I SAB/Sz 89/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka, Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Dziel (spr.),, Sędzia WSA Bolesław Stachura, , po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym w dniu 18 września 2024 r. sprawy ze skargi J.M. na bezczynność Burmistrza P. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. stwierdza, że Burmistrz P. dopuścił się bezczynności oraz, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; II. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania organu do rozpatrzenia wniosku z dnia 11 kwietnia 2024 r. o udzielenie informacji publicznej; III. zasądza od Burmistrza P. na rzecz skarżącego J.M. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. J. M. (zwany dalej: "skarżącym") w piśmie z dnia 11 kwietnia 2024 r., wniesionym w formie dokumentu elektronicznego, zwrócił się do Burmistrza P. o przesłanie e-mailem: - informacji na temat działań zrealizowanych oraz zaplanowanych w zakresie organizacji ruchu na drogach gminnych w P. od początku 2023 roku, - elektronicznej wersji dokumentów otrzymanych, wytworzonych oraz wysłanych w związku z tymi działaniami. Odpowiadając na ww. e-mail tego samego dnia, organ poinformował, że odnośnie do działań zrealizowanych i zaplanowanych w zakresie organizacji ruchu na drogach gminnych w Plotach w roku 2023 zostały jedynie zaplanowane środki finansowe w budżecie na sporządzenie projektów organizacji ruchu. Organ wskazał także, iż w dniu 7 marca 2024 r. została zawarta umowa nr [...] [...] z wykonawcą L. Sp. z o.o. na zadanie: "Wykonanie Projektów Stałej Organizacji Ruchu dla ciągów dróg gminnych o nawierzchni utwardzonej na terenie gminy P.". W piśmie wniesionym za pośrednictwem środków komunikacji elektronicznej w dniu 28 kwietnia 2024 r. skarżący podziękował za przesłane informacje. Jednocześnie wskazał, że z treści odpowiedzi wynika, iż została zawarta umowa, czyli powstał dokument. Skarżący zaznaczył, że jego wniosek dotyczył również przesłania elektronicznej wersji dokumentów. W związku z tym zwrócił się o uzupełnienie odpowiedzi poprzez przesłanie wszystkich dokumentów określonych we wniosku. Organ w odpowiedzi na ww. pismo skarżącego, w dniu 29 kwietnia 2024 r. zaproponował skarżącemu, aby w urzędzie miejskim zapoznał się z żądaną dokumentacją, albowiem tam zostaną mu udostępnione dokumenty do wglądu. W tym samym dniu skarżący poinformował organ, że jego propozycja nie stanowi załatwienia wniosku zgodnie z obowiązującymi przepisami. W związku z tym przypomniał, że organ pozostaje w bezczynności w załatwieniu drugiej części jego wniosku. W dniu 14 czerwca 2024 r. J. M. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na bezczynność Burmistrza w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Wskutek bezczynności organu zarzucił naruszenie: 1) art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483 ze zm. – zwanej dalej: Konstytucją RP) w zakresie w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji publicznej poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji publicznej na wniosek; 2) art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 roku, poz. 902 – zwanej dalej: "u.d.p.i.") w zakresie, w jakim przepis ten stanowi o tym, że informacja, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub centralnym repozytorium, jest udostępniana na wniosek, poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji publicznej na wniosek. Wobec powyższego skarżący wniósł o: 1) zobowiązanie organu do załatwienia wniosku z dnia 11 kwietnia 2024 r. dotyczącego przesłania e-mailem elektronicznej wersji projektów dokumentów otrzymanych, wytworzonych oraz wysłanych w związku z działaniami prowadzonymi od początku 2023 r. w zakresie organizacji ruchu dla dróg gminnych na terenie gminy; 2) zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych. Uzasadniając złożoną skargę, strona wskazała, że uzyskała częściową odpowiedź na swój wniosek odnośnie do działań w zakresie organizacji ruchu. Z uzyskanej informacji wynikało, że zabezpieczono środki finansowe oraz została zawarta umowa na opracowanie projektów organizacji ruchu dla dróg gminnych. Po upływie ustawowego terminu na załatwienie drugiej części wniosku, skarżący poprosił o uzupełnienie odpowiedzi. W reakcji na to przypomnienie, otrzymał zaproszenie do siedziby organu w celu uzyskania wglądu w te dokumenty. W związku z tym poinformował organ, że taka propozycja nie stanowi załatwienia drugiej części wniosku, a organ pozostaje w bezczynności. W odpowiedzi uzyskał informację, że umowa została zawarta w 2024 roku, co w ocenie organu jest poza zakresem czasowym wniosku oraz otrzymał ponowne zaproszenie do urzędu w celu zapoznania się z umową. Skarżący zaznaczył, że termin do udostępnienia przedmiotowej informacji