II SA/Sz 1054/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska Sędziowie Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj (spr.), Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 3 lutego 2022 r. sprawy ze skargi K. Ł. na decyzję Wojewody Z. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. W dniu [...] kwietnia 2021 r. K. T. B. S. Spółka z o.o. w K. P. złożyła w Starostwie Powiatowym w K. P. wniosek o pozwolenie na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego wraz z miejscami postojowymi i infrastrukturą towarzyszącą na działkach nr [...] i nr [...] w K. P.. W dniu [...] maja 2021 r. do organu I instancji wpłynął wniosek K. Ł., właściciela nieruchomości sąsiedniej nr [...], o zawieszenie postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę ww. budynku mieszkalnego. Uzasadniając wniosek wymieniony wskazał, że nieruchomość inwestycyjna nr [...] została ponad 40 lat temu wywłaszczona i do dzisiaj nie został zrealizowany cel wywłaszczenia - budowa przedszkola. W ocenie K. Ł. rozstrzygnięcie postępowania w sprawie zwrotu wywłaszczonej nieruchomości będzie miało wpływ na przebieg postępowania w tej sprawie, zatem zasadne jest zawieszenie postępowania do czasu rozstrzygnięcia kwestii zwrotu wywłaszczonej nieruchomości. Postanowieniem z [...] maja 2021 r. S. K. odmówił zawieszenia postępowania z uwagi na brak przesłanek do takiego zawieszenia. Inwestor wykazał się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, a ponadto postępowanie w sprawie zwrotu wywłaszczonej nieruchomości stanowi kwestię cywilno-prawną i nie przesądza o konieczności wydania decyzji odmawiającej udzielenia pozwolenia na budowę. S. K. decyzją z dnia [...] czerwca 2021 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2020 r. poz. 1333 ze zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 r. poz. 735) - dalej "k.p.a.", zatwierdził projekt budowlany i udzielił K. T. B. S. Sp. z o.o. w K. P. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego wraz z miejscami postojowymi i infrastrukturą towarzyszącą, na działkach nr [...] i nr [...] w K. P.. K. Ł. wniósł odwołanie od powyższej decyzji organu I instancji, zarzucając jej naruszenie m.in. art. 7, art. 8, art. 77, art. 80, art. 97 § 1 pkt 4 oraz art. 107 § 3 k.p.a. W ocenie skarżącego organ I instancji uchybił przepisom proceduralnym, ponieważ nie zebrał i nie rozpatrzył całego materiału dowodowego. Ponadto, nie zastosował art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. i nie zawiesił postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę, pomimo że przed Starostą Kamieńskim toczy się postępowanie wywołane wnioskiem skarżącego o zwrot wywłaszczonej ponad 40 lat temu nieruchomości nr [...] przy ul. [...] w K. P., należącej do rodziny skarżącego - K. i W. Ł.. Skarżący podniósł, że w przypadku zwrotu nieruchomości nr [...] spadkobiercom, inwestor utraci prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, co nie było kwestią rozważań organu I instancji. Ponadto, organ nie wykazał czy inwestycja nie ogranicza prawa własności sąsiednich nieruchomości, w tym nieruchomości należącej do niego, jak również nie odniósł się do zgodności inwestycji z § 12, 13, 57 i 60 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz uchybił art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niewłaściwe uzasadnienie decyzji. Zdaniem skarżącego, organ nie przeanalizował czy realizacja inwestycji nie wiąże się z prawnie chronionym naruszeniem interesów osób trzecich (art. 5 ust. 1 pkt 6 ustawy Prawo budowlane). Wojewoda decyzją z dnia [...] lipca 2021 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji wyjaśnił, że przedmiotem inwestycji jest budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego wraz z miejscami postojowymi i infrastrukturą towarzyszącą na działkach nr [...] i nr [...] w K. P.. Teren inwestycyjny nie jest objęty ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, stąd