poprzez wskazanie faktów, które uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn dla których odmówił innym dowodom wiarygodności i mocy dowodowej oraz, dlaczego nie uznał zasadności argumentów strony skarżącej, na co powołał wyrok NSA z dnia 20 stycznia 1998 r., I SA/Ka 1050/96. Wskazał, że organ odwoławczy nie dokonał własnej, wszechstronnej, a przede wszystkim obiektywnej analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego. Dalej skarżący podniósł, że decyzja została wydana w oparciu o błędnie ustalony stan faktyczny, do czego doprowadziła nierzetelna ocena zebranego w sprawie materiału dowodowego. Z załączonego przez skarżącego do materiału dowodowego sprawy potwierdzenia uiszczenia opłaty targowej na rzecz Urzędu Gminy w U z dnia 24 i 25 czerwca 2011 r. wynika, że w tych dniach skarżący prowadził działalności w U, a nie w K.. Ustalenia organu podatkowego w tym zakresie zostały oparte na materiale dowodowym wygenerowanym przez inkasentów. Skarżący nadto podniósł, że inkasenci wykonujący prace na [...] w K., w czasie kiedy skarżący prowadził tam działalność, pozostawali z nim w konflikcie z uwagi na odmowę przez skarżącego uiszczania "opłat za zajmowanie miejsca bezpośrednio do kieszeni inkasentów", zamiast do Urzędu Miasta K. Stąd też dowody pochodzące od inkasentów nie mogą stanowić podstawy do ustalenia stanu faktycznego sprawy, ponieważ nie można im przypisać cechy wiarygodności. Skarżący wskazał, że materiał zdjęciowy, jak wskazuje na to wiedza powszechna, z uwagi na rozwój techniki jest niezwykle łatwy do przerobienia, a co za tym idzie nie może stanowić wiarygodnego źródła ustaleń rzeczywistości. Z samego faktu przebywania danej osoby wśród innych osób sprzedających na [...] nie można – zdaniem skarżącego - wyprowadzić wniosku, że dana osoba jest właścicielem konkretnego stoiska. Według strony, organ podatkowy bezkrytycznie dokonał ustaleń faktycznych w oparciu o meldunki, zdjęcia i wyjaśnienia inkasentów, które pozostają w sprzeczności z wyjaśnieniami skarżącego. Organ nie podał logicznego, sprawdzalnego za pomocą dowodów uzasadnienia, dlaczego wyjaśnieniom skarżącego w tym zakresie nie daje wiary. Organ podatkowy jedynie snuł bezpodstawne przypuszczenia, że skarżący mógł dokonywać sprzedaży w różnych porach dnia lub przy pomocy innych osób. Takie postępowanie organu podatkowego zdecydowanie łamie zasadę praworządności oraz zasadę zaufania do organów podatkowych Nadto, zdaniem skarżącego, organ podatkowy nie wyjaśnił w uzasadnieniu decyzji, dlaczego odmówił mocy dowodowej księgom rachunkowym skarżącego z czerwca 2011 r., z których wynika, że w dniu 17 czerwca 2011 r. nie osiągnął on przychodów, co z kolei oznacza, że nie prowadził w tym dniu działalności. Jest to w ocenie skarżącego istotne naruszenie proceduralne, ponieważ dopóki organ podatkowy nie zakwestionuje rzetelności lub wadliwości ksiąg podatkowych, odzwierciedlają one rzeczywisty stan rzeczy, który winien być przyjęty przez organ podatkowy. Według skarżącego, ustalenia organu co do zajmowanej przez niego powierzchni w przeważającym okresie to ok. 18 m², stanowiącej podstawę do obliczenia wysokości zobowiązania podatkowego, również nie znajdują potwierdzenia w materiale dowodowym. Jedynym bowiem dowodem, na jaki w tym zakresie powołuje się organ podatkowy, są obmiary wykonane przez inkasentów. Skarżący zwrócił uwagę, że obmiary te nie są opatrzone podpisem skarżącego, a to byłby jedyny, wiarygodny dowód, wskazujący na wielkość rzeczywiście zajmowanej przez niego powierzchni. Skarżący na [...] w K. zajmował jedynie powierzchnię do 2 m², a zatem – zdaniem strony skarżącej - wysokość zobowiązania podatkowego skarżącego powinna być ustalona na zdecydowanie niższym poziomie. Uwzględniając powyższe fakty, tj. że skarżący w dniach 24 i 25.06.2011 r. prowadził działalność w U, a nie w K.; że w dniu 17.06.2011r. nie prowadził w ogóle działalności gospodarczej oraz, że w pozostałych dniach wyszczególnionych w decyzji prowadził handel, lecz zajmował na [...] w K. nie więcej niż 2 m² powierzchni, zaskarżona decyzja zawyża kwotę na ponad [...] zł. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy powołując dotychczasową argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, wniósł o jej oddalenie. Na rozprawie w dniu 5 czerwca 2012 r. skarżący poparł skargę, wskazując dodatkowo, że na zdjęciach brak jest przy stoisku tabliczki z jego nazwiskiem, ponadto, że pomiary były dokonywane bez jego udziału oraz, że organ administracyjny przeprowadził rozprawę administracyjną bez zawiadomienia o jej terminie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Skarga jest nieuzasadniona. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, o ile ustawy nie stanowią inaczej. W myśl zaś art. 145 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej "p.p.s.a.", sąd uchyla decyzję lub postanowienie, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ewentualnie stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia, jeżeli zachodzą przyczyny określone we właściwych przepisach. Tak więc tylko stwierdzenie, że zaskarżona decyzja dotknięta jest przynajmniej jedną z powyższych wad skutkuje jej wyeliminowaniem z obrotu prawnego. Nadto, należy wskazać, że zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy. Zaskarżenie orzeczenia organu podatkowego skutkuje tym, że przedmiotem postępowania sądowoadministracyjnego jest tylko ta kwestia, która w tym orzeczeniu została rozstrzygnięta. Przedmiotem rozpoznawanej sprawy była decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 19 grudnia 2011 r., znak:[...] , utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia [...] 2011 r. [...] w sprawie określenia Z. S. opłaty targowej za okres od 10 czerwca 2011 r. do 6 lipca 2011 r. Zdaniem Sądu, zaskarżona decyzja została wydana bez naruszenia przepisów prawa. Dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji w pierwszej kolejności należy przypomnieć dyspozycję art. 15 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010 r., Nr 95, poz. 613 ze zm.), dalej zwanej – jak wyżej wskazano – "u.p.o.l.", zgodnie z którym to przepisem opłatę targową pobiera się od osób fizycznych, osób prawnych oraz jednostek organizacyjnych niemających osobowości prawnej, dokonujących sprzedaży na targowiskach, z zastrzeżeniem ust. 2b (ust. 1), przy czym "targowiskami", o których mowa w ust. 1, są wszelkie miejsca, w których jest prowadzona sprzedaż (ust. 2). Opłatę targową pobiera się niezależnie od należności przewidzianych w odrębnych przepisach za korzystanie z urządzeń targowych oraz za inne usługi świadczone przez prowadzącego targowisko.(ust. 3). Ustawodawca w przepisach u.p.o.l. nie zdefiniował określenia "dokonywanie sprzedaży". Należy zatem przyjąć jego szerokie rozumienie, obejmujące nie tylko sprzedaż w rozumieniu art. 535 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz.93 ze zm.), ale również czynności mające miejsce przed sprzedażą. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazano, że przy ustalaniu określenia "dokonywanie sprzedaży" nie jest istotne, czy dana osoba lub jednostka sprzedała oferowany towar, czy też żadna transakcja nie została sfinalizowana. Sama gotowość dokonywania sprzedaży, która przejawia się m.in. zajęciem miejsca na targowisku i wyeksponowaniem towaru, jest wystarczającą przesłanką do poboru opłaty targowej przez inkasenta. Określenie "dokonywanie sprzedaży" zawarte w art. 15 ust. 1 u.p.o.l. oznacza, że każdy wymieniony w tym przepisie podmiot korzystający z "targowiska" w rozumieniu ust. 2 art. 15 u.p.d.o.f. w celu podjęcia sprzedaży jakichkolwiek artykułów jest zobowiązany do zapłacenia opłaty targowej, a tym samym sformułowanie "dokonujących sprzedaży" należy interpretować szeroko, uznając, że obejmuje ono wszelkie czynności podejmowane przez podmiot określony w ust.1 art. 15 u.p.d.o.f. w celu dokonania sprzedaży, a w szczególności oferowanie produktów, składowanie na stoisku, oczekiwanie na kontrahentów, co ma miejsce na gruncie stanu faktycznego występującego w mniejszej sprawie. Obowiązek uiszczenia opłaty targowej powstaje z mocy prawa z chwilą faktycznego podjęcia czynności handlowych zmierzających do dokonania sprzedaży (niezależnie od skutku) w każdym miejscu danej gminy, a nie tylko w miejscach do tego celowo wyznaczonych, przy czym realizacja tego ustawowego obowiązku następuje w razie zażądania jej uiszczenia przez inkasenta, i z tą też chwilą następuje określenie osoby zobowiązanej do zapłaty określonego już zobowiązania z tytułu opłaty targowej przewidzianej uchwałą rady gminy, uprawnionej do określenia zasad i poboru oraz wysokości stawek opłaty targowej, stosownie do art. 19 pkt 1 lit a) u.p.o.l. Powstanie zatem zobowiązania z tytułu opłaty targowej wynika z samego faktu podjęcia działalności handlowej (sprzedaży) na terenie danej gminy. Zgodzić się należy z organem odwoławczym, że Prezydent Miasta K. dysponował