II SA/Sz 1078/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Gebel (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Maria Mysiak,, Sędzia WSA Arkadiusz Windak, Protokolant Michał Iwanowski, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 24 listopada 2011 r. sprawy ze skargi A. W. na rozkaz personalny Komendanta Policji z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie mianowania na inne stanowisko oddala skargę Komendant Powiatowy Policji w [...] rozkazem personalnym nr [...], z dnia [...], wydanym na podstawie art. 36 ust. 1 i 2 w związku z art. 45 ust.3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji (Dz. U z 2002 r. Nr 7, poz. 58 ze zm.) oraz § 9 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia (Dz. U. Nr 452, poz. 1732 ze zm.), z dniem [...] mianował asp. szt. A.W., ostatnio w dyspozycji Komendanta Powiatowego Policji w [...] w 6 grupie zaszeregowania z mnożnikiem 1,75 setnych kwoty bazowej tj. [...] złotych i dodatkiem funkcyjnym w wysokości [...] złotych miesięcznie, na stanowisko specjalisty Zespołu ds. Wykroczeń i Organizacji Służby Wydziału Prewencji i Ruchu Drogowego Komendy Powiatowej Policji w [...] - w 6 grupie zaszeregowania z mnożnikiem 1,75 setnych kwoty bazowej tj. [...] i dodatkiem służbowym w wysokości [...] złotych miesięcznie. Na podstawie art. 108 § 1 K.p.a. decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu rozkazu personalnego Komendant Powiatowy Policji w [...] przedstawił, iż rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] Komendant Wojewódzki Policji w [...] z dniem [...] zwolnił A.W. ze stanowiska kierownika Posterunku Policji w [...] Komendy Powiatowej Policji w [...] i przeniósł go na jego prośbę, do dalszego pełnienia służby w Komendzie Powiatowej Policji w [...]. Komendant Powiatowy Policji w [...] rozkazem nr [...] z dnia [...] przeniósł ww. do swojej dyspozycji i z dniem [...] powierzył mu obowiązki na stanowisku Zastępcy Komendanta Komisariatu Policji w [...] do dnia [...]. Następnie rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] Komendant Powiatowy Policji w [...] przedłużył A.W. powierzenie obowiązków na ww. stanowisku na okres [...]. Wobec faktu, iż z dniem [...], ze służby w Policji został zwolniony Komendant Komisariatu Policji w [...], A.W. powierzono obowiązki Komendanta na okres od dnia [...] do momentu rozstrzygnięcia rozpisanego konkursu na wakujące stanowisko, bowiem z dniem [...] Komendant Główny Policji, wprowadził Ogólny Tryb i Zasady Przeprowadzania Postępowań Kwalifikacyjnych na Stanowiska Służbowe w Policji, nakładając na komendantów miejskich i powiatowych obowiązek przeprowadzania konkursów na stanowiska komendantów i zastępców komendantów komisariatów włącznie. W dniu [...] ogłoszono konkurs na stanowisko Komendanta Komisariatu w [...]. A.W. złożył wymagany komplet dokumentów i został zakwalifikowany do udziału w konkursie na to stanowisko. Komisja stwierdziła, iż spełnia wymagania bowiem posiada odpowiednie doświadczenie i przeszkolenie oraz staż służby niezbędny na tym stanowisku, zgodnie z rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 19 lutego 2009 r. w sprawie wymagań w zakresie wykształcenia kwalifikacji zawodowych i stażu służby, jakim powinni odpowiadać policjanci na stanowiskach komendantów Policji i innych stanowiskach służbowych, oraz warunków ich mianowania na wyższe stanowiska służbowe. W dniu [...] wszystkich sześciu kandydatów na stanowisko Komendanta Komisariatu Policji w [...] poddano testowi wiedzy ogólnopolicyjnej, którego A.W. nie zakończył wynikiem pozytywnym, stąd nie mógł on przystąpić do autoprezentacji. Zgodnie bowiem z cytowanym wyżej przepisem, negatywny wynik części teoretycznej, dyskwalifikuje kandydata. Po rozstrzygnięciu konkursu na stanowisko Komendanta Komisariatu Policji w [...] A.W., ponownie powierzono obowiązki służbowe na stanowisku zastępcy Komendanta Komisariatu Policji w [...] - rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] od dnia [...] do momentu rozstrzygnięcia konkursu na stanowisko zastępcy komendanta tegoż komisariatu. Z dniem [...] na stronie Informacyjnego Serwisu Policyjnego umieszczone zostało ogłoszenie o rozpisaniu konkursu na stanowisko zastępcy Komendanta Komisariatu Policji w [...]. W dniu [...] komisja dokonała weryfikacji dokumentów złożonych przez dwóch kandydatów na wakujące stanowisko. Okazało się wówczas, iż do konkursu tego przystąpił A.W., lecz nie złożył on wszystkich wymaganych procedurą dokumentów. Wobec zaistniałej sytuacji, decyzją komisji, zainteresowany nie został dopuszczony do udziału w postępowaniu kwalifikacyjnym. Drugi z kandydatów pomyślnie przeszedł postępowanie kwalifikacyjne i z dniem [...] powołany został na stanowisko zastępcy Komendanta Komisariatu Policji w [...]. Wobec zaistniałej sytuacji Komendant Powiatowy Policji w [...] w dniu [...] przeprowadził, w obecności Komendanta Komisariatu w [...], rozmowę kadrową A.W. w trakcie, której wskazał, iż z uwagi na ważny interes jednostki, ale również z uwagi na ważny interes funkcjonariusza, korzystnym byłoby przeniesienie ww. na stanowisko specjalisty Zespołu ds. Wykroczeń i Organizacji Służby w Komendzie Powiatowej Policji w [...]