II SA/Sz 1076/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Stefan Kłosowski, Sędzia NSA Danuta Strzelecka-Kuligowska, Protokolant starszy sekretarz sądowy Małgorzata Płocharska-Małys, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 2 kwietnia 2015 r. sprawy ze skargi J. R. B. i K. B. B. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku przywrócenia obiektu do stanu poprzedniego oddala skargę. Decyzją Nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. oraz art. 51 ust. 1 pkt 1 i art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tj. Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 ze zm.) zwanej dalej ustawą, po rozpatrzeniu odwołania J.R. i K.B. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w C. z dnia [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Powyższe rozstrzygnięcia zapadły w następującym stanie faktycznym : W wyniku przeprowadzonej, w dniu 6.04.2012 r., z wniosku Komendy Powiatowej Policji w C., kontroli zamontowanych na dachu wielorodzinnego budynku mieszkalnego anten ustalono, że J.B., właściciel lokalu mieszkalnego w tym budynku, w latach [...] zamontował bez wymaganego przepisami Prawa budowlanego zezwolenia, [...] maszty antenowe. Poszczególne maszty nie były posadowione bezpośrednio na stropodachu budynku, tylko zamontowane do trzonów kominowych budynku i ścian przybudówki. Maszt nr 1, z rury stalowej o wysokości ok. 9,5 m, przytwierdzony jest do dwóch ceowników które połączone są z trzema ceownikami zakotwionymi kołkami rozporowymi do ściany przybudówki z kominem. Od samej główki masztu zamontowany został jeden odciąg z linki stalowej oraz 4 liny miedziowy drobnozwojowe wychodzące poza obręb budynku, które są przymocowane do drzew usytuowanych wokół budynku. Maszt nr 2, z rury stalowej o wysokości ok. 5m z zamontowaną anteną typu YAGI. Sposób zamontowania masztu jak opisano powyżej z tym tylko że jest przytwierdzony do trzonu kominowego. Maszt nr 3, z rury stalowej o wysokości ok. 5 m, z zamontowaną anteną przytwierdzony w sposób opisany powyżej do ściany przybudówki oraz maszt nr 4 z rury stalowej, o wysokości ok. 3,5 przytwierdzony obejmami do ściany przybudówki. Analizując stan prawny popełnionej samowoli budowlanej ustalono, że antenowa konstrukcja wsporcza oraz instalacja radiokomunikacyjna, instalowana na istniejącym obiekcie budowlanym, jest rodzajem urządzenia, o którym mowa w art. 29 ust. 2 pkt. 15 ustawy Prawo budowlane i jej instalacja na obiektach wymaga zgłoszenia, obowiązek ten wynika z art. 30 ust. 1 pkt. 3 lit. 6 ustawy, o ile wysokość masztów przekracza wysokość 3 m. Objęte postępowaniem roboty budowlane wymagały zgłoszenia do właściwego organu. W przypadku wykonywania robót budowlanych bez wymaganego pozwolenia lub zgłoszenia, innych niż określone w art. 48 ust. 1 lub art. 49 b ust. 1, organ zobowiązany jest zgodnie z dyspozycją art. 50 ust. 1 pkt. 1 ustawy, wydać postanowienie o ich wstrzymaniu lub w przypadkach robót już zakończonych upoważniony jest do nakładania obowiązków i wydawania nakazów i zakazów mających na celu doprowadzenia stwierdzonych odstępstw od przepisów do stanu zgodnego z prawem. W związku z takim stanem faktycznym i prawnym, w stosunku do inwestora wykonanych robót budowlanych, wszczęto postępowanie administracyjne w sprawie samowolnie wykonanych robót budowlanych na obiekcie związanych z wykonaniem czterech anten na dachu budynku i postanowieniem znak [...] zobowiązano inwestora do sporządzenia oceny technicznej wraz inwentaryzacją wykonanych samowolnie robót budowlanych sporządzoną przez osobę posiadającą stosowne uprawnienia budowlane Pismem z dnia 16 maja 2013 roku Zespół Zarządców Nieruchomości WAM Spółka Oddział w K., jako Zarządca Wspólnoty Mieszkaniowej nr [...], poinformował organ o podjęciu uchwały przez wspólnotę na wykonanie ekspertyzy masztów antenowych znajdujących się na budynku, dołączając przy tym piśmie wykonaną ekspertyzę techniczną z inwentaryzacja masztu antenowego i antenowych konstrukcji wsporczych zamontowanych bez zezwolenia na budynku mieszkalnym przy ul. [...], sporządzoną przez rzeczoznawcę budowlanego mgr inż. P.K., wpisanego do Centralnego Rejestru Rzeczoznawców Budowlanych pod pozycją [...] i posiadającego uprawnienia rzeczoznawcy budowlanego, nadane decyzją Wojewody L. nr [...] roku, w specjalności konstrukcyjno-budowlanej obejmującej projektowanie i kierowanie budową w zakresie konstrukcji i ustrojów budowlanych oraz robót wykończeniowych i ogólnobudowlanych. W ekspertyzie zinwentaryzowano i oceniono jeden maszt antenowy i dwie konstrukcje wsporcze, pozostawiając bez oceny antenową konstrukcję wsporczą instalacji A., gdyż nie stanowiła ona zagrożenia dla bezpieczeństwa. W konkluzji ekspertyzy stwierdzono, że : - maszt antenowy o wysokości 9,0 m mocowany do ściany świetlika budynku oraz kominów i dachu świetlika, nie spełnia bezpieczeństwa konstrukcji, w trybie art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy Prawo budowlane, bo nośność trzonu masztu jest przekroczona o 574 %, a ugięcia wierzchołka masztu jest przekroczone o 577 %. Nośność łańcucha odciągu liniowego w najsłabszym ogniwie to jest napinaczu w postaci śruby rzymskiej M8 oraz styku pętli liny stalowej w ochronie PVC jest przekroczona o 1060 %, - antenowa konstrukcja