publicznej upłynął w dniu 25 kwietnia 2024 r. W tym terminie, jak i do dnia sporządzenia skargi, organ co do drugiej części wniosku nie udostępnił ani nie przesłał skarżącemu informacji, jak również nie wydał decyzji podlegającej zaskarżeniu. W związku z powyższym organ pozostawał w bezczynności w załatwieniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej. W dniu 18 czerwca 2024 r. organ przesłał skarżącemu skan ww. umowy na wykonanie projektów stałej organizacji ruchu. Następnie w odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi. Uzasadniając swoje stanowisko, wskazał, że udzielając odpowiedzi na wniosek, skupił się na działaniach podjętych w roku 2023 i był przekonany, że nie musi przesyłać wytworzonego dokumentu umowy, ponieważ jest działaniem podjętym w roku 2024. Organ przeoczył, że we wniosku jest zapytanie co do działań podjętych od roku 2023. Przyimek "od", spowodował, że nie przesłano projektu umowy. Jednakże organ nie odmówił jednoznacznie udostępnienia przedmiotowej umowy. Skarżący został zaproszony do urzędu miejskiego, aby móc się z nią, a przy okazji byłaby możliwość przeanalizowania tematu związanego z organizacjami ruchu na terenie Gminy P.. Organ nie chciał stwarzać problemów z udostępnieniem wytworzonego dokumentu – umowy. Działanie organu nie było zamierzone, a zaistniała sytuacja wynikła z nieprawidłowej interpretacji wniosku. W dniu 18 czerwca 2024 r. organ za pośrednictwem poczty elektronicznej udostępnił skarżącemu ww. umowę. Na koniec organ dodał, że zlecił zaprojektowanie 73 organizacji ruchu na terenie gminy. Kolejnym krokiem będzie ich weryfikacja, a następnie przesłanie do starostwa do wydziału komunikacji i transportu w celu zaakceptowania tych projektów. Po zakończeniu pełnej procedury udostępni projekty skarżącemu. W piśmie z dnia 1 lipca 2024 r. skarżący potwierdził, że po wniesieniu skargi, organ udostępnił wnioskowaną informację. Ponadto zmodyfikował punkt 1. petitum skargi w ten sposób, że w miejsce dotychczasowego brzmienia, wniósł o stwierdzenie bezczynności na dzień przekazania skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 w związku z art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 roku, poz. 935 – zwanej dalej: "p.p.s.a."). Na podstawie art. 120 p.p.s.a. w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Stosownie do art. 119 pkt 4 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Przesłanka, o jakiej stanowi art. 119 pkt 4 p.p.s.a., zaistniała w rozpoznawanej sprawie. Przedmiotem wniesionej skargi jest bowiem bezczynność podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 roku, poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w art. 3 § 2 pkt 4a. W art. 9 § 2 pkt 9 p.p.s.a. ustawodawca postanowił, że kontrola dotyczy także bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Skarga na bezczynność, w rozumieniu powołanej ustawy, ma na celu ochronę prawa strony poprzez doprowadzenie do wydania przez organ rozstrzygnięcia w sprawie lub podjęcia czynności dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Przedmiotem kontroli sądu w rozpoznawanej sprawie jest postępowanie administracyjne, w toku którego organ był zobowiązany do wydania aktu lub podjęcia działania, a z obowiązku tego się nie wywiązał w pełni w określonym terminie. Zauważyć należy, że wniosek zrealizowany z opóźnieniem może doprowadzić do bezużyteczności udzielonych wnioskodawcy informacji, a tym samym godzić w zagwarantowane w art. 61 Konstytucji RP prawo do informacji o działalności władz publicznych. Stosownie do brzmienia art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a.: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Z mocy art. 149 § 1a p.p.s.a. jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Stosownie do art. 149 § 2 p.p.s.a. sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. Oceniając zasadność skargi w sprawach z zakresu dostępu do informacji publicznej sąd administracyjny zobowiązany jest do ustalenia czy podmiot, do którego skierowano wniosek był zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej, czy dane, o które wnioskowała strona, miały charakter informacji publicznej oraz czy żądanie strony zostało rozpatrzone w sposób zgodny z obowiązującymi przepisami, tj. w formie i w terminie wynikających z regulacji ustawowej. Przechodząc zatem do meritum rozpoznawanej sprawy, wskazać należy, że definicję "informacji publicznej" ustawodawca unormował w art. 1 ust. 1 u.d.i.p., stanowiąc, że informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych. Stosownie zaś do brzmienia art. 2 ust. 1 u.d.i.p. prawo dostępu do informacji publicznej przysługuje każdemu, z zastrzeżeniem art. 5, który wprowadza w tym zakresie pewne ograniczenia związane z ochroną informacji niejawnych oraz innych tajemnic ustawowo