II SA/Sz 104/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Jankowski, Sędziowie Sędzia WSA Barbara Gebel, Sędzia NSA Stefan Kłosowski (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Anita Jałoszyńska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 25 maja 2016 r. sprawy ze skargi Koła Łowieckiego [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia oddala skargę. Koło Łowieckie (określane dalej także jako "Koło") wystąpiło ze skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] r., Nr [..], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 2013 r., poz. 267 ze zm., zwana dalej: "K.p.a.") w związku z art. 71 ust. 2, art. 73 ust. 1, art. 74 ust. 1, art. 77 ust. 1, art. 80 ust. 1, art. 85 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2013 r., poz. 1235 ze zm., zwana dalej: "u.o.o.ś."), utrzymującą w mocy decyzję Wójta Gminy z dnia [...] r. w sprawie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia. Wyłaniający się z ww. decyzji stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco. W wyniku rozpoznania wniosku Spółki A, Wójt Gminy decyzją z dnia [...], Nr [...], wydaną na podstawie art. 75. ust. 1 pkt 4 u.o.o.ś., ustalił środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na zmianie sposobu użytkowania fermy norek – zwiększenie obsady z 287,5 DJP do 469,5 DJP, na terenie działek nr [...] w obrębie L., gm. P. Odwołanie od powyższej decyzji wniosło Koło Łowieckie w S., zarzucając kwestionowanej decyzji naruszenie: - art. 10 K.p.a., w zakresie, w jakim organ zignorował wniosek Koła o udostępnienie kopii dokumentacji związanej ze sprawą, a następnie po ponownym rozpoznaniu żądania K.p.a. odmówił przekazania kserokopii wymienionych akt, zamykając jednocześnie postępowanie dowodowe, podczas gdy udostępnienie kserokopii żądanej dokumentacji miało na celu dokonanie przez Koło dokładnej analizy raportu środowiskowego celem naprowadzenia ewentualnych dowodów mogących mieć istotne znaczenie dla sprawy oraz przeprowadzenia konsultacji ze specjalistami, co stanowiło także rażące naruszenie art. 6 i art. 7 K.p.a. oraz innych przepisów procedury administracyjnej, - art. 73 § 2 K.p.a., polegające na jego niezastosowaniu, w zakresie, w jakim nie uwzględniono wniosku Koła o udostępnienie dokumentacji złożonej przez stronę i nie odniesiono się do argumentów, jakie Koło podniosło w tym zakresie, - art. 6 w zw. z art. 63 § 1 K.p.a., polegające na ograniczeniu Kołu możliwości wypowiedzenia się co do zebranego w sprawie materiału dowodowego przez wskazywanie osobistego stawiennictwa w organie, lub formy telefonicznej, wykluczając tym samym formy przewidziane w art. 63 § 1 K.p.a. oraz wynikające z prawa materialnego, - art. 7 w zw. z art. 77 K.p.a., polegające na niewzięciu pod uwagę z urzędu, znanych organowi pierwszej instancji i naprowadzanych w innych postępowaniach dowodów świadczących o nieprawdziwości tezy, że norki, które uwolnią się do środowiska naturalnego nie mają szans na przeżycie, - art. 4 w zw. z art. 9 ust. 1 i ust. 2 u.o.o.ś. w zakresie, w jakim odmówiono udostępnienia wnioskowanej przez Koło informacji o środowisku we wnioskowanej formie, - art. 13 w zw. z art. 15 u.o.o.ś. w zakresie, w jakim organ usiłuje uzależniać udostępnienie lub nie informacji o środowisku od swojego uznania, - art. 14 u.o.o.ś. w zakresie, w jakim wniosek o przekazanie informacji o środowisku w ramach toczącego się postępowania pozostawał nierozpatrzony przez ponad pół roku, - art. 20 ust. 1 u.o.o.