. W trakcie tej rozmowy wskazano na posiadanie przez policjanta właściwego wykształcenia oraz doświadczenia zawodowego. Istotnym był również fakt, że zachowano dotychczasowe uposażenie. Funkcjonariusz nie złożył żadnego oświadczenia, przyjął jedynie do wiadomości zaproponowane rozwiązanie. Wobec powyższego, rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] Komendant Powiatowy Policji w [...] mianował asp. szt. A.W., z dniem [...], na stanowisko specjalisty Zespołu ds. Wykroczeń i Organizacji Służby. Pismem z dnia [...] pełnomocnik funkcjonariusza, złożył odwołanie od powyższego rozkazu, wnosząc o jego uchylenie. Komendant Wojewódzki Policji w [...], jako organ II instancji, rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] uchylił zaskarżony rozkaz w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu wskazał, iż Komendant Powiatowy Policji w [...], nie przeprowadził postępowania administracyjnego, w oparciu o Kodeks postępowania administracyjnego przed wydaniem rozkazu o przeniesieniu A.W. na inne stanowisko służbowe. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, Komendant Powiatowy Policji w [...] rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] mianował asp. szt. A.W. na stanowisko specjalisty Zespołu ds. Wykroczeń i Organizacji Służby Wydziału Prewencji i Ruchu Drogowego, z dniem [...]. Rozkaz personalny doręczono pełnomocnikowi policjanta w dniu [...]. Funkcjonariusz złożył odwołanie od powyższego rozkazu. Zarzucił Komendantowi Powiatowemu Policji w [...], że postępowanie przeprowadzono w sposób lakoniczny nie uwzględniający interesu społecznego ani słusznego interesu strony, wskazał również na uchybienia formalne. Między innymi wyznaczenie bardzo krótkiego terminu do zapoznania się z aktami postępowania i składania wniosków dowodowych. Organ II instancji rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] uchylił zaskarżony rozkaz w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia, uznając naruszenie ustawowo zagwarantowanego stronie prawa do czynnego udziału we wszystkich istotnych czynnościach postępowania administracyjnego, które stanowi kwalifikowaną wadę niezależnie od tego, czy miała ona wpływ na treść decyzji. Wskazał również, że policjant został mianowany na stanowisko specjalisty z dniem [...], a rozstrzygnięcie w tej sprawie zostało doręczone pełnomocnikowi po fakcie mianowania, w dniu [...]. Komendant Powiatowy Policji w [...] pismem z dnia [...] powiadomił pełnomocnika funkcjonariusza o możliwości zapoznania się z materiałami sprawy i składania wniosków dowodowych w terminie do dnia [...]. Pełnomocnik pismo odebrał dnia [...], nie złożył jednak wniosków dowodowych. W prowadzonym postępowaniu administracyjnym zgromadzono dokumentację wskazującą na zasadność mianowania A.W. na stanowisko specjalisty Zespołu ds. Wykroczeń i Organizacji Służby Wydziału Prewencji i Ruchu Drogowego. Wobec faktu, iż organ I instancji uznał, że zostały wyczerpane cele postępowania administracyjnego, zgodnie z art. 36 ust 1 i 2 ustawy o Policji, wydał rozkaz personalny nr [...] z dnia [...], o mianowaniu asp. szt. A.W. na stanowisko specjalisty Zespołu ds. Wykroczeń i Organizacji Służby Wydziału Prewencji i Ruchu Drogowego KPP w [...]. Od powyższego rozstrzygnięcia A.W. złożył odwołanie, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i zarzucając, iż jest niezgodna z dotychczasowym przebiegiem służby, jego wykształceniem i aspiracjami zawodowymi. Ponadto, jego zdaniem, nie bez znaczenia pozostaje okoliczność niedogodnej lokalizacji Komendy Powiatowej Policji w [...] w stosunku do miejsca, w którym zamieszkuje. Komendant Wojewódzki Policji w [...] rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] uchylił zaskarżony rozkaz personalny w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Wskazał, iż organ I instancji nie dokonał wnikliwej oceny sytuacji i możliwości w zakresie mianowania skarżącego na stanowisko służbowe. Podkreślił, iż w aktach sprawy w sposób dobitny, nie zgromadzono dowodów przemawiających za celowością i słusznością podjętej decyzji. Zdaniem organu II instancji, naruszenie przez organ I instancji przepisów postępowania, mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W ponownie przeprowadzonym postępowaniu wskazane uchybienia organu I instancji zostały usunięte i rozkazem personalnym nr [...], z dnia [...] asp. szt. A.W., z dniem [...], mianowano na stanowisko specjalisty Zespołu ds. Wykroczeń i Organizacji Służby Wydziału Prewencji i Ruchu Drogowego KPP w [...] z uwzględnieniem interesu strony. Uzasadniając rozstrzygnięcie organ I instancji wskazał, że zgodnie z rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 19 lutego 2009 r. w sprawie wymagań w zakresie wykształcenia kwalifikacji zawodowych i stażu służby, jakim powinni odpowiadać policjanci na stanowiskach komendantów Policji i innych stanowiskach służbowych, oraz warunków ich mianowania na wyższe stanowiska służbowe, stanowisko specjalisty wymaga trzyletniego stażu służby, wyższego wykształcenia, oraz podstawowych kwalifikacji zawodowych. A.W. posiada wymagany staż służby, oraz wykształcenie zgodne z wymaganiami zawartymi w przedmiotowym rozporządzeniu. Posiadane wykształcenie prawnicze, ma ogromny wpływ na zadania, które realizuje jako specjalista Zespołu ds. Wykroczeń i Organizacji Służby. Zakres wiedzy, którym dysponuje, predysponuje A.W. do rzetelnego i wyspecjalizowanego działania w obszarze reprezentowania jednostki przed sądami, jako oskarżyciel publiczny. Doświadczenie zawodowe, które posiada rzutuje na prawidłowość oceny zebranego materiału dowodowego, mającego na celu wszechstronne wyjaśnienie okoliczności zdarzenia, oraz właściwą kwalifikację prawną czynu. Komendant Powiatowy Policji w [...] mianując A.W. na stanowisko specjalisty Zespołu ds. Wykroczeń i Organizacji Służby Wydziału Prewencji i Ruchu Drogowego Komendy Powiatowej Policji w [...], kierował się dyrektywą art. 7 K.p.a., tj. uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu strony. Zdaniem organu, stworzono A.W. możliwość awansu na wyższe stanowisko zarówno komendanta, jak również zastępcy komendanta komisariatu Policji, lecz nie przeszedł on pozytywnie procedury konkursowej. Organ stwierdził także, że funkcjonariusz, ponosi określone koszty podróży, ale są one zwracane z uwagi na to, iż policjant został przeniesiony z urzędu do pełnienia dalszej służby w Komendzie Powiatowej Policji w [...]