dla ww. inwestycji Burmistrz K. P. ustalił warunki zabudowy, decyzją nr [...] z [...] listopada 2019 r. Inwestycja jest zgodna z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy w zakresie funkcji (zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna) oraz pozostałych warunków i szczegółowych zasad zagospodarowania terenu. Budynek usytuowany jest zgodnie z wyznaczoną w załączniku graficznym do decyzji o warunkach zabudowy nieprzekraczalną linią zabudowy, wysokość głównej kalenicy budynku wynosi 15,46 m (w warunkach zabudowy wysokość wyznaczono na poziomie maksymalnie 16,0 m), szerokość elewacji frontowej wynosi 44,20 m (w decyzji o warunkach zabudowy szerokość maksymalnie 45,0 m), powierzchnia zabudowy wynosi 20% (w decyzji maksymalnie 20%), wskaźnik powierzchni biologicznie czynnej wynosi 52,47% (w decyzji minimum 50%), geometria dachu - dach stromy dwuspadowy o kącie nachylenia 33° (przy wymaganym w decyzji kącie nachylenia 30°- 45°). Inwestycja jest zgodna z decyzją o warunkach zabudowy również w zakresie miejsc postojowych - 1 miejsce postojowe na 1 mieszkanie - łącznie 35 mieszkań i 35 miejsc postojowych. Inwestycja usytuowana jest w strefie C ochrony uzdrowiskowej, nie stoi w sprzeczności z Uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w K. P. z [...] grudnia 2010 r. w sprawie ustanowienia Statutu Uzdrowiska K. P. (wskaźnik powierzchni terenów zielonych powinien wynosić od 45 %, powierzchnia biologicznie czynna wynosi ponad 52%). Nieruchomość inwestycyjna ma dostęp do drogi publicznej pośredni z ulicy [...] (działka drogowa nr [...]) poprzez działkę drogową nr [...] dr. Wojewoda podał dalej, że projektowana inwestycja jest zgodna z § 12 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, wyrażającym ogólną zasadę - sytuowania budynków względem granicy z działka sąsiednią, tj. 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez okien i drzwi w stronę tej granicy, 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z oknami lub drzwiami w stronę tej granicy. Z dokumentacji wynika, że odległość elewacji szczytowej (południowo-zachodniej) do granicy z nieruchomością należącą do skarżącego (działka nr [...]) wynosi ok. 8 m, do samego budynku odległość wynosi 12,6 m. Inwestor wykazał, że względem budynku usytuowanego na działce nr [...] oraz pozostałych budynków sąsiednich spełniony został warunek wynikający z § 13 (przesłanianie) oraz § 60 (nasłonecznienie) rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Budynek należący do skarżącego ma zapewnione nasłonecznienie powyżej 3 godzin w dniach równonocy w godzinach od 7.00 do 17.00, nowo projektowany budynek nie powoduje przesłaniania, w rozumieniu przepisu z § 13 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych (...). Spełnienie warunków z § 13 i § 60 zobrazowano w formie graficznej (str. 49 i str. 50 projektu). Projekt spełnia wymogi z zakresu ochrony przeciwpożarowej, został uzgodniony z rzeczoznawcą ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych. Inwestycja została zaprojektowana zgodnie z wymogami określonymi w art. 5 ust. 1 ustawy z 7 lipca 1997 r. Prawo budowlane z poszanowaniem występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich (art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane). Odnosząc się do podniesionego w odwołaniu zarzutu naruszenia art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., Wojewoda powołując się na orzeczenia sądów administracyjnych wskazał, że organ jest zobligowany do zawieszenia postępowania administracyjnego na podstawie ww. przepisu tylko wtedy, gdy w sprawie wystąpi zagadnienie, którego brak wyklucza każde - zarówno pozytywne, jak i negatywne dla strony - zakończenie postępowania administracyjnego. Chodzi tu o bezwzględne uzależnienie rozpatrzenia sprawy i wydania decyzji w sprawie głównej, od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego powinno więc zależeć rozpatrzenie sprawy administracyjnej w ogóle, a nie wydanie pozytywnej lub negatywnej dla wnioskodawcy decyzji. Oznacza to, że bez rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd wydanie decyzji w danej sprawie jest niemożliwe. Organ administracji publicznej przed zawieszeniem postępowania na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. zobowiązany jest ustalić czy występuje opisany wyżej związek pomiędzy rozstrzygnięciem sprawy, będącej przedmiotem postępowania administracyjnego, a stwierdzonym zagadnieniem. O występowaniu takiej zależności przesądzać będą przepisy prawa materialnego, stanowiące podstawę prawną decyzji administracyjnej. W sytuacji gdy związek ten nie występuje, organ powinien przyjąć, że nie jest dopuszczalne zawieszenie postępowania. Tym samym organ I instancji, udzielając K. T. B. S. Sp. z o.o. w K. P. pozwolenia na budowę ww. budynku mieszkalnego wielorodzinnego prawidłowo uznał, że inwestor dysponuje prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w rozumieniu art. 3 pkt 11 ustawy Prawo budowlane. Z akt sprawy wynika, że obecnym właścicielem nieruchomości inwestycyjnych, w tym nieruchomości wywłaszczonej przed ponad 40 laty nr [...] jest K. T. B. S. w K. P.. Aktem notarialnym z [...] grudnia 2020 r. (Rep. A nr [...]) Gmina K. P., poprzedni właściciel obu nieruchomości inwestycyjnych nr [...] i nr [...] (Gmina K. P. nabyła obie nieruchomości na podstawie decyzji Wojewody S. z [...] maja 1992 r., znak: [...]), przeniosła prawo własności tych nieruchomości na rzecz K. T. B. S. Sp. z o.o. dla realizacji przez rzeczoną spółkę inwestycji mieszkaniowej - społecznego budownictwa czynszowego. W tych okolicznościach, organ administracji architektoniczno - budowlanej nie miał podstaw do zawieszenia postępowania na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Reasumując, organ odwoławczy stwierdził, że projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany jest zgodny z ustaleniami określonymi w art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, jest kompletny, sporządzony przez osoby ze stosownymi uprawnieniami, zgodny z decyzją ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji oraz obowiązującymi przepisami, w tym przepisami techniczno-budowlanymi. W ocenie Wojewody, organ I instancji w swoim postępowaniu nie uchybił również przepisom proceduralnym z art. 7, art. 8, art. 77, art. 80 k.p.a., ponieważ materiał dowodowy był wystarczający do wydania rozstrzygnięcia, bez konieczności jego uzupełniania i poszerzania. Jednocześnie w razie spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 ustawy, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, o czym przesądza treść art. 35 ust. 4 ustawy Prawo budowlane. Tym samym organ wojewódzki utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję z dnia [...] czerwca 2021 r. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na ww. decyzję K. Ł. wniósł o jej uchylenie w całości oraz o uchylenie decyzji organu I instancji. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: art. 7, art. 8, art. 77, art. 80, art. 97 § 1 pkt 4 i art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego; art. 28, art. 33, art. 34 i art. 36 ustawy Prawo budowlane; § 12, § 13,§ 57 i § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w zakresie niezacieniania istniejącej na sąsiedniej działce zabudowy; art. 112-120 ustawy z dnia 23 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska. Uzasadniając skargę K. Ł., podobnie jak w treści odwołania, podniósł, że przy wydawaniu decyzji organy obu instancji dopuściły się naruszenia art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i niezawieszenie postępowania w sprawie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, pomimo że wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez sąd lub inny organ. Zdaniem skarżącego, zagadnieniem wstępnym jest w tym