II SA/Sz 1025/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Barbara Gebel,, Sędzia NSA Iwona Tomaszewska, Protokolant Krzysztof Chudy, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 12 stycznia 2011r. sprawy ze skargi R. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego I uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzająca ją decyzję z dnia [...] Nr [...], oraz decyzję wydaną przez Dyrektora Zarządu Budynków i Lokali Komunalnych z dnia [...]. Nr [...] II stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III przyznaje od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na rzecz[...] J. S. kwotę 295,20 ( dwieście dziewięćdziesiąt pięć 20/100) złotych zawierająca należny podatek od towarów i usług tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu Decyzją z dnia [...] Dyrektor Zarządu Budynków i Lokali Komunalnych w [...], po rozpatrzeniu wniosku złożonego w dniu [...] r., działając z upoważnienia Rady Miasta [...] - przyznał R.S. dodatek mieszkaniowy na okres od [...] w wysokości [...] zł miesięcznie, w tym [...] zł ryczałtu na zakup opału. Samorządowe Kolegium Odwoławcze , wskutek rozpoznania odwołania R.S. od ww. decyzji, decyzją z dnia [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa i art. 2 ust. 1, art. 6 oraz art. 17 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz.U. Nr 71, poz. 734) - utrzymało w mocy decyzje organu I instancji z dnia [...] R.S. zaskarżył powyższą decyzję SKO z dnia [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie. Postanowieniem z dnia [...], sygn. akt SA/Sz 1534/03 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, umorzył postępowanie sądowe w sprawie z ww. skargi, albowiem Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...], orzekając w trybie art. 54 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - uznało skargę R.S. za zasadną i uchyliło w całości swoją decyzję z dnia [...]oraz uchyliło poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, a także przyznało R.S. dodatek mieszkaniowy na okres [...] miesięcy od [...] w wysokości [...] zł miesięcznie. Uzasadniając decyzję wydaną w trybie autokontroli, organ II instancji wskazał, że w [...]. dodatek mieszkaniowy przysługiwał osobom, o których mowa w art. 2 ust. 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, jeżeli średni miesięczny dochód na jednego członka gospodarstwa domowego w okresie trzech miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku o przyznanie dodatku nie przekraczał 160% najniższej emerytury w gospodarstwie jednoosobowym i 110% w gospodarstwie wieloosobowym, obowiązującej w dniu złożenia wniosku (art. 17 ust. 1). Zgodnie natomiast z art. 17 ust. 2 ustawy, jeżeli średni miesięczny dochód jest równy lub wyższy od 150% najniższej emerytury w gospodarstwie jednoosobowym, lecz nie przekracza odpowiednich wysokości średnich miesięcznych dochodów wymienionych w ust. 1, wówczas dla celów obliczenia dodatku mieszkaniowego przyjmuje się wydatki poniesione przez osobę w wysokości 15% dochodów gospodarstwa domowego - w gospodarstwie czteroosobowym, przy czym jego wysokość łącznie z ryczałtem, nie może przekraczać 70% wydatków przypadających na normatywną powierzchnię zajmowanego lokalu mieszkalnego lub 70% faktycznych wydatków ponoszonych na lokal mieszkalny jeżeli powierzchnia tego lokalu jest mniejsza lub równa normatywnej powierzchni (art. 6 ust 10. ustawy). W oparciu zaś o § 2 ust. 2 przywołanego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2001 r. w sprawie dodatków mieszkaniowych - do podstawy obliczenia dodatku mieszkaniowego przyjmowało się wydatki w wysokości 90% naliczonych i ponoszonych wydatków. Cytowany przepis stanowił podstawę prawną do obniżenia kwoty wydatków za lokal mieszkalny, przy obliczeniu dodatku mieszkaniowego. Organ odwoławczy powołał się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 9 maja 2006 r. sygn. akt P 4/05 stwierdzający, że art. 9 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych jest niezgodny z art. 92 ust. 1 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej oraz że § 2 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2001 r. w sprawie dodatków mieszkaniowych jest niezgodny z art. 6 ust. 