II SA/Kr 360/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Renata Czeluśniak Sędziowie: WSA Kazimierz Bandarzewski (spr.) WSA Jacek Bursa Protokolant: Anna Chwalibóg po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 maja 2010 r. sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. w W. na decyzję Wojewody [...] z dnia 12 stycznia 2010 r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu wobec zamiaru wykonania robót budowlanych; skargę oddala. W dniu 29 lipca 2008 r. A. Sp. z o.o. w W. złożyła wniosek dotyczący zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na instalowaniu urządzeń stacji przekaźnikowej nr [...] w K. przy ul. [...] o wysokości powyżej 3 m na istniejącym obiekcie budowlanym, na działce nr 1 obr. [...] w K. Wniosek ten obejmuje zgłoszenie realizacji prac remontowo-instalacyjnych polegających na zainstalowaniu urządzeń telekomunikacyjnych na istniejącym obiekcie budowlanym polegających na montażu 4 słupów na istniejącym dachu, montażu rusztu pod maszt kratowy i kontener wraz z montażem kontenera i masztu oraz montażu konstrukcji wsporczych pod anteny i montażu anten. Zakres prac obejmujących montaż 4 słupów polegać miałby na ich posadowieniu na istniejącym dachu poprzez usunięcie warstwy pokrycia, ocieplenia i betonu oraz wykonania otworów w płycie dachowej, w której zostaną zakotwione pręty na ładunku kotwiącym i zalane one zostaną betonem. Do tak zamocowanych prętów zostanie przymocowane zbrojenie zalane betonem, a do zamocowanych słupów zostaną przymocowane elementy rusztu. Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2009 r. nałożono na wnioskodawcę obowiązek uzupełnienia złożonego wniosku w terminie do dnia 28 sierpnia 2009 r. W dniu 31 sierpnia 2009 r. (data wpływu) pełnomocnik inwestora złożył uzupełnienie. Decyzją z dnia [...] września 2009 r. znak: [...] Prezydent Miasta K. , działając na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 1 i ust. 2 ustawy Prawo budowlane oraz art. 104 K.p.a., wniósł sprzeciw wobec zamiaru wykonania robót budowlanych określonych jako instalowanie urządzeń stacji przekaźnikowej nr [...] K. –S. o wysokości powyżej 3 m na istniejącym obiekcie budowlanym przy ul. [...], na działce nr 1 w K. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji po analizie uzupełnionego wniosku-zgłoszenia stwierdził, że w celu zamocowania przedmiotowego masztu wraz z zastrzałami do budynku, projektuje się wykonanie rusztu posadowionego na projektowanych słupkach żelbetowych. Zbrojenie przedmiotowych słupków stanowią pręty zakotwione w istniejących ścianach oraz płytach stropowych budynku, które po wykonaniu szalunku dla słupków zostaną zalane betonem. Zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 15 ustawy Prawo budowlane pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na: instalowaniu urządzeń na obiektach budowlanych. W ocenie organu budowy przedmiotowych słupków - wylewanych na mokro w szalunku, do których dopiero będzie instalowany ruszt i maszt antenowy wraz z zastrzałami, nie można zakwalifikować jako robót budowlanych polegających na instalacji, wymienionych w art. 29 ustawy Prawo budowlane i których realizacja jest zwolniona z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, oraz które mogą być wykonywane w oparciu o zgłoszenie. W związku z powyższym organ uznał, że zgłoszone zamierzenie inwestycyjne wymaga uprzedniego uzyskania pozwolenia na budowę. Odwołanie od powyższej decyzji złożył w ustawowym terminie inwestor A. sp. z o.o. w W. Decyzją z dnia [...] stycznia 2010 r. znak: [...] Wojewoda utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że jakkolwiek uzasadnienie decyzji organu I instancji jest nieprecyzyjne, to samo orzeczenie decyzji jest słuszne i odpowiada prawu. Organ przyjął, że zgłoszone instalowanie na obiekcie budowlanym urządzeń stacji przekaźnikowej - jako że wymaga dla przeniesienia obciążeń i montażu konstrukcji, wybudowania pięciu żelbetowych słupków pod montaż - stanowi przebudowę (w rozumieniu