. Podkreślił, że A.W. może podjąć starania o przeniesienie do pełnienia służby w innej, sąsiadującej jednostce Policji, bliższej terenu miejsca zamieszkania. Rygor natychmiastowej wykonalności decyzji organ uzasadnił tożsamym z interesem społecznym ważnym interesem strony, polegającym na konieczności zapewnienia właściwego toku realizacji bieżących zadań. Od powyższego rozkazu personalnego A.W. odwołał się, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i przeniesienie do pełnienia służby na odpowiednie stanowisko do Komisariatu Policji w [...]. Zaskarżonemu rozkazowi zarzucił, że nie uwzględnia on interesu społecznego i słusznego interesu strony. Ponadto, jego zdaniem, jest niezgodny z dotychczasowym przebiegiem służby, jego wykształceniem i aspiracjami zawodowymi. Zdaniem odwołującego się, na podkreślenie zasługuje fakt, że w aktach postępowania znajduje się wykaz wakatów w KPP Myślibórz, jednak w samym rozkazie już na ten temat nie ma mowy mimo, że wykazano także wakaty w KP Barlinek. Uzasadnienie rozkazu narusza art.107 § 3 K.p.a., gdyż nie zawiera wszystkich niezbędnych elementów. Odwołujący się podniósł także, że organ I instancji nie sprawdził, ani nie zweryfikował okoliczności niedogodnej lokalizacji KPP w [...] w stosunku do jego miejsca zamieszkania. Komendant Wojewódzki Policji w [...] rozkaz personalnym Nr [...], z dnia [...], wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., zaskarżony rozkaz personalny utrzymał w mocy. Uzasadniając powyższy rozkaz Komendant Wojewódzki Policji w [...] stwierdził, ze rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] Komendant Powiatowy Policji w [...] mianował asp. szt. A.W. na stanowisko specjalisty Zespołu ds. Wykroczeń i Organizacji Służby Wydziału Prewencji i Ruchu Drogowego Komendy Powiatowej Policji w [...] z dniem [...]. Rozkaz personalny doręczono policjantowi [...]. Organ odwoławczy stwierdził, że zasada dwuinstancyjności postępowania administracyjnego polega na dwukrotnym rozpatrzeniu i rozstrzygnięciu tej samej sprawy. Zasadny jest zatem wniosek, iż przy ponownym badaniu przedmiotu sprawy organ odwoławczy dokonuje nie tylko kontroli decyzji organu pierwszej instancji, ale również całego toku postępowania. W tym miejscu, organ przytoczył przebieg postępowania, począwszy od rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] Komendanta Powiatowego Policji w [...], a skończywszy na rozkazie personalnym Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...]. Przystępując do rozpoznania sprawy Komendant Wojewódzki Policji w [...] podkreślił, że Komendant Powiatowy Policji w [...], jako organ odpowiedzialny za ład i porządek publiczny na podległym terenie, a także zobowiązany do prawidłowej realizacji ustawowych zadań Policji i prowadzenia polityki kadrowej, mając na uwadze tożsamy z interesem służby interes społeczny, podjął decyzję o mianowaniu A.W. na stanowisko specjalisty Zespołu ds. Wykroczeń i Organizacji Służby Wydziału Prewencji i Ruchu Drogowego KPP w [...]. Organ wskazał, że stosunek służbowy policjanta nie jest stosunkiem pracy, którego istotną cechą jest równorzędność stron, albowiem służba w Policji nie stanowi zwykłej pracy najemnej. Ma ona charakter administracyjnoprawny, w związku z czym przełożony właściwy w sprawach osobowych jednostronnie i władczo kształtuje istotne składniki tego stosunku (por. wyrok NSA w Warszawie z dnia 08.01.2001 r., sygn. akt II SA 2625/2000; wyrok WSA w Warszawie z dnia 04.02.2005r. sygn. akt II S.A./WA 1645/4). Przejawem szczególnej podległości jest wynikająca z art. 32 ust. 1 i art. 36 ust. 1 i 2 ustawy o Policji możliwość przeniesienia policjanta z urzędu, przez właściwego przełożonego, do pełnienia służby w innym miejscu i mianowania na stanowisko służbowe. Zgodnie z art. 32 ust. 1 ustawy o Policji, do mianowania policjanta na stanowiska służbowe, przenoszenia i zwalniania z tych stanowisk właściwi są Komendant Główny Policji, komendanci wojewódzcy, powiatowi (miejscy) oraz komendanci szkół policyjnych. Decyzje w sprawach mianowania na stanowiska i zwalniania ze stanowisk, o których mowa w cytowanym przepisie, mają charakter uznaniowy. Zatem przepisy ustawy pozostawiają właściwym przełożonym ocenę zasadności i celowości podejmowanego rozstrzygnięcia w granicach tzw. uznania administracyjnego. Nie oznacza to jednak całkowitej dowolności kształtowania treści stosunku służbowego, lecz obliguje organ do kierowania się procedurami przewidzianymi w K.p.a., a w szczególności dyrektywą art. 7 K.p.a., nakazującą uwzględnienie interesu społecznego i słusznego interesu strony. W myśl art. 107 § 1 K.p.a. prawidłowo sporządzona decyzja administracyjna powinna zawierać m.in. uzasadnienie faktyczne i prawne. Na uzasadnienie faktyczne składa się w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej (107 § 3 K.p.a.). Z uzasadnienia spornego rozkazu personalnego wynika, jakie okoliczności faktyczne legły u podstaw mianowania A.W. na stanowisko specjalisty Zespołu ds. Wykroczeń i Organizacji Służby Wydziału Prewencji i Ruchu Drogowego Komendy Powiatowej Policji w [...]. W aktach sprawy znajduje się notatka służbowa naczelnika Wydziału Prewencji i Ruchu Drogowego, która zawiera informację, że A.W. sumiennie wywiązuje się z obowiązków służbowych na stanowisku specjalisty, jest merytorycznie przygotowany do prowadzenia postępowań w sprawach o wykroczenia, jak również do występowania przed sądem w charakterze oskarżyciela publicznego. W aktach sprawy znajdują się dokumenty przedstawiające sytuację kadrową w strukturze organizacyjnej Komendy Powiatowej Policji w [...] i jednostek podległych. Odniesiono się także do kwestii przeniesienia funkcjonariusza do służby w Komisariacie Policji w [...] wskazując, iż stanowisko kierownika Referatu Kryminalnego zostało wyłączone ze struktury Komisariatu Policji w [...]