przypadku kwestia zwrotu wywłaszczonej nieruchomości, zainicjowanego jego wnioskiem. Przed Starostą [...] toczy się bowiem postępowanie wywołane jego wnioskiem o zwrot działki nr [...] o pow. 0,1622 ha, przy ul [...] Przedmiotowa nieruchomość należała uprzednio do K. i W. Ł. i została wywłaszczona ponad 40 lat temu, a stała się zbędna na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu - budowa przedszkola. Naruszenie art. 107 § 3 k.p.a., w ocenie skarżącego, polega na tym, że w decyzji organ nie zajął stanowiska wobec wszystkich okoliczności faktycznych sprawy, oparł swoje rozstrzygnięcie na dowodach zgromadzonych w postępowaniu, pomijając jego zarzuty. Ponadto, zdaniem strony, projektowana inwestycja ograniczy możliwości właściciela nieruchomości sąsiedniej w zakresie pełnego wykorzystania prawa własności działki ze względu na konieczność zachowania wymaganej przez przepisy odległości projektowanych obiektów od granicy działki (§ 12, § 13, § 60 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie). Dodatkowo, przy wydawaniu decyzji organy nie przeprowadziły żadnej analizy w zakresie ochrony przed hałasem, naruszając tym samym art. 112-120 ustawy Prawo ochrony środowiska oraz rozporządzenie Ministra Środowiska w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku. W ocenie skarżącego zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 7, art. 8, art. 77 oraz art. 80 k.p.a., ponieważ organ nie zebrał w wyczerpujący sposób i nie rozpatrzył całego materiału dowodowego w sprawie. Wojewoda w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 § i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2021, poz. 137 ze zm.). Zakres kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329) - dalej "p.p.s.a.", zgodnie z którym, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przedmiotem kontroli przez Sąd stała się decyzja Wojewody z dnia [...] lipca 2021 r. utrzymująca w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] czerwca 2021 r., zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą K. T. B. S. Sp. z o.o. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z miejscami postojowymi i infrastrukturą towarzyszącą na działkach nr [...] i nr [...] w K. P.. Kontrolowane decyzje wydane zostały po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, którego ramy określone zostały w art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2020 r., poz. 1333 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza: 1. zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2. zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3. kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4. wykonanie – w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu – lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Zgodnie natomiast z ust. 3 tego artykułu w razie stwierdzenia naruszeń w zakresie określonym w ust. 1, organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Z kolei, na podstawie ust. 4 – w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Z powyższych przepisów wynika zatem, że pozwolenie na budowę ma precyzyjnie wyznaczone granice faktyczne i prawne, a decyzja w tej sprawie nosi znamiona aktu związanego, co oznacza, że organ jest obowiązany ją wydać ilekroć stwierdzi spełnienie określonych w przepisach wymagań. Oznacza to, że wydanie pozwolenia na budowę nie jest uzależnione od woli organu, czy zgody (względnie braku zgody) sąsiada, a wyłącznie od spełnienia warunków ściśle określonych przepisami prawa. Rolą organu administracji architektoniczno-budowlanej jest natomiast sprawdzenie przedłożonej przez inwestora dokumentacji przez pryzmat zgodności z brzmieniem przywołanych wyżej przepisów Prawa budowlanego, przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki, czy też przepisów obowiązującego dla terenu inwestycji miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu. W ocenie Sądu powyższe wymagania