ś. w zakresie, w jakim odmowa udostępnienia wnioskowanej dokumentacji nie nastąpiła w formie decyzji administracyjnej, lecz zwykłego pisma, bez możliwości zweryfikowania jej w postępowaniu odwoławczym, - art. 33 ust. 1 pkt 7 u.o.o.ś. w zakresie, w jakim wyznaczono termin siedmiodniowy do składania uwag i wniosków co do zebranego materiału dowodowego, - art. 34 u.o.o.ś. w zakresie, w jakim ograniczono możliwość wypowiedzenia się w sprawie do osobistego wypowiedzenia się w urzędzie gminy, - art. 37 u.o.o.ś. w zakresie, w jakim w uzasadnieniu decyzji podano, że nie wpłynęły żadne wnioski i uwagi w trakcie postępowania, podczas gdy Koło zawnioskowało o przekazanie dokumentacji związanej ze sprawą. Ponadto Koło zarzuciło sprzeczność ustaleń zawartych w uzasadnieniu kwestionowanej decyzji ze znajdującymi się w zasobach organu dokumentami w szczególności: - w zakresie, w jakim bezkrytycznie przyjęto brak możliwości przeżycia norki amerykańskiej na wolności, podczas gdy z dokumentów znajdujących się w zasobach gminy wynika konkluzja odwrotna, - zawartych w uzasadnieniu decyzji nieprawdziwych stwierdzeń dotyczących braku wniosków ze strony uczestników postępowania, podczas gdy Koło wnioski takie sformułowało. Organ odwoławczy przedstawił w swej decyzji przebieg postępowania administracyjnego oraz podstawy prawne rozstrzygnięcia, stwierdzając w konkluzji, że organ pierwszej instancji zasadnie i w oparciu o obowiązujące przepisy prawa wydał decyzję ustalającą środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację ww. przedsięwzięcia. Odnosząc się do zarzutów odwołania, organ wskazał, że strony zostały poinformowane o możliwości wypowiedzenia się co do materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie pismem z dnia 5 sierpnia 2015 r., a co za tym idzie nie doszło do naruszenia art. 10 K.p.a. Określenie odwołującemu się sposobu wnoszenia uwag, poprzez wskazanie możliwości osobistego stawiennictwa bądź kontaktu telefonicznego pozostawało bez wpływu na wynik sprawy. Koło nie powołuje się bowiem na uwagi wniesione innym niż wskazany sposobem. Wobec zarzutu naruszenia art. 73 § 1 K.p.a., Kolegium wyjaśniło, że organ nie ma obowiązku wykonywania kserokopii dokumentów zawartych w aktach administracyjnych i dostarczania ich stronie, gdyż utrwalanie wiadomości zawartych w aktach administracyjnych w postaci notatek lub odpisów, powierza się stronie bez względu na użyte przez nią w tym celu środki techniczne. W związku z zarzutami naruszenia wydaną decyzją przepisów u.o.o.ś., organ odwoławczy zauważył, że ustawa ta określa zasady udziału społeczeństwa w postępowaniach dotyczących ocen oddziaływania na środowisko, a nie stron w takich postępowaniach. Uprawnienia stron określa przede wszystkim K.p.a. Ponadto Kolegium podzieliło pogląd, że akta postępowań administracyjnych nie mieszczą się w katalogu informacji określonych w art. 9 u.o.o.ś. W skardze do Sądu, Koło Łowieckie wniosło o uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] r. oraz poprzedzającej ją decyzji Wójta Gminy, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. Wydanej decyzji Koło zarzuciło: - błędną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego i wadliwe uznanie, że organ pierwszej instancji nie naruszył art. 10 K.p.a., poprzez niewzięcie pod uwagę podnoszonej przez stronę skarżącą okoliczności, że w ramach postępowania administracyjnego strona złożyła wniosek o udostępnienie akt postępowania, który to wniosek nie został rozpatrzony przez pół roku, a następnie strona skarżąca otrzymała odmowę udostępnienia kopii akt postępowania - w tym samym dniu, co zamknięcie