I SA/Sz 973/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Kowalewska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka,, Sędzia WSA Ewa Wojtysiak, Protokolant starszy sekretarz sądowy Michał Iwanowski, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 26 lutego 2014 r. sprawy ze skargi K. G. i J. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy rozłożenia na raty zaległości w podatku od nieruchomości I. oddala skargę, II. przyznaje od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na rzecz adwokata T. K. kwotę [...] ([...]) złotych powiększoną o kwotę należnego podatku od towarów i usług z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Koszalinie decyzją z dnia 18 lipca 2013 r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia 15 kwietnia 2013 r. nr [...] w sprawie odmowy J. G. i K. G. rozłożenia na raty zaległego podatku od nieruchomości. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, iż wnioskiem z dnia 7 marca 2013 r., skierowanym do Prezydenta Miasta, J. G. zwrócił się z prośbą o rozłożenie zaległości w wysokości [...] zł z tytułu podatku od nieruchomości na raty, deklarując spłatę zaległości w miesięcznych ratach po [...] zł. Argumentując wniosek Podatnik wskazał na dramatyczną sytuację rodzinną, spowodowaną głównie sytuacją finansową. Podał, że źródłem utrzymania dwuosobowej rodziny jest emerytura otrzymywana przez małżonkę w kwocie [...] zł ([...] zł netto) miesięcznie. Kwota ta nie wystarcza na podstawową egzystencję rodziny (opłaty, lekarstwa itp.). Podatnik nie uzyskuje żadnych dochodów. Od kilku lat bezskutecznie ubiega się o przyznanie świadczenia emerytalnego. Dodatkowo wskazał, że zalega jeszcze z płatnościami za gaz/prąd oraz nie posiada wartościowego majątku rzeczowego poza udziałem w spadku w [...] jego części. Prezydent Miasta po przeprowadzeniu postępowania dowodowego, na podstawie uzyskanego materiału odmówił rozłożenia na raty zaległości podatkowej. Organ podatkowy ustalił, że Podatnik nie ma realnej możliwości wywiązywania się z ewentualnych rat, do których będzie doliczona opłata prolongacyjna. Wprawdzie ma on wraz z żoną trudną sytuację ekonomiczną, ale nie na tyle, żeby nie móc spłacić zaległości podatkowej, która jest od niego egzekwowana. Zaległości powstały od 2010 r. z winy Podatnika, który świadomie doprowadził do ich kumulacji. Podatnik nie znalazł się z w trudnej sytuacji z powodów nadzwyczajnych, trudnych do przewidzenia. Organ nie dopatrzył się w działaniach Podatnika prób zmierzających do poprawy bytu. Jego działania ograniczają się jedynie do składania wniosków o udzielenie ulg podatkowych. Podatnik dobrowolnie nie dokonał ani jednej wpłaty na podatek. Zadeklarował wpłacanie rat od marca ale do czasu rozstrzygnięcia jego wniosku (połowa kwietnia) nie wpłacił żadnej raty. Nie zgadzając się z rozstrzygnięciem organu podatkowego I instancji J. G. i K. G. wnieśli odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koszalinie. W uzasadnieniu Podatnicy rozwinęli argumenty podniesione we wniosku, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i rozłożenie zadłużenia ze względu na zasady współżycia społecznego na raty miesięczne po [...] zł. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Koszalinie, nie znalazło podstaw do uchylenia bądź zmiany decyzji organu I instancji. Oceniając przebieg postępowania wszczętego wnioskiem Strony o rozłożenie na raty zaległości podatkowych w podatku od nieruchomości za lata 2010-2012, Kolegium nie dopatrzyło się żadnych naruszeń. Organ odwoławczy stwierdził dalej, że również w kwestii rozstrzygnięcia merytorycznego nie można niczego organowi I instancji zarzucić. Po przeanalizowaniu wniosku, zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i odwołania Podatników, oraz biorąc pod uwagę okoliczności sprawy Kolegium uznało, że odmowa