chronionych, a także ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Natomiast katalog podmiotów zobowiązanych do udostępnienia informacji publicznej ustawodawca zawarł w art. 4 u.d.i.p. W myśl art. 4 ust. 1 u.d.i.p. obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: 1) organy władzy publicznej; 2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych; 3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa; 4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego; 5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2024 r. poz. 609 ze zm.) do zakresu działania gminy należą wszystkie sprawy publiczne o znaczeniu lokalnym, niezastrzeżone ustawami na rzecz innych podmiotów. Z mocy art. 7 ust. 1 pkt 2 tej ustawy zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty należy do zadań własnych gminy. W szczególności zadania własne obejmują sprawy gminnych dróg, ulic, mostów, placów oraz organizacji ruchu drogowego. Na podstawie art. 11a ust. 1 pkt 2 ww. ustawy organem gminy jest wójt (burmistrz, prezydent miasta). W myśl art. 31 tej ustawy wójt (odpowiednio burmistrz) kieruje bieżącymi sprawami gminy oraz reprezentuje ją na zewnątrz. W świetle przytoczonych uregulowań prawnych nie budzi wątpliwości, że Burmistrz P. , któremu skarżący zarzucił bezczynność, jest podmiotem, o którym stanowi art. 4 u.d.i.p., a zatem – co do zasady – ciąży na nim obowiązek udostępnienia informacji publicznej. Poza sporem pozostaje, że skarżący był zgodnie z art. 2 ust. 1 u.d.i.p. podmiotem legitymowanym do złożenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Bezsprzecznie złożony przez skarżącego wniosek w przedmiocie udzielenia informacji dotyczącej działań zrealizowanych oraz zaplanowanych w zakresie organizacji ruchu na drogach gminnych w P. obejmuje informację publiczną w rozumieniu art. 1 i następne ustawy o dostępie do informacji publicznej. Szczegółowe wskazówki w tym zakresie zawiera art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. c tej ustawy, zgodnie z którym udostępnieniu podlega informacja publiczna o podmiotach zobowiązanych do jej udostępnienia, tj. o przedmiocie ich działalności i kompetencjach. Z kolei, zgodnie z ust. 1 pkt 4 lit. a tego przepisu, udostępnieniu podlega także informacja publiczna o danych publicznych, w tym treść i postać dokumentów urzędowych. Przepisy powołanej ustawy nakładają na podmioty dysponujące informacjami publicznymi obowiązek ich udostępnienia bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2 (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.). W myśl art. 13 ust. 2 u.d.i.p. jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Stosownie do brzmienia art. 14 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku. W myśl art. 14 ust. 2 u.d.i.p. jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku, podmiot obowiązany do udostępnienia powiadamia pisemnie wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie. W takim przypadku, jeżeli w terminie 14 dni od powiadomienia wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu, postępowanie o udostępnienie informacji umarza się. W przypadku gdy wystąpią przesłanki uzasadniające odmowę udostępnienia informacji publicznej odmowa taka następuje w drodze decyzji administracyjnej (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.). W pozostałych przypadkach, załatwienie sprawy dostępu do informacji publicznej ma formę pisma skierowanego do wnioskodawcy. Wniosek skarżącego o udostępnienie wymienionej na wstępie informacji został złożony w dniu 11 kwietnia 2024 r. za pomocą środków komunikacji elektronicznej. Zobowiązany organ udzielił kompletnej odpowiedzi dopiero w dniu 18 czerwca 2024 r. i przesłał ją skarżącemu. Zaznaczyć trzeba, że Burmistrz uczynił to po wniesieniu przez skarżącego w dniu 14 czerwca 2024 r. skargi na bezczynność organu w przedmiocie udzielenia informacji publicznej. Z zestawienia powyższych dat wynika zatem, że wyczerpująca informacja została udostępniona skarżącemu po upływie 14 dni od złożenia wniosku, a ponadto po wniesieniu skargi na bezczynność organu. Istotne przy tym jest, że nawet udzielenie informacji publicznej nie przesądza o braku bezczynności, bowiem przedstawienie informacji innej, niż ta, której oczekuje wnioskodawca, bądź też informacji niepełnej – nieadekwatnej do zakresu przedmiotowego wniosku, może stanowić o bezczynności podmiotu zobowiązanego w odniesieniu do tej części informacji, która w udzielonej odpowiedzi została pominięta (por. wyroki NSA z dnia 20 lutego 2013 r., sygn. akt I OSK 2569/12; z dnia 10 marca 2017 r., sygn. akt I OSK 13/16). Rozpoznając skargę wniesioną w takich okolicznościach, sąd zobowiązany jest do dokonania oceny czy odpowiedź organu była kompletna i adekwatna do treści wniosku, czy też pomimo udzielonej odpowiedzi