art. 3 pkt 7a ustawy Prawo budowlane) obiektu polegającą na wykonywaniu robót budowlanych, w wyniku których następuje zmiana parametrów technicznych istniejącego obiektu budowlanego, która nie została zwolniona z obowiązku uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę. Ponadto stwierdzono, że wniosek - zgłoszenie z dnia 28 lipca 2009 r. wpłynął do właściwego organu w dniu 29 lipca 2009 r. Postanowienie z dnia [...] sierpnia 2009 r. nakładające na wnioskodawcę obowiązek uzupełnienia zgłoszenia zostało doręczone inwestorowi w dniu 10 sierpnia 2009 r., którego odpowiedź wpłynęła do Urzędu w dniu 31 sierpnia 2009 r., natomiast zaskarżona decyzja z dnia [...] września 2009 r. o sprzeciwie została wysłana do wnioskodawcy dnia 11 września 2009 r., tj. po upływie 11 dni od dokonania kompletnego zgłoszenia. Zatem zachowany został 30-dniowy termin, wyznaczony dla organu w art. 30 ust. 5 ustawy Prawo budowlane, konieczny dla skuteczności sprzeciwu wyrażonego w drodze decyzji. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie złożyła A. sp. z o.o. w W. w ustawowym terminie, reprezentowana przez pełnomocnika radcę prawnego M.M. Skarżąca spółka zarzuciła przedmiotowej decyzji naruszenie: 1) przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a to art. 145 § 1 pkt 1 litera a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) poprzez: - wadliwą wykładnię art. 30 ust. 6 pkt 1 w zw. z ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 z późn. zm.) i przyjęcie, że zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonywania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę, a to skutkiem naruszenia art. 29 ust. 2 pkt 15 ustawy Prawo budowlane, - wadliwą wykładnię art. 3 pkt 7a ustawy Prawo budowlane w związku z uznaniem, że planowane przez skarżącego przedsięwzięcie stanowić będzie przebudowę budynku w wyniku wadliwej wykładni § 3 pkt 16 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 219, poz. 1864); - wadliwą wykładnię art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy Prawo budowlane poprzez odmowę uznania, że roboty budowlane objęte zgłoszeniem polegają na instalowaniu urządzeń na obiekcie budowlanym, 2) przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi) poprzez: - naruszenie przepisów art. 77 § 1 K.p.a. w zakresie obowiązku zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sposób wyczerpujący, art. 107 K.p.a. w zakresie nieprawidłowego uzasadnienia wydanej decyzji. Powołując się na powyższe wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta K. oraz o zasądzenie od organu administracji na rzecz skarżącego kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W treści skargi strona skarżąca rozwinęła powyższe zarzuty. Wskazała, że Wojewoda dokonał błędnej wykładni przepisu art. 30 ust. 6 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, ponieważ skarżący zamierza jedynie zainstalować urządzenie na obiekcie budowlanym. Powołany przepis stanowi, że właściwy organ wnosi sprzeciw, jeżeli zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonywania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę. Skoro brak w ustawie legalnej definicji pojęcia urządzenie należy uznać, że urządzenie stacji bazowej są objęte zakresem powyższego terminu. Zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 15 Prawa budowlanego, pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywania robót budowlanych polegających na instalowaniu urządzeń na obiektach budowlanych. Specyfika inwestycji wymaga budowy odpowiedniej konstrukcji poprzez wylewanie na mokro w szalunku, do których dopiero będzie instalowany ruszt i maszt antenowy wraz z zastrzałami. Urządzenie emitujące pole elektromagnetyczne nie może funkcjonować samodzielnie bez odpowiedniej konstrukcji wsporczej. Dalej strona skarżąca wywodziła, że pojęcie "instalowanie", jakim posługuje się art. 29 ust. 2 pkt 15 ustawy Prawo budowlane, może polegać zarówno na połączeniu różnych elementów w jedną całość umożliwiającą wykorzystanie