II SA/Sz 1006/15

Dnia 15 czerwca 2016 roku Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Szczecinie Bożena Gonzalez Perea po rozpoznaniu w dniu 15 czerwca 2016 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku H. S. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata w sprawie z Jego skargi na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości stanu technicznego p o s t a n a w i a umorzyć postępowanie wywołane wnioskiem Prawomocnym postanowieniem z dnia 24 września 2015 r. skarżącemu zostało przyznane prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata w niniejszej sprawie. W dniu 13 listopada 2015 r. Izba Adwokacka wyznaczyła pełnomocnikiem skarżącego adwokata D. N. Wyrokiem z dnia 10 marca 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę. Odpis wyroku z uzasadnieniem został doręczony pełnomocnikowi skarżącego w dniu 14 kwietnia 2016 r. W dniu 9 maja 2016 r. skarżący nadał w urzędzie pocztowym pismo procesowe, w którym zawarł ponowny wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata z urzędu. Zgodnie z art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze. zm.) – zwanej dalej "p.p.s.a.", prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Ustanowienie adwokata lub radcy prawnego w ramach prawa pomocy jest równoznaczne z udzieleniem pełnomocnictwa (art. 244 § 2 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 253 § 1 i 2 p.p.s.a. o wyznaczenie adwokata sąd zwraca się do właściwej okręgowej rady adwokackiej, doręczając postanowienie o przyznaniu prawa pomocy. Okręgowa rada adwokacka, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia postanowienia wyznacza pełnomocnika, zawiadamiając o tym niezwłocznie pełnomocnika oraz sąd. W zawiadomieniu kierowanym do sądu właściwa rada wskazuje imię i nazwisko wyznaczonego pełnomocnika oraz jego adres do doręczeń. W niniejszej sprawie skarżącemu zostało już przyznane prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata z urzędu. Stanowiło ono podstawę do zwrócenia się do Okręgowej Rady Adwokackiej o wyznaczenie konkretnego adwokata pełnomocnikiem skarżącego. Należy zwrócić uwagę, że składając wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie pełnomocnika z urzędu, strona może wskazać konkretnego pełnomocnika, a właściwa okręgowa rada adwokacka w miarę możliwości i w porozumieniu z tym pełnomocnikiem, powinna taki wniosek uwzględnić (art. 244 § 3 p.p.s.a.). Także na etapie skierowania przez sąd postanowienia o przyznaniu prawa pomocy do okręgowej rady adwokackiej strona może porozumieć się z właściwym organem samorządu zawodowego adwokatów co do tego, który z wykonujących zawód prawniczy wykwalifikowanych prawników będzie reprezentował jej interesy w sprawie. W niniejszej sprawie postanowieniem z dnia 24 września 2015 r. skarżącemu zostało przyznane prawo pomocy w zakresie obejmującym całkowite zwolnienie z kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. Wyznaczony pełnomocnik był obecny na rozprawie i złożył wniosek o sporządzenie uzasadnienia wyroku. Wyznaczenie adwokata z urzędu przez korporację prawniczą i podjęcie przez niego czynności stanowi wykonanie wydanego postanowienia o przyznaniu prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata. Strona nie może skutecznie domagać się wyznaczenia kolejnego adwokata, bowiem przyznane jej prawo pomocy zostało już skonsumowane (por. postanowienie NSA z dnia 22 kwietnia 2005 r. sygn. akt II OZ 265/05, post. NSA z 13 marca 2012 r. sygn. akt II FZ 29/12). Skarżący złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie jaki został już mu przyznany prawomocnym postanowieniem. W tej sytuacji postępowanie wywołane wnioskiem jako bezprzedmiotowe należało umorzyć na podstawie art. 249a w zw. z art. 258 § 2 pkt 8 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.