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych. Zdaniem organu, wyrok ten przesądził, że decyzja organu I instancji wydana została z naruszeniem prawa. Kolegium dokonało ponownego przeliczenia należnego R.S. dodatku mieszkaniowego w oparciu o wynikające z materiału dowodowego ustalenia, że wydatki gospodarstwa domowego strony na zajmowany lokal łącznie z ryczałtem wyniosły [...] zł zaś wydatki jakie powinno ponosić gospodarstwo domowe wyniosły [...] zł. W konsekwencji Kolegium przyznało R.S. dodatek mieszkaniowy na okres wskazany decyzji w kwocie [...] zł. R.S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. Skarżący wniósł o uchylenie w całości powyższej decyzji i przyznanie kwoty pieniężnej równoważącej opłatę za [...] kWh za brak centralnej ciepłej wody. Zdaniem skarżącego, w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2001 r. w sprawie dodatków mieszkaniowych dokonano bezprawnie - z naruszeniem art. 92 ust. 1 Konstytucji - zmniejszenia równoważnika za brak ciepłej wody z [...]. Ponadto, R.S. wniósł o przyznanie ustawowych odsetek od dnia [...] zł do dnia ich zapłaty. Samorządowe Kolegium Odwoławcze , odpowiadając na skargę wniosło o jej oddalenie i podtrzymało stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji wskazując, że brak jest podstawy prawnej do wyliczenia żądanych przez skarżącego odsetek. W odniesieniu do kwestii ryczałtu za brak ciepłej wody w zajmowanym lokalu organ wyjaśnił, że do wydatków na mieszkanie można doliczyć ryczałt za brak ciepłej wody. Zgodnie bowiem z § 3 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z 28 grudnia 2001 r. w sprawie dodatków mieszkaniowych (Dz. U. Nr 156, poz. 1817), jeżeli lokal nie jest wyposażony w instalacje ciepłej wody, za wydatek, stanowiący podstawę obliczenia ryczałtu na zakup opału, uznaje się równowartość 20 kilowatogodzin energii elektrycznej w gospodarstwie jednoosobowym według rachunku za ostatni okres rozliczeniowy z wyłączeniem opłaty abonamentowej i stałych opłat miesięcznych oraz równowartość 2 kWh na każdą dodatkową osobę. Lokal zajmowany przez skarżącego nie jest wyposażony w instalację CW. Dlatego też doliczono ryczałt w wysokości [...] zł. Wyrokiem z dnia 23 lipca 2008 r., sygn. akt II SA/Sz 1006/06 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę R.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że wprawdzie R.S. konsekwentnie podnosił, że rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych w zakresie w jakim zmniejsza z [...] na [...] kWh ryczałt za brak ciepłej wody w stosunku do poprzednio obowiązującego stanu prawnego oraz art. 9 ust. 1 pkt 2 i art. 9 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o dodatkach mieszkaniowych są niezgodne z Konstytucją RP i wnosił o zwrócenie się z pytaniem prawnym do Trybunału Konstytucyjnego, jednakże - w ocenie Sądu - nie zaistniały ku temu przesłanki, skoro składowi orzekającemu w sprawie wiadomo było z urzędu, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wystąpił z takim pytaniem prawnym w innej sprawie (sygn. akt II SA/Sz 345/07) rozpatrywanej również ze skargi R.S. Skład orzekający przyjął, że w dacie wydania zaskarżonej decyzji kwestionowane skargą przepisy § 3 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów w przedmiocie dodatków mieszkaniowych obowiązywały i dawały Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu podstawę prawną do takiego rozstrzygnięcia jakie zastosowano w zaskarżonej decyzji, to jest do przyjęcia - wobec ustalenia, że lokal nie jest wyposażony w instalację ciepłej wody - równowartości [...] kilowatogodzin energii elektrycznej jako wydatku stanowiącego podstawę obliczenia ryczałtu na zakup opału. W dalszej kolejności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zauważył, że po wydaniu wyroku w niniejszej sprawie, miał możliwość zapoznania się z uzasadnieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawie sygn. akt I OSK 1192/07 z dnia 9 lipca 2008 r. W uzasadnieniu tym NSA wskazał, że skutkiem wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 9 maja 2006 r. (sygn. akt P 4/05 ogłoszonego w Dzienniku Ustaw z dnia 18 maja 2006 r., Nr 84 poz. 587) jest derogacja całego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2001 r. z dniem ogłoszenia tego wyroku w Dzienniku Ustaw, ponieważ: "Uznanie za sprzeczny z Konstytucją przepisu art. 9 ust. 1 pkt 1 ustawy, zawierającego delegację do wydania rozporządzenia powoduje, iż także wydany na jego podstawie akt wykonawczy dotknięty jest tą samą wadą i jego przepisy nie mogą stanowić podstawy do wydania decyzji." Sąd podał, że takiej ewentualności nie rozważał, ponieważ inaczej zrozumiał wskazany wyżej wyrok Trybunału Konstytucyjnego, uważając, iż konsekwencją tego wyroku jest wyłącznie derogacja tych przepisów rozporządzenia, które wymienione były w pytaniach prawnych przedstawionych Trybunałowi Konstytucyjnemu i które zostały wymienione w sentencji tegoż wyroku. Z powyższych względów, nie dopatrując się zarzucanego skargą naruszenia prawa, ani nie dostrzegając takiego naruszenia z urzędu, sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 P.p.s.a. oraz ustalił wynagrodzenie na rzecz adwokata ustanowionego z urzędu na podstawie art. 250 P.p.s.a. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył R.S. zaskarżając go w części oddalającej skargę, zarzucając mu naruszenie prawa materialnego, tj. art. 9 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych poprzez niewłaściwe zastosowanie tego przepisu i w konsekwencji błędne zastosowanie przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2001 r. w sprawie dodatków mieszkaniowych, jako wydanych w oparciu o delegację z art. 9 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, naruszającą zasadę wyrażoną w art. 92 Konstytucji RP. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący podniósł, iż wyrokiem z dnia 9 maja 2006 r., sygn. akt P 4/05, Trybunał Konstytucyjny uznał, iż przepis art. 9 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych jest niezgodny z art. 92 ust. 1 Konstytucji RP. Powyższy wyrok został ogłoszony 18 maja 2006 r.i z tym dniem przepis uznany za niekonstytucyjny utracił moc. Zdaniem skarżącego, konsekwencją uznania za sprzeczny z Konstytucją przepisu art. 9 ust. 1 pkt 1 przedmiotowej ustawy, musi być przyjęcie, że również wydany na jego podstawie akt wykonawczy dotknięty jest tą samą wadą i jego przepisy nie mogą stanowić podstawy do wydania decyzji. Zatem od dnia 18 maja 2006 r. w kwestii ustalania wysokości dodatków mieszkaniowych obowiązuje stan prawny przewidziany w ustawie o dodatkach mieszkaniowych i tylko na podstawie przepisów ustawy mogą być rozstrzygane tego rodzaju sprawy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie mogło ustalać wysokości dodatku mieszkaniowego dla R.S. w oparciu o Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2001 r., gdzie występuje zmniejszenie równoważnika za brak ciepłej wody z 30 na 20 kilowatogodzin. Skarżący podniósł, że Sąd I instancji oddalając skargę dopuścił się naruszenia prawa materialnego poprzez jego niewłaściwe zastosowanie uznając, iż podstawą do podjęcia decyzji wobec R.S. mogło być ww. rozporządzenie. Mając na uwadze okoliczność, że organ zobowiązany był wydać decyzję w oparciu o przepisy ustawy, a nie rozporządzenia. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 9 lipca 2009 r., sygn. akt I OSK 1418/08 uchylił zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 23 lipca 2008 r., sygn. akt II SA/Sz 1006/06 i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania sądowi I instancji. Sąd II instancji wskazał w uzasadnieniu wyroku, że zaskarżony wyrok dotyczył decyzji wydanej na podstawie przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2001 r. w sprawie dodatków mieszkaniowych, według których ustalono wysokość dodatku mieszkaniowego dla R.S.. Rozporządzenie to zostało wydane w wykonaniu delegacji zamieszczonej w art. 9 ust. 1, który to przepis w pkt 1 upoważnił Radę Ministrów do określenia szczegółowego wykazu i wysokości wydatków za zajmowany lokal mieszkalny, stanowiących podstawę obliczania dodatku mieszkaniowego. Wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 9 maja 2006 r. sygn. akt P 4/05 przepis art. 9 ust. 1 pkt 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych został uznany za niezgodny z art. 92 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. W ocenie Trybunału Konstytucyjnego analiza treści art. 9 ust. 1 powołanej ustawy prowadzi do wniosku, że nie zawiera on wytycznych dotyczących treści rozporządzenia. Wytycznych takich nie zawiera także ust. 2 tego artykułu, który jest rozwinięciem (uszczegółowieniem) ust. 1, a więc dotyczy problemu zakresu spraw przekazanych do uregulowania w rozporządzeniu. Wobec kategorycznego sformułowania art. 92 ust. 1 Konstytucji, nakładającego obowiązek zawarcia w upoważnieniu do wydania aktu wykonawczego, wytycznych dotyczących treści aktu, każde upoważnienie ustawowe, co do którego nie jest możliwe wskazanie jakichkolwiek treści ustawowych, które pełniły rolę "wytycznych dotyczących treści aktu" jest sprzeczne z Konstytucją. Przepis art. 9 ustawy o dodatkach, ani inne przepisy tej ustawy nie zawierają wytycznych co do treści rozporządzenia (OTK-A 2006, nr 5, poz. 55). W myśl art. 190 ust. 1 Konstytucji orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego mają moc powszechnie obowiązującą i są ostateczne. Powyższy wyrok został ogłoszony w Dzienniku Ustaw Nr 86, pod poz. 587 z dnia 18 maja 2006 r. i z tym dniem zgodnie z art. 190 ust. 3 Konstytucji przepis uznany za niekonstytucyjny utracił moc obowiązującą. Sąd II instancji podkreślił, że uznanie za sprzeczny z Konstytucją przepis art. 9 ust. 1 pkt 1 ustawy, zawierającego delegację do wydania rozporządzenia powoduje, iż także wydany na jego podstawie akt wykonawczy w zakresie objętym pkt 1 dotknięty jest tą samą wadą i jego przepisy nie mogą stanowić podstawy do wydania decyzji. Zatem, od dnia 18 maja 2006 r. w kwestii ustalania wysokości dodatków mieszkaniowych obowiązuje stan prawny przewidziany w ustawie o dodatkach mieszkaniowych i tylko na podstawie przepisów ustawy mogą być rozstrzygane te sprawy. Ustalenie dodatku mieszkaniowego dla R.S. nastąpiło z powołaniem się na przepisy rozporządzenia z dnia 28 grudnia 2001 r. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż zaskarżony wyrok został wydany z naruszeniem wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa materialnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Przeprowadzone pod tym kątem badanie zaskarżonej decyzji doprowadziło do stwierdzenia przez Sąd, że decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego. Skargę R.S., Sąd I instancji rozpatrzył ponownie w związku z uchyleniem przez Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 9 lipca 2009 r., II OSK 1418/08, poprzednio wydanego w sprawie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 23 lipca 2008 r., sygn. akt II SA/Sz 1006/06 i przekazaniem sprawy do ponownego rozpatrzenia. W myśl art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej "P.p.s.a." sąd, któremu sprawa została przekazana do ponownego rozpatrzenia, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. W przedmiotowej sprawie, wysokość dodatku mieszkaniowego została ustalona na podstawie przepisów ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. Nr 71, poz. 734 ze zm.) i rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2001 r. w sprawie dodatków mieszkaniowych (Dz. U. Nr 156, poz. 1817). Rozporządzenie to zostało wydane w wykonaniu delegacji zamieszczonej w art. 9 ust. 1, który to przepis w pkt 1 upoważnił Radę Ministrów do określenia szczegółowego wykazu i wysokości wydatków za zajmowany lokal mieszkalny, stanowiący podstawę obliczania dodatku mieszkaniowego. Wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 9 maja 2006 r., sygn. akt P.4/05 przepis art. 