II SA/Sz 1082/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Gebel po rozpoznaniu w dniu 14 października 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku T. S. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi T. S. na decyzję nr [...] Dowódcy Jednostki Wojskowej z dnia [...] w przedmiocie udzielenia pomocy w związku z pobieraniem nauki postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy. T.S. pismem z dnia [...] (data nadania w urzędzie pocztowym [...]) złożył, za pośrednictwem organu, skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję nr [...] Dowódcy Jednostki Wojskowej z dnia [...] utrzymującą w mocy decyzję nr [...] Dowódcy Jednostki Wojskowej [...] z dnia [...], odmawiającą T.S. udzielenia pomocy w związku z pobieraniem nauki w ramach niestacjonarnych studiów I stopnia dla podoficerów kierunek [...], w formie zwrotu kosztów nauki pobieranych przez organ organizujący naukę i zwrotu należności z tytułu kosztów podróży służbowej na obszarze kraju w wysokości i na zasadach określonych w przepisach o należnościach przysługujących z tytułu podróży służbowych na obszarze kraju. Wraz ze skargą, T.S. złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W świetle art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej: "P.p.s.a.", prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności skargi. Nawet zatem, jeśli zachodzą przesłanki związane z trudną sytuacją materialną strony, określone w art. 246 P.p.s.a., oczywista bezzasadność skargi wyłącza możliwość przyznania stronie prawa pomocy. O oczywistej bezzasadności skargi można mówić wtedy, gdy bez konieczności dokonywania gruntownej analizy stanu faktycznego i prawnego sprawy, jest zupełnie oczywiste, że skarga nie może zostać uwzględniona. Wskazany przepis nie różnicuje przyczyn bezzasadności skargi, należy zatem stwierdzić, że prawo pomocy nie przysługuje zarówno w razie oczywistej bezzasadności skargi z przyczyn procesowych, jak i z przyczyn uregulowanych w przepisach materialnoprawnych (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. 2.; M. Wierzbowski, A. Wiktorowska, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2011, str. 1034 i nast.). Oczywista bezzasadność skargi z przyczyn procesowych ma miejsce w sytuacji gdy upłynął termin do jej wniesienia, gdy strona nie wyczerpała toku instancji, czy też gdy strona nie uzupełniła braków skargi w terminie (por. post. NSA z dnia 18 czerwca 2008 r., sygn. akt II OZ 608/08, z dnia , sygn. akt II GZ 146/08, z dnia 22 listopada 2012 r., sygn. akt I OZ 864/12, publ. na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl.). W niniejszej sprawie zachodzi przesłanka oczywistej bezzasadności skargi z uwagi na niezachowanie ustawowego terminu do jej wniesienia. W myśl art. 53 § 1 P.p.s.a. skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Skargę wniesioną po upływie tego terminu sąd odrzuca (art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). Z akt administracyjnych wynika, że zaskarżona decyzja została doręczona prawidłowo skarżącemu w dniu 14 sierpnia 2013 r. (k. [...].). Skargę na tą decyzję T.S. złożył w dniu 16 września 2013 r. (k. [...] akt sądowych), a więc z uchybieniem terminu do jej wniesienia, który upłynął w dniu 13 września 2013 r. (piątek). W złożonej skardze nie zawarto wniosku o przywrócenie terminu do jej wniesienia. Jednocześnie nadmienić trzeba, że wnioskodawca zwolniony jest z obowiązku uiszczenia kosztów sądowych z mocy ustawy, w zakresie przedmiotowej skargi. Zwolnienie wynika z przepisu art. 239 pkt 1 lit. d ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym strona skarżąca działanie lub bezczynność organu w sprawach ze stosunków pracy i stosunków służbowych (taka sytuacja ma miejsce w rozpoznawanej sprawie) nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych. Dlatego też, nawet w sytuacji merytorycznego rozpoznawania wniosku T.S. o przyznanie prawa pomocy, w tym zakresie byłoby to zbędne. Zgodnie z przywołanym przepisem art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. skarga złożona po terminie nie może być przedmiotem rozpoznania sądu, co oznacza jej oczywistą bezzasadność w rozumieniu art. 247 P.p.s.a. Z tych względów sąd orzekł, jak w postanowieniu.