. W związku z likwidacją stanowiska kierownika Referatu Kryminalnego Komisariatu Policji w [...] utworzono w to miejsce stanowisko specjalisty Referatu Kryminalnego, które powierzono innemu policjantowi. W ocenie przełożonego A.W. nie wywiązywał się w sposób należyty z obowiązków na stanowisku kierowniczym, natomiast pozytywnie ocenił jego służbę na stanowisku specjalisty. Zakres obowiązków specjalisty Referatu Kryminalnego KP w [...] obejmuje bezpośredni nadzór i kontrolę nad zespołem dochodzeniowo - śledczym i zespołem operacyjno - rozpoznawczym oraz koordynację pracy zespołów, zaś koordynacja stanowi jedną z funkcji zarządzania. Skoro zatem wymieniony nie spełniał oczekiwań przełożonego, jako pełniący obowiązki zastępca komendanta Komisariatu Policji w [...], to tym bardziej zasadne było przeniesienie go na równorzędne stanowisko wykonawcze w strukturze Komendy Powiatowej Policji w [...]. W ocenie organu odwoławczego, kolejny argument dotyczący miejsca zamieszkania skarżącego nie może zyskiwać prymatu nad potrzebami kadrowymi jednostek powiatu myśliborskiego. A.W. przed mianowaniem na stanowisko specjalisty pełnił służbę na stanowisku kierownika Posterunku Policji w [...] w 6 grupie zaszeregowania, z mnożnikiem 1,75 kwoty bazowej, tj. [...] zł i dodatkiem służbowym w"wysokości [...]zł miesięcznie. Po mianowaniu na stanowisko równorzędne, tj. w 6 grupie zaszeregowania otrzymał uposażenie w tej samej wysokości, z mnożnikiem 1,75 kwoty bazowej, tj. [...] zł i dodatkiem służbowym w kwocie [...]zł miesięcznie. Z powyższego jednoznacznie wynika, że skarżący nie poniósł żadnych negatywnych konsekwencji finansowych. Ponadto organ odwoławczy stwierdził, iż w Komendzie Powiatowej Policji w [...] i podległych jej jednostkach, stanowisko specjalisty Zespołu ds. Wykroczeń i Organizacji Służby Wydziału Prewencji i Ruchu Drogowego było jedynym równorzędnym, stąd też wynikała konieczność mianowania policjanta na wskazane stanowisko. W uzasadnieniu rozkazu personalnego organ odwoławczy ustosunkował się także do zażalenia skarżącego na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w [...], a następnie stwierdził, iż podjęte przez Komendanta Powiatowego Policji w [...] w omawianym zakresie rozstrzygnięcie jest uzasadnione i znajduje oparcie w obowiązujących przepisach prawa. Powyższy rozkaz personalny został zaskarżony przez A.W. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...]. Skarżący zarzucił, że decyzja: 1.została wydana z naruszeniem przepisu art.7 K.p.a, tj. bez podjęcia niezbędnych kroków zmierzających do wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz bez uwzględnienia interesu społecznego i słusznego jego interesu jako obywatela; 2. została wydana z naruszeniem przepisu art. 77 § 1 K.p.a. poprzez zaniechanie zgromadzenia w sposób wyczerpujący materiału dowodowego, co doprowadziło do podjęcia błędnej decyzji; 3. została wydana z naruszeniem przepisu art. 107 § 3 K.p.a. poprzez zaniechanie wskazania faktów, które organ II instancji uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. W związku z powyższym wniósł o: 1. uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...]. 2. przesłuchanie go na rozprawie w charakterze strony na okoliczności podane w skardze. Zdaniem skarżącego, zarówno treść decyzji organu II instancji, jak i zawarte w niej argumenty należy uznać za chybione. Została ona bowiem wydana z naruszeniem przepisu art.7 K.p.a., tj. bez podjęcia niezbędnych kroków zmierzających do wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz bez uwzględnienia interesu społecznego i słusznego jego interesu jako obywatela. Została ona oparta na fałszywych faktach i dowodach, zgromadzonych w toku postępowania przeprowadzonego przez organ I instancji, które uznane zostały następnie za prawdziwe przez organ nadrzędny. Przede wszystkim, w ocenie skarżącego, na uwagę zasługuje rażąca niekonsekwencja organu odwoławczego, który opierając się na tożsamych prawie ustaleniach i dowodach, które doprowadziły do uchylenia trzech rozkazów personalnych Komendanta Powiatowego w [...], tj. rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...], rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] oraz rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] o mianowaniu go na stanowisko specjalisty Zespołu ds. Wykroczeń i Organizacji Służby Wydziału Prewencji i Ruchu Drogowego Komendy Powiatowej Policji w [...], wydał następnie, przy niezmienionym stanie prawnym i faktycznym, decyzję odmienną od zajmowanego dotychczas w tej samej sprawie stanowiska - to jest decyzję utrzymującą w mocy rozkaz Komendanta Powiatowego Policji w [...] w tym przedmiocie. Za chybione należy uznać stanowisko zawarte w zaskarżonym rozkazie personalnym Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] o tym, że wydana przez Komendanta Powiatowego Policji w [...] decyzja jest zgodna z interesem służby i słusznym interesem strony. Otóż, wbrew stwierdzeniom zawartym w zaskarżonym rozkazie, decyzja o mianowaniu na stanowisko specjalisty Zespołu ds. Wykroczeń i Organizacji Służby Wydziału Prewencji i Ruchu Drogowego Komendy Powiatowej Policji w [...] w istotny sposób narusza dobra materialne i niematerialne skarżącego. Zarówno organ I instancji, jak i organ II instancji, przeszedł do porządku dziennego nad faktem, iż nieistotną okolicznością z punktu widzenia interesów skarżącego są codzienne dojazdy z miejsca zamieszkania