zostały prawidłowo zweryfikowane przez organy orzekające w sprawie. Zauważyć należy, że organ I instancji uznał, że złożony przez inwestora projekt budowlany jest zgodny z ostateczną decyzją o warunkach zabudowy, jest kompletny, a zamierzenie inwestycyjne nie narusza żadnego z przepisów Prawa budowlanego i spełnia wymagania określone art. 32 ust. 4 i art. 35 ust. 1 tej ustawy. Konsekwencją powyższego było wydanie decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę ww. budynku mieszkalnego wielorodzinnego wraz z miejscami postojowymi oraz infrastrukturą towarzyszącą, a następnie utrzymanie jej w mocy przez organ odwoławczy. Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie w pełni podziela te ustalenia oraz uznaje dokonaną przez organy ocenę materiału dowodowego w sprawie za zgodną z regulacjami k.p.a., w tym zwłaszcza z art. 80 k.p.a. Z akt sprawy wynika bowiem, że teren inwestycji nie jest objęty ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a tym samym warunki zabudowy ustalone zostały decyzją Burmistrza [...] z dnia [...] listopada 2019 r. nr [...] Wbrew przekonaniu skarżącego organ dysponował w tym zakresie kompletnym i czytelnym materiałem dowodowym, z którego wynika, że odległość elewacji szczytowej (południowo-zachodniej) do granicy z nieruchomością należącą do skarżącego (działka nr [...]) wynosi ok. 8 m, do samego budynku odległość wynosi 12,6 m. Nie ulega zatem wątpliwości, że projektowana inwestycja jest zgodna z § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2019 r., poz. 1065). Jednocześnie skarżący podnosząc, że "realizacja inwestycji ograniczy możliwości właściciela nieruchomości sąsiedniej w zakresie pełnego wykorzystania prawa własności działki ze względu m.in. na konieczność zachowania wymaganej przez prawo odległości projektowanych nieruchomości od granicy działki" nie wskazał na czym takie ograniczenie miałoby polegać wobec czego nie sposób odnieść się rzeczowo do tak sformułowanego argumentu. Należy zaznaczyć, że inwestycja nie narusza również przepisów § 13, 57 i 60 cytowanego rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. Inwestor wykazał, że względem budynku usytuowanego na działce nr [...] oraz pozostałych budynków sąsiednich spełniony został warunek wynikający z § 13 (przesłanianie) oraz § 60 (nasłonecznienie) rozporządzenia. Budynek należący do skarżącego ma zapewnione nasłonecznienie powyżej 3 godzin w dniach równonocy w godzinach od 7.00 do 17.00, nowoprojektowany budynek nie powoduje przesłaniania, w rozumieniu przepisu z § 13 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki. Spełnienie warunków z § 13 i § 60 ww. rozporządzenia zobrazowane zostało w formie graficznej na str. 49 i str. 50 projektu sporządzonego przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane. Analiza czasu nasłonecznienie dla budynku projektowanego (na karcie 49 projektu) jednoznacznie wskazuje, że budynek projektowany oraz budynek skarżącego położone są względem siebie w taki sposób, że w godzinach od 7.00 do 17.00 nie jest możliwe aby sporny budynek zacieniał budynek na działce nr [...]. Na marginesie jedynie należy zauważyć, że także po godzinie 17.00 takie zacienianie nie jest możliwe (w godzinach 16.00 - 17.00, to budynek skarżącego zacienia budynek projektowany). Projektowany budynek nie ma zatem wpływu na zapewnienie oświetlenia dziennego o jakim mowa w § 57 wspomnianego rozporządzenia (z punktu widzenia lokalizacji budynku znajdującego się na działce skarżącego). Tym samym za prawidłową uznać należy dokonaną przez organ ocenę spełnienia w sprawie warunków w ww. zakresie. Wyjaśnienia wymaga, że subiektywne odczucia skarżącego związane z naruszeniem jego prawa własności, czy też obawy dotyczące oddziaływania spornej inwestycji na jego nieruchomość (z uwagi na konieczność zachowania wymaganej przez prawo odległości od granicy działki) nie mogły stanowić przeszkody do uzyskania