wsporcza o wysokości 7,60 m mocowana do komina murowanego, nie spełnia bezpieczeństwa konstrukcji, w trybie art. 5 ust. 1 pkt 1 lit, a ustawy Prawo budowlane, bo nośność trzonu konstrukcji wsporczej przekroczona jest o 450 %, - antenowa konstrukcja wsporcza o wysokości 9,60 m, zamocowana do komina murowanego budynku, do której zaczepiono 8 lin przymocowanych do okolicznych drzew oraz kominów murowanych budynku, nie spełnia bezpieczeństwa konstrukcji w trybie art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy Prawo budowlane, bo jest ugięta, widać to gołym okiem. Liny włókienne razem z antenami oraz ruchem drzew sprężynują i przenoszą drgania na konstrukcję, ta nie wytrzymuje i wygina się, - sposób osadzenia i zamocowania elementów masztu antenowego i antenowych konstrukcji wsporczych na kominach murowanych i ścianach murowanych budynku powoduje ich niszczenie, - dla likwidacji zagrożeń dla ochrony życia i zdrowia ludzkiego należy, bez zbędnej zwłoki, zdemontować powyższe obiekty pod nadzorem osoby posiadającej stosowne uprawnienia budowlane. W związku z powyższymi ustaleniami organ, w trybie art. 51 ust. 1 pkt. 1 ustawy Prawo budowlane, wydał decyzją znak [...] roku nakazującą J.B. obowiązek przywrócenia obiektu do stanu poprzedniego poprzez demontaż wykonanych anten i konstrukcji wsporczych. W wyniku zaskarżenia powyższej decyzji przez J.B., organ odwoławczy uchylił ją w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu swojej decyzji organ odwoławczy podniósł, że organ pierwszej instancji nie wyjaśnił czy w świetle przepisów ustawy prawa budowlanego z 1974 roku istniał obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę tych masztów, co jako zarzut podniósł w odwołaniu skarżący oraz nie odniósł się do zarzutów inwestora, przedstawionych we wniosku z dnia 2 czerwca 2013 roku dotyczących wykonanej ekspertyzy i przyjętych w niej parametrów mogących mieć wpływ na wynik końcowy a szczególności nie przedstawił ich autorowi ekspertyzy, by jej autor mógł zając stanowisko - uwzględnić je lub odrzucić. Organ odwoławczy zalecił aby organ przy ponownym rozpatrzeniu sprawy wyjaśnił czas wykonania i legalność przedmiotowych robót budowlanych oraz dokonał weryfikacji informacji dotyczących co do danych technicznych wykonanych urządzeń przedstawionych w wykonanej ekspertyzie. Mając na względzie powyższe wskazania organu odwoławczego przeprowadzono dodatkowe czynności wyjaśniające TJ. : 1. dokonano, w dniu 2.12.2013 roku, kontroli uzupełniającej, wykonanych masztów na budynku w wyniku, której uściślono, że antenowa konstrukcja wsporcza oznaczona w ekspertyzie znakiem M1w zostanie oznaczona jako maszt nr 1, antenowa konstrukcja wsporcza M2w oznaczona zostanie jako maszt nr 2, natomiast maszt antenowy M3o zostanie oznaczony jak maszt nr 3. Przyjęto wysokość tych masztów jak podano w ekspertyzie i wynoszą one odpowiednio, maszt nr 1 - 7,60 m, maszt nr 2 - 9,62 m, maszt nr 3 - 9,21 m. Ustalono ponadto, na podstawie oświadczeń J.B., że maszt nr 1 został zamontowany w latach [...], maszt nr 2 w latach [...] i w [...] roku był zdemontowany na czas wykonywania termoizolacji budynku i po jej zakończeniu ponownie zamontowany w tym samym miejscu, natomiast maszt nr 3 został wybudowany w [...] roku. Przedmiotem niniejszej sprawy jest masz nr 2 osadzony na ścianie nadbudowy budynku i komina za pomocą trzech ceowników kotwiących. Do tego przymocowanych jest 8 lin, z których 3 to odciągi przelotowe zamontowane do o anten dipolowych (liniowych) zasilanych kablami energetycznymi przypiętymi do nich w połowie rozpiętości. Maszt posiada odciągi przymocowane do masztu A., do konstrukcji masztu nr 3 i do komina (według uwag wniesionych do protokołu przez J.B. pismem z dnia 9.12.2013 roku, do masztu przymocowane są dwie liny będące odciągami masztu, przy czym jedna jest stalowa, druga to lina żeglarska, oraz 3 liny żeglarskie stanowiące odciągi anten typu dipol, których odciągi drugich końców zamontowane są do pni drzew znajdujących się w sąsiedztwie budynku, anteny nie są zasilane kablami energetycznymi tylko przewodami koncentrycznymi.). W trakcie postępowania organ I instancji przeprowadził postępowanie wyjaśniające zmierzające do ustalenia kiedy przedmiotowy maszt nr 2 został wybudowany. Z zeznań i oświadczeń świadków zawnioskowanych przez J.B. wynika, że budowa miała miejsce w latach [...]. Natomiast z zeznań świadków wskazanych przez Zarząd Wspólnoty budynku, wynika oraz protokołu przekazania budynku przez WAK w dniu 1 marca 1996 r. nie wykazano, żeby w tym czasie były jakieś konstrukcje antenowe za wyjątkiem tylko niewielkich anten. Z zeznań B.K. wynika, że po [...] roku zamontowano większe anteny, a w szczególności maszt po środku budynku, zaś na przełomie lat [...] zamontowani największą antenę, natomiast w 2011 r. montowane były odciągi liniowe z bloku nr ][...] na blok nr [...]