postępowania dowodowego, - przesłanie skarżonej decyzji na adres, niebędący siedzibą Koła, tj. na adres szeregowego członka Koła (ul. [...]), który od ponad pięciu lat nie stanowi siedziby strony skarżącej, a także skopiowanie większości skarżonej decyzji z innej – uchylonej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny decyzji Kolegium, podczas gdy w odwołaniu Koło wskazywało adres swojej siedziby, a większość uzasadnienia decyzji nie odnosi się do podnoszonych zarzutów, - nierozpatrzenie skargi co do istoty i nie odniesienie się w zaskarżonej decyzji do wszystkich zarzutów stawianych w odwołaniu, - ograniczenie możliwości wypowiedzenia się w sprawie do wskazanej przez organ formy (osobiście lub telefonicznie, co stanowiło rażące naruszenie art. 6 i art. 7 K.p.a., - naruszenie art. 73 § 2 K.p.a., w zakresie w jakim nie uwzględniono wniosku Koła o udostępnienie kserokopii dokumentacji złożonej przez stronę i nieodniesienie się do argumentów, jakie Koło podnosiło w tym zakresie, - obrazę art. 6 w zw. z art. 63 § 1 K.p.a., polegające na ograniczeniu możliwości wypowiedzenia się co do zebranego w sprawie materiału dowodowego, do osobistego stawiennictwa w określonym pokoju urzędu lub formy elektronicznej, wykluczając formy przewidziane art. 63 § 1 K.p.a. oraz wynikające z przepisów prawa materialnego, - art. 7 i art. 77 K.p.a, polegające na nie wzięciu pod uwagę z urzędu znanych organowi pierwszej instancji i naprowadzonych w innych postępowaniach dowodów świadczących o nieprawdziwości tezy, że norki, które uwolnią się do środowiska naturalnego, nie mają szans na przeżycie, podczas gdy w zasobach urzędu znajdują się dowody świadczące o wpływie ucieczek z ferm norek na pulę genetyczną norek na wolności oraz poprawę jakości futer z tym zjawiskiem związanym, - naruszenie art. 4 w zw. z art. 9 ust. 1 i ust. 2 u.o.o.ś., w zakresie, w jakim odmówiono udostępnienia wnioskowanej przez stronę skarżącą informacji o środowisku we wnioskowanej formie, - art. 13 w zw. z art. 15 u.o.o.ś., w zakresie, w jakim organ usiłuje uzależniać udostępnienie lub nie informacji o środowisku od swojego uznania, - art. 14 u.o.o.ś., w zakresie w jakim wniosek o przekazanie informacji o środowisku w ramach toczącego się postępowania pozostawał nierozpatrzony przez ponad pół roku, podczas gdy przepis nakłada obowiązek przekazania informacji w czasie do jednego miesiąca, - art. 20 ust. 1 u.o.o.ś., w zakresie, w jakim odmowa udostępnienia wnioskowanej dokumentacji nie nastąpiła w formie decyzji administracyjnej, lecz zwykłego pisma, bez możliwości zweryfikowania jej w postępowaniu odwoławczym, - art. 33 ust. 1 pkt 7 u.o.o.ś., w zakresie, w jakim wyznaczono termin siedmiodniowy do składania uwag i wniosków co do zebranego materiału dowodowego, podczas gdy z przywołanego przepisu wynika, że termin na składanie uwag w postępowaniach, których przedmiotem jest ocena oddziaływania na środowisko nie może być krótszy niż 21 dni, - art. 34 u.o.o.ś., w zakresie, w jakim ograniczono możliwość wypowiedzenia się w sprawie do osobistego wypowiedzenia się w urzędzie gminy, podczas gdy ustawa dopuszcza możliwość innych form wypowiedzenia się w sprawie, w tym również formę elektroniczną bez podpisu elektronicznego, - art. 37 u.o.o.