udzielenia ulgi podatkowej w podatku od nieruchomości jest uzasadniona. Kolegium wyjaśniło, że ulgi podatkowe, w tym głównie umarzanie zaległości podatkowych, są na gruncie prawa podatkowego instytucją wyjątkową. Dlatego też, aby organ podatkowy mógł zdecydować się na pomoc ze środków publicznych (rozłożenie na raty zaległości jest pomocą ze środków publicznych, czyli z budżetu gminy, który w takiej sytuacji ponosi uszczerbek), sytuacja finansowa i bytowa podatnika ubiegającego się o ulgę podatkową musi być również wyjątkowa i nadzwyczajna. Warunek wyjątkowości, który organ podatkowy bierze pod uwagę rozpatrując wniosek o ulgę podatkową, spełniony jest głównie wówczas, gdy podatnik znajdzie się nagle, z powodów nadzwyczajnych, przez siebie niezawinionych, w tak trudnej sytuacji finansowej i życiowej, że zapłata zaległości zachwiałaby jego bytem. Opisane przesłanki ustawa - Ordynacja podatkowa nazywa ważnym interesem podatnika. O tym, czy zachodzi taka przesłanka nie decyduje subiektywne przekonanie podatnika, lecz obiektywna ocena. Ponadto Kolegium zauważyło, że w sprawach podatkowych Prezydent działa jako organ podatkowy podlegający rygorystycznym przepisom prawa podatkowego niepozwalającego na żadną dowolność i relatywność. Organ podatkowy jest organem administracji publicznej stojącym na straży przepisów prawa podatkowego i interesu publicznego. Jego głównym zadaniem jest czuwanie nad sprawnym i terminowym płaceniem podatków przez każdego podatnika. Celem działania organu podatkowego jest uzyskanie podatku. W razie trudności z uzyskaniem podatku, gdy podatnik wnosi o ulgę podatkową, organ podatkowy musi wnikliwie ustalić sytuację gospodarczą podatnika, przeanalizować ją i ocenić, jaki wpływ będzie miała ewentualnie udzielona ulga na poprawę stanu ekonomicznego podatnika oraz poddać ocenie działania podejmowane i zamierzone przez podatnika w celu poprawy sytuacji finansowej. W ramach tej oceny należy ustalić, czy trudności płatnicze mają charakter okresowy czy stały i pogłębiający się oraz czy ewentualna pomoc ze strony organu podatkowego gwarantuje odzyskanie płynności finansowej i umożliwi wywiązywanie się w przyszłości z bieżących i zaległych zobowiązań podatkowych. Wszystkie te czynności organ podatkowy winien podjąć właśnie w interesie publicznym, bo tę przesłankę należy rozumieć jako dążenie organu podatkowego do uzyskiwania w przyszłości podatku od podatnika, który ma chwilowe trudności płatnicze. Organ odwoławczy wyjaśnił ponadto, że prawo podatkowe rządzi się całkowicie odmiennymi zasadami niż prawo normujące udzielanie świadczeń z opieki społecznej. W świetle prawa podatkowego stan ubóstwa, bezrobocia, permanentnego braku środków finansowych, spłaty zaległości, nie ma żadnego wpływu na konieczność spełniania obowiązku podatkowego. Płacenie podatków należy do sfery publicznoprawnej i dotyka wszystkie bez wyjątku podmioty będące podatnikami. Organ wskazał też, że podatek od nieruchomości nie jest podatkiem od osiąganego dochodu, ale od posiadania majątku w postaci nieruchomości. Odnosząc się do zarzutów odwołania Kolegium stwierdziło, że argumenty Strony nie świadczą o żadnej przesłance z art. 67a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. 2012 r., poz. 749 ze zm. – dalej zwana: "O.p."). Podatnicy nie wykazali, ze ich sytuacja finansowa oraz powstanie zaległości podatkowej jest wynikiem zdarzeń nagłych i nieprzewidzianych, wynikających ze zdarzeń losowych, których nie mogli przewidzieć ani im zapobiec, nie dotknęło ich żadne niespodziewane zdarzenie pozbawiające go nagle środków finansowych przez co nie mogą zapłacić jednorazowo zaległości podatkowych. Według organu odwoławczego nie wykazali oni więc istnienia przesłanki ważnego interesu, który uzasadniałby udzielenie mu ulgi podatkowej. Przedmiotowa zaległość podatkowa jest