przez inwestora pozwolenia na budowę. Ustawodawca precyzyjnie określił przesłanki materialnoprawne, których spełnienie przez inwestora, nakłada na organ obowiązek wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Podkreślić też trzeba, że każdy ma prawo do zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami - art. 4 ustawy Prawo budowlane - co w realiach kontrolowanej sprawy zostało spełnione. Odnosząc się do zarzutu niezastosowania w sprawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. w związku z wnioskiem skarżącego, skierowanym do Starosty [...], o zwrot działki nr [...] przy ul. [...] nr [...] w K. P. wskazać trzeba, że stosownie do art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył oświadczenie - pod rygorem odpowiedzialności karnej - o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Zgodnie natomiast z definicją ustawową zawartą w art. 3 pkt 11 Prawa budowlanego "prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane" to tytuł prawny wynikający z prawa własności, użytkowania wieczystego, zarządu, ograniczonego prawa rzeczowego albo stosunku zobowiązaniowego, przewidującego uprawnienia do wykonywania robót budowlanych. Powyższe przepisy nakładają zatem na organ administracji architektoniczno-budowlanej wyłącznie obowiązek sprawdzenia czy wniosek o pozwolenie na budowę takie oświadczenie zawiera. Oświadczenie takie stwarza domniemanie, że składającemu je podmiotowi przysługuje wskazane prawo, jednak domniemanie to może być obalone dowodem wskazującym, że nie odpowiada ono rzeczywistości. Pogląd taki jest od dawna utrwalony w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. np. wyrok NSA z dnia 26 listopada 2015 r. II OSK 760/14). Odnosząc się do argumentacji skarżącego, że w przypadku zwrotu wywłaszczonej nieruchomości, inwestor utraci prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane należy podkreślić, że sprawdzenie przez organ czy inwestorowi przysługuje tytuł do nieruchomości, nie oznacza jeszcze prawa organu do weryfikowania tego tytułu, czego zdaje się oczekiwać skarżący. W kompetencjach organu architektoniczno-budowlanego nie mieści się bowiem rozstrzyganie sporów o własność, ani o jej zakres. Z kolei, organ architektoniczno – budowlany - jeśli złożone oświadczenie było wypełnione prawidłowo i nie budziło wątpliwości - nie miał obowiązku pozyskiwania dokumentacji potwierdzającej wskazany przez inwestora tytuł prawny do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Należy w pełni podzielić pogląd zawarty w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 28 sierpnia 2020 r. (sygn. akt II SA/Kr 314/20), zgodnie z którym - to, że wynik innego postępowania może mieć w przyszłości wpływ na treść stosunku prawnego między tymi stronami nie przesądza o istnieniu zagadnienia wstępnego w postępowaniu o pozwolenie na budowę. Tym bardziej, że jest to zdarzenie przyszłe i niepewne, gdyż toczące się postępowanie przed organem administracyjnym w sprawie zwrotu ww. nieruchomości może potwierdzić tytuł inwestora do spornej nieruchomości. Bez wątpienia organy mają obowiązek brać pod uwagę stan faktyczny istniejący na datę orzekania. Tym samym nie mogą uzależniać swojego rozstrzygnięcia od ekspektatywy prawnej. Z akt sprawy wynika, że aktem notarialnym z dnia [...] grudnia 2020 r. (Rep. A nr [...]) Gmina [...], poprzedni właściciel obu nieruchomości inwestycyjnych nr [...] i nr [...], przeniosła prawo własności tych nieruchomości na rzecz K. T. B. S. Sp. z o.o. dla realizacji przez Spółkę inwestycji mieszkaniowej - społecznego budownictwa czynszowego. Z treści aktu notarialnego wynika jednocześnie, że Gmina [...] nabyła obie nieruchomości na podstawie decyzji Wojewody [...] z [...] maja 1992 r., znak: [...] W tej sytuacji rację należy przyznać organom orzekającym w sprawie, że brak było podstaw do zawieszenia postępowania na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., a