II SA/Sz 1099/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz, Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder (spr.),, Sędzia NSA Iwona Tomaszewska, Protokolant Małgorzata Płocharska-Małys, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 27 stycznia 2011 r. sprawy ze skargi Rady Miasta Szczecin na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Zachodniopomorskiego z dnia 11 października 2010 r. nr NK.4.0911-97/10[WE] w przedmiocie stwierdzenia nieważności uchwały w sprawie rozpatrzenia skargi dotyczącej działalności Prezydenta Miasta Szczecin oddala skargę. Rada Miasta Szczecin w dniu 6 września 2010 r. na podstawie art. 229 pkt 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, podjęła uchwałę Nr L/1306/10, w której stwierdziła brak podstaw do uznania za "skargę" pisma D. Z.., zawierającego zarzuty w stosunku do Prezydenta Miasta, a dotyczącego nieprzeprowadzenia kompleksowej kontroli "[...] " Spółki z o.o. w [...] oraz braku reakcji na nieprawidłowości w rozliczeniach między tą Spółką a jej udziałowcami. Rozstrzygnięciem nadzorczym z dnia 11 października 2010 r. Nr NK.4.0911-97/10 [WE] Wojewoda [...] stwierdził nieważność uchwały Rady Miasta Szczecin Nr L/1306/10 z dnia 6 września 2010 r. w sprawie "skargi" pani D. Z.. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ nadzoru wskazał, że materialnoprawną podstawą rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowił art. 229 pkt 3 Kpa, który stanowi, że jeżeli przepisy szczególne nie określają innych organów właściwych do rozpatrywania skarg, organem właściwym do rozpatrzenia skargi dotyczącej zadań lub działalności wójta (burmistrza lub prezydenta miasta) i kierowników gminnych jednostek organizacyjnych, z wyjątkiem spraw określonych w pkt 2 - jest rada gminy. Tymczasem w § 1 kwestionowanej uchwały Rada stwierdziła, że brak jest podstaw do uznania za skargę pisma D. Z. z dnia [..] r., zawierającego zarzuty odnoszące się do Prezydenta Miasta. W uzasadnieniu uchwały Rada Miasta Szczecin stwierdziła, że ze względu na przedmiot skargi, w szczególności dotyczący rozliczeń finansowych skarżącej ze Spółką z o.o. "[...] ", postępowanie w tej sprawie pozostaje poza regulacją Kodeksu postępowania administracyjnego. Organ nadzoru powołując się na treść art. 227 Kpa stwierdził, że przedmiotem skargi mogą być wszelkie czynności prawne i faktyczne lub też brak czynności właściwych organów i ich pracowników. W szczególności może nim być zaniedbanie lub nienależyte wykonywania zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności, naruszenie interesów skarżących, przewlekłe lub biurokratyczne załatwienie spraw, nienależyte załatwienie sprawy bądź niezałatwienie jej w terminie określonym przez ustawę albo wskazanym przez organ zawiadomieniu. Wojewoda wskazał na postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 listopada 1992 r. sygn. akt II SA/Sz 2068/92 i stwierdził, że określenie "w szczególności" ma charakter przykładowy, a przedmiotem skargi mogą być również inne okoliczności , z których wynika niezadowolenie z działania lub zaniechania organu. Wniesiona skarga uruchamia jednoinstancyjne postępowanie administracyjne o charakterze uproszczonym, kończące się czynnością materialno-techniczną zawiadomienia skarżącego o sposobie załatwienia skargi. Ze względu na to że, zdaniem Wojewody, za skargę należy uznać każde pismo które nie posiada cech środka prawnego uregulowanego w Kpa lub w przepisach szczególnych a zawiera zarzut wadliwej działalności organu lub jego pracownika, pismo D. Z.., z uwagi na treść zarzutów w nim podniesionych, należało uznać za skargę i rozpatrzyć w oparciu o przepis art. 229 pkt 3 Kpa. W ocenie organu nadzoru, przy rozpatrywaniu skargi Rada winna była zastosować przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego z zachowaniem podstawowych zasad procedury administracyjnej, w szczególności zasady dążenia do prawdy