II SA/Sz 1061/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Sokołowska, Sędziowie Sędzia WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka (spr.), Sędzia WSA Marzena Kowalewska, , po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 6 maja 2021 r. sprawy ze skargi D.G. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego dotyczącego wznowienia postępowania w sprawie pozwolenia na budowę oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] października 2020 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256, dalej: "k.p.a."), Wojewoda utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta S. z dnia [...] lipca 2020 r., nr [...], umarzającą postępowanie dotyczące wznowienia, na wniosek D. G. ("strona", "wnioskodawca", "skarżący"), postępowania dotyczącego ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta S. nr [...] z [...] listopada 2019 r., nr [...], o pozwoleniu na budowę, obejmującym zmianę zagospodarowania terenu, w tym przebudowę drogi wewnętrznej i schodów terenowych wraz z wykonaniem miejsc postojowych oraz przebudowę infrastruktury technicznej (likwidacja kolizji) przy budynku mieszkalnym wielorodzinnym z usługami, położonym przy ul. [...] w S.. Decyzję wydano w następującym stanie faktycznym. Decyzją nr [...] z dnia [...] listopada 2019 r., nr [...], Prezydent Miasta S. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę, dla S. S. M. (SSM) obejmującym zmianę zagospodarowania terenu, w tym przebudowę drogi wewnętrznej i schodów terenowych wraz z wykonaniem miejsc postojowych oraz przebudowę infrastruktury technicznej (likwidacja kolizji) przy budynku mieszkalnym wielorodzinnym z usługami w parterze, położonym przy ul. [...] w S.. SSM sprawowała zarząd nieruchomością wspólną spółdzielni przy ul. [...] w S. na podstawie art. 27 ust. 2 ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych. [...] lutego 2020 r. strona, na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., złożyła w Urzędzie Miasta S. wniosek o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Prezydenta Miasta S. nr [...] z dnia [...] listopada 2019 r., nr [...], oraz na podstawie art. 152 § 1 k.p.a. wniosła o wstrzymanie wykonania ww. decyzji. Wnioskodawca podnosił, że będąc właścicielem lokalu użytkowego położonego w budynku przy ul. [...] przysługuje mu status strony w postępowaniu administracyjnym, a organ I instancji naruszył zasadę wyrażoną w art. 145 § 1 k.p.a. Ponadto dla ustalenia, czy przysługuje mu status strony nie jest konieczne wykazanie negatywnego wpływu inwestycji na nieruchomość wnioskodawcy, ale jedynie samo ustalenie możliwości oddziaływania inwestycji na tę nieruchomość. W opinii wnioskodawcy, realizacja inwestycji utrudni mu dotychczasowy sposób korzystania z nieruchomości, ponieważ po przebudowie korzystanie z parkingu przez klientów i dostawców jego lokalu użytkowego będzie znacznie utrudnione, a co za tym idzie, prowadzona przez niego działalność gospodarcza zacznie przynosić straty. Planowane prace wymuszać będą zmiany związane z bezpośrednim funkcjonowaniem jego apteki, ponieważ Spółdzielnia dąży do zamknięcia parkingu i ograniczenia swobodnego dostępu do miejsc parkingowych dla jego klientów. Prezydent Miasta S. postanowieniem z dnia [...] lutego 2020 r. na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. na wniosek skarżącego wznowił postępowanie. Postanowieniem z dnia [...] lutego 2020 r. Prezydent Miasta S. odmówił wstrzymania wykonania przedmiotowej decyzji. Zawiadomieniem z dnia [...] marca, a następnie [...] czerwca 2020 r. organ I instancji poinformował na podstawie art. 10 § 1 k.p.a. o możliwości zapoznania się z aktami sprawy. W dniu [...] lipca 2020 r. wnioskodawca złożył swoje zastrzeżenia w sprawie. Decyzją z dnia [...] lipca 2020 r., sprostowaną postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2020 r., Prezydent Miasta S. umorzył wznowione postępowanie uznając, że wnioskodawca nie posiada legitymacji strony postępowania w decyzji ostatecznej nr [...] z dnia [...] listopada 2019 r. Organ I instancji wskazał, że osoba legitymującą się własnościowym prawem do lokalu