konstrukcji zgodnie z jej przeznaczeniem, jak i zamontowaniu całej konstrukcji na jakimś obiekcie budowlanym. Jest to więc czynność o charakterze technicznym. W myśl art. 29 ust. 2 pkt 15 ustawy, pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu urządzeń na obiektach budowlanych. Użyte wyrażenie "na obiekcie" odnosi się do instalowania urządzeń na zewnątrz takiego obiektu (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 stycznia 2005 r., sygn. akt OSK 1585/04, niepubl.). Strona skarżąca wskazała, że powołany przez Wojewodę przepis art. 3 pkt 7a ustawy Prawo budowlane stanowi definicję przebudowy, przez którą należy rozumieć wykonywanie robót budowlanych, w wyniku których następuje zmiana parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu budowlanego, z wyjątkiem charakterystycznych parametrów. Zdaniem skarżącej w żadnym razie nie można mówić o przebudowie istniejącego obiektu budowlane. Skoro nie dojdzie do zmiany charakterystycznych parametrów budynku takich jak kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość bądź liczba kondygnacji, to nie dojdzie do przebudowy. Rozwiązanie konstrukcyjne wskazane w zgłoszeniu a zastosowane przy montażu projektowanej konstrukcji wsporczej zapewniają nieprzekroczenie stanów granicznych nośności, użytkowania oraz stateczności ogólnej i miejscowej całego budynku, jak również poszczególnych elementów w niego wbudowanych. Zdaniem skarżącej strony nie doszło do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, co stanowi o naruszeniu przepisu art. 77 § 1 K.p.a. Nie ustosunkowanie się do zebranego materiału dowodowego oznacza jego nie rozpatrzenie, a co za tym idzie, stanowi niewykonanie obowiązku nałożonego na organ przepisem art. 77 § 1 K.p.a. (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 maja 2006 r., III SA/Wa 329/06, LEX nr 258419). W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie w całości podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej P.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 P.p.s.a.). Orzekanie, w myśl art. 135 P.p.s.a., następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Przepisy ustawy przewidując jedynie uprawnienia kontrolne sądów administracyjnych nie dają im kompetencji do zastępowania organów administracji publicznej w wykonywaniu ich zadań orzeczniczych. Istotą sporu w tej sprawie jest ustalenie, czy zamierzenie budowlane polegające na zamiarze wykonania robót budowlanych w zakresie – jak twierdzi skarżący - instalowania urządzeń stacji przekaźnikowej nr [...] o wysokości powyżej 3 m na istniejącym obiekcie budowlanym, czy też te prace budowlane polegają na przebudowie istniejącego budynku. Rację mają organy administracji które wskazują, że zakwalifikowanie zgłoszonego zamierzenia budowlanego powinno opierać się nie na jego nazwaniu przez inwestora, ale na zakwalifikowaniu robót budowlanych objętych takim wnioskiem. W tej sprawie wniosek Spółki A. sp. z o.o. obejmował zgłoszenie realizacji prac budowlano-instalacyjnych w zakresie posadowienia na trwałe (wymurowania metodą zalania betonem zazbrojonej konstrukcji w szalunku) z istniejącym budynkiem pięciu słupów połączonych na trwale z istniejącym dachem i na tak przygotowanych słupach montażu rusztu pod maszt kratowy i kontenera wraz z montażem kontenera i masztu oraz montażu konstrukcji wsporczych pod anteny i montażu samych anten. Wybudowanie pięciu słupów polegać miało na ich posadowieniu na istniejącym dachu poprzez usunięcie warstwy pokrycia, ocieplenia i betonu oraz wykonania otworów w płycie dachowej, w której zostałyby zakotwione pręty na ładunku kotwiącym i zalano by je betonem. Do tak zamocowanych prętów zostanie przymocowane zbrojenie zalane betonem, a do zamocowanych słupów zostaną przymocowane elementy rusztu. Zgodnie z art. 28 ust 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118 z późn. zm.) roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31 ww. ustawy. Art. 29 ust. 2 pkt 15 Prawa budowlanego stanowi, że pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu urządzeń na obiektach budowlanych. Z kolei art. 30 ust 1 pkt 3 lit. b Prawa budowlanego określa, że zgłoszenia właściwemu organowi wymaga, z zastrzeżeniem art. 29 ust. 3 ww. ustawy – wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu urządzeń o wysokości powyżej 3 m na obiektach budowlanych. Wyżej wskazane przepisy wskazują na sytuację, która nie jest objętą procedurą uzyskania pozwolenia na budowę. Przepisy te – obejmujące procedurę zgłoszeniową - dotyczą instalowania urządzeń na obiektach budowlanych o wysokości powyżej 3 metrów, a we tej sprawie niewątpliwie zamierzenie budowlane miało wysokość znacznie przekraczającą granicę 3 metrów. W ocenie obu organów administracji w tej sprawie nie ma miejsca "instalowanie urządzeń na obiekcie budowlanym", skoro roboty budowlane będą polegały na budowie słupów wylewanych na mokro w szalunku, do których dopiero będą instalowane ruszt i masz antenowy wraz z zestrzałami. Strona skarżąca kwestionuje takie rozumienie pojęcia "instalowanie". Samo pojęcie "instalacji" nie jest definiowane przepisami Prawa budowlanego. Słowo to należy zatem interpretować poprzez jego potoczne rozumienie, a przy takim rozumieniu należy sięgając do definicji słownikowych. Zgodnie z Słownikiem języka polskiego A-K, pod redakcją naukowa M. Szymczaka, PWN Warszawa, 1996 r., s. 745, pojęcie "instalować" oznacza zakładanie, montowanie urządzenia technicznego. Z kolei w Słowniku języka polskiego pod redakcją S. Dubisza tom 1, PWN Warszawa 2003 r., s. 1221, zdefiniowano "instalację (instalowanie)" jako montaż urządzenia technicznego, które polega bądź na połączeniu różnych elementów w jedną całość użytkową, bądź zamontowaniu danej konstrukcji na jakimś obiekcie - w tym także objecie budowlanym. Nie można twierdzić, że zamiarem ustawodawcy było objęcie pojęciem "instalowanie" wszelkich robót budowlanych lub montażowych, które polegałyby na połączeniu kilku elementów. Ustawodawca w ustawie Prawo budowlane posługuje się innymi pojęciami na określenie zakresu wykonywanych robót. I tak zgodnie z art. 3 pkt 7 Prawa budowlanego pod pojęciem przebudowy rozumie wykonywanie robót budowlanych w wyniku których następuje zmiana parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu budowlanego z wyjątkiem niektórych charakterystycznych parametrów jak kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, itd. Nietrafnie więc twierdzi strona skarżąca, że nie można było w ogóle mówić o przebudowie w tej sprawie chociażby z tego powodu, że zamierzany zakres prac budowlanych nie zmieniał charakterystycznych parametrów obiektu budowlanego w zakresie jego wysokości, kubatury, szerokości, liczby kondygnacji, powierzchni zabudowy. Ustawowa definicja przebudowy dotyczy bowiem zmiany innych niż ww. parametry obiektu budowlanego, które jednak powodują zmianę parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu budowlanego. Roboty budowlane są to takie prace jak budowa, przebudowa, montaż, remont i rozbiórka obiektu budowlanego. Budowa to wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowa, rozbudowa, nadbudowa obiektu budowlanego (art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego). Do robót budowlanych należy zaliczyć także prace polegające na instalowaniu, co wynika z art. 29 ust. 2 pkt 6, 14 i 15 Prawa budowlanego. Bliskim znaczeniowo zakresem robót budowlanych jest również montaż. Prawo budowlane nie zna definicji pojęcia "montaż". Według Słownika języka polskiego L-P, pod redakcją naukowa M. Szymczaka, PWN Warszawa, 1996 r., s. 199 "montaż" - to "składanie, zespalanie części lub zespołów (maszyn, aparatów, urządzeń, itp.) w dalsze podzespoły lub gotowy wyrób; zakładanie instalacji, zaś jako jego przykłady podaje się montaż budowli, montaż maszyn silników, montaż kadłuba statku, samochodu, montaż odbiorników radiowych, montaż konstrukcji mostu, montaż instalacji elektrycznej, montaż urządzeń sanitarnych. Wskazane wyżej przykłady, pomimo bliskości