ś., w zakresie w jakim w uzasadnieniu decyzji podano, że nie wpłynęły żadne wnioski ani uwagi w trakcie postępowania, podczas gdy Koło zawnioskowało o przekazanie dokumentacji związanej ze sprawą, - sprzeczność istotnych ustaleń zawartych w uzasadnieniu decyzji ze znajdującym się w zasobach organu pierwszej instancji dokumentów, w zakresie, w jakim bezkrytycznie przyjęto brak możliwości przeżycia norki amerykańskiej na wolności, podczas gdy z dokumentów znajdujących się w zasobach gminy wynika konkluzja dokładnie odwrotna, a ponadto nieprawdziwość zawartych w uzasadnieniu decyzji stwierdzeń dotyczących braków wniosków ze strony uczestników postępowania, podczas gdy Koło wnioski takie formułowało. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, podtrzymując w całości rozstrzygnięcie i motywy zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Uczestnik postępowania Spółka B (na rzecz której przeniesiono decyzję organu pierwszej instancji), w piśmie z dnia 22 kwietnia 2016 r. wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. z w a ż y ł, co następuje: W związku z powoływaniem się przez stronę skarżącą na okoliczność, że teren, którego dotyczy inwestycja, w związku z którą wydano skarżoną decyzję środowiskową, stanowi podlegający jej obwód łowiecki, na którym prowadzi w oparciu o przepisy ustawy z 13 października 1995 r. Prawo łowieckie gospodarkę łowiecką (art. 8 ww. ustawy), organ uznał Koło za stronę postępowania administracyjnego. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał że Koło Łowieckie jest uprawnione do zaskarżenia wydanej w tym postępowaniu decyzji do sądu administracyjnego (art. 50 p.p.s.a.). Badając legalność zaskarżonej decyzji w aspekcie wymogów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r. poz. 270) – dalej p.p.s.a. Sąd uznał, iż skarga nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji została wydana w oparciu o przepisy ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2013 r., poz. 1235 ze zm., zwana dalej: "u.o.o.ś."). Prawidłowe zastosowanie podstawy materialnoprawnej wymaga dokonania przez organ pełnych i zgodnych z regułami procesowymi ustaleń stanu faktycznego sprawy, uwzględniających także prawo strony postępowania na ukształtowanie całego materiału dowodowego. Zarzuty skargi odnoszą się m.in. do pozbawienia Koła Łowieckiego prawa udziału strony w postępowaniu administracyjnym (art. 10 § 1 K.p.a.), poprzez nierozpatrzenie wniosku o przesłanie stronie kserokopii dokumentacji z akt postępowania administracyjnego, a następnie odmowie przesłania stronie dokumentacji i równocześnie zawiadomienie o zakończeniu postępowania dowodowego. W zakresie, w jakim nie uwzględniono wniosku o udostępnienie kserokopii dokumentacji z akt administracyjnych, strona postawiła organowi także zarzut naruszenia art. 73 § 2 K.p.a. W konsekwencji powyższego, strona skarżąca podnosi, że organ uniemożliwił jej zapoznanie się z aktami sprawy w ramach postępowania dowodowego, a przez to uniemożliwił przedstawienie dowodów mogących naprowadzić na inną tezę, niż wynikającą z dowodów przedstawionych przez podmiot zmierzający do realizacji inwestycji. Ograniczenie przez organ możliwości wypowiedzenia się w sprawie wyłącznie osobiście w lokalu organu lub telefonicznie, stanowiło – według strony - rażące naruszenie K.p.a., w tym art. 6 i art. 7 oraz art. 63 § 1 K.p.a. Ponadto zarzuciła naruszenie art. 7 i art. 77 K.p.a., polegające na niewzięciu pod uwagę dowodów z urzędu znanych organowi pierwszej instancji z innych postępowań i dowodów świadczących o nieprawdziwości tezy, że norki, które uwolnią się do środowiska naturalnego nie mają szans na przeżycie i wpływu na środowisko. Skarżące Koło sformułowało również zarzuty na tle przepisów u.o.o.