usługowego może zostać dopuszczona do udziału w postępowaniu w charakterze strony, jedynie w przypadku, gdy realizacja inwestycji spowoduje naruszenie warunków korzystania z tego lokalu, a więc gdy zostanie naruszony zindywidualizowany i skonkretyzowany interes strony. W ocenie organu, w analizowanym postępowaniu taka sytuacja nie zachodziła. Ponadto, roboty budowlane zatwierdzone decyzją nr [...] z [...] listopada 2019 r. mają na celu usprawnienie warunków komunikacji oraz wykonanie dodatkowych ogólnie dostępnych miejsc postojowych zlokalizowanych wyłącznie na nieruchomości wspólnej. Prace te nie dotyczą bezpośrednio lokalu wnioskodawcy ani też nie ograniczają możliwości dostępu klientów i dostawców do lokali, miejsc postojowych czy ramp towarowych. W odwołaniu strona zarzuciła organowi naruszenie art. 105 § 1 k.p.a., art. 6 k.p.a., art. 7 w zw. z art. 77 § 1, art. 80 i art. 81 k.p.a., art. 8 k.p.a., a ponadto naruszenie art. 64 Konstytucji RP poprzez pozbawienie wykonywania prawa własności. Wojewoda uznał, że odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie. W uzasadnieniu decyzji organu odwoławczego przytoczono treść przepisów, na których oparł się organ odwoławczy. Wojewoda zauważył, że postępowanie wznowieniowe, w ramach którego podjęta została zaskarżona decyzja, jest postępowaniem nadzwyczajnym. Warunkiem skutecznego wszczęcia takiego postępowania jest - po pierwsze powołanie się na jedną z przesłanek wymienionych w art. 145 § 1 pkt 1-8, art. 145 a lub art. 145b k.p.a., - po drugie złożenie przez stronę wniosku o wznowienie postępowania w terminie przewidzianym w art. 148 § 1 i 2 kpa lub odpowiednio w art. 145 a § 2 i 145 b § 2 k.p.a. W niniejszej sprawie wnioskodawca we wniosku z [...] lutego 2020 r., powołał się na ustawową przesłankę wznowienia art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., zgodnie z którym, w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli: strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Organ odwoławczy dodał, że zgodnie z art. 148 § 2 k.p.a. termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji, a jak wynika z wniosku o wznowienie postępowania strona o decyzji Prezydenta Miasta S. nr [...] dowiedziała się [...] stycznia 2020 r. Organ uznał zatem, że został zachowany miesięczny termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. Organ odwoławczy wskazał, że planowane roboty budowlane dotyczące zagospodarowania terenu wokół budynku nie ingerują w lokal usługowy strony przy ul. [...]. Nie pozbawiają również strony wykonywania jej prawa własności do lokalu i uniemożliwiają decydowania o przysługujących jej uprawnieniach wynikających z przepisów prawa. Wojewoda dodał, że zmiana sposobu użytkowania lokalu ze sklepu na aptekę (zgodnie z udzielonymi stronie warunkami zabudowy z [...] lutego 2006 r. nr [...] nr [...]) nie powoduje zwiększenia zapotrzebowania liczby miejsc postojowych. Organ odwoławczy uznał zatem, że wnioskodawca nie wykazał swojego interesu prawnego, w związku z czym brak jest przymiotu strony w postępowaniu dotyczącym decyzji Prezydenta Miasta S. nr [...] z dnia [...] listopada 2019 r. o pozwoleniu na budowę w rozumieniu art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2019 r., poz. 1186 ze zm., dalej: "p.b."). Wobec powyższego utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] lipca 2020 r. Strona zaskarżyła w całości decyzję organu odwoławczego, zarzucając naruszenie: I. przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na treść orzeczenia: 1. art. 145 § 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") w zw. z art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. i art. 81 k.p.a., poprzez naruszenie zasady prawdy obiektywnej ciążącej na organie administracji, co miało istotny wpływ w ustaleniu stanu faktycznego sprawy; 2. art. 145 § 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 8 k.p.a. poprzez naruszenie obowiązku pogłębiania zaufania obywateli do władzy publicznej, co miało istotny wpływ na poczynienie ustaleń faktycznych, wiążących się z pominięciem racji skarżącego w wydanym rozstrzygnięciu; 3. art. 