9 ust. 1 pkt 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych został uznany za niezgodny z art. 92 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. W ocenie Trybunału Konstytucyjnego analiza treści art. 9 ust. 1 powołanej ustawy prowadzi do wniosku, że nie zawiera on wytycznych dotyczących treści rozporządzenia. Wytycznych takich nie zawiera także ust. 2 tego artykułu, który jest rozwinięciem (uszczegółowieniem) ust. 1, a więc dotyczy problemu zakresu spraw przekazywanych do uregulowania w rozporządzeniu. Wobec kategorycznego sformułowania art. 92 ust. 1 Konstytucji, nakładającego obowiązek zawarcia w upoważnieniu do wydania aktu wykonawczego, wytycznych dotyczących treści aktu, każde upoważnienie ustawowe, co do którego nie jest możliwe wskazanie jakichkolwiek treści ustawowych, które pełniłyby rolę "wytycznych dotyczących treści aktu" jest sprzeczne z Konstytucją. Przepis art. 9 ustawy o dodatkach, ani inne przepisy tej ustawy nie zawierają wytycznych co do treści rozporządzenia (OTK – A 2006 r., Nr 5, poz. 55). W myśl art. 190 ust. 1 Konstytucji RP orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego mają moc powszechnie obowiązującą i są ostateczne. Powyższy wyrok został ogłoszony w Dzienniku Ustaw Nr 86, pod poz. 587 z dnia 18 maja 2006 r. i z tym dniem zgodnie z art. 190 ust. 3 Konstytucji przepis uznany za niekonstytucyjny utracił moc obowiązującą. Uznanie za sprzeczny z Konstytucją przepisu art. 9 ust. 1 pkt 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, zawierającego delegację do wydania rozporządzenia powoduje, iż także wydany na jego podstawie akt wykonawczy dotknięty jest tą samą wadą i jego przepisy nie mogą stanowić podstawy do wydania decyzji. W związku z powyższym – na co zwrócił uwagę w uzasadnieniu wyroku Sąd II instancji - od dnia 18 maja 2006 r. w kwestii ustalania wysokości dodatków mieszkaniowych obowiązuje stan prawny przewidziany w ustawie o dodatkach mieszkaniowych i tylko na podstawie przepisów ustawy mogą być rozstrzygane sprawy w tym przedmiocie. Zdaniem Sądu, przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy administracji powinny mieć na względzie fakt, iż na skutek wspomnianego orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego obowiązuje wyłącznie stan prawny przewidziany w ustawie o dodatkach mieszkaniowych, i tylko w oparciu o określone tam kryteria wyliczyć należy kwoty wnioskowanego świadczenia z uwzględnieniem powyższych wskazań. W kwestii rozstrzygnięcia Sądu wyjaśnić należy, że Sąd uchylił także decyzję Dyrektora Zarządu Budynków i Lokali Komunalnych w [...] z dnia [...] stosując przepis art. 135 P.p.s.a, zgodnie z którym sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Sąd stwierdził, że ustanowiony adwokat złożył wniosek o przyznanie wynagrodzenia za pomoc prawna udzieloną z urzędu skarżącemu. Wniosek jest zasadny, bowiem koszty nieopłaconej pomocy prawnej nie zostały zapłacone w całości. Z tych wszystkich względów, w oparciu o przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. a oraz art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w punkcie I sentencji. W punkcie II wyroku orzeczono na podstawie art. 152 P.p.s.a. W punkcie III sentencji Sąd orzekł stosując art. 250 P.p.s.a., zgodnie z którym wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków oraz przepisy rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.) Stosownie do § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c powołanego wyżej rozporządzenia, stawka minimalna za prowadzenie sprawy w pierwszej instancji wynosi 240 zł, którą Sąd przyznał pełnomocnikowi uwzględniając podwyższenie kwoty o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą za tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług obowiązującą w dniu orzekania o tych opłat. W rozpoznawanej sprawie, ustanowiony adwokat złożył wniosek o przyznanie wynagrodzenia za pomoc prawna udzieloną z urzędu skarżącemu. Wniosek jest zasadny, bowiem koszty nieopłaconej pomocy prawnej nie zostały zapłacone w całości.