wynikiem wieloletnich zaniedbań w regulowaniu przez Podatników należności podatkowych. Jak wynika z akt sprawy zaległości Podatników systematycznie narastają od 2010 r., mimo to Podatnicy nie podjęli żadnych działań zmierzających do spłaty zadłużenia, choćby przez częściowe wpłaty. Jak podkreślił organ odwoławczy, postawa taka nie zasługuje na akceptację, ponadto udzielenie Podatnikom obecnie ulgi w spłacie zaległości na warunkach przez nich zaproponowanych byłoby rażąco sprzeczne z podnoszonymi zasadami współżycia społecznego, ponieważ odbywałoby się kosztem pozostałych podatników, którzy od kilku lat utrzymują wspólny dla wszystkich mieszkańców budżet gminy. Podatnicy muszą zdawać sobie z tego sprawę, że wpływy z podatku od nieruchomości są zaplanowane w budżecie gminy na rok z góry. Odpowiednio do zaplanowanych wpływów zaplanowane są w budżecie wydatki, które te wpływy pokrywają. Rozłożenie na raty podatku zaplanowanego jako jednorazowy wpływ do budżetu (zaległości ubiegłoroczne) powoduje zachwianie budżetu po stronie wpływów, a z tym wiąże się czasem nawet konieczność zaciągnięcia przez gminę kredytu komercyjnego, bo zaplanowane zadania muszą być wykonane w terminie, co leży w interesie gminnej społeczności, czyli w interesie publicznym. Ulga podatkowa w postaci rozłożenia na raty zaległości podatkowej nie jest więc mało znacząca. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie J. G. i K. G. wnieśli o uchylenie decyzji organu odwoławczego. W uzasadnieniu skargi Skarżący podnieśli, że odmówiono im rozłożenia na raty spłaty zaległości podatkowych, które nie powstały z ich winy lecz na skutek działalności państwa i sądu poprzez pozbawienie J. G. prawa do prowadzenia działalności gospodarczej od 2008 r. przez co nie mógł spłacać należności podatkowych. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Koszalinie wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uznał, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie wskazać należy, że zgodnie z art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 13 listopada 2003 r. o dochodach jednostek samorządu terytorialnego (Dz. U. z 2010 r. nr 80, poz. 526 ze zm.) do udzielania ulg podatkowych, umarzania, rozkładania na raty i odraczania terminów płatności należności z tytułu podatków i opłat stanowiących dochody jednostek samorządu terytorialnego, a także zwalniania z obowiązku pobrania bądź ograniczenia poboru tych należności mają zastosowanie przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa. Stosownie do art. 67a O.p.: "§ 1. Organ podatkowy, na wniosek podatnika, z zastrzeżeniem art. 67b, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, może: 1) odroczyć termin płatności podatku lub rozłożyć zapłatę podatku na raty; 2) odroczyć lub rozłożyć na raty zapłatę zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę lub odsetki określone w decyzji, o której mowa w art. 53a; 3) umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną. § 2. Umorzenie zaległości podatkowej powoduje również umorzenie odsetek za zwłokę w całości lub w takiej części, w jakiej została umorzona zaległość podatkowa". W rozpoznawanej sprawie Skarżący złożyli do organu podatkowego wniosek o rozłożenie na raty zaległości z tytułu podatku od nieruchomości w kwocie [...] zł w postaci rat płatnych po [...] zł miesięcznie. Istota sporu w sprawie sprowadza się zatem do oceny zagadnienia, czy w przedmiotowej sprawie organy podatkowe poprawnie przeprowadziły postępowanie podatkowe wszczęte wnioskiem Skarżących o rozłożenie na raty zaległości podatkowej oraz czy odmawiając rozłożenia spłaty tej zaległości na raty nie przekroczyły granic uznania administracyjnego. Z przytoczonych przepisów wynika, że wniosek Skarżących wszczyna postępowanie w sprawie ulgi w spłacie podatków. Należy jednak podkreślić, że stosowanie