do miejsca pracy ([...]km w obie strony), które przy dobrych warunkach atmosferycznych zajmują mi własnym środkiem transportu ponad godzinę w jedną stronę, a środkami komunikacji publicznej są znacznie ograniczone z uwagi na niewielką ilość kursów PKS i tylko w pierwszej zmianie służby (w dni wolne od pracy brak jest połączeń). Linia PKP na tej trasie nie funkcjonuje. Niestety, pomimo podnoszonych przez skarżącego w tym względzie argumentów ani organ I instancji, ani organ II instancji, nie poczyniły w tym względzie żadnych ustaleń, uważając je wręcz za mało znaczące. Skarżący uważa, że okoliczność ta jest dla niego bardzo istotna, albowiem w trasie i pracy spędza łącznie kilkanaście godzin dziennie, a nadto pracodawca tylko w niewielkiej kwocie pokrywa koszty dojazdu, nie mówiąc już o kosztach amortyzacji prywatnego samochodu. Miesięcznie "z własnej kieszeni" dokłada około [...] zł do kosztów dojazdu do pracy (do chwili obecnej przez ostatnie 10 miesięcy "zainwestował" w dojazdy blisko [...] zł, co stanowi prawie dwa miesięczne wynagrodzenia). Na podkreślenie zasługuje przy tym okoliczność, że mianowano go na stanowisko, które jest niezgodne z jego wykształceniem, linią zawodową (kryminalny) i aspiracjami zawodowymi. Wbrew stwierdzeniom przełożonego, nigdy nie przeprowadzono z nim żadnej rozmowy kadrowej dotyczącej wolnych stanowisk w Komendzie w [...], czego dowodem są składane przez niego odwołania. Nieprawdziwym jest zawarte w zaskarżonym rozkazie stwierdzenie, że w chwili wydania przez Komendanta Powiatowego Policji w [...] rozkazu o mianowaniu skarżącego na ww. stanowisko nie było wolnych stanowisk w Komisariacie Policji w [...]. W tym czasie były wakaty na stanowisku dyżurnego oraz kierownika referatu kryminalnego. Na stanowisko dyżurnego w Komisariacie Policji w [...] został specjalnie przeniesiony z KPP w [...] funkcjonariusz R.K., który przed mianowaniem skarżącego zajmował stanowisko, na które A.W. mianowano. Nie jest prawdą, że stanowisko to było w tym czasie wolne. Zostało ono zwolnione celowo dopiero w dniu [...], a R.K. dowiedział się w późniejszym czasie o swoim przeniesieniu. Ponadto stanowisko Kierownika Referatu Kryminalnego KP w [...] istnieje i dziś, mimo pisemnych oświadczeń Komendanta Powiatowego Policji w [...] o jego rzekomej likwidacji z dniem [...] (obowiązki na tym stanowisku powierzono innemu funkcjonariuszowi dopiero w kwietniu bieżącego roku). Nadal skarżący jest zainteresowany pełnieniem służby w KP w [...], który jest bliżej jego miejsca zamieszkania. Komendant Powiatowy Policji w [...] mylnie ponadto wskazał, że niezgodne z jego interesem byłoby pełnienie przez A.W. służby w Komisariacie Policji w [...]. Skarżący nie zgadza się z zawartym w notatce służbowej Komendanta Powiatowego Policji w [...] z dnia [...] poglądem, że niekomfortową dla niego byłaby sytuacja pełnienia służby w tej jednostce, w której wcześniej był przełożonym, a teraz byłby podwładnym. Taka sytuacja nie przeszkadzałaby skarżącemu w żaden sposób i nie wie on dlaczego Komendant w taki sposób ją ocenił, nie pytając go o stanowisko. Bardzo krzywdzącym dla skarżącego jest ponadto zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] stwierdzenie, że w ocenie przełożonego nie wywiązywał się w sposób należyty z obowiązków na stanowisku kierowniczym i nie spełniał oczekiwań przełożonego (chodzi o pełnienie przez skarżącego obowiązków na stanowisku z-cy Komendanta i Komendanta Komisariatu Policji w [...] w okresie [...]. Skarżący został wyłoniony na to stanowisko w drodze konkursu (rozmowy kwalifikacyjnej) w [...] spośród kilku kandydatów. Z żadnego dokumentu, sporządzonego przez Komendanta Powiatowego Policji w [...] nie wynika okoliczność, aby przełożeni byli z niego niezadowoleni. Wręcz przeciwnie, był chwalony przez ówczesnego Komendanta Komisariatu Policji w [...] S.K. i przez Komendanta Powiatowego Policji w [...]. W dniach [...] skarżący otrzymał nagrody pieniężne od Komendanta Powiatowego Policji w [...] za całokształt pracy. Przez okres blisko [...] miesięcy pełniąc obowiązki Zastępcy Komendanta i Komendanta Komisariatu Policji w [...] prawie samodzielnie skarżący kierował tą jednostką, ponieważ ówczesny Komendant asp. szt. S.K. przez większość czasu przebywał na długotrwałym zwolnieniu lekarskim ([...]), a następnie odszedł na emeryturę. Przez okres jednego miesiąca nie pracował także Kierownik Referatu Kryminalnego KP w [...] ([...] - urlop; [...]- zwolnienie lekarskie). Mimo nieobecności ww. osób, Komenda Wojewódzka Policji w [...] otrzymywała informacje w postaci grafików służb kadry kierowniczej, że osoby te wykonują swoje obowiązki. Miało to z pewnością na celu fałszowanie prawdziwej sytuacji kadrowej w KP w [...]. Powierzone obowiązki skarżący wykonywał sumiennie i z dużym zaangażowaniem. Często przebywał w pracy po kilkanaście godzin dziennie i nierzadko w nocy, co wynikało z faktu, że był zmuszony sam kierować jednostką. Z tego powodu urlop za [...] r. skarżący mógł wykorzystać dopiero w drugiej połowie [...] r. Logicznym jest stwierdzenie, że gdyby niewłaściwie pełnił powierzone mu obowiązki, to ta okoliczność uniemożliwiłaby prawidłowe funkcjonowanie jednostki policji, tak obfitującej w zdarzenia o charakterze kryminalnym. Na uwagę zasługuje fakt, iż w okresie gdy pełnił obowiązki Zastępcy Komendanta Komisariatu w [...], wyniki tej jednostki były dobre, co znajduje odzwierciedlenie również w zestawieniach statystycznych. O tym, że nie sprawdził się na stanowisku kierowniczym, skarżący dowiedział się dopiero z zaskarżonego rozkazu Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...]