145 § 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 105 § 1 k.p.a. poprzez niewłaściwe jego zastosowanie i uznanie, że zachodzą opisane przesłanki, w wyniku czego doszło do umorzenia postępowania; 4. art. 145 § 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 6 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie podczas wydawania decyzji, bowiem organ administracji publicznej wbrew przepisom orzekł w oderwaniu od zasady praworządności; II. przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy: 1. art. 145 § 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 28 i 3 ust. 20 p.b. poprzez błędną wykładnię i uznanie przez organ, że w przedmiotowej sprawie skarżący nie zasługuje na przymiot strony postepowania, podczas gdy dokonując prawidłowej wykładni przepisu skarżący winien być za stronę uznany; 2. art. 145 § 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 9 p.b. poprzez niewłaściwe zastosowanie przepisów stwierdzając, że w przedmiotowej sprawie nie zachodzą przesłanki w nim opisane. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że od początku postępowania administracyjnego powinien posiadać status strony jako właściciel lokalu użytkowego, a jego pisma i wniosku w toku postępowania były systematycznie ignorowane przez organy administracji publicznej. W toku całego postępowania organy I i II instancji nie wskazały jasnych podstaw odmowy przyznania skarżącemu statusu strony, podczas gdy wykazał on swój własny indywidualny interes prawny. W opinii skarżącego, projekt budowlany zatwierdzony decyzją nr [...] z dnia [...] listopada 2019 r. został wadliwie wykonany, obarczony jest licznymi błędami i niezgodnościami z przepisami prawa budowlanego. Ponadto, skarżący wskazał, że SSM zamontowała na parkingu szlabany, które nie były objęte projektem budowlanym i pozwoleniem na budowę, a ograniczają dostęp do lokalu dla klientów i dostawców. W ocenie skarżącego, umorzenie przedmiotowego postępowania bezpośrednio godzi w jego interes prawny, a także narusza zasadę praworządności i zaufania obywatela do organu. Działania podjęte przez SSM stanowią czynności rażąco sprzeczne z zasadami prawidłowego zarządu rzeczą wspólną i przekraczają zwykły zarząd, a dokonywanie tak poważnych inwestycji powinno być poprzedzone zgodą wszystkich właścicieli. Powołując powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz zasądzenie od podmiotu zobowiązanego na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Nadto wniósł o przeprowadzenie dowodu z dokumentu dołączonego do skargi na okoliczność zobrazowania nieprawidłowości występujących w złożonym przez SSM projektu, w oparciu o który została wydana decyzja pozwolenie na budowę nr [...]. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 art. 1 tej ustawy). Stosownie do treści art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Z wyżej powołanych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonego aktu, czy jest on zgodny z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Badając zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta S. w świetle wskazanych wyżej kryteriów, Sąd uznał, że są one zgodne z prawem. Zgodnie z art. 28 k.p.a. stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Na wstępie wskazać należy, że prawidłowa wykładnia przepisów Prawa budowlanego w zakresie pojęcia strony ma w tej sprawie podstawowe znaczenie, ponieważ złożony wniosek o wznowienie postępowania opiera się wyłącznie na podstawie pozbawienia prawa udziału w postępowaniu o pozwolenie na budowę. W postępowaniu dotyczącym pozwolenia na budowę normą materialnoprawną określającą krąg stron postępowania jest art. 28 ust. 2 p.b. w zw. z art. 28 k.p.a. Przepis art. 28 ust. 2 p.b. zawęża pojęcie strony, o którym mowa w art. 28 k.p.a. Nadal jednak przymiot strony powiązany jest z istnieniem interesu prawnego lub obowiązku określonego podmiotu, o którym mowa w art. 28 k.p.a. Stosownie do art. 28 ust. 2 p.b., stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Pojęcie "obszaru oddziaływania obiektu" zdefiniowane zostało w art. 3 pkt 20 p.b. jako teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Zauważyć