obiektywnej. Ocena zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz wyczerpujące wyjaśnienie przesłanek rozstrzygnięcia winno nastąpić na podstawie art. 7 i 77 § 1 Kpa. W konkluzji rozstrzygnięcia nadzorczego Wojewoda stwierdził, że o ile po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego organ stanowiący gminy uznałby zarzuty D. Z. za nieuzasadnione, powinien dać temu wyraz w uchwale uznającej skargę za bezzasadną. Zawiadomienie o odmownym załatwieniu skargi winna zwierać uzasadnienie faktyczne i prawne, które powinno odpowiadać wymogom określonym w art. 107 § 3 Kpa. Rada Miasta Szczecin wniosła w dniu 12 listopada 2010 r. skargę na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody [...] . W skardze domagała się uchylenia rozstrzygnięcia nadzorczego Wojewody [...] z dnia 11 października 2010 r. znak NK.4.0911-97/10[WE], stwierdzającego nieważność uchwały Rady Miasta Szczecin Nr L/1306/10 z dnia 6 września 2010 r. w sprawie "skargi" pani D. Z., doręczonego skarżącej w dniu 13 października 2010 r., oraz zasądzenia od Wojewody [...] ego na rzecz Rady Miasta Szczecin zwrotu kosztów postępowania. Skarżąca zarzucała rozstrzygnięciu nadzorczemu naruszenie przepisów: 1. art. 227 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez błędne przyjęcie, że pismo D. Z.jest skargą w rozumieniu tego przepisu, 2. art. 2 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez przyjęcie, że przepisy art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 K.p.a. mają zastosowanie do rozpatrywania skarg, o których mowa w art. 227 tego kodeksu, 3. art. 91 ust. 1 zdanie drugie ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) poprzez wydanie rozstrzygnięcia nadzorczego po upływie określonego ustawą 30 dniowego terminu na dokonanie tej czynności. W uzasadnieniu skargi Rada Miasta Szczecin przedstawiła stan faktyczny sprawy, z którego wynikało, że D. Z. zwróciła się do Wojewody [...] ego z "wnioskiem formalnym o przeprowadzenie kompleksowej kontroli całej dokumentacji "[...] " Sp z o. o. z siedzibą w [...] przy ul.[...] , ponieważ istnieje udokumentowane prawdopodobieństwo, że dział inwestycyjny Urzędu Miasta w [...] , działa wspólnie i w porozumieniu z przedstawicielkami Spółki na niekorzyść udziałowców w/w spółki. Istnieje prawdopodobieństwo, że przedstawicielki Spółki wybudowały stacje transformatorową na terenie zespołu handlowo- usługowego, jedynie po to, aby zmuszać udziałowców do niekorzystnego rozporządzania swoim mieniem, podpisywania umów - niezgodnych z obowiązującym prawem oraz stanem faktycznym w celu osiągnięcia olbrzymich kwotowo zysków. (...) W piśmie tym domagała się, aby "przedmiotowy wniosek proszę potraktować jako bardzo pilny, zważywszy fakt codziennych olbrzymich strat materialnych - związanych z bezkarnym - zbrodniczym działaniem przedstawicielek w/w spółki. Zarzut bezkarnego - zbrodniczego działania przedstawicieli Spółki sugeruje podejrzenie popełnienia przestępstwa karnego, który powinien być zweryfikowany, na wniosek skarżącej, przez organy ścigania, tj. policję lub prokuraturę". Pismo to Wojewoda przekazał do rozpatrzenia Prezydentowi Miasta Szczecin jako skargę na pracowników Wydziału Inwestycji UM. Zastępca Prezydenta Miasta, udzielając dnia odpowiedzi na pismo D. Z. wyjaśnił, że budowa stacji transformatorowej na terenie zespołu handlowo-usługowego była częścią zadania inwestycyjnego pn.: "Budowa hali targowej przy ul. [...] w [...] ". Inwestorem tego zadania na terenie dzierżawionym od Miasta była Spółka z o.o. "[...] ", natomiast środki na budowę stacji transformatorowej pochodziły z budżetu Miasta i zostały po wykonaniu i odbiorze inwestycji przelane bezpośrednio na konto wykonawcy robót. Z tego powodu nie ma podstaw do uwzględnienia zarzutów w stosunku do pracowników Wydziału Inwestycji Urzędu Miasta. D. Z. w kolejnym piśmie skierowanym do Wydziału Nadzoru i Kontroli [...] Urzędu Wojewódzkiego uznała