I SAB/Sz 11/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący - Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj po rozpoznaniu w dniu 10 kwietnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokata o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej w sprawie ze skargi J. C. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 9 stycznia 2014r. sygn. akt I SAB/Sz 14/13 w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: przyznać adw. E. J. od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, wynagrodzenie z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej Skarżącemu z urzędu w kwocie [...] złotych, która obejmuje kwotę [...] złotych z tytułu opłaty, powiększoną o kwotę [...] złotych tytułem 23% podatku od towarów i usług. Postanowieniem z dnia 14 października 2013 r. sygn. akt I SAB/Sz 14/13 referendarz sądowy przyznał stronie skarżącej prawo pomocy w zakresie całkowitym, w tym poprzez ustanowienie adwokata z urzędu. Zgodnie zaś z uchwałą składu siedmiu sędziów z dnia 2 grudnia 2010 r. sygn. akt II GPS 2/10, prawo pomocy przyznane Stronie w sprawie ze skargi, na podstawie art. 244 i 245 p.p.s.a., obejmuje również postępowanie ze skargi o wznowienie postępowania. Pismem z dnia 17 grudnia 2014 r. Szczecińska Izba Adwokacka poinformowała Sąd, iż decyzją dziekana Okręgowej Rady Adwokackiej z dnia 10 grudnia 2014 r. adw. E. J. została zwolniona z funkcji pełnomocnika z urzędu w przedmiotowej sprawie, a na Jej miejsce został ustanowiony adw. P. S. Wnioskiem z dnia 7 stycznia 2015 r., adw. E. J. wystąpiła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu oświadczając, że nie zostały one zapłacone w całości ani w części. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Stosownie do przepisu art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu zostały uregulowane w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.), zwanego dalej "rozporządzeniem". Przepis § 18 ust. 1 pkt 2 lit. d) rozporządzenia stanowi, że stawka minimalna w postępowaniu zażaleniowym wynosi [...] zł. Stosownie do § 2 ust. 3 rozporządzenia opłaty za czynności adwokata ustanowionego z urzędu podwyższa się o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach. W niniejszej sprawie pomoc prawna z urzędu udzielona Skarżącemu, o przyznanie kosztów której zwróciła się adw. E. J. obejmuje postępowanie zażaleniowe przed sądem w drugiej instancji. Należy bowiem wskazać, iż zgodnie z postanowieniem NSA z dnia 25 października 2011 r., I OZ 790/11, LEX nr 1069714, samo zapoznanie się z aktami sprawy bez podjęcia dalszych czynności procesowych nie jest wystarczające do uznania, że pomoc prawna z urzędu została stronie udzielona. Zasądzone koszty obejmują zatem: stawkę minimalną ([...] zł) oraz obejmują 23% podatku od towarów i usług ([..] zł) którą Sąd ustalił na podstawie art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r., nr 177, poz. 1054 ze zm.). Ponadto, Sąd miał na uwadze, że wniosek o przyznanie wynagrodzenia z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu zawiera oświadczenie, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części (stosownie do § 20 rozporządzenia). Z tych względów, orzec należało jak na wstępie, na podstawie art. 250 p.p.s.a. oraz § 18 ust. 1 pkt 1 lit. d) oraz w związku z § 2 ust. 3 rozporządzenia.