organ nie załatwił wniosku w pełnym zakresie i z tej racji pozostaje w stanie bezczynności. Mając powyższe na uwadze, stwierdzić należy, że w dniu złożenia skargi organ dopuścił się bezczynności, o czym sąd orzekł w punkcie I wyroku. Jednocześnie sąd na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. orzekł, że stwierdzona bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (punkt I sentencji wyroku). Podstawą tej oceny są stwierdzone z urzędu okoliczności, które świadczą o braku należytej staranności w terminowym rozpoznaniu wniosku strony, nie zaś w uporczywej opieszałości w działaniu organu. Kwalifikacja bowiem naruszenia jako rażące, musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako zwykłe naruszenie. Podkreślić trzeba, że dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, czyli także terminów załatwienia sprawy. Wspomniane przekroczenie musi być znaczne i niezaprzeczalne. Ponadto, rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach musi być w oczywisty sposób pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia. Tymczasem organ w odpowiedzi na skargę wyjaśnił, że skupił się na działaniach podjętych w roku 2023 i był przekonany, że nie musi przesyłać wytworzonego dokumentu umowy, ponieważ jest działaniem podjętym w kolejnym roku, tj. 2024. Organ przyznał, że przeoczył, iż we wniosku jest zapytanie co do działań podjętych od roku 2023, stąd też zaniechanie przesłania projektu umowy. Jednakże organ nie odmówił udostępnienia przedmiotowej umowy, a nawet w celu jej udostępnienia zaprosił skarżącego do siedziby organu. Działanie organu nie było zatem zamierzone, a zaistniała sytuacja wynikła z nieprawidłowej interpretacji wniosku. W dniu 18 czerwca 2024 r. organ za pośrednictwem poczty elektronicznej udostępnił skarżącemu ww. umowę. Dalej rozpatrując skargę na bezczynność, sąd musi także rozważyć, czy po jej wniesieniu nie zaszły przesłanki do umorzenia postępowania sądowego. Załatwienie bowiem przez organ wniosku po wniesieniu do sądu skargi na bezczynność powoduje, że zobowiązanie organu do wydania aktu w określonym terminie staje się bezprzedmiotowe, a postępowanie sądowe w tym przedmiocie podlega umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Nie budzi wątpliwości pogląd, że sprawa sądowoadministracyjna przestaje istnieć na skutek uwzględnienia skargi przez organ w trybie autokontroli (art. 54 § 3 p.p.s.a.). Uwzględnienie skargi na podstawie art. 54 § 3 p.p.s.a. odnosi się również do skargi na bezczynność organu w przypadkach, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a., ponieważ przepis ten wyraźnie stanowi, że organ, którego bezczynność zaskarżono może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości w terminie 30 dni od dnia jej otrzymania. Uwzględnienie przez organ skargi na bezczynność może zaś nastąpić jedynie poprzez wydanie aktu administracyjnego lub dokonanie czynności z zakresu administracji publicznej. W uchwale z dnia 26 listopada 2008 r. sygn. akt I OPS 6/08, NSA w składzie siedmiu sędziów stwierdził, że ww. regulacja ma zastosowanie także w przypadku, gdy po wniesieniu skargi na bezczynność organu - w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a. - organ wyda akt lub dokona czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, co do których pozostawał w bezczynności. W świetle powyższego niezasadne było zobowiązanie do rozpoznania wniosku, wobec załatwienia przez organ sprawy. Skutkowało to ustaniem bezczynności na dzień rozpatrywania skargi. Jak bowiem ustalono, informacja publiczna w zakresie i formie wskazanej we wniosku z dnia 11 kwietnia 2024 r., została skarżącemu udostępniona. Co więcej wobec faktu, że po otrzymaniu skargi organ udostępnił wnioskowaną informację (umowę), również strona uznając, że bezczynność ustała, pismem z dnia 1 lipca 2024 r. zmodyfikowała pkt 1 petitum skargi, ograniczając go jedynie do wniosku o stwierdzenie bezczynności na dzień wniesienia skargi. Zatem należało umorzyć postępowanie w zakresie zobowiązania organu do załatwienia wniosku. Sąd orzekł tak, stosownie do art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. – jak w punkcie II sentencji wyroku. Sąd nie znalazł też podstaw do wydania orzeczenia na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a., tj. z urzędu o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a., ani też do przyznania od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej. W tym zakresie - co ważne - również skarżący nie zgłaszał wniosków. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a. w punkcie III wyroku, zasądzając od skarżonego organu na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania. Orzeczenia sądów administracyjnych cytowane powyżej są dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie internetowej [...]