odpowiedź z dnia 7 stycznia 2010 r. za niewystarczającą i poinformowała, że skargę podtrzymuje, bowiem "... przedstawiciele Spółki "[...] " - jako podwykonawcy - uzurpatorzy, wykorzystali sprytnie umowy z inwestorami do dnia dzisiejszego nie rozliczając się z poniesionych nakładów przez inwestorów na koszta inwestycji." Pismo to zostało przekazane do Przewodniczącego Rady Miasta Szczecin, celem rozpatrzenia przez Radę Miasta Szczecin, jako skarga na Prezydenta Miasta. Przewodniczący Rady poinformował organ nadzoru, że nie pozostaje w sferze kompetencji Miasta jako jednostki samorządu terytorialnego możliwość: 1) przeprowadzenia kontroli w spółce, w której Miasto nie posiada udziałów, 2) ingerowania w rozliczenia się tej spółki z udziałowcami z tytułu zawartych umów cywilnoprawnych o udział w finansowaniu inwestycji spółki. W tych okolicznościach pismo D. Z. nie mogło zostać potraktowane jako skarga w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, skarżącą poinformowano natomiast o możliwości dochodzenia roszczeń w stosunku do spółki na drodze postępowania sądowego. Na skutek kolejnej interwencji D. Z., Wojewoda zobowiązał Radę Miasta Szczecin do zajęcia stanowiska w tej sprawie. W dniu 6 września 2010 r. Rada Miasta Szczecin podjęła uchwałę Nr L/1306/10 w sprawie "skargi" D. Z.. Uchwała ta została doręczona Wojewodzie [...] emu w dniu 10 września 2010 r. Zdaniem skarżącej rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody [...] dotyczące uchwały Nr L/1306/10 zostało wydane z rażącym naruszeniem prawa, albowiem zgodnie z § 55 Regulaminu Rady Miasta (załącznik do Statutu Miasta przyjętego uchwałą Nr XXX/598/04 Rady Miasta Szczecina z dnia 14 grudnia 2004 r.) "Przewodniczący kieruje pismo - jeżeli jest ono skargą w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, a Rada jest organem właściwym do jej rozpatrzenia - do właściwej komisji Rady." Obowiązujący Statut Miasta przyznaje zatem Przewodniczącemu Rady kompetencję do oceny, czy dane pismo jest skargą i nakazuje nadanie biegu jedynie skardze. Nieuzasadniony jest zatem pogląd wyrażony przez organ nadzoru, że każde pismo kierowane do Rady Miasta powinno być potraktowane jako skarga i odpowiedzi na nie winna zawsze udzielić Rada Miasta. Przeczy temu cytowana regulacja Statutu Miasta Szczecin, przyjęta po uprzednim uzgodnieniu treści projektu Statutu z Prezesem Rady Ministrów. Za takim stanowiskiem- zdaniem skarżącej-przemawia zarówno powołany wyżej przepis Regulaminu Rady Miasta, a nadto pogląd wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie, który w wyroku z dnia 1 grudnia 1998 r. sygn. akt III SA 1636/97. Rada Miasta podtrzymała stanowisko, że pismo z dnia 7 stycznia 2010 r. jednoznacznie wskazuje, że D. Z. domagała się interwencji w sferę rozliczeń z tytułu inwestycji między nią a spółką, której jest udziałowcem, a zatem nie sposób uznać, że można pismo to potraktować jako skargę w rozumieniu przepisu art. 227 Kpa, skoro właściwą drogą do rozwiązania tego problemu jest powództwo do sądu powszechnego. Skarżąca zwróciła nadto uwagę, że zgodnie z przepisem art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zmianami) "uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne. O nieważności uchwały lub zarządzenia w całości lub w części orzeka organ nadzoru w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia doręczenia uchwały lub zarządzenia, w trybie określonym w art. 90." Uchwały Rady Miasta Szczecin podjęte na sesji w dniu 6 września 2010 r., w tym uchwała Nr L/1306/10, zostały doręczone Wojewodzie [...] w dniu 10 września 2010 r., a zatem 30 - dniowy termin na doręczenie rozstrzygnięcia nadzorczego upływał w dniu 10 października 2010r. W związku z tym, że 10 października w 2010 r. wypadał w niedzielę, termin ten upłynął 11 października 2010r. Tymczasem rozstrzygnięcie nadzorcze zostało doręczone do Urzędu Miasta Szczecin w dniu 13 października 2010 