ulg podatkowych jest odstępstwem od zasady powszechności opodatkowania określonej w art. 84 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, który stanowi, że każdy jest obowiązany do ponoszenia ciężarów i świadczeń publicznych, w tym podatków określonych w ustawie. Podstawą prawną do rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie stanowi przepis zawarty we wskazanym wyżej art. 67a § 1 pkt 2 O.p. regulujący możliwość rozłożenia raty zaległości podatkowej. Przyznana tym unormowaniem swoboda nie oznacza oczywiście dowolności działania organu podatkowego, bowiem organ ten jest zobowiązany do wszechstronnego rozważenia, w świetle całokształtu materiału sprawy, czy nie zostały spełnione określone w powyższym artykule przesłanki. Podkreślenia jednakże wymaga, że nawet jeśli organ stwierdzi zaistnienie sytuacji wskazującej na ważny interes podatnika czy interes publiczny - w rozumieniu powyższego unormowania - to organ może, ale nie musi, przyznać podatnikowi ulgę w postaci umorzenia zaległości podatkowej (por. wyrok NSA z 20 czerwca 2001 r., sygn. akt III SA 771/00, niepubl.). Użyte bowiem w ww. art. 67a § 1 pkt 2 O.p. sformułowanie, że organ podatkowy "może rozłożyć na raty" zaległości podatkowe, w sposób niebudzący wątpliwości wskazuje, że organ orzekający w przedmiocie umorzenia zaległości podatkowych przy rozpatrywaniu takiej sprawy i wydaniu rozstrzygnięcia korzysta ze swobody uznania administracyjnego. Oznacza to, że organ w przypadku stwierdzenia przesłanek określonych w tym przepisie może uwzględnić wniosek lub odmówić jego uwzględnienia. Wolność decyzyjna w zakresie rozstrzygnięcia na gruncie art. 67a § 1 pkt 2 O.p. sprawia, że nawet wystąpienie ustawowych przesłanek nie obliguje organu podatkowego do zastosowania instytucji umorzenia w każdym przypadku. Uznanie administracyjne jest ograniczone dyrektywami wyboru, interesem publicznym oraz ważnym interesem podatnika. Użyte pojęcia "interesu publicznego" oraz "ważnego interesu podatnika" są pojęciami nieostrymi. O istnieniu ważnego interesu podatnika decydują kryteria obiektywne, zgodne z powszechnie obowiązującą hierarchią ważności; nie można go utożsamiać z subiektywnym odczuciem podatnika, że jego sytuacja życiowa i materialna uzasadnia zastosowanie ulgi. Przez interes publiczny rozumie się dyrektywę postępowania nakazującą mieć na uwadze respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, takich jak sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie obywateli do organów władzy, sprawność działania aparatu państwowego, korektę błędnych decyzji, itp. Powyższe wynika z wyjątkowego charakteru instytucji umorzenia, stanowiącej odstępstwo od zasady równości i powszechności opodatkowania. Zasadą musi więc pozostać płacenie podatków w sposób i w terminach przewidzianych przez prawo. Jedynie nadzwyczajne okoliczności mogą spowodować odstępstwo od tej reguły (por.: S. Babiarz, B. Dauter, B. Gruszczyński, R. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek. Ordynacja podatkowa. Komentarz, Warszawa 2007, s. 522 i n., tezy 14, 15 oraz 18-20 i powołane tam orzecznictwo). W doktrynie oraz utrwalonym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie budzi wątpliwości, że ocena, czy przesłanki rozłożenia zaległości na raty istnieją w konkretnej sprawie, może być dokonana tylko po wszechstronnym i wnikliwym rozważeniu całokształtu materiału dowodowego, a poprzedzać ją powinno wyczerpujące zebranie całego materiału dowodowego oraz dokładne wyjaśnienie okoliczności faktycznych. Obowiązki te bezpośrednio wynikają z treści art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 O.p. Po uwzględnieniu całokształtu materiału dowodowego i po wyjaśnieniu wszystkich okoliczności faktycznych, organ winien zatem jednoznacznie stwierdzić, czy zachodzą przesłanki wskazane w art. 