. Ponadto w ocenie jego pracy jako Zastępcy Komendanta KP w [...], Komendant Powiatowy Policji w [...] sam sobie zaprzecza, bo jak skarżący czyta w uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...], ocena ta jest niezadowalająca, a z drugiej strony w swojej notatce służbowej z dnia [...] Komendant Powiatowy Policji w [...] wyraził ubolewanie, że z powodu własnego błędu skarżący nie mógł zaprezentować się przed komisją kwalifikacyjną i uczestniczyć w postępowaniu kwalifikacyjnym na stanowisko zastępcy Komendanta KP w [...] (chodziło o odrzucenie jego kandydatury na stanowisko zastępcy Komendanta Komisariatu Policji w [...] z powodu niedołączenia do kompletu wymaganych dokumentów opinii z przebiegu służby, znajdującej się w jego aktach). Osobiście, nie kwestionując braku formalnego, którego się dopuścił, skarżący uważa za błędne postępowanie polegające na zdyskwalifikowaniu jego kandydatury, bez uprzedniego wezwania go do uzupełnienia ww. braku formalnego, tak jak to odbywa się we wszelkich procedurach. Jedynym dokumentem natomiast, z którego wynika negatywna ocena pojedynczego postępowania skarżącego, jako pełniącego obowiązki Z-cy Komendanta KP w [...], jest notatka służbowa Komendanta Powiatowego Policji w [...] z dnia [...] z przeprowadzonej rozmowy dyscyplinującej. Niestety, podczas doręczania skarżącemu tej notatki, wbrew obowiązującym przepisom, nie został pouczony o możliwości odmówienia złożenia na niej podpisu, co z pewnością by uczynił, ponieważ z zawartym w niej zarzutem się nie zgadza. Taka pojedyncza notatka, słusznie czy niesłusznie wskazująca na tak błahe uchybienie, nie może jednak stanowić o ocenie pełnionej przez niego, przez okres [...] miesięcy, służby. Nieprawdziwe jest także stwierdzenie organu II instancji o likwidacji stanowiska Kierownika Referatu Kryminalnego KP w [...] i utworzeniu w to miejsce stanowiska specjalisty. Organ ten powołuje się także na rzekomo istniejący zakres obowiązków na wskazanym wyżej stanowisku specjalisty. Z całą odpowiedzialnością A.W. stwierdził, że stanowisko specjalisty Referatu Kryminalnego KP w [...] nie istnieje, nie ma więc przypisanego do niego zakresu obowiązków. Na chwilę obecną rozkaz organizacyjny KPP w [...] oczekuje na decyzję (jego zatwierdzenie lub odrzucenie) w Komendzie Głównej Policji. Skarżący dodał, że wbrew informacjom, zawartym w dokumentach wytworzonych prze Komendanta Powiatowego Policji w [...] oraz Naczelnika Wydziału Prewencji i Ruchu Drogowego tej jednostki, dotyczącym rzetelnego i właściwego wykonywania przez niego obowiązków na stanowisku specjalisty ds. wykroczeń, z winy tego organu nie może wykonywać nałożonych na niego obowiązków. Do chwili obecnej Komendant Powiatowy Policji w [...] nie upoważnił go do reprezentowania Policji w charakterze oskarżyciela publicznego, a ponadto kilka, a nawet kilkanaście służb w miesiącu zamiast prowadzić postępowania, pełni nadzór nad osobami zatrzymanymi w jednostce oraz wykonuje inne czynności (konwoje, doprowadzenia, interwencje itp.). Mając na uwadze powyższe okoliczności uważa, że mianowanie go na stanowisko specjalisty Zespołu ds. Wykroczeń i Organizacji Służby Wydziału Prewencji i Ruchu Drogowego Komendy Powiatowej Policji w [...] jest niesłuszne, niezgodne z jego interesem i ma na celu to, by zrezygnował z pracy w tej jednostce, co zresztą sugeruje mu Komendant Powiatowy Policji w [...] w każdym swoim rozkazie stwierdzając, że jeżeli jest niezadowolony, to może złożyć raport o przeniesienie do bliższej jego miejsca zamieszkania jednostki Policji. Ta rezygnacja ze służby, jest zdaniem skarżącego, głównym celem wydania rozkazu, a nie dobro skarżącego lub dobro służby. Komendant Powiatowy Policji w [...] nie zdaje sobie jednak sprawy z tego, że zajmowane przez skarżącego uprzednio stanowisko Kierownika Posterunku Policji w [...] Komendy Powiatowej Policji w [...] jest już zajęte przez inną osobę, a on podjął służbę na stanowisku Zastępcy Komendanta Komisariatu Policji w [...] po wyłonieniu jego kandydatury w konkursie na to stanowisko i gdy je obejmował, a także piastował, nie sygnalizowano mu w żaden sposób takiego przebiegu zdarzeń. Nieprawdziwym jest przy tym argument Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...], zawarty w jego zaskarżonym rozkazie, jakoby celem mianowania skarżącego na to stanowisko było dobro skarżącego, polegające na podwyższeniu mu uposażenia. Skarżący zaznaczył, że przez cały okres pełnienia służby w KP w [...] i w KPP w [...] zachował uposażenie równorzędne z uzyskiwanym w KPP w [...], a w trakcie rozmowy kwalifikacyjnej na stanowisko Z-cy Komendanta KP w [...] sygnalizowano mu, że oszczędności są głównym powodem, dla którego powierzono mu obowiązki, a nie od razu mianowano na stanowisko Zastępcy Komendanta Komisariatu Policji w [...] Mając na uwadze, że większość okoliczności, na podstawie których wydano zaskarżony rozkaz, nie jest prawdziwa, a pełnienie przeze skarżącego służby na stanowisku specjalisty Zespołu ds. Wykroczeń i Organizacji Służby Wydziału Prewencji i Ruchu Drogowego Komendy Powiatowej Policji w [...] nie leży w interesie społecznym, a tym bardziej w interesie skarżącego, zawarte w skardze wnioski są więc uzasadnione. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji w [...] wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu personalnego. Zgodnie z art. 36 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.), który był podstawą prawną wydania ww. rozkazu Komendanta Powiatowego Policji, policjant może być przeniesiony do pełnienia służby do innej miejscowości z urzędu, także bez zgody policjanta. W świetle powyższego, właściwy komendant jest uprawniony do przeniesienia policjanta na równorzędne stanowisko bez jego zgody, z urzędu i jest to decyzja uznaniowa, przy czym ramy tego uznania wyznacza przepis art. 7 K.p.a., a mianowicie interes społeczny (w tym interes służby) oraz słuszny interes policjanta. Organ odwoławczy podkreślił, że sądowa kontrola decyzji o przeniesieniu policjanta na inne równorzędne stanowisko, nie obejmuje celowości jej podjęcia, lecz zasadniczo sprowadza się do oceny, czy organy administracji nie przekroczyły granic uznania przyznanego mu zawodowo, a zatem czy decyzja nie jest dotknięta dowolnością, (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 01.03.2011 r. sygn.akt II SA/Wa 1796/2010) W świetle okoliczności faktycznych wskazanych w uzasadnieniu rozkazów personalnych organów I i II instancji, decyzja o przeniesieniu skarżącego z urzędu na inne równorzędne stanowisko służbowe, nie była dowolna, lecz wynikała z zaistniałej sytuacji kadrowej związanej bezpośrednio z samym skarżącym. W wyniku bowiem rozstrzygnięcia konkursów na stanowiska służbowe w KP w [...], skarżący nie mógł w dalszym ciągu pełnić służby na stanowiskach, na których miał powierzone obowiązki i musiał być mianowany na inne stanowisko służbowe. W tej sytuacji, według organów I i II instancji zasadnym było, z punktu widzenia interesu służby, który należy utożsamiać z interesem społecznym, mianowanie skarżącego na równorzędne stanowisko specjalisty Zespołu ds. Wykroczeń i Organizacji Służby w Wydziale Prezencji i Ruchu Drogowego Komendy Powiatowej Policji w [...]. W tym wypadku skarżący nie może skutecznie zarzucać, iż w sytuacji braku możliwości dalszego pełnienia przez niego służby na dotychczasowym stanowisku, obowiązkiem właściwego komendanta było mianowanie go na inne stanowisko w tej samej jednostce Policji. Skarżącemu, w związku z nie posiadaniem w nowym miejscu pełnienia służby lokalu mieszkalnego, przyznany został równoważnik pieniężny za brak lokalu mieszkalnego, który jest mu wypłacany od [...]. W takiej sytuacji jak skarżący - konieczności dojeżdżania do służby - jest wielu funkcjonariuszy nie posiadających lokalu w miejscu pełnienia służby, więc nie jest to żadna wyjątkowa sytuacja, natomiast skarżący ma otwartą drogę do starania się o przeniesienie z czasem do pełnienia służby w innej, bardziej dogodnej dla niego miejscowości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w [...] z w a ż y ł, co następuje: Zgodnie z art. 1 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności organów administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, iż zadaniem sądu administracyjnego jest zbadanie zgodności zaskarżonej decyzji z przepisami zarówno prawa materialnego, jak i procesowego, w odniesieniu do stanu faktycznego istniejącego w chwili wydania zaskarżonej decyzji. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.). Podstawę materialnoprawną zaskarżonego rozkazu personalnego stanowi art. 36 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 z późn. zm.). Przepis ten stanowi, że policjant może być przeniesiony do pełnienia służby albo delegowany do czasowego pełnienia służby w innej miejscowości z urzędu lub na własną prośbę. Do przenoszenia lub delegowania policjanta właściwi są: Komendant Główny Policji na obszarze całego państwa, komendant wojewódzki Policji na obszarze właściwego województwa, komendant powiatowy (miejski) Policji na obszarze właściwego powiatu (miasta). Z powyżej przytoczonego przepisu wynika, iż decyzje o mianowaniu policjanta na stanowisko służbowe, przenoszenia oraz zwalniania mają charakter decyzji uznaniowych. Z uznaniem administracyjnym mamy do czynienia wówczas, gdy przepis prawa nie określa jednoznacznie skutku prawnego, a wybór pozostawia organowi administracji publicznej. Podkreślić należy, że sąd nie jest uprawniony do bezpośredniej ingerencji w decyzję organu Policji o mianowaniu policjanta na określone stanowisko w jednostce organizacyjnej Policji, nie może wskazać stanowiska, jak również jego parametrów finansowych. Do mianowania na stanowisko służbowe i określenia jego parametrów właściwy jest komendant jednostki organizacyjnej Policji. W niniejszej sprawie rozkaz personalny o przeniesieniu i mianowaniu podlega kontroli sądowej, w zakresie równorzędności stanowisk, a także powodów mianowania, które nie mogą być dowolne. Stosownie do przepisu art. 28 ustawy o Policji stosunek służbowy funkcjonariusza Policji, powstaje w drodze mianowania. Zgody stron wymaga jedynie zadecydowanie o przyjęciu do służby, a nie ustalenie warunków pełnienia tej służby. Istotą służby w Policji jest dyspozycyjność funkcjonariuszy i zdyscyplinowanie, bez których służby te tracą nieodzowną w ich funkcjonowaniu operatywność. Dlatego też, temu stosunkowi nadano charakter stosunku administracyjnoprawnego. Sądowi z akt personalnych skarżącego, a także z prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...] z dnia [...] sygn. akt [...] wiadomym jest, że A.W. rozkazem personalnym nr [...] z [...] Komendanta Powiatowego Policji w [...] został zwolniony z dotychczasowego stanowiska – z-cy dyżurnego Zespołu Dyżurnych Sztabu Policji Wydziału Prewencji i Ruchu Drogowego Komendy Powiatowej Policji w [...] i z dniem [...] i przeniesiony do dyspozycji Komendanta, na okres [...]m-cy tj.: [...]. W tym okresie powierzone mu zostało pełnienie obowiązków służbowych na stanowisku kierownika posterunku Policji w [...] Komendy Powiatowej Policji w [...]. Następnie rozkazem personalnym nr [...] z [...] Komendant Powiatowy Policji w [...] mianował A.W. z [...] na stanowisko kierownika Posterunku Policji w [...] Komendy Powiatowej Policji w [...]. Rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] Komendant Wojewódzki Policji w [...] z dniem [...] zwolnił A.W. ze stanowiska kierownika Posterunku Policji w [...] Komendy Powiatowej Policji w [...] i przeniósł go na jego prośbę, do dalszego pełnienia służby w Komendzie Powiatowej Policji w [...]