r., zatem po upływie terminu, o którym mowa w cyt. art. 91 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. W tej sytuacji rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody [...] ego, jako doręczone po upływie terminu, jest nieskuteczne i winno zostać wyeliminowane z obrotu prawnego, co może się dokonać wyłącznie orzeczeniem sądu administracyjnego. Rada Miasta podniosła nadto, że przepisy ustawy o samorządzie gminnym pozwalają organowi nadzoru na stwierdzenie nieważności m.in. uchwały rady gminy w terminie 30 dni od daty doręczenia uchwały, a termin dla organu gminy na wniesienie skargi na rozstrzygnięcie nadzorczego biegnie od daty doręczenia. Powstaje jednak wątpliwość, czy oznacza to, że organ nadzoru może w dowolnym terminie przesłać rozstrzygnięcie nadzorcze, wpisując jako datę wydania rozstrzygnięcia dzień mieszczący się w terminie ustawowym do dokonania tej czynności. W niniejszej sprawie data rozstrzygnięcia nadzorczego to ostatni dzień terminu, a data nadania w placówce pocztowej - dzień później, czyli po upływie terminu trzydziestodniowego na wydanie rozstrzygnięcia. Skarżąca wskazała, że dostępne orzecznictwo sądów administracyjnych nie wypowiada się w tej kwestii na gruncie przepisu art. 91 ustawy o samorządzie gminnym, wydaje się jednak, że aby uznać, iż rozstrzygnięcie nadzorcze zostało wydane w terminie, w ostatnim dniu terminu organ nadzoru winien nadać przesyłkę na poczcie lub doręczyć do siedziby organu. Takie jest stanowisko sądów administracyjnych w sprawie terminu wniesienia sprzeciwu, o którym mowa w art. 54 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118) - na przykład wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 marca 2007 r., sygn. akt II OSK 445/06 -Lex nr 341353. Oba te przepisy ( art. 91 ustawy o samorządzie gminnym i art. 54 ustawy prawo budowlane) brzmią analogicznie winny obowiązywać jednakowe zasady co do zachowania terminów w nich określonych. Zdaniem Rady Miasta, wskazanie w rozstrzygnięciu nadzorczym, że unieważnioną uchwałą Rada Miasta Szczecin naruszyła przepisy art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego stanowi rażące naruszenie przepisu art. 2 Kpa, który przesądza, że do postępowań w sprawach skarg i wniosków stosuje się przepisy Działu VIII tego administracyjnych załatwianych w formie decyzji administracyjnych, do którego nie stosuje się m.in. przepisów Kpa wskazanych w rozstrzygnięciu nadzorczym. Wojewoda [...] w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko, wyrażone w zaskarżonym rozstrzygnięciu nadzorczym. W ocenie Wojewody [...] ego, analiza treści pisma D. Z. z dnia 14 grudnia 2009 r. wskazywała, iż jest ono skargą na działalność organu wykonawczego zawiera bowiem zarzuty dotyczące działalności, organu wykonawczego gminy, a zatem posiada przymiot skargi w rozumieniu art. 227 Kodeksu postępowania administracyjnego. Organ nadzoru podniósł również, że mając na względzie, iż ocena prawidłowości prowadzenia postępowania skargowego w trybie przepisów działu VIII k.p.a. nie podlega kognicji sądów administracyjnych (post. NSA z dnia 9 grudnia 1999 r., sygn. akt III SAB 7/99, ONSA 2001, nr 1, poz. 27), jedynym sposobem kwestionowania zawiadomienia o sposobie załatwienia skargi jest złożenie nowej skargi w tym w trybie. Z uprawnienia tego skorzystała D. Z., wnosząc do Wojewody [...] ego w dniu 19 stycznia 2010 r. skargę na działalność Prezydenta Miasta Szczecin. Niniejsze pismo -w oparciu o przepis art. 231 w zw. z art. 229 pkt Kpa - przekazane zostało zgodnie z właściwością do Rady Miasta Szczecin. Rada Miasta Szczecin, działając w oparciu o przepis art. 229 pkt 3 cyt. ustawy, winna była rozpatrzyć skargę D. Z. działalność Prezydenta Miasta Szczecin a po przeprowadzeniu postępowania skargowego, w przypadku uznania, że podniesione przez D. Z. zarzuty były nieuzasadnione bądź, że z jej treści wynika, iż właściwe w sprawie są organy wymiaru