. Z zeznań A.T. wynika, że w roku [...] jesienią konstrukcje anten zostały rozbudowane i przemieszczone w inne miejsce. W [...] roku przeprowadzono termoizolację budynku z jego malowaniem, pozostały miejsca po demontażu nie pomalowane, w [...] roku nie było zamontowanego masztu największego 9 metrowego, na dachu budynku były zamontowane maszty w ilości 2 szt o znacznie mniejszych rozmiarach od istniejących teraz, jeden maszt pozostał w tym samym miejscu co obecnie świadczą o tym zeznania J.G.. Wobec rozbieżnych informacji o okresie budowy tych masztów postanowiono o przesłuchaniu jako świadka, stronę postępowania J.B., który odmówił składania zeznań. Postanowieniem znak [...] roku wezwano mgr inż. bud. P.K., autora ekspertyzy technicznej, do zweryfikowania, wskazanych we wniosku J.B. z dnia 2.06.2013 roku nieprawidłowości dotyczących podanych informacji co do danych technicznych zainstalowanych urządzeń. Rzeczoznawca budowlany opracowujący ekspertyzę techniczną wykonanych masztów, w piśmie z dnia 28 lutego 2014 roku odniósł się do zarzutów wskazanych przez J.B. Dla zweryfikowania swoich danych powtórnie dokonał pomiarów geometrii masztów i antenowych konstrukcji wsporczych. Rozszerzył swoją ekspertyzę o obliczenia antenowej konstrukcji wsporczej M2w oraz o ocenę wpływu hałasu powodowanego przez urządzenia na budynku na spełnienie warunków technicznych. Organ I instancji rozpatrując zgromadzony materiał w sprawie uznał wykonane ekspertyzy z dnia 12 kwietnia 2013 roku i z dnia 8 lutego 2014 roku, przez mgr inż. bud. P.K. jako wiarygodne i przyjął je jako dowód w prowadzonym postępowaniu gdyż, sporządzone zostały przez osobę legitymującą się wymaganymi uprawnieniami budowlanymi, obejmowały zakres robót objęty postępowaniem, ich inwentaryzację budowlaną ocenę techniczną popartą stosownymi obliczeniami i sformułowanymi wnioskami końcowymi. Wykonane maszty oceniono w ekspertyzie jako nie spełniające kryteriów bezpieczeństwa konstrukcji i nie nadające się do naprawy bez ich demontażu lub przebudowy. Objęte ekspertyzą antenowe konstrukcje wsporcze i maszt antenowy nie spełniają kryterium bezpieczeństwa konstrukcji w świetle zasad wiedzy technicznej art. 5 ust. 1 pkt. 1 lit a ustawy Prawo budowlane. We wniosku końcowym w ekspertyzie podano, że do likwidacji zagrożeń, dla ochrony życia i zdrowia ludzkiego należy bez zbędnej zwłoki zdemontować maszt antenowy i antenowe konstrukcje wsporcze z dachu budynku. Wobec rozbieżnych i nie udokumentowanych danych co do okresu budowy tych anten organ przyjął, że pierwszy montaż anten nastąpił w latach [...]. W czasie ich eksploatacji dokonywano ich remontów, przemieszczeń których to robót nie można dokładnie określić w czasie. Wskazują na to zeznania świadków o prowadzonych robotach na dachu, w latach [...], a dotyczących tych anten, oraz wypowiedź J.B. w piśmie z dnia 9.12.2013 roku, którym podał, że anteny typu dipol oraz ich odciągi są wymienione co 6 - 7 lat na nowe. Takiej samej wymianie poddawane są przewody koncentryczne i sterownicze, a także liny stalowe odciągów masztów. Ostatnia wymiana lin został rozpoczęta w marcu [...] roku i z powodu niemożności wchodzenia na dach nie została zakończona. Uwzględniając powyższą informację i zeznania świadków o prowadzonych robotach na dachu dotyczących anten przyjęto, że remont tych anten od [...] roku nastąpił co najmniej 3 razy pod rządami ustawy z 1994 roku, w której w art. 29 ust.2 pkt. 1 zobowiązano inwestora dokonującego remontu istniejącego obiektu budowlanego i urządzeń budowlanych do zgłoszenia jego do właściwego organu. Niedopełnienie powyższego obowiązku stanowiło naruszenie prawa, a wykonywanie tych robót bez stosownego zgłoszenia oceniane jest jako wykonywanie ich w warunkach samowoli budowlanej, do której ma zastosowanie art. 50 i 51 obowiązującej ustawy Prawo budowlane. Natomiast oceniając powyższe roboty świetle przepisów ustawy z 1974 organ I instancji stwierdził, że wykonanie ich wymagało uzyskania pozwolenia na budowę, którego inwestor nie uzyskał i tym samym popełnił samowolę budowlaną. W ocenie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w C. udowodnionym punktem odniesienia był rok 2008, w którym dokonano termoizolacji budynku. Zarówno świadkowie jak i J.B. poświadczyli, że antenowa konstrukcja wsporcza M2w oznaczona jako maszt nr 2, na czas wykonywania termoizolacji budynku została zdemontowana, a po zakończeniu prac termoizolacyjnych ponownie zamontowana. Wobec tego faktu organ I instancji uznał, że ponowny montaż tej antenowej konstrukcji wsporczej winien nastąpić na podstawie zgłoszenia do właściwego organu, czego inwestor nie dopełnił naruszając tym samym art. 28 ustawy Prawo budowlane i wykonał związane z tym roboty budowlane w warunkach samowoli budowlanej. Wobec tego na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz.U. z 2013 r. poz. 1409 z późn.zm.) oraz art. 104 K.p.a. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w C. decyzją z dnia 27 marca 2014 r. nakazał J.B., inwestorowi zamontowanej w warunkach samowoli budowlanej antenowej konstrukcji wsporczej dla anten liniowych, o wysokości 9,60 m, na dachu budynku przy ul. [...], obowiązek przywrócenia obiektu do stanu poprzedniego poprzez wykonanie następujących prac: 1. rozbiórkę antenowej rurowej konstrukcji wsporczej dla anten liniowych, o wysokości 9,60 m, zamocowanej do ścian nadbudowy budynku i murowanego komina budynku, do której zaczepiono 8 lin przymocowanych do okolicznych drzew oraz kominów murowanych budynku, wraz demontażem zamontowanych na niej urządzeń antenowych i odciągów, 2. naprawę i uzupełnienie ubytków w ścianach nadbudówki i komina budynku po przeprowadzonej rozbiórce antenowej konstrukcji wsporczej i likwidacji ich odciągów. Rozbiórki i demontażu masztów organ nakazał dokonać z zachowaniem zasad BIOZ pod nadzorem osoby posiadającej stosowne uprawnienia budowlane. Odwołanie od tej decyzji wnieśli J.B. i K.B. Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie przepisów procesowych mianowicie art. 103 ust. 2 prawa budowlanego, a także art. 10 K.p.a. Zdaniem odwołujących do rozpoznania niniejszej sprawy mają zastosowanie przepisy prawa budowlanego poprzednio obowiązującego. Skarżący nie mogli zapoznać się z materiałem zgromadzonym w sprawie albowiem organ I instancji wydał decyzję przed upływem terminu do wypowiedzenia się. Ponadto ekspertyza została przeprowadzona bez udziału strony i to dla celów postępowania sądowego, na zlecenie zarządu wspólnoty mieszkaniowej Nr [...]. Ekspertyza zdaniem odwołujących się nie może być wykorzystana w niniejszej sprawie z uwagi na to, że została przez skarżących zakwestionowana. Skarżący kilkakrotnie próbowali przeprowadzić nakazaną inwestycję lecz wspólnota mieszkaniowa udaremniła wszystkie próby wykonania nakazanych prac, zaś organ nadzoru nie podejmował żadnych czynności zmierzających do wyegzekwowania nałożonego obowiązku. W ocenie odwołujących organ I instancji pominął całkowicie przepis art. 103 ust. 2 obowiązującej ustawy Prawo budowlane. Nadto uważają, że "posadowienie masztów antenowych w żaden sposób nie narusza warunków technicznych podanych w art. 327 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury albowiem ww. artykuł dotyczy tylko takich urządzeń technicznych jak szyby i maszynownie dźwigowe lub zsypy śmieciowe. Po rozpatrzeniu odwołania Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego opisaną na wstępie decyzją z dnia 9 września 2014 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy uznał, że zgodnie z oświadczeniem J.B. maszty na dachu budynku zostały wybudowane w latach [...] i na dzień kontroli nie przedstawił żadnych dokumentów zezwalających na ich budowę. Organ Wojewódzki powołując się na treść art. 29 ust. 2 pkt 15 obowiązującej ustawy, zgodnie z którą pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu urządzeń, w tym antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych, na obiektach budowlanych, jeżeli są to urządzenia o wysokości < 3 m. oraz w myśl art. 30 ust. 1 pkt 3b tej samej ustawy, wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu urządzeń o wysokości powyżej 3 m na obiektach budowlanych, wymaga zgłoszenia właściwemu organowi uznał, że wykonanie przedmiotowego masztu antenowego i antenowej konstrukcji wsporczej powinno być poprzedzone uzyskaniem przez inwestora zgody właściwego organu administracji architektoniczno budowlanej. Wykonanie takich robót budowlanych w latach obowiązywania poprzedniej ustawy Prawo budowlane z 1974 roku wymagało także stosownej zgodny organu, w postaci decyzji o pozwoleniu na budowę. Dalej ZWINB uznał, że samowolne wykonanie takich robót podlega regulacji art. 51 obowiązującej ustawy, który ma zastosowanie w przypadkach innych niż określone w art. 48, ti. innych niż budowa obiektu budowlanego lub jego części. Nie może tu mieć zastosowania art. 103 ust. 2 ustawy, jak wskazują skarżący, bowiem instalowanie urządzeń na obiektach, to roboty inne niż budowa obiektu budowlanego lub jego części. Art. 51, w ust. 1, przewiduje dwie alternatywne możliwości prowadzenia postępowania naprawczego, poprzez: 1/ nakazanie zaniechania dalszych robót, bądź rozbiórkę obiektu lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego - gdy nie ma możliwości legalizacji wykonanych robót /art. 51 ust. 1 pkt 1/ albo 2/ nałożenie obowiązku wykonania określonych czynności lub robót budowlanych – gdy istnieje możliwość doprowadzenia wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem /art. 51 ust. 1 pkt 2/. W ocenie organu odwoławczego PINB w C. prawidłowo nakazał na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 cyt. ustawy, doprowadzenie budynku do stanu poprzedniego, poprzez dokonanie rozbiórki masztu antenowego i antenowej konstrukcji wsporczej dla anten liniowych i uznał, że nie ma możliwości zalegalizowania samowolnie wykonanych robót budowlanych. W świetle wyżej przytoczonych przepisów ustawy Prawo budowlane oraz zebranego w sprawie materiału dowodowego rozstrzygnięcie to jest zasadne i nie narusza prawa. Zalegalizowanie samowoli, czyli doprowadzenie robót do stanu zgodnego z prawem oznacza bowiem doprowadzenie do zgodności z obowiązującymi przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, oraz zasadami wiedzy technicznej. Art. 5 ust. 1 pkt 1 prawa budowlanego stanowi, że obiekt budowlany wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając spełnienie wymagań podstawowych dotyczących bezpieczeństwa konstrukcji, bezpieczeństwa pożarowego, bezpieczeństwa użytkowania, odpowiednich warunków higienicznych i zdrowotnych oraz ochrony środowiska, ochrony przed hałasem i drganiami, odpowiedniej charakterystyki energetycznej budynku oraz racjonalizacji użytkowania energii. Z przedłożonej przez stronę, (wspólnotę mieszkaniową), ekspertyzy technicznej z inwentaryzacją, opracowanej przez uprawnioną osobę - rzeczoznawcę budowlanego mgr inż. P.K., wynika, że przedmiotowa antenowa konstrukcja wsporcza dla anten