ś., tj. art. 4 w zw. art. 9. ust. 1 i ust. 2, art. 13 w zw. z art. 15, art. 14, art. 20 ust. 1, art. 33 ust. 1 pkt 7, art. 34, art. 37, których naruszenie wiązało z dostępem do informacji o środowisku oraz działaniami i zaniechaniami organu w tym zakresie, sposobu i terminu udzielenia informacji oraz możliwości zgłaszania uwag i wniosków w sprawie. Powyższych zarzutów nie można uznać za trafne. Sformułowana w art. 10 § 1 K.p.a., zasada czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym, stanowi nakaz zapewnienia stronie przedmiotowego udziału w każdym stadium postępowania. Obowiązujące prawo nie przewiduje środków pozwalających na przymuszenie strony do brania czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym. Prawo wynikające z ww. przepisu nie jest też prawem nieograniczonym. Zasada wynikająca z art. 10 § 1 K.p.a., polega w istocie na umożliwieniu stronie przez organ brania czynnego udziału w postępowaniu, a nie na działaniu organu sprowadzającym się do spełniania wszelkich żądań i oczekiwań uczestników postępowania jakie wiążą się z ich żądaniami w szczególności w aspekcie zabezpieczania im możliwości zapoznania się zebranymi w postępowaniu materiałami sprawy. Uprawnienia strony w ww. rozumianym kontekście znajdują swoje odzwierciedlenie w: - obowiązku organu zawiadomienia wszystkich stron postępowania o wszczęciu postępowania (art. 61 § 4 K.p.a.), - prawie wglądu w akta sprawy oraz otrzymywania z niej odpisów (art. 73 i nast. K.p.a.), - prawie inicjatywy dowodowej (art. 78 K.p.a.), - umożliwieniu stronie wypowiedzenia się w kwestii materiału dowodowego przed podjęciem rozstrzygnięcia w sprawie (art. 81 K.p.a.), Sąd poddał analizie akta sprawy i uznał, że w niniejszym postępowaniu zapewniono stronom postępowania, zakończonego zaskarżoną decyzją realizacje ww. uprawnień. Zarzucany skargą stan bezczynności organu w udostępnieniu stronie kopii dokumentów z akt postępowania, a następnie odmowa udostępnienia tychże kopii, nie może stanowić skutecznego zarzutu przeciwko legalności zaskarżonej decyzji. Zgodnie z art. 73 § 1 K.p.a., strona ma prawo wglądu w akta sprawy, sporządzania z nich notatek, kopii lub odpisów. Prawo to przysługuje również po zakończeniu postępowania. Powołany przepis obok uprawnienia przeglądania akt administracyjnych, przewiduje również prawo strony do sporządzania z nich notatek i odpisów, ale pozostawia stronie sposób realizacji tego prawa. Obowiązkiem organu jest w takiej sytuacji zapewnienie stronom możliwości dostępu do akt. Nie oznacza to jednak, że strona może żądać wyręczenia jej przez organ w realizacji ww. prawa, np. poprzez sporządzenie za nią kserokopii czy odpisów. Wyjątek od tej zasady stanowi art. 73 § 2 K.p.a., na który Koło powołało się w podstawach skargi. Przepis ten umożliwia stronie uzyskanie uwierzytelnionych odpisów z akt administracyjnych na zasadzie wyjątku, tj. o ile jest to uzasadnione ważnym interesem strony. Z uwagi na ten wyjątkowy charakter tego przepisu, nie powinien on podlegać wykładni rozszerzającej. Nie ma zatem usprawiedliwionych podstaw do wykładni art. 73 przez nałożenie na organ obowiązku stosowania art. 73 § 2 niezależnie od motywów żądania strony (por. wyrok NSA z dnia 13 lutego 2014 r., sygn. akt I OSK 1772/12, opubl. w Lex nr 1449863). Zwrot "ważny interes strony", o którym mowa w art. 73 § 2 K.p.a., odnosi się do tych przypadków, gdy na skutek obiektywnych trudności strona nie może sama zapoznać się z aktami sprawy i samodzielnie sporządzić z nich odpowiednich notatek lub kopii. Nie jest zatem wystarczająca sama chęć posiadania uwierzytelnionych odpisów dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy czy też chęć ich weryfikacji z zebranymi przez siebie dowodami. Trzeba też mieć na uwadze, że w wyniku wydania uwierzytelnionych odpisów z akt sprawy powstają nowe dowody, które mogą być wykorzystane poza postępowaniem macierzystym, co z kolei uzasadnia sprawowanie w tym przypadku kontroli przez organy administracji publicznej (por.wyrokWSA w Poznaniu z dnia 11 lipca 2013 r., sygn. akt II SA/Po 576/13 opubl. w Lex nr 1347488). Strona skarżąca nie wykazała jednak ważnego interesu w uzyskaniu uwierzytelnionych odpisów z akt administracyjnych w przedstawionym wyżej rozumieniu. Bez wątpienia taki "ważny interes strony" nie może wynikać z samego faktu, że Koło było stroną postępowania administracyjnego zakończonego zaskarżoną decyzją. Koło nie wykazało również, że nie było w stanie za pomocą swych organów samodzielnie zapoznać się z aktami i sporządzić odpisów dokumentów. Bez wątpienia, ani charakter tego podmiotu, ani odległość jaka dzieliła organ od siedziby strony skarżącej, nie przemawia za uznaniem, że nie była ona w stanie samodzielnie realizować swych praw procesowych. Na marginesie Sąd zauważa, że organ w piśmie z dnia 3 sierpnia 2015 r. poinformował Koło o możliwości udostępnienia akt sprawy, poprzez konto ePUAP (dowód: k. 245 akt administracyjnych). Niezasadne są także pozostałe zarzuty skargi. Nieskorzystanie przez stronę z możliwości bezpośredniego wglądu w akta sprawy, nie może uzasadniać zarzutów naruszenia art. 6, art. 7, art. 10 § 1, art. 63 § 1, art. 81 K.p.a., poprzez które skarżąca próbowała wykazać, że uniemożliwiono jej udział w postępowaniu dowodowym, jak również zawężono formę wypowiedzi, czy ograniczono dostęp do urzędu poprzez niepowiadomienie strony o godzinach funkcjonowania organu. Skarżąca chcą skutecznie podnieść ww. zarzuty, winna je skonkretyzować w sposób umożliwiający ich konfrontację z zebranymi przez organ dowodami oraz wyprowadzonymi na ich tle twierdzeniami, mającymi istotny wpływ na wynik sprawy. Tego rodzaju konkretyzacji skarżąca nie dokonała, sama zaś możliwość podniesienia dowodu przez stronę jest w takiej sytuacji argumentem nieskutecznym. W judykaturze przyjęte jest, że powołanie się na zarzut naruszenia art. 10 § 1 K.p.a. nie będzie w większości wypadków skuteczny, jeżeli strona nie wykaże, że naruszenie ww. przepisu uniemożliwiło jej wykonanie konkretnych czynności procesowych (por. wyrok NSA z dnia 26 maja 2011 r., sygn. akt I OSK 842/11, opubl. w internetowej bazie orzeczenia.nsa.gov.pl). Za nietrafny uznać należało także zarzut skargi, polegający na niewzięciu pod uwagę przez organ znanych mu dowodów z innych akt postępowania, w oparciu o które mógł potwierdzić oczekiwane przez skarżącą tezy (o możliwości przeżycia zbiegłych z fermy hodowlanej norek w środowisku naturalnym. Podjęcie czynności procesowych mających na celu zebranie całego materiału dowodowego i w konsekwencji rozpatrzenie tego materiału dowodowego jest bez wątpienia obowiązkiem organu. Nie oznacza to jednak, iż strona jest zwolniona od współudziału w realizacji tego obowiązku, zwłaszcza gdy nieudowodnienie określonej czynności faktycznej może prowadzić do rezultatów niekorzystnych dla strony. Strona także powinna czynić starania zmierzające do udowodnienia faktów stanowiących podstawę jej twierdzeń. Zgodnie z art. 78 § 1 K.p.a., z żądaniem przeprowadzenia dowodu strona może wystąpić w toku całego postępowania. Skuteczność prawna tego żądania uzależniona jest od spełnienia przesłanek z art. 78, które wyznaczają granice czynności niezbędnych do