. Z kolei Komendant Powiatowy Policji w [...] rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] przeniósł ww. do swojej dyspozycji. Począwszy od dnia [...] funkcjonariusz A.W. wykonywał obowiązki służbowe na stanowiskach powierzonych mu, na czas określony, przez Komendanta Powiatowego Policji w [...]. Zgodnie bowiem z treścią art. 37a pkt 1 ustawy o Policji, policjanta w przypadku zwolnienia z dotychczas zajmowanego stanowiska służbowego można przenieść do dyspozycji przełożonego właściwego w sprawach osobowych, na okres poprzedzający powołanie lub mianowanie na stanowisko służbowe, albo zwolnienie ze służby, nie dłuższy niż 12 miesięcy. Komendant Powiatowy Policji w [...] przed upływem 12 miesięcy od przeniesienia funkcjonariusza do swojej dyspozycji, zobowiązany był więc mianować A.W. na stanowisko równorzędne z poprzednio zajmowanym, zgodne z przygotowaniem zawodowym funkcjonariusza i potrzebami służby. Przy czym przez stanowisko poprzednio zajmowane, zdaniem sądu, należy uznać stanowisko, na które A.W. był poprzednio mianowany, a więc stanowisko kierownika Posterunku Policji w [...] Komendy Powiatowej Policji w [...]. Natomiast przez stanowisko równorzędne należy rozumieć stanowisko należące do tej samej grupy zaszeregowania stanowisk służbowych policjantów (rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 26 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego – Dz.U. Nr 152, poz.1732 ze zm.). Wydany w rozpoznawanej sprawie rozkaz personalny stanowi element realizacji prerogatyw przełożonego polegających na kształtowaniu struktur podległej jednostki oraz prowadzeniu polityki kadrowej w sposób najbardziej odpowiadający efektywnej realizacji ustawowych zadań i obowiązków Policji. Ma on także na celu jak najlepsze wykonywanie zadań nałożonych na Policję przez ustawę, tj. zapewnienie ochrony, bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Realizacja bowiem tych celów następuje także poprzez kształtowanie struktur Policji oraz sytuacji kadrowej w sposób najbardziej, według założeń kierownictwa, odpowiadający potrzebom realizacji zadań i obowiązków służbowych. W ocenie sądu, przy decyzjach personalnych organów Policji, poza kontrolą sądu pozostaje towarzysząca takim decyzjom polityka kadrowa kierownictwa Policji i słuszność jego decyzji z punktu widzenia określonych założeń, co do potrzeby obsady poszczególnych stanowisk i potrzeby ewentualnych przesunięć kadrowych (patrz także: wyrok WSA w Warszawie z dnia 25 stycznia 2007 r. sygn. akt II SA/Wa 1295/06 i wyrok WSA w Białymstoku z dnia 28 czerwca 2007 r. sygn. akt II SA/Bk 220/07 opublikowane w internecie). Stąd sąd nie zajął się kwestią dotyczącą prawidłowości przekształceń organizacyjnych w Komendzie Powiatowej Policji w [...]. Z racji przedmiotu niniejszej sprawy sąd nie badał także prawidłowości konkursów prowadzonych w związku z obsadzaniem stanowisk z-cy komendanta czy komendanta posterunku. Przy rozpatrywaniu niniejszej sprawy należy podkreślić, że organ wydający zaskarżony rozkaz personalny obowiązany był uwzględnić stan faktyczny i prawny istniejący w dacie orzekania. Podnoszone zatem przez skarżącego zarzuty odnośnie do faktu istnienia wolnych stanowisk w datach wcześniejszych niż data wydania zaskarżonego rozkazu personalnego, nie mogły zostać uwzględnione. Powszechnie aprobowany jest pogląd, iż w postępowaniu sądowoadministracyjnym zakres badania zgodności decyzji uznaniowej z prawem ogranicza się do sprawdzenia, czy zebrany w sprawie materiał dowodowy jest wystarczający dla potrzeb rozstrzygnięcia (czy wyjaśniono wszelkie okoliczności sprawy, czy dowody oceniono zgodnie z art. 77 K.p.a i art. 80 K.p.a, czy wynik tej oceny znalazł odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji, czy prawidłowo zinterpretowano przesłanki oraz czy dokonana ocena mieści się w ustawowych granicach, zaś wyciągnięte wnioski są logiczne i poprawne). Stwierdzenie, że decyzja nie jest dowolna, bo ma oparcie w zebranym materiale dowodowym i jego ocenie, wyklucza ingerencję sądu w swobodny wybór dokonany przez organ administracji. W tym stanie rzeczy, sąd uznał, że asp. szt. A.W., rozkazem personalnym utrzymanym w mocy przez zaskarżony rozkaz, został mianowany na stanowisko równorzędne z poprzednio zajmowanym na podstawie mianowania, zgodne z posiadanym przez niego wykształceniem i wymaganym stażem służby. Kolejnym zarzutem podniesionym przez skarżącego jest zarzut naruszenia art.107 § 3 Kpa. Zgodnie z tym przepisem, uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. W ocenie sądu, zaskarżony rozkaz personalny , a także poprzedzający go rozkaz personalny organu I instancji, nie naruszają art.107 § 3 K.p.a. w sposób istotny. Choć uzasadnienia zawierają jedynie minimum niezbędnych faktów i dowodów na jakich oparł się organ, to przedstawiają cały tok postępowania przed organami oraz przytaczają i wyjaśniają podstawę prawną decyzji. Takie naruszenie powołanego przepisu nie miało wpływu na wynik sprawy, tym bardziej, że dowody niezbędne do wydania zaskarżonej decyzji zostały zgromadzone w aktach sprawy. Wydane decyzje w sposób wystarczający uzasadniły więc mianowanie A.W. na stanowisko specjalisty Zespołu ds. Wykroczeń i Organizacji Służby Wydziału Prewencji i Ruchu Drogowego Komendy Powiatowej Policji w [...]. Reasumując zatem należy stwierdzić, że w przedmiotowej sprawie nie można zarzucić organowi naruszenia przepisów prawa materialnego, czy też przepisów postępowania administracyjnego, w stopniu, w jakim mogłoby ono mieć wpływ na wynik sprawy. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w [...], na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę oddalił.