znaczeniowej terminów "montaż", "instalowanie", i "przebudowa" naprowadzają na występujące w ich używaniu różnice i pozwalają na uznanie, że cechą charakterystyczną montażu jest tworzenie z szeregu elementów pewnej odrębnej całości. Instalowanie to przyłączenie (połączenie) do istniejącego obiektu urządzenia, a przebudowa to trwała zmiana parametrów technicznych bądź użytkowych istniejącego obiektu budowlanego. Jeżeli nawet przyjąć, że w potocznym rozumieniu terminy te funkcjonują jako bliskoznaczne lub tożsame (zamienne), brak podstaw do przyjęcia, że w taki właśnie sposób - zamiennie, są one używane w tekście ustawy Prawo budowlane. Sprzeciwia się temu bowiem jedna z podstawowych reguł wykładni - założenie racjonalności ustawodawcy, która wyklucza przyjęcie, że dla opisania tego samego zjawiska w tekście jednego aktu prawnego użyto dwóch różnych sformułowań. W świetle powyższych definicji należy wskazać, że to sposób i zakres wykonania prac budowlanych powinien być kryterium przesądzającym o zakwalifikowaniu danego kompleksu prac albo do kategorii instalowania, montażu bądź przebudowy. Zakres pojęcia "instalowanie" wyznaczony na podstawie przypadków, do których Prawo budowlane je odnosi, wykazuje zasadnicze odmienności w relacji do pojęcia przebudowy. Instalowanie nie obejmuje wykonywania nowego obiektu budowlanego, lecz zawiera takie prace budowlane, które są związane z już istniejącym obiektem. Jeżeli więc wykonanie jakiś robót budowlanych ma być zakwalifikowane jako instalowanie, to wówczas powinno nastąpić przymocowanie (połączenie, przyłączenie) urządzenia instalowanego do innego obiektu w sposób pozwalający na jego odinstalowanie bez uszkodzenia bądź naruszenia struktury obiektu "podstawowego" (analogicznie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w wyroku z dnia 25 lutego 2008 r., sygn. akt II SA/Op 534/07, opub. w LEX nr 485836). Zawsze bowiem przy instalowaniu ma miejsce wystąpienie co najmniej dwóch elementów: urządzenia "towarzyszącego obiektowi" i obiektu budowlanego, na którym to urządzenie jest przymocowywane. W tej sprawie zakres prac budowlanych polegał na wybudowaniu słupów i dopiero do tych słupów zainstalowaniu stacji przekaźnikowej z osprzętem. Przy czym wykonanie słupów polegało na trwałej ingerencji w strukturę budynku. Nie można uznać za instalowanie prac, które polegały na trwałym wykonaniu słupów w ten sposób, że po ingerencji w dach budynku (wykonując otwór w dachu), dokonano nawiercenia w warstwę płyty betonowej będącej częścią podstawowej i głównej struktury konstrukcyjnej budynku, a następnie dokonano zazbrojenia przyszłej konstrukcji słupów, wykonano szalunek i dalej wylano słupy żelbetonowe na trwale połączone z budynkiem. Słupy te mają konstrukcje żelbetonową, a nie np. murowaną, ponieważ w ten sposób mogą one przenieść większe obciążenia. W ocenie Sądu ten fragment prac budowlanych nie mógł być uznany za instalowanie. Gdyby bowiem uznać nawet takie prace za instalowanie, to wówczas w istocie wszystkie prace wykonywane na obiektach budowlanych można byłoby zakwalifikować właśnie jako instalowanie i to niezależnie od zakresu naruszenia konstrukcji samego obiektu budowlanego. . Jeszcze raz Sąd zwraca uwagę, że to sposób wykonania danych prac winien przesądzać o ich zakwalifikowaniu bądź do instalowania, bądź przebudowy bądź ewentualnie innych jeszcze kategorii (np. montażu). Gdyby inwestor zamierzał ten zakres robót budowlanych wykonać w ten sposób, że np. przytwierdziłby gotowe (wykonane poza miejscem budowy) słupy (np. metalowe) poprzez np. ich zakołkowanie (metodą nawiercenia otworów, wpuszczenia w nie kołki (dybli) i wkręceniu wkrętów) – wówczas można byłoby taki zakres robót nazwać mianem instalowania. Można byłoby bowiem bez dodatkowej ingerencji w strukturę budynku odinstalować tak przymocowane słupy. Słupy zaś wykonane w sposób opisany przez inwestora nie da się usunąć bez trwałej ingerencji w sam budynek. W ocenie Sądu nie jest możliwy również podział danego