dokładnego ustalenia stanu faktycznego sprawy. Niedopuszczalna jest sytuacja, w której strona domaga się poszukiwania przez organ nieskonkretyzowanych dowodów z bliżej nieokreślonego źródła, bez wskazania autora opracowania oraz merytorycznej treści dokumentu, potwierdzającego nieprawdziwość twierdzeń przyjętych przez organ za udowodnione. Stosownie do art. 81 K.p.a., okoliczność faktyczna może być uznana za udowodnioną, jeżeli strona miała możność wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów, chyba że zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 10 § 2. Przepis ten nie wymaga aby strona rzeczywiście wypowiedziała się co do wszystkich dowodów. Wystarczy, gdy z akt sprawy wynika, że organ zapewnił stronie taką możność, chociażby strona z tej możności bez winy organu faktycznie nie skorzystała. W odniesieniu do pozostałych zarzutów skargi stwierdzić należy, iż strona skarżąca nie wykazała skutecznie, w jaki sposób doręczenie decyzji organu pierwszej instancji na nieprawidłowy adres wpłynęło na wynik sprawy, skoro w terminie złożyła od tej decyzji odwołanie, a organ odwoławczy poddał je merytorycznej ocenie, o czym świadczy treść zaskarżonej decyzji. Niezasadne są także zarzuty naruszenia wydaną decyzją przepisów u.o.o.ś. Sąd podziela stanowisko organu, że należy odróżnić prawa i obowiązki stron postępowania w przedmiocie decyzji środowiskowej z uprawnieniami innych podmiotów, którym na mocy art. 29 u.o.o.s., przysługuje prawo składania uwag i wniosków w postępowaniu wymagającym udziału społeczeństwa. Przedmiotowa ustawa określa ramy korzystania z praw, o których wyżej mowa. Uprawnienia przysługujące społeczeństwu mają w takim postępowaniu charakter szeroki ale ograniczony. Skarżące Koło zostało uznane za stronę postępowania administracyjnego mającego doprowadzić do ustalenia oceny oddziaływania inwestycji na środowisko. Posiadając ten status miała zatem możliwość uzyskania wszystkich koniecznych informacji o planowanym przedsięwzięciu w ramach, wyznaczonych dla stron postępowania przez przepisy procedury administracyjnej (k.p.a.) i przepisy prawa materialnego, konkretyzującego przedmiot sprawy. Prawo zgłaszania uwag i wniosków przysługuje podmiotom niemającym statusu strony w prowadzonym postępowaniu administracyjnym. Uprawnienia strony są zatem szersze. W takiej sytuacji organ był zwolniony od stosowania wobec skarżącej trybu przewidzianego dla informowania społeczeństwa. Skarżące Koło nie wykazało także związku między podnoszonymi w skardze zarzutami co do terminów składania uwag i wniosków oraz ich formy (art. 33 ust. 1 pkt 7 oraz art. 34 u.o.o.ś.), a swą sytuacją procesową, jaką zagwarantowały mu organy, jako stronie postępowania administracyjnego, skoro Koło nie złożyło żadnych dowodów rzutujących skutecznie na wynik sprawy. Stąd zarzuty skargi w powołanej mierze nie mogły być uwzględnione. Reasumując Sąd uznał, że stawiane w skardze zarzuty naruszenia zaskarżoną decyzją przepisów prawa procesowego oraz materialnego nie znajdują uzasadnienia. Zaskarżona decyzja została wydana po wyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i zawiera wszelkie wymagane elementy, jakie stawia jej art. 107 § 1 i 3 K.p.a. Organ odwoławczy dopełnił zaś obowiązku ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy, a także odniósł się w sposób należyty do zarzutów odwołania. Należało zatem uznać, iż decyzja ta odpowiada prawu, zaś skarga okazała się niezasadna. Z tych względów, Sąd, działając na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł o jej oddaleniu.