linowych /oznaczony w opracowaniu M30/ oraz antenowa konstrukcja wsporcza /oznaczona w opracowaniu M2w/ "...mocowana do ściany świetlika budynku w kominie nie spełnia bezpieczeństwa konstrukcji w trybie art. 5 ust. 1 pkt 1 lit, a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane'". Konstrukcja, widocznie ugięta, wykonana jest z 2 odcinków rurowych, połączonych teleskopowo na spawy, do której doczepionych jest 8 lin o różnych kierunkach, z których 3 /włókienne/ zakręcone są na konarach drzew (!), pozostałe zamocowane są na sąsiednich elementach budynku /kominach murowanych/ lub sąsiednich masztach. Nośność elementów konstrukcji jest znacznie przekroczona /ponad trzykrotnie/, a sposób osadzenia i zamocowania elementów konstrukcji /trzonu i odciągów/ na budynku /nie przystosowanym do montażu tego rodzaju urządzeń/ powoduje uszkodzenia, zacieki od opadów /wody spływające po odciągach/, zmniejszenie przekroju kanałów kominów. Rzeczoznawca budowlany stwierdził m.in. "Dla zachowania pionowego osadzenia trzonu konstrukcji odłupano fragmenty czapy betonowej komina na świetliku. (...) Kotwy jarzma do murów świetlika wprowadzono przez przecięcie izolacji ze styropianu, co stanowi uszkodzenie ocieplenia. Nie widać powiązania konstrukcji stalowej M2w z instalacją odgromową budynku. Nie widać odrębnej instalacji odgromowej chroniącej konstrukcję M2w na budynku. (...) Liny włókienne razem z antenami linowymi oraz ruchem drzew przemieszczają się i przenoszą drgania na konstrukcję." W protokole nr [...] z okresowej kontroli przewodów kominowych, z dnia 16-05-2012 r., mistrz kominiarski I.S. stwierdził: Anteny są zainstalowane do elementów kominowych. Z uwagi na ich duży rozmiar stwarzają zagrożenie dla trzonów kominowych i wentylacyjnych i ich stabilności, możliwość uszkodzeń, należy je zdemontować w trybie pilnym." W "Ocenie techniczno-budowlanej wykonawczej dot. oceny aktualnego stanu technicznego i użytkowego dachu budynku..", z września 2012 r., jej autor - inspektor ds. budowlanych inż. bud. J.G. zawarł wnioski, wyjaśniające konieczność częstszej, niż wynikałoby to z trwałości materiałów, naprawy pokrycia dachu /z powodu występujących przecieków/: "Ewidentną przyczyną nieszczelności dachu jest niewłaściwa eksploatacja użytkowa, ponieważ nastąpiły uszkodzenia mechaniczne spowodowane zbyt częstym przebywaniem osób do tego nieuprawnionych oraz urządzeń — masztów antenowych zamontowanych na elementach stanowiących integralną część dachu jak kominy spalinowe, wentylacyjne i ogniomurki. Na podstawie oględzin, dokumentacji techniczno-remontowej i fotograficznej stwierdził, że na przełomie 2008 i 2011 roku elementy nośne, maszty antenowe były przemieszczane, demontowane i montowane ponownie do innych elementów dachu, co w konsekwencji naraziło na jej liczne uszkodzenia stwarzające zagrożenia dla jej mieszkańców i osób trzecich. Budynek mieszkalny, wielorodzinny wraz z dachem był zaprojektowany bez elementów i urządzeń do montażu masztów antenowych". Fakt przemieszczania elementów masztów na dachu potwierdza dokumentacja fotograficzna, zawarta w aktach sprawy /ślady w postaci licznych dziur/. Zdaniem organów doprowadzenie przedmiotowego masztu antenowego oraz antenowej konstrukcji wsporczej do stanu zgodnego z prawem w praktyce wiązałoby się z ich całkowitym demontażem /czyli rozbiórką/, przebudową /wzmocnieniem elementów trzonu poprzez wymianę rur na mocniejsze/ lub wymianą i ponownym montażem /połączeniem w sposób właściwy z elementami konstrukcyjnymi budynku/. Zgodnie z wytycznymi rzeczoznawcy budowlanego - mgr inż. bud. P.K. "konstrukcja M2w wymagałaby zmiany schematu statycznego przez dodanie lin odciąganych. Te jednak muszą być zakotwione w budynku. A to powoduje ingerencje konstrukcji w budynek. Nie ma możliwości kotwienia dodatkowych odciągów na budynku, bo naruszałoby to jego konstrukcję". Odnosząc się do zarzutów skarżących, ZWINB wyjaśnił, że podnoszony w odwołaniu zarzut, dotyczący naruszenia przez organ I instancji art. 10 K.p.a., jest zasadny, lecz nie ma wpływu na rozstrzygnięcie. Przed wydaniem decyzji ostatecznej skarżący mieli możliwość zapoznania się z materiałem dowodowym wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań (pismo z dnia 11 czerwca 2014 r.). Odwołujący się nie skorzystali z tej możliwości. Ponadto, ZWINB stwierdził, że obowiązek przedstawienia opinii technicznej czy ekspertyzy jako dowodu w sprawie, ciąży na stronie, co wynika z przepisów ustawy Prawo budowlane (art. 81c ust. 2). Organ nie ma podstaw do zlecania, z urzędu, jej wykonania konkretnej osobie. Ponieważ J.B., zobowiązany do dostarczenia takiego dokumentu, jako inwestor wykonanych robót budowlanych, nie przedłożył go (nie wnikając z jakich przyczyn - spory między współwłaścicielami nie należą do właściwości organów nadzoru budowlanego), a uczyniła to Wspólnota Mieszkaniowa, ma on wartość dowodową. Nie uczestniczenie skarżących w czynnościach dokonywanych przez autora ekspertyzy, nie może być uznane jako "przeprowadzenie dowodu bez udziału strony", w rozumieniu art. 79 K.p.a. Zdaniem ZWINB, bezpodstawne jest kwestionowanie "spraw merytorycznych zawartych w ekspertyzie oraz brak jej obiektywizmu". Skarżący nie przedstawili żadnego dowodu, uprawniającego do zakwestionowania poprawności sporządzonego, przez uprawnioną osobę, dokumentu. Powyższa decyzja została zaskarżona przez K.B. i J.B. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Skarżący wnieśli o: 1. uchylenie decyzji organów I i II instancji w całości, 2. zasądzenie kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Zarzucili naruszenie przepisów prawa materialnego oraz prawa procesowego, tj.: 1. Art. 51 ust. 1 pkt. 1 ustawy Prawo budowlane poprzez nakazanie inwestorowi: - rozbiórki masztu antenowego o wysokości 9,21 m, zamocowanego do ściany nadbudówki budynku o jednym poziomie odciągów liniowych zakotwionych do elementów budynku, wraz demontażem zamontowanych na nim urządzeń antenowych i odciągów, - rozbiórki antenowej rurowej konstrukcji wsporczej o wysokości 7,60 m, zamocowanej do komina murowanego budynku, wraz z demontażem zamontowanych na niej urządzeń antenowych i odciągów, - naprawy i uzupełnienia ubytków w ścianach nadbudówki i komina budynku po przeprowadzonej rozbiórce anten i likwidacji ich odciągów, 2. Art. 103 ust. 2 ustawy Prawo budowlane poprzez błędne zastosowanie i nieuwzględnienie normy wynikającej z tego przepisu, iż: Przepisu art. 48 nie stosuje się do obiektów, których budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie ustawy lub w stosunku do których przed tym dniem zostało wszczęte postępowanie administracyjne. Do takich obiektów stosuje się przepisy dotychczasowe 3. Art. 81c ust. 3 ustawy Prawo budowlane poprzez nierozpatrzenie zażalenia i nie wydanie stosownych postanowień wynikających z niniejszej normy prawnej (sygn. akt: II SA/Sz 7/14) oraz art. 10 K.p.a. poprzez brak możliwości faktycznej realizacji uprawnień wynikających z tej normy. 4. Naruszenie prawa materialnego poprzez pominięcie faktu, iż w trakcie budowy masztów prawo budowlane nie wymagało pozwolenia na budowę lub zgłoszenia na budowę przedmiotowych masztów. Uzasadniając skargę skarżący podnieśli, że usilnie dążyli do wykonania nałożonego obowiązku zlecając osobom posiadającym stosowne uprawnienia do wykonania prac poleconych przez PINB. Na tą okoliczność skarżący domagali się wydania stosownych orzeczeń pozwalających na wykonanie nałożonego obowiązku, jednak żadne organy Państwa, w tym policja, nie udzieliły skutecznego wsparcia dla realizacji nałożonego obowiązku. Organy prowadzące postępowanie wykazały bezczynność w tym zakresie. Skarżący podnieśli zarzut naruszenia prawa procesowego, a w szczególności art. 81c ust. 3 ustawy Prawo budowlane, poprzez bezprawne zaliczenie w poczet materiału dowodowego ekspertyzy oraz ekspertyzy uzupełniającej wykonanej przez P.K. W niniejszej sprawie został wydany wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (sygn. akt II SA/Sz 7/14). Pomimo istniejącego orzeczenia, organ II instancji w dalszym ciągu powołuje się na przedmiotowe ekspertyzy, w tym także na opinię kominiarza, naruszając ewidentnie art. 81c ustawy Prawo budowlane. Podkreślili także, że art. 10 K.p.a., ma zastosowanie w okresie gromadzenia całego materiału dowodowego, do momentu wydania decyzji przez organ I instancji. Zaprezentowane stanowisko w tym zakresie przez organ odwoławczy stanowi dowód nierozumienia instytucji czynnego udziału strony w postępowaniu. W ocenie skarżących, organy obu instancji nie wskazały podstawy prawnej, z której wynikałoby, że na montaż masztu antenowego w czasie jego budowy, wymagane było pozwolenie na budowę bądź zgłoszenie. Ich zdaniem w sprawie winien znaleźć zastosowanie art.103 ustawy Prawo budowlane, a nadto używanie określenia "samowola budowlana" wykonana przez skarżących, jest bezprawnym nadużyciem wobec skarżących. Skarżący podnieśli zarzut naruszenia prawa procesowego poprzez niezastosowanie się do wykładni orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 24 lipca 2014 roku sygnatura akt II SA/Sz 7/14 w zakresie rozpatrzenia zażalenia na postanowienie powołania świadka rzeczoznawcy budowlanego w przedmiocie wydanej ekspertyzy. Organy tym samym zignorowały dokonaną wykładnię. Powoływanie się przez organ II instancji na ekspertyzę sporządzoną przez P.K. jest bezprawne z uwagi na wydane orzeczenie. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie. Na rozprawie w dniu 2 kwietnia 2015 r. pełnomocnik organu przedłożył do akt postanowienie z dnia [...], którym Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w C. z dnia [...] w całości i umorzył postępowanie organu I instancji w tym zakresie. Postanowienie to zostało wydane w związku z wyrokiem WSA z dnia 24 lipca 2014 r. w sprawie II SA/Sz 7/14. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. z 2012 r., poz.270). Rozpoznając sprawę w świetle powołanego wyżej kryterium legalności sąd uznał, iż skarga nie może być uwzględniona, bowiem podejmując zaskarżone rozstrzygnięcie organ prawa nie naruszył, w stopniu uzasadniającym uchylenie decyzji. Organy przyjęły, zgodnie z oświadczeniem skarżącego, że maszt antenowy i antenowa konstrukcja wsporcza posadowione zostały na dachu budynku mieszkalnego w latach [...] r. W okresie tym obowiązywała ustawa z dnia 4 października 1974 r. - Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38, poz. 229 ze zm.), zwana dalej "ustawą Prawo budowlane z 1974 r.". Zgodnie z art.28 ust.1 tej ustawy roboty budowlane, z wyjątkiem rozbiórek, można rozpocząć po uzyskaniu pozwolenia na budowę. Ustęp 3 tego artykułu precyzował, że pozwolenia na budowę wymaga również wznoszenie lub wykonywanie w miejscach publicznych pomników, posągów, wodotrysków i innych obiektów architektury ogrodowej, urządzeń wpływających na wygląd obiektów budowlanych oraz kapliczek i innych podobnych obiektów kultu religijnego. Art. 2 ustawy Prawo budowlane z 1974 r. z kolei wskazywał, że przez "roboty budowlane" rozumie się roboty polegające na budowie, montażu, remoncie albo rozbiórce obiektu budowlanego lub jego części oraz urządzeń reklamowych, dzieł plastycznych i innych urządzeń wpływających na wygląd obiektu budowlanego. Z pewnością postawienie na dachu budynku mieszkalnego anten czy antenowych konstrukcji wsporczych o wysokości powyżej 7 m wpływało na wygląd obiektu budowlanego, stąd niewątpliwie wymagało uzyskania pozwolenia na budowę. Skarżący nie uzyskali takiego pozwolenia na budowę, a tym samym postawienie masztu antenowego i antenowej konstrukcji wsporczej miało charakter "samowoli budowlanej". W dniu 1 stycznia 1995 r. weszła w życie ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.). Ustawa ta zawiera przepis przejściowy odnoszący się do niektórych sytuacji powstałych pod rządami poprzedniej ustawy. Zgodnie z tym przepisem (art. 103 ust. 1 i 2), do spraw wszczętych przed dniem wejścia w życie ustawy, a niezakończonych decyzją ostateczną, stosuje się przepisy ustawy, z zastrzeżeniem, polegającym na tym, że przepisu art. 48 nie stosuje się do obiektów, których budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie ustawy lub w stosunku do których przed tym dniem zostało wszczęte postępowanie administracyjne. Do takich obiektów stosuje się przepisy dotychczasowe. Zgodnie z art. 3 pkt 1 ww. ustawy ilekroć w ustawie jest mowa o obiekcie budowlanym - należy przez to rozumieć: a) budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi, b) budowlę stanowiącą całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami, c) obiekt małej architektury. Przedmiotowy maszt antenowy i antenowa konstrukcja wsporcza nie mieszczą się w tej definicji obiektu budowlanego i stąd w sprawie nie ma zastosowania art.103 ustawy Prawo budowlane. Dodać należy, że wykonanie robót budowlanych może być zakwalifikowane jako instalowanie, gdy następuje przymocowanie (połączenie, przyłączenie) urządzenia instalowanego do innego obiektu, w sposób pozwalający na jego odinstalowanie bez uszkodzenia bądź naruszenia struktury obiektu "podstawowego". Zawsze bowiem przy instalowaniu ma miejsce wystąpienie co najmniej dwóch elementów: urządzenia "towarzyszącego obiektowi" i obiektu budowlanego, na którym to urządzenie jest przymocowane" (wyrok sygn. akt II SA/Kr 360/10). Stanowisko to skład sądu orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela. Zgodnie z art. 29 ustawy Prawo budowlane w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania zaskarżonej decyzji, pozwolenia na budowę nie wymaga: budowa obiektów wymienionych w ust. 1 pkt 1 – 27, wykonywanie robót budowlanych polegających na czynnościach wskazanych w ust. 2 pkt 1-17. Przepis art. 29 ust. 2 pkt 15 stanowi, że nie wymagają pozwolenia na budowę "roboty budowlane polegające na instalowaniu urządzeń, w tym antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych, na obiektach budowlanych". Jednakże w oparciu o art. 30 ust. 1 ww. ustawy zgłoszenia właściwemu organowi wymaga, z zastrzeżeniem art. 29 ust. 3: 3) budowa ogrodzeń od strony dróg, ulic, placów, torów kolejowych i innych miejsc publicznych oraz ogrodzeń o wysokości powyżej 2,20 m i wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu: a) krat na budynkach mieszkalnych wielorodzinnych, użyteczności publicznej i zamieszkania zbiorowego oraz obiektach wpisanych do rejestru zabytków, b) urządzeń o wysokości powyżej 3 m na obiektach budowlanych. Nie ma więc wątpliwości, że pod rządami obecnie obowiązującego Prawa budowlanego, osoby instalujące maszty antenowe czy antenowe konstrukcje wsporcze o wysokości powyżej 3 m zobowiązane są do uprzedniego zgłoszenia budowy właściwemu organowi. Zgodnie z art. 50 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, w przypadkach innych niż określone w art. 48 ust. 1 lub w art. 49b ust. 1 ustawy właściwy organ wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych wykonywanych bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia. Oczywistym jest, że w sytuacji gdy roboty budowlane zostały już dawno zakończone, nielogicznym i całkowicie zbędnym jest wstrzymywanie robót. W takiej sytuacji organ może bezpośrednio zastosować art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 3 ustawy Prawo budowlane (art. 51 ust. 7: Przepisy ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 3 stosuje się odpowiednio, jeżeli roboty budowlane, w przypadkach innych niż określone w art. 48 albo w art. 49b, zostały wykonane w sposób, o którym mowa w art. 50 ust. 1). Zastosowanie tego przepisu uzależnione jest od ustalonego stanu faktycznego sprawy. W niniejszej sprawie organy nadzoru budowlanego ustalenia stanu faktycznego oparły o: - protokół oględzin przeprowadzonych w dniu 6 kwietnia 2012 r. przez PINB z udziałem inwestora, - przesłuchania świadków i inwestora, - protokół nr [...] z okresowej kontroli