trzeba, że wyznaczenie obszaru oddziaływania obiektu powinno nastąpić z uwzględnieniem funkcji, formy, konstrukcji projektowanego obiektu i innych jego cech charakterystycznych oraz sposobu zagospodarowania terenu znajdującego się w otoczeniu projektowanej inwestycji. O obszarze oddziaływania za każdym razem będą zatem decydować indywidualne cechy obiektu budowlanego, jego przeznaczenie i sposób zagospodarowania terenu. Zaznaczyć przy tym należy, że przy ocenie czy podmiot jest stroną postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę, nie ma znaczenia czy został naruszony interes prawny tego podmiotu, a jedynie czy interes taki podmiotowi przysługiwał. Podkreślenia wymaga, że jeżeli jakikolwiek przepis prawa podmiotowego wiąże sposób zagospodarowania działki sąsiedniej z faktem powstania obiektu na działce inwestora, to wówczas właściciel tej działki ma prawo żądać sprawdzenia przez organ, czy zamierzona inwestycja ograniczy jego prawo do zgodnego z prawem zagospodarowania działki będącej jego własnością, pozostającej w użytkowaniu wieczystym lub w stosunku do której przysługują mu uprawnienia zarządcy nieruchomości. Oznacza to nałożenie na organy administracji obowiązku ustalenia i oceny okoliczności związanych z tym, czy konkretny przepis prawa nie wprowadza ograniczeń w zagospodarowaniu jakiejkolwiek innej nieruchomości w związku z realizacją inwestycji objętej pozwoleniem na budowę. Ustalenie przez organ okoliczności, które – na gruncie konkretnej normy prawa materialnego – mogłyby stanowić ograniczenie w możliwości zagospodarowania jakiejkolwiek innej nieruchomości, powinno skutkować objęciem właściciela, wieczystego użytkownika bądź zarządcy takiej nieruchomości zakresem podmiotowym postępowania (zob. wyrok NSA z dnia 7 września 2012 r., sygn. akt II OSK 911/11, wyrok NSA z dnia 1 marca 2012 r., sygn. akt II OSK 282/12). Podkreślić również należy, że interes prawny, o którym mowa w art. 28 k.p.a., może wynikać nie tylko z normy prawa materialnego administracyjnego, ale także z normy prawa materialnego należącej do każdej gałęzi prawa, w tym również do prawa cywilnego. Pozwolenie na budowę nie może naruszać obowiązującego porządku prawnego, w tym przepisów prawa cywilnego, tym bardziej że art. 5 ust. 1 pkt 9 p.b. wprost uzależnia legalność projektowania i budowy obiektu budowlanego od poszanowania, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich. W związku z definicją obszaru oddziaływania (art. 3 pkt 20 p.b.), która ma wpływ na ustalenie kręgu stron postępowania zgodnie z art. 28 ust. 2 p.b., uznać należy, że do przepisów odrębnych, w rozumieniu art. 3 pkt 20 należą również przepisy dotyczące własności i innych praw rzeczowych określone w kodeksie cywilnym i innych ustawach. Realizacja inwestycji może bowiem uniemożliwić realizację tych praw i dochodzenie roszczeń w stosownej procedurze przed sądem powszechnym. Ochrona praw takich osób wymaga dokonania przez organ administracyjny oceny wpływu inwestycji na istniejące na nieruchomości stosunki cywilnoprawne (zob. wyrok NSA z dnia 13 marca 2014 r., sygn. akt II OSK 2503/12). W niniejszej sprawie skarżący nie był stroną postępowania o wydanie pozwolenia na budowę. Decyzja Prezydenta Miasta S. nr [...] z dnia [...] listopada 2019 r. dotyczy uporządkowania organizacji ruchu wokół budynku przy ul. [...] w S. na dz. nr [...]. Polega na połączeniu dróg dojazdowych i stworzeniu możliwości objazdu i ruchu jednokierunkowego wokół budynku. Połączenie dróg wewnętrznych wzdłuż ul. [...] będzie wykorzystywało częściowo istniejące drogi, będzie również wymagało zmiany przebiegu i parametrów drogi oraz lokalizacji miejsc postojowych. Przebudowa będzie wiązała się z rozbiórką schodów terenowych, rozbiórką chodnika, przesunięciem wpustu drogowego oraz przesunięciem skarpy w związku ze zmianą łuku drogowego. Na miejscu rozebranych schodów terenowych w kierunku ul. [...] planuje się wykonanie nowych, z kostki betonowej zabezpieczonej obrzeżem betonowym, schodów wyposażonych w stalowe balustrady. Przy zjeździe z ul. [...] w pd-wsch narożniku dz. nr [...] planuje się 5 dodatkowych miejsc postojowych w odległości ok 7 m od okien budynku mieszkalnego. Jak wynika z bilansu miejsc postojowych obecnie istniejących miejsc jest 64, natomiast po przebudowie projekt przewiduje 74 miejsca postojowe. W wyniku rozbiórki chodnika między ul. [...], a usługami w wyniku połączenia dróg wewnętrznych i zmiany profilu jezdni zlikwidowane zostaną istniejące schody na parking od strony ul. [...]