sprawiedliwości (jak w uzasadnieniu do uchwały Nr L/1306/10) powinna dać temu wyraz w uchwale o odmownym załatwieniu skargi. Zgodnie z art. 238 § 1 Kpa, niezbędnymi elementami zawiadomienia o odmownym załatwianiu skargi jest uzasadnienie faktyczne i prawne, które powinno odpowiadać wymogom art. 107 § 3 Kpa. Odnośnie poruszonej przez Gminę - Miasto Szczecin kwestii przyznania - na mocy § 55 załącznika Nr 1 do uchwały Nr XXX/598/04 Rady Miasta Szczecin z dnia 14 grudnia 2004 r. w sprawie przyjęcia Statutu Miasta Szczecina (Dz. Urz. Zach. z 2005r. Nr 10, poz. 178 z późn. zm.) - Przewodniczącemu Rady kompetencji do oceny, czy dane pismo jest skargą, organ nadzoru wskazał, że zgodnie z przywołaną regulacją uchwały Rady Przewodniczący kieruje pismo - jeżeli jest ono skargą w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, a Rada jest organem właściwym do jej rozpatrzenia - do właściwej komisji Rady. Natomiast, ustawowe kompetencje przewodniczącego rady gminy wynikają wprost z dyspozycji przepisu art. 19 ust. 2 ustawy o samorządzie gminnym, zgodnie z którym przewodniczący rady organizuje pracę rady i prowadzi jej obrady (...). Przepis ten jednoznacznie kształtuje usługowy charakter funkcji przewodniczącego w stosunku do rady gminy. Do przewodniczącego należy bowiem, m. in. zwołanie sesji rady, ustalanie porządku obrad, prowadzenie obrad (otwarcie i zamknięcie obrad, stwierdzenie prawomocności obrad, otwarcie i zamknięcie dyskusji nad poszczególnymi sprawami według porządku obrad, udzielanie i odbieranie głosu, przeprowadzenie głosowań, udział w głosowaniach, podpisywanie uchwał). Jak wynika z powyższego przepisu, kompetencje przewodniczącego rady mają wyłącznie charakter organizacyjno - porządkowy i wyłącznie w takim kontekście należy interpretować przywołany przez skarżącą przepis Statutu Miasta Szczecin. Z kolei odnosząc się do twierdzenia skarżącej, że wskazanie przez organ nadzoru w kwestionowanym rozstrzygnięciu nadzorczym, iż przy rozpatrywaniu skargi Rada Miasta Szczecin obowiązana była zastosować przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego Wojewoda stwierdził, że zarzuty te są nieuzasadnione. Przepis art. 7 Kpa umiejscowiony jest w rozdziale 2 tej ustawy pt. "Zasady ogólne". Pojęcie "zasad ogólnych" postępowania administracyjnego należy rozumieć jako podstawowe reguły postępowania uznane za takie przez ustawodawcę. Przypisanie określonej normie postępowania znaczenia zasady ogólnej wywołuje szereg konsekwencji prawnych. Po pierwsze są to przepisy wspólne dla całości postępowania administracyjnego, tym samym obowiązują we wszystkich stadiach postępowania oraz stanowią wiążącą wytyczną dla stosowania wszystkich przepisów Kodeksu, w tym także regulujących postępowanie w sprawie rozpatrywania skarg i wniosków. Ponadto, charakterystyczną cechą zasad ogólnych jest to, że nie Wprowadzają one żadnych nowych, samoistnych instytucji. Są one normami, które winny być stosowane poprzez istniejące instytucje postępowania administracyjnego uregulowane w Kpa. Jednocześnie zasady ogólne - jako wspólne dla całości postępowania administracyjnego - mają to znaczenie, że wszystkie przepisy tego Kodeksu winny być interpretowane zgodnie z tymi zasadami. Z kolei, zgodnie z unormowaną w omawianym art. 7 zasadą prawdy obiektywnej organy administracji publicznej "podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy". Zgodnie z tą zasadą organ prowadzący postępowanie ma obowiązek zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, aby ustalić stan faktyczny sprawy zgodny z rzeczywistością. W szczególności jest obowiązany dokonać wszechstronnej oceny okoliczności konkretnego przypadku na podstawie analizy całego materiału dowodowego, a stanowisko wyrażone w decyzji uzasadnić w sposób wymagany przez przepisy kodeksu postępowania administracyjnego. Realizację zasady prawdy obiektywnej zapewniają przede wszystkim gwarancje zawarte w przepisach