67a § 1 O.p. Jeżeli mimo istnienia przesłanek, podejmuje się decyzję polegającą na odmowie umorzenia zaległości podatkowej, w uzasadnieniu takiej decyzji winny zostać szczegółowo określone motywy takiego rozstrzygnięcia (art. 210 § 4 O.p.). W dotychczasowym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreśla się również, iż sąd administracyjny nie jest organem trzeciej instancji w postępowaniu administracyjnym i nie może poddawać ocenie, czy dokonany przez organ administracji państwowej wybór jest słuszny, a zatem sąd nie jest uprawniony do badania merytorycznej zasadności (celowości) decyzji administracyjnej. Takie rozstrzygnięcie należy wyłącznie do organów administracyjnych. Natomiast w pełnym zakresie zaskarżona decyzja podlega badaniu co do jej zgodności z przepisami proceduralnymi (por. wyrok NSA z 23 kwietnia 1998 r., sygn. akt I SA/Kr 1227/97, publ. Lex Nr 33404). Podobnie w orzeczeniu z 5 listopada 1998 r. NSA zauważył, iż decyzja tego rodzaju ma charakter uznania administracyjnego. Tak więc, o ile zachowano wszelkie wymogi prawa procesowego, to Naczelny Sąd Administracyjny, który sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę zgodności z prawem, nie jest władny jej uchylić (zob. wyrok NSA z 5 listopada 1998 r., sygn. akt III SA 1745/97, publ. Lex Nr 44 771). Sądowa kontrola legalności uznaniowych decyzji sprowadza się więc do oceny, czy organ podatkowy prawidłowo zgromadził materiał dowodowy oraz czy wyciągnięte wnioski w zakresie merytorycznym decyzji o odmowie rozłożenia na raty zaległości podatkowych mają swoje uzasadnienie w zebranym materiale dowodowym, oraz czy dokonana ocena mieści się w ustawowych granicach, zaś wyciągnięte wnioski są logiczne i poprawne (por. wyrok NSA z 7 lutego 2001 r., sygn. akt I SA/Gd 1507/00, publ. Lex Nr 46473). Również w literaturze przedmiotu podkreśla się, iż kontrola wobec uznania może mieć ograniczony zakres, ale nie można z niej rezygnować, zaś orzeczenia sądu winny opierać się jedynie na kryterium legalności. Decyzja uznaniowa może być zatem przez sąd uchylona w wypadkach stwierdzenia, że została wydana z takim naruszeniem przepisów prawa procesowego lub prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. O tego rodzaju naruszeniach można mówić, gdyby organ pozostawił poza swoimi rozważaniami argumenty podnoszone przez stronę, pominął istotny dla rozstrzygnięcia materiał dowodowy lub dokonał jego oceny wbrew zasadom logiki lub doświadczenia życiowego, a także gdyby dokonał wykładni występujących w art. 67a O.p. pojęć niezgodnie z ogólnymi zasadami prawa. Kontrolując prawidłowość zaskarżonego rozstrzygnięcia, Sąd uznał, że organy podatkowe prawidłowo zgromadziły materiał dowodowy, na jego podstawie prawidłowo wyciągnęły wnioski w zakresie odmowy rozłożenia na raty kwoty zaległości podatkowej oraz, że dokonana ocena mieści się w ustawowych granicach, zaś wyciągnięte wnioski są logiczne i poprawne. W rozpatrywanej sprawie organy podatkowe obu instancji rozważały argumenty Skarżących w odniesieniu do przesłanek "uzasadnionego ważnego interesu podatnika", jak też brały pod uwagę ewentualne zaistnienie przesłanki "interesu publicznego". Wskazuje na to zarówno sposób, jak też charakter prowadzenia postępowania wyjaśniającego w danej sprawie. W ocenie Sądu, organy obu instancji poddały szczegółowej analizie sytuację rodzinną i majątkową Skarżących, czego dowodem jest szczegółowe uzasadnienie zaskarżonej decyzji. W postępowaniu podatkowym zebrano materiał dowodowy pozwalający na ustalenie i ocenę przez organy podatkowe sytuacji materialnej i życiowej Skarżących. W ocenie Sądu, organy podatkowe odniosły się do powoływanych przez Stronę oraz ustalonych okoliczności stanu faktycznego. Sytuację materialną Skarżących uznano za trudną, gdyż nie ma on środków finansowych ani majątku, poza opodatkowaną