I SAB/Sz 12/13

Dnia 30 lipca 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA – Kazimierz Maczewski po rozpoznaniu w dniu 30 lipca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia M. T. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 30 czerwca 2015 r. o sygn. akt I SAB/Sz 12/13 odrzucające jej zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 12 czerwca 2015 r. o sygn. akt I SAB/Sz 12/13 o przyznaniu adwokatowi kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skargi M. T. na przewlekłość postępowania Starosty P. p o s t a n a w i a odrzucić zażalenie. Postanowieniem z dnia 2 kwietnia 2014 r., sygn. akt I SAB/Sz 12/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie odrzucił skargę M. T. na przewlekłość postępowania Starosty P. Następnie, po rozpatrzeniu wniosku M. T. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, postanowieniem z dnia 19 listopada 2014 r., Sąd przyznał skarżącej prawo pomocy w postaci ustanowienia adwokata. Właściwa rada adwokacka na pełnomocnika z urzędu wyznaczyła adwokata N. M. Pismem z 7 maja 2015 r. wyznaczony adwokat wystąpił do Sądu z wnioskiem o zasądzenie od Skarbu Państwa na jej rzecz kosztów udzielonej pomocy prawnej, w związku ze sporządzeniem opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej w niniejszej sprawie. Postanowieniem z dnia 12 czerwca 2015 r. Sąd przyznał ww. adwokatowi od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie wynagrodzenie w kwocie [...] zł, obejmujące należny podatek od towarów i usług, z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu. Powyższe postanowienie doręczono pełnomocnikowi w dniu 22 czerwca 2015 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru, k.228). Pismem z 23 czerwca 2015 r. M. T. wniosła zażalenie na postanowienie przyznające wynagrodzenie pełnomocnikowi z urzędu, domagając się jego uchylenia oraz (cyt.) "pozostawienia sprawy zapłaty adwokatce N. M. bez zapłaty za prywatne postępowanie i za brak zainicjowania postępowania odwoławczego". Postanowieniem z dnia 30 czerwca 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny odrzucił powyższe zażalenie z uwagi na jego niedopuszczalność. Uzasadniając Sąd podniósł, iż ustalenie i przyznanie wynagrodzenia pełnomocnikowi z urzędu ramach przyznanego i wykonanego prawa pomocy jest tzw. postępowaniem wpadkowym (ubocznym, incydentalnym). W ramach tego postępowania sąd przyznaje takiemu pełnomocnikowi wynagrodzenie z własnych środków finansowych. Środek procesowy, jakim jest sprzeciw na postanowienie referendarza czy zażalenie na postanowienie sądu, przysługuje tylko pełnomocnikowi z urzędu, będącemu jedyną stroną wskazanego postępowania wpadkowego (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 29 czerwca 2010 r. o sygn. akt II OZ 607/10, 20 stycznia 2009 r. o sygn. akt I OZ 939/08, 8 stycznia 2009 r. o sygn. akt I OZ 946/08; postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 10 czerwca 2013 r. o sygn. akt II SA/Kr 1579/12 – orzeczenia dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Oznacza to, że wskazany środek nie przysługuje stronie skarżącej z postępowania głównego, na rzecz której działał profesjonalny pełnomocnik. Powyższe postanowienie doręczono, stosownie do art. 67 § 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) – zwanej dalej "p.p.s.a.", pełnomocnikowi skarżącej ustanowionemu z urzędu adw. N. M. w dniu 6 lipca 2015 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru, k. 244). Jednocześnie poinformowano skarżącą o wydaniu takiego postanowienia, które to pismo doręczono skarżącej w dniu 8 lipca 2015 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru, k. 245). Pismem z dnia 22 lipca 2015 r. (wpływ do Sądu w dniu 22 lipca 2015 r.) skarżąca wniosła kolejne zażalenie na postanowienie z dnia 30 czerwca 2015 r. kwestionując w istocie niedoręczenie jej powyższego postanowienia jako stronie, jak również brak przymiotu strony w postępowaniu wpadkowym dotyczącym kwestii wynagrodzenia pełnomocnika z urzędu. W tym samym piśmie wypowiedziała pełnomocnictwo adw. N. M. Zarządzeniem z dnia 24 lipca 2015 r. stwierdzono prawomocność postanowienia z dnia 30 czerwca 2015 r. od dnia 14 lipca 2015 . Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Zażalenie podlega odrzuceniu jako wniesione po terminie. W myśl art. 194 § 2 p.p.s.a. zażalenie wnosi się w terminie siedmiu dni od doręczenia postanowienia. Zgodnie z art. 178 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym zażalenie wniesione po upływie terminu. W rozpoznawanej sprawie postanowienie z dnia 30 czerwca 2015 r. odrzucające zażalenie skarżącej na postanowienie z dnia 12 czerwca 2015 r. o przyznaniu wynagrodzenia adw. N. M., doręczone zostało stosownie do przepisu art. 67 § 5 p.p.s.a., zgodnie z którym jeżeli ustanowiono pełnomocnika lub osobę upoważnioną do odbioru pism w postępowaniu sądowym, doręczenia należy dokonać tym osobom, ustanowionemu z urzędu pełnomocnikowi skarżącej, tj. adw. N. M. zgodnie ze zwrotnym potwierdzeniem odbioru w dniu 6 lipca 2015 r. więc siedmiodniowy termin na wniesienie zażalenia upływał w dniu 13 lipca 2015 r. (poniedziałek). Natomiast, zażalenie na przedmiotowe rozstrzygnięcie wpłynęło do Sądu w dniu 22 lipca 2015 r., a zatem po upływie siedmiodniowego terminu do jego wniesienia. Na marginesie Sąd nadmienia, iż pismem z dnia 2 lipca 2015 r., doręczonym w dniu 8 lipca 2015 r. poinformowano skarżącą o wydaniu postanowienia z dnia 30 czerwca 2015 r. jak również o jego doręczeniu pełnomocnikowi skarżącej wraz z informacją ze wszelkie skutki procesowe dla strony, w tym rozpoczęcie biegu terminu do wniesienia zażalenia wywołuje wyłącznie doręczenie odpisu tego postanowienie jej pełnomocnikowi. Zatem od dnia 8 lipca 2015 r. skarżąca miała wiedzę na temat wydanego postanowienia, natomiast wypowiedzenie pełnomocnictwa oraz zażalenie na to postanowienie wniosła dopiero w dniu 22 lipca 2015 r. Strona kwestionuje fakt niedoręczenia jej osobiście ww. opisanego postanowienia z dnia 30 czerwca 2015 r. Podkreślić należy, że przepisy dotyczące doręczeń mają charakter obligatoryjny. Jeżeli więc strona ustanowiła pełnomocnika lub osobę upoważnioną do odbioru pism (dotyczy również posiadania pełnomocnika z urzędu, o którego ustanowienie skarżąca się ubiegała), doręczenia należy dokonywać wyłącznie tym podmiotom. Żaden z tych podmiotów nie może skutecznie domagać się wysyłania korespondencji wprost do strony (por. postanowienie SN z dnia 8 września 1993 r., III CRN 30/93, OSNC 1994, nr 7–8, poz. 160). Doręczenie dokonane pod adresem strony jest bezskuteczne wobec pełnomocnika, a więc nie wywiera skutku procesowego. Z obowiązku doręczenia pisma pełnomocnikowi nie zwalnia sądu okoliczność, że pismo zostało wniesione przez stronę osobiście. Tego rodzaju czynność procesowa nie może być uznana za cofnięcie pełnomocnictwa. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd nie miał możliwości kierowania pism wydawanych w sprawie osobiście do skarżącej do czasu wypowiedzenia pełnomocnictwa. W przedmiotowej sprawie wypowiedzenie pełnomocnictwa adw. N. M. przez skarżącą nastąpiło w dniu 22 lipca 2015 r. kiedy to skarżąca zawiadomiła o tym Sąd pismem z tej samej daty. Zgodnie bowiem z art. 42 § 1 p.p.s.a. wypowiedzenie pełnomocnictwa przez mocodawcę odnosi skutek prawny w stosunku do sądu od dnia zawiadomienia go o tym, w stosunku zaś do strony przeciwnej i innych uczestników - od dnia doręczenia im tego zawiadomienia przez sąd. A zatem dopiero od dnia 22 lipca 2015 r. wszelka korespondencja sądowa będzie kierowana na adres skarżącej M. T. natomiast przed ta datą Sąd prawidłowo kierował korespondencję na adres pełnomocnika strony. Wobec powyższego, na podstawie art. 178 w związku z art. 194 § 2 i art. 197 § 2 p.p.s.a., zażalenie na postanowienie odrzucające zażalenie skarżącej na postanowienie o przyznaniu wynagrodzenia z tytułu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, jako wniesione po upływie terminu, należało odrzucić.