wystarczającym materiałem dowodowym, z którego jednoznacznie wynika, iż skarżący prowadził sprzedaż różnych artykułów na [...] im. J. S. w dni szczegółowo wskazane w zaskarżonej decyzji, osobiście jak i przy pomocy innej osoby, na podstawie którego mógł organ uznać, że po stronie Z. S. powstał obowiązek zapłaty opłaty targowej. Dowodami tymi zaś są meldunki inkasentów w przedmiocie odmowy przez skarżącego uiszczenia opłat targowych sporządzone w toku kontroli handlu i obmiaru stanowisk, wyjaśnienia inkasentów w związku ze złożonym przez skarżącego oświadczeniem z dnia 19 września 2011 r. oraz zebrany w spornym okresie (od 10.06.2011 r. do 06.07.2011 r.) materiał fotograficzny, na którym uwidoczniono także osobę skarżącego, w tym przykryte stanowisko zajmowane przez skarżącą stronę (17.06.2011 r.). Nadto, dowodami na prowadzenie przez stronę sprzedaży w spornym okresie są raporty Straży Miejskiej w K.u z podejmowanych przez funkcjonariuszy interwencji, potwierdzające, że właścicielem rozstawionego stoiska jest skarżący Z. S. Jak wynika również z akt sprawy, skarżącemu sporządzono mandat karny za czyn z art. 143 § 1 ustawy z dnia 20 maja 1997 r. – Kodeks wykroczeń (Dz. U. z 2010 r., Nr 46, poz.275 ze zm.), zgodnie z którym sprawca ze złośliwości lub swawoli utrudnia lub uniemożliwia korzystanie z urządzeń przeznaczonych do użytku publicznego, a nadto skierowano wniosek o ukaranie do Sądu Rejonowego w Kołobrzegu. Ze zgromadzonego materiału dowodowego bezspornie zatem wynika, wbrew twierdzeniom skarżącego, że skarżący osobiście jak i przy pomocy osoby trzeciej, tutaj S. S., dokonywał sprzedaży przez 14 dni szczegółowo wymienionych w decyzji w okresie od 10 czerwca 2011 do 6 lipca 2011 r., przy czym tylko w dniu 13 czerwca 2011 r. uiścił opłatę za 1 m2 zajmowanej powierzchni w kwocie 50 zł. Zgodzić się również należy z organem, że dokumenty przedstawione przez stronę, mające potwierdzać dokonywanie sprzedaży w U, nie wykluczają możliwości prowadzenia sprzedaży na terenie K.u, skarżący bowiem miał możliwość dokonywania sprzedaży w różnych miejscach przy pomocy innych osób. Słusznie zatem Kolegium uznało, że w świetle zgromadzonego materiału dowodowego w sprawie okoliczności dokonywania sprzedaży na terenie K, jak i odmowa uiszczenia opłaty targowej w spornym okresie, nie budzą wątpliwości. Prawidłowo Kolegium nadto wskazało, że określona w decyzji wysokość zobowiązania podatkowego w opłacie targowej wynika z przyjętych w uchwale Rady Miasta K. z dnia 24 października 2008 r. w sprawie opłaty targowej stawek, które zgodnie z § 2 pkt 1 uchwały wynoszą 50 zł za każdy rozpoczęty m2, która również uwzględnia przyjętą maksymalną dzienną stawkę opłaty targowej, wynikającą z art. 19 pkt 1 lit a ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, tj. w 2011 r. kwotę [...] zł, przy czym uwzględnia także uiszczoną w dniu 13 czerwca 2011 r. opłatę za 1 m2. Skarżący w skardze nie wskazał na żadne dowody, które podważałyby wiarygodność ustaleń organu co do podejmowanych przez skarżącego czynności sprzedażnych w spornym okresie. Skarżący jedynie neguje te ustalenia, co jednak nie jest wystarczające dla zwolnienia strony skarżącej z obowiązku aktywności dowodowej dla wykazania swoich twierdzeń. Oceniając zebrany materiał dowodowy w sprawie, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. nie przekroczyło uprawnienia organu administracji w przedmiocie oceny zgromadzonych dowodów, prawidłowo utrzymując w mocy decyzję organu I instancji. Tym samym, w ocenie Sądu, nie doszło do zarzucanego w skardze naruszenia przepisów postępowania. Gołosłowne twierdzenia strony skarżącej na okoliczności podnoszone w zarzutach skargi - tj. że skarżący w dniach 24 i 25.06.2011 r. prowadził działalność w U, a nie w K. u oraz, że w dniu 17.06.2011 r. nie prowadził w ogóle działalności gospodarcze, jak również, że w pozostałych dniach wyszczególnionych w decyzji prowadził handel, lecz zajmował na [...] w K. nie więcej niż 2 m² powierzchni, co skutkuje tym, że zaskarżona decyzja zawyża kwotę na ponad [...] zł - nie wykazane przez skarżącego żadnymi przeciwdowodami nie mogą i nie mają żadnego znaczenia prawnego w stosunku do udokumentowanych ustaleń organu, które miały wpływ na merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy. Z tych też względów Sąd, dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, nie dopatrzył się naruszeń w tym zakresie, i działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.