. Przy zjeździe z ul. [...] w odległości 7 m od okien pomieszczeń budynku przeznaczonych na stały pobyt ludzi, wykonane będą nowe miejsca postojowe. Z opisu technicznego wynika, że przebudowa drogi wewnętrznej i umożliwienie przejazdu wokół całego budynku mieszkalnego polepszy warunki dojazdu pożarowego. Z projektu budowlanego wynika, że nowe miejsca postojowe nie będą utrudniały dostępu służb ratowniczych do miejsca zdarzenia, nie ograniczą i nie wydłużą czasu dojazdu do zaopatrzenia wodnego do celów ratowniczych. Skarżący jak wynika z wypisu z rejestru lokali znajdującego się w aktach organu I instancji i księgi wieczystej nr [...] jest właścicielem lokalu nr [...] stanowiącego odrębną nieruchomość w budynku przy ul. [...], w którym prowadzi aptekę. Dostęp do lokalu skarżącego zorganizowany jest bezpośrednio z ciągu pieszego prowadzonego przy budynku. Przed zmianą sposobu użytkowania lokalu znajdował się w ww. lokalu sklep. Zmiana sposobu użytkowania lokalu usługowego należącego do skarżącego nie powoduje zwiększenia zapotrzebowania liczby miejsc postojowych, co wynika z zatwierdzonego projektu budowlanego i pozwolenia na budowę udzielonego skarżącemu w związku ze zmianą sposobu jego lokalu użytkowego. W ocenie Sądu, planowane roboty budowlane dotyczące zagospodarowania terenu wokół budynku nie ingerują w lokal usługowy skarżącego. Nie powodują również pozbawienia skarżącego wykonywania jego prawa własności do lokalu czy uniemożliwienia decydowania o przysługujących mu uprawnieniach wynikających z przepisów prawa. Zaplanowana inwestycja ma na celu uporządkowanie terenu, ale również zwiększenie ilości miejsc postojowych. W ocenie Sądu, organy prawidłowo wskazały, że sprawa dotycząca założenia przez SSM szlabanów nie dotyczy niniejszego postępowania bowiem projekt budowlany nie przewiduje ustawienia na terenie dz. nr [...] szlabanów. Również nie jest przedmiotem tego postępowania zamknięcie przez SSM parkingu. Zatem w niniejszej sprawie organy obu instancji prawidłowo ustaliły w swoich rozstrzygnięciach, że skarżącemu nie przysługuje przymiot strony na podstawie art. 28 ust 2 p.b.. Badając interes prawny organy administracji odwołały się zarówno do statusu wnioskodawcy w postępowaniu zwykłym jak i nadzwyczajnym. Nie istnieje żaden przepis prawa, który pozwoliłby na udział skarżącego w charakterze strony w postępowaniu dotyczącym udzielenia pozwolenia na budowę w zakresie zagospodarowania terenu działki Nr [...] przy ul. [...] w S.. Wbrew zarzutom skarżącego, nie doszło również do naruszenia ogólnych zasad postępowania administracyjnego. Organy prowadzące to postępowanie miały obowiązek ustalić wszystkie istotne dla rozstrzygnięcia okoliczności. W niniejszej sprawie jedyną okolicznością, która wymagała wyjaśnienia było rozstrzygnięcie, czy skarżącemu przysługiwał przymiot strony postępowania o pozwolenie na budowę. Organy prowadzące postępowanie prawidłowo ustaliły, że skarżącemu przymiot ten nie przysługiwał. Ocena tego faktu z punktu widzenia art. 28 ust. 2 p.b. oraz art. 28 k.p.a. jest prawidłowa. Mając powyższe na względzie należało uznać, że zasadnie organy uznały, że na podstawie art. 105 k.p.a. postępowanie administracyjne podlega umorzeniu, jeżeli z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe. Jedną z takich przyczyn jest brak posiadania przymiotu strony postępowania przez podmiot składający wniosek o jego wszczęcie (tak Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z 16 maja 2018 r., sygn. akt II OSK 1570/16). W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji. Powołane orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w internetowej bazie orzeczeń NSA - http://orzeczenia.nsa.gov.pl.