zamierzenia budowlanego na kilka części i podanie ich odrębnym rygorom prawnym. Innymi słowy w tej sprawie niedopuszczalnym byłoby uznanie, że np. roboty polegające na instalowaniu samych anten należy zakwalifikować do miana "instalowanie urządzeń na obiektach budowlanych" – art. 29 ust. 2 pkt 15 Prawa budowlanego, a samo wykonanie słupów do tych robót, które wymagają pozwolenia na budowę. Inwestor dokonał zgłoszenia jednego zamiaru budowlanego, który stanowi zespół elementów służących jednemu celowi – tym samych ocena co do trybu postępowania administracyjnego co do rozpoczęcia prac powinna obejmować całe zamierzenie. Zgodnie z art. 33 ust. 1 Prawa budowlanego jeżeli pozwolenie na budowę dotyczy całego zamierzenia budowlanego w zakresie jednego obiektu i jeżeli chociażby część tego zamierzenia obejmuje roboty budowlane, nie mieszczące się w katalogu wymienionych w art. 29-31 Prawa budowlanego, to pozwolenie na budowę winno obejmować całe wnioskowane przez inwestora zamierzenie. Nawet jeśli z całego zamierzenia budowlanego tylko część robót wymaga pozwolenia na budowę, organom administracji nie wolno dokonywać podziału takiego zamierzenia na tą część, która jest objęta procedurą zgłoszenia i pozostałą – objętą postępowaniem w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę. W takim kierunku wypowiedział się również Naczelny Sąd Administracyjny (np. w wyroku z dnia 30 kwietnia 2009 r., sygn. akt II OSK 656/08, opub. w CBOSA). Sąd orzekając w tej sprawie zdaje sobie sprawy z niejednolitości poglądów orzecznictwa sądowego na kwestię dopuszczalności uznania za instalowanie wykonanie takich prac, jak objęte zostały wnioskiem skarżącego w tej sprawie. Dla przykładu przytoczyć można wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 29 stycznia 2010 r., sygn. akt II SA/Kr 1648/09, opub. w CBOSA, w którym Sąd ten przyjął, że inwestycja polegająca na zainstalowaniu stacji bazowej telefonii komórkowej, mieści się w zakresie art. 29 ust. 2 pkt 15 Prawa budowlanego, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 22 listopada 2007 r. w sprawie II SA/Op 394/07, opub. w LEX nr 490230, czy też wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 21 grudnia 2007 r. w sprawie II SA/Gl 798/07, opub. w CBOSA, gdzie Sąd zajął stanowisko, że anteny, maszty antenowe wraz z ich konstrukcją wsporczą oraz posadowiona na stalowym ruszcie szafa składają się na jedno urządzenie stanowiące całość techniczną, które zostało objęte hipotezą art. 29 ust. 2 pkt 15 Prawa budowlanego. Można również wskazać na odmienne poglądy, wyrażone chociażby w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 3 grudnia 2007 r., sygn. akt II SA/Kr 39/07, opub. w CBOSA, w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 maja 2009 r., sygn. akt II OSK 811/08, opub. w LEX nr 574315, czy też Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 3 lipca 2009 r., sygn. akt VII SA/Wa 695/09, opub. w LEX nr 553600, w których Sądy uznały, że to właśnie charakter wykonywanych prac budowlanych stanowi przesłankę kwalifikującą dane prace albo do zwolnionych z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, albo wymagających takiego pozwolenia. Takie kierunek wykładni jako trafny Sąd uznał za właściwy w tej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z dnia 29 stycznia 2010 r., sygn. akt II SA/Kr 1648/09 uznał, że prace budowlane identyczne jak w objęte ta sprawą podlegają procedurze zgłoszenia, ponieważ są one instalowaniem urządzenia na obiekcie budowlanym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie z tym składzie nie podziela tego poglądu. Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że prace budowlane polegające na wykonaniu słupów w dachu obiektu budowlanego stanowi przebudowę samego obiektu. Jak już to zostało wskazane, zgodnie z art. 3 pkt 7a Prawa budowlanego pod pojęciem przebudowy należy rozumieć wykonywanie robót budowlanych, w wyniku których następuje zmiana parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu budowlanego, z wyjątkiem charakterystycznych parametrów, jak: kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość bądź liczba kondygnacji; w przypadku dróg są dopuszczalne zmiany charakterystycznych parametrów w zakresie niewymagającym zmiany granic pasa drogowego. Tym samym przebudowa powinna ingerować w istniejącą substancję obiektu budowlanego pociągając za sobą zmianę w jego użytkowaniu. Ze zgromadzonego w aktach sprawy materiału dowodowego wynika, że w tej sprawie wykonanie słupów na dachu obiektu budowlanego przy ul. [...] w K. musiało pociągać za sobą zmianę parametrów użytkowych i technicznych istniejącego obiektu. Konstrukcja stropu i dachu nie jest bowiem przypadkowa, wynika z obliczeń matematycznych tak co do obciążeń jak i wytrzymałości. Zamocowanie na trwałe słupów w stropie budynku skutkuje jego znacznym obciążeniem. Strop ten, jak wynika to chociażby z rysunków przedstawionych przez inwestora nie był wykonany pod tak duże obciążenia, jakimi jest utrzymanie ok. 15 metrowej konstrukcji na znacznej wysokości. Odnosząc się do zarzutu zawartego w skardze, a dotyczącego uprzedniego zakwalifikowania przez ten sam organ I instancji – Prezydenta Miasta K. , który w decyzji z dnia [...] października 2008 r. umorzył postępowanie wyjaśniając, że dla robót polegających na montażu takiej instalacji nie jest wymagane pozwolenia na budowę należy stwierdzić, że takie rozstrzygniecie organu I instancji było błędne. Trudno się dziwić inwestorowi, że skarżąc w tej sprawie sprzeciw podniósł, że w takiej sytuacji wystąpił swoisty pat, ponieważ to samo zamierzenie budowlane w opinii organów administracji ani nie podlega procedurze uzyskania pozwolenia na budowę, ani procedurze zgłoszenia. Jednakże okoliczność, że wcześniej organ I instancji błędnie uznał brak podstaw do wydawania pozwolenia na budowę tego zamierzenia budowlanego nie uzasadnia odstąpienia przez Sąd od wykładni przepisów. Błędnie stanowisko organu administracji nie może być dla Sądu wiążące i nie zwalnia Sądu od oceny zaskarżonej decyzji pod kątem jej legalności. Sąd w tej sprawie nie dostrzegł naruszenia § 3 pkt 16 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie (Dz. U. z 2005 r. Nr 219, poz. 1864). Przepis ten zawiera definicję legalną pojęcia "zabezpieczenie stykowe" pod którym rozumie elementy ostrzegawcze i wzmocnienia mechaniczne stosowane w przypadkach zbliżeń i skrzyżowań budowli telekomunikacyjnych z innymi obiektami budowlanymi, gdy odległość telekomunikacyjnego obiektu budowlanego od innego obiektu budowlanego jest mniejsza niż 25 % odległości podstawowej lub głębokości podstawowej. Ustosunkowując się do zarzutów skargi dotyczących naruszenia przepisów procedury administracyjnej należy stwierdzić, że nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 77 § 1 K.p.a. w zakresie naruszenia obowiązku zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sposób wyczerpujący. Materiał dowodowy został zebrany w zakresie pozwalającym na załatwienie sprawy. Nawet sama strona skarżąca nie wskazała, jakiego dowodu organy administracji nie uwzględniły i na czym w tym zakresie polegał błąd w postępowaniu administracyjnym. Natomiast zasadnie podnosi się w skardze, że uzasadnienie decyzji organu odwoławczego dość ogólnie zawiera ustosunkowanie się do zarzutów, w dużym zakresie pomijając zarzuty odwołania. Stanowi to naruszenie art. 107 K.p.a., ale nie jest to takie naruszenie, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nie każde bowiem naruszenie procedury administracyjnej przez organy administracji uzasadnia uchylenie zaskarżonej decyzji. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. sąd uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi inne niż naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu pobieżne ustosunkowanie się w zaskarżonej decyzji Wojewody do zarzutów odwołania takiego istotnego wpływu na wynik sprawy nie miało. Z tych wszystkich względów i na podstawie art. 151 P.p.s.a. należało skargę oddalić.