nieruchomością, a małżonkowie utrzymują się z emerytury K. G. w wysokości [...] zł. W ocenie Sądu, organ odwoławczy zasadnie zauważył jednak, że sytuacja finansowa Skarżących oraz powstanie zaległości podatkowej nie jest wynikiem zdarzeń nagłych i nieprzewidzianych, wynikających ze zdarzeń losowych, których nie mógł on przewidzieć ani im zapobiec, nie wykazał więc istnienia przesłanki ważnego interesu podatnika, która mogłaby uzasadniać udzielenie ulgi podatkowej. Również zasadnie uznano, że brak uzyskiwania świadczenia emerytalnego, nie może być uznany za okoliczność nadzwyczajną, gdyż jest ona wynikiem niespełnienia przez Skarżących wymaganych przepisami warunków uprawniających do jego nabycia, które to zależne były od niego i podejmowanych przez niego decyzji. Ponadto przedmiotowa zaległość podatkowa jest wynikiem kilkuletnich zaniedbań w regulowaniu przez Skarżących należności podatkowych, zaległości te bowiem systematycznie narastają od 2010 r., a Skarżący nie podjęli żadnych działań zmierzających do spłaty zadłużenia, choćby przez częściowe wpłaty. Zasadnie też organ odwoławczy wskazał, że podatek od nieruchomości nie jest podatkiem od osiąganego dochodu, ale od posiadania majątku w postaci nieruchomości. Brak środków finansowych na opłacenie tego podatku nie może prowadzić do faktycznego zwolnienia przedmiotowej nieruchomości od podatku – a tak byłoby w istocie w razie przyznania wnioskowanej ulgi. Naruszałoby to wskazane wyżej konstytucyjne zasady równości i powszechności opodatkowania. Za zasadną należy więc uznać ocenę organu, że wieloletnie nawarstwianie się zaległości podatkowych, bierność Podatników w tym brak perspektyw na poprawę sytuacji wskazuje, że za udzieleniem ulgi podatkowej nie przemawia także interes publiczny. W interesie publicznym jest bowiem, aby przechodzący przejściowe trudności podatnik dzięki udzieleniu ulgi podatkowej odzyskał płynność finansową i przyszłe podatki płacił w terminie w należnej wysokości, a w wypadku Skarżących takiej prognozy nie można wysnuć - co także nie przemawia za zastosowaniem instytucji rozłożenia na raty zaległości podatkowej. Mając zatem powyższe na względzie, Sąd uznał, że organ odwoławczy wydając orzeczenie w trybie art. 67a § 1 pkt 2 O.p. prawidłowo przedstawił interpretację przesłanek warunkujących wydanie decyzji w przedmiocie ulgi podatkowej (istnienia ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego), a następnie dokonał analizy sytuacji Skarżących w ich kontekście. Według Sądu ocena jaką przedstawił organ w zaskarżonej decyzji, mieści się w ramach uznania administracyjnego, które w sprawie nie nosiło cech oceny dowolnej. Prawidłowo również Samorządowe Kolegium Odwoławcze wyjaśniło, że do wydawania merytorycznych decyzji w zakresie udzielania ulg podatkowych wyłączną kompetencję posiada organ podatkowy I instancji, którym w tej sprawie jest Prezydent Miasta, podejmujący je w trybie tzw. uznania administracyjnego. Zgodnie bowiem z art. 233 § 3 O.p. Samorządowe Kolegium Odwoławcze uprawnione jest do wydania decyzji uchylającej i rozstrzygającej sprawę co do istoty jedynie w przypadku, gdy przepisy prawa nie pozostawiają sposobu jej rozstrzygnięcia uznaniu organu podatkowego pierwszej instancji. W pozostałych przypadkach samorządowe kolegium odwoławcze uwzględniając odwołanie, ogranicza się do uchylenia zaskarżonej decyzji. Nie znajdując zatem podstaw do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy lub z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, Sąd - na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) - skargę oddalił. O wynagrodzeniu pełnomocnika ustanowionego w ramach prawa pomocy orzeczono zgodnie z art. 250 ww. ustawy w zw. § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c oraz § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 461).