tym samym zarzut naruszenia ww. przepisu nie zasługuje na uwzględnienie. Na marginesie jedynie należy zauważyć, że skarżący powołując się na toczące się przed Starostą [...] postępowanie o zwrot działki nr [...], nie wskazał na jakiekolwiek rozstrzygnięcie, które zapadło w tym postępowaniu, a które poddawałoby w wątpliwość prawo inwestora do dysponowania tą nieruchomością na cele budowlane. Nietrafne okazały się też zarzuty skarżącego w kwestii naruszenia art. 112-120 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2020 r. poz. 1219 ze zm.). W rozporządzeniu Ministra Środowiska w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku z dnia 14 czerwca 2007 r. (Dz. U z 2014 r. poz. 112) określono dopuszczalne poziomy hałasu w środowisku m.in. dla terenów zabudowy mieszkaniowej z uwagi na źródło hałasu. Planowana inwestycja obejmuje zabudowę jedynie mieszkaniową, brak jest jakichkolwiek informacji świadczących o tym, żeby w projektowanym budynku przewidywano pomieszczenia o innej funkcji. Z akt sprawy nie wynika też by wyżej opisana inwestycja obejmowała urządzenia, czy instalacje, które mogą powodować przekroczenie określonych norm. Sam skarżący nie precyzuje przy tym, jakiego rodzaju postępowanie miałby w tym zakresie prowadzić organ, ani też co w wypadku tej inwestycji mogłoby stanowić źródło hałasu przekraczającego normy określone we wspomnianym rozporządzeniu. Zaznaczenia wymaga jednocześnie, że w myśl art. 144 k.c. właściciel nieruchomości powinien przy wykonywaniu swego prawa powstrzymywać się od działań, które by zakłócały korzystanie z nieruchomości sąsiednich ponad przeciętną miarę, wynikającą ze społeczno-gospodarczego przeznaczenia nieruchomości i stosunków miejscowych. Sprawy związane z uciążliwym korzystaniem z działki sąsiedniej (immisje) oraz ewentualnych roszczeń z tego powodu należy dochodzić na drodze postępowania cywilnego i to wtedy kiedy dochodziłoby do nich, nigdy zaś z uwagi na ich potencjalną możliwość wystąpienia. Za niezrozumiałe należy uznać natomiast argumenty skarżącego dotyczące konieczności dokonania przez organ klasyfikacji terenu, przeprowadzenia oględzin i ustalenia "jaka funkcja jest przeważająca w danym, analizowanym zakresie oraz poddanie planowanej uciążliwej inwestycji rygorystycznym przepisom dotyczącym ochrony przed hałasem". Jak już wspomniano, projektowana inwestycja to budynek mieszkalny wielorodzinny wraz z infrastrukturą towarzyszącą i miejscami postojowymi. Brak jest danych, by miała ona pełnić jakiekolwiek inne funkcje wobec czego ewentualne prowadzenie przez organ ustaleń w tym zakresie byłoby całkowicie bezcelowe. Nie może też przynieść spodziewanych przez skarżącego rezultatów, powoływanie się na niedopełnienie przez organ obowiązków w zakresie ustalenia czy w wypadku spornej inwestycji spełnione zostały warunki tak zwanego dobrego sąsiedztwa. Tego typu analiza została już bowiem przeprowadzona na etapie postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy, przy czym decyzja o pozwoleniu na budowę, jak już wspomniano jest z powyższą decyzją zgodna. Reasumując, Sąd stwierdził, że przeprowadzone przez organy obu instancji postępowanie wyjaśniające, odpowiadało wymogom art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. oraz art. 15 k.p.a. W motywach decyzji sporządzonych zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. organ wyjaśnił przyczyny natury faktycznej i prawnej, które zadecydowały o jej podjęciu. Chybione są tym samym zarzuty skargi dotyczące naruszenia norm prawa procesowego i prawa materialnego. Natomiast sam fakt, że zaskarżona decyzja jest niezgodna z oczekiwaniami i przekonaniami skarżącego nie oznacza automatycznie jej wadliwości. Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku. Niniejsza sprawa została rozpoznana na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.) – na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.