przewodów kominowych sporządzony dla Wspólnoty Mieszkaniowej autorstwa I.S. – mistrza kominiarskiego, - protokół oględzin przeprowadzonych w dniu [...] r. przez pracowników PINB z udziałem inwestora oraz przedstawiciela Wspólnoty Mieszkaniowej, - ekspertyzę techniczną z inwentaryzacją masztu antenowego oraz antenowych konstrukcji wsporczych, według stanu na dzień 8.02.2014 r., autorstwa P.K. przedłożoną przez Wspólnotę Mieszkaniową. W ocenie sądu, powyższe materiały dowodowe pozwoliły na wystarczające ustalenie stanu faktycznego niezbędnego do podjęcia rozstrzygnięcia. Wyjaśnić należy, że skarżący nie przedłożył własnych materiałów dowodowych – ekspertyzy technicznej wraz z inwentaryzacją samowolnie wykonanych robót - do przedstawienia, których został zobowiązany postanowieniem PINB z dnia 4 czerwca 2012 r. Fakt, że Wspólnota Mieszkaniowa uniemożliwiła wejście inwestorowi na dach budynku w celu przeprowadzenia tej ekspertyzy, nie mógł spowodować żadnej reakcji ze strony organu nadzoru budowlanego, który nie dysponował stosowną kompetencją. Zgodnie z art. 75 § 1 K.p.a. jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Dowodem mogą być także dokumenty prywatne, a więc także dokumenty sporządzone przez uprawnione osoby na rzecz Wspólnoty Mieszkaniowej. Do takich dokumentów należy zaliczyć protokół nr [...] z okresowej kontroli przewodów kominowych sporządzony dla Wspólnoty Mieszkaniowej autorstwa I.S. – mistrza kominiarskiego oraz ekspertyzę techniczną z inwentaryzacją masztu antenowego oraz antenowych konstrukcji wsporczych, według stanu na dzień 8.02.2014 r., autorstwa P.K. przedłożoną przez Wspólnotę Mieszkaniową. Organy, korzystając z tych dowodów dokonały ich oceny uznając, że są one wiarygodne – zostały sporządzone przez osoby posiadające wymagane uprawnienia, obejmują zakres objęty postępowaniem, a nadto zawierają wnioski końcowe. Dodać należy, że w ocenie sądu, zapadły w trakcie niniejszego postępowania wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 24 lipca 2014 r. sygn. akt II SA/Sz 7/14 i zarówno samo jego rozstrzygnięcie, jak i późniejsze jego wykonanie poprzez wydanie postanowienia z 9 grudnia 2014 r., nie miały wpływu na wynik sprawy, już po wydaniu zaskarżonej decyzji. Kwestia uzupełnienia ekspertyzy przez jej autora P.K. mogła być załatwiona pismem i zbędne było wydawanie postanowienia. Zatem postanowienia ZWINB z 9 grudnia 2014 r. wydane już po formalnym zakończeniu sprawy miało jedynie charakter porządkowy. W odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 10 K.p.a. Sąd zauważa, że z akt administracyjnych sprawy wynika, że skarżący w toku postępowania brał osobiście udział w oględzinach przeprowadzanych przez PINB, miał także dostęp do akt sprawy, co potwierdzają składane przez niego pisma, zdjęcia i uwagi do poszczególnych czynności. Z pewnością skarżący zapoznali się z pierwszą wersją ekspertyzy (z dnia 12 kwietnia 2013 r.) skoro wnieśli do niej szereg uwag. Sąd przyznaje, że doszło do naruszenia art. 10 K.p.a. przez organ I instancji, gdyż druga wersja ekspertyzy datowana na dzień 8 lutego 2014 r. - ekspertyza techniczna z inwentaryzacją masztu antenowego oraz antenowych konstrukcji wsporczych, według stanu na dzień 8.02.2014 r. - została przedłożona organowi dopiero 17 lutego 2014 r. zaś dodatkowe wyjaśnienia autora dopiero 28 lutego 2014r. podczas, gdy zawiadomienie o zgromadzeniu materiałów i możliwości wypowiedzenia się o nich, w terminie 14. dni od otrzymania zawiadomienia zostało wysłane do stron 10 marca 2014 r. (doręczone 19 marca 2014 r.), a decyzja została wydana już 27 marca 2014 r., tj. przed upływem wyznaczonego terminu. Powyższe uchybienie jednakże zostało usunięte, gdyż przed wniesieniem odwołania od decyzji pierwszoinstancyjnej skarżący mogli zapoznać się z aktami (wynika to z notatki pracownika PINB z 16.04.2014 r.), a także wydanie decyzji przez organ odwoławczy zostało poprzedzone zawiadomieniem z dnia 11.06.2014 r. o możliwości wypowiedzenia się co do gromadzonych dowodów i materiałów. Dodać też należy, że skarżący nie skorzystali z możliwości zapoznania się z aktami, a nadto ani w odwołaniu od decyzji, ani w skardze skutecznie nie zakwestionowali prawidłowości ekspertyzy stwierdzając, że jest ona dotknięta wadą prawną dyskwalifikującą ją jako dowód w sprawie z uwagi na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w sprawie o sygn. akt II SA/Sz 7/14. Oceniając prawidłowość zastosowania w sprawie art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane sąd uznał, iż organy orzekające w sprawie wykazały konieczność zastosowania tego przepisu i nakazania przywrócenia stanu poprzedniego obiektu. Zarówno umiejscowienie rurowej konstrukcji wsporczej da anten liniowych wraz z zamontowanymi na niej urządzeniami antenowymi i odciągami na dachu budynku, jak i sposób ich wykonania oraz materiały, z których zostały wykonane – pozwoliły na uznanie, pe nie ma możliwości legalizacji wykonanych robót. Doprowadzenie ich do stanu zgodnego z prawem wiązałoby się z koniecznością demontażu urządzeń, ich przebudową przy użyciu odpowiednich materiałów i ponownego zainstalowania na dachu, w sposób zgodny z obowiązującymi przepisami i zasadami sztuki budowlanej. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę oddalił.