regulujących postępowanie dowodowe, w tym art. 77 § 1 Kpa, zgodnie z którym organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Odnosząc się do kolejnego zarzutu podniesionego przez Gminę - Miasto Szczecin, zawartego w uzasadnieniu skargi, Wojewoda podniósł, że nie sposób zgodzić się z twierdzeniem, iż rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody [...] ego wydane zostało z naruszeniem terminu określonego w art. 91 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Powyższy zarzut uznać należy za bezzasadny. Nie można bowiem zgodzić się z poglądem Skarżącej, iż dniem wydania rozstrzygnięcia nadzorczego jest dzień nadania korespondencji w placówce pocztowej. Zgodnie z art. 91 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym o nieważności uchwały organu gminy orzeka organ nadzoru w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia jej doręczenia. Przepis ten nie daje żadnych podstaw do przyjęcia, aby wyznaczony termin obejmował również doręczenie aktu nadzorczego jako warunek działania organu nadzoru, nie przewiduje on bowiem wniesienia aktu nadzoru lecz zakreśla termin do jego wydania (orzekania w sprawie nieważności uchwały rady gminy). W ustawowym terminie organ nadzoru jest władny orzec o nieważności uchwały organu stanowiącego, przez co należy rozumieć podpisanie aktu. Wydanie rozstrzygnięcia nadzorczego następuje zatem z chwilą jego podpisania przez uprawniony organ. Zupełnie inną kwestią jest zaś doręczenie rozstrzygnięcia nadzorczego. Dopiero prawidłowe i skuteczne doręczenie aktu nadzoru otwiera drogę i termin zaskarżenia do sądu administracyjnego (art. 98 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym), bowiem termin wniesienia skargi liczony jest od dnia doręczenia aktu nadzoru i wynosi 30 dni. Powyższe stanowisko znajduje - wbrew twierdzeniom skarżącej - odzwierciedlenie w orzecznictwie, a mianowicie w wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 24 listopada 2008 r., sygn. akt II SA/GL 107/08 oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 października 2009 r., sygn. akt I OSK 331/09. W niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości, iż zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze nie zostało wydane z uchybieniem wskazanego terminu od dnia doręczenia organowi nadzoru uchwały Rady Miasta Szczecin. Uchwała Nr L/1306/10 wpłynęła bowiem do organu nadzoru w dniu 10 września 2010 r. pismem znak: WO-I/KB/0704/56/10, natomiast zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze wydane zostało w dniu 11 października 2010 r. W tym miejscu wskazać należy, że w omawianej sprawie ostatni dzień trzydziestodniowego terminu przypadał na dzień 10 października 2010 r. (niedzielę), tj. na dzień ustawowo wolny od pracy. Zatem - zgodnie z dyspozycją art. 57 § 4 k.p.a. - ostatnim dniem terminu był najbliższy następny dzień powszedni, w omawianym stanie faktycznym 11 października 2010 r. Tym samym bezspornym jest, że kwestionowane przez Gminę - Miasto Szczecin rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody [...] ego wydane zostało z zachowaniem terminu przewidzianego w art. 91 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w [...] z w a ż y ł, co następuje: Zgodnie z art. 85 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr, 142 poz. 1591 ze zm.), wojewoda sprawuje nadzór nad działalnością samorządu gminnego na podstawie kryterium zgodności z prawem. W ramach tego nadzoru wojewoda orzeka o nieważności uchwały w całości lub w części, gdy stwierdzi ich sprzeczność z prawem (art. 91 ust. 1 cyt. ustawy). Rozstrzygnięcia organu nadzorczego podlegają z kolei zaskarżeniu do sądu administracyjnego (art. 98 ust. 1 i 2 ustawy o samorządzie gminnym i art. 3 § 2 pkt 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.- zwanej dalej "P.p.s.a."). W przypadku stwierdzenia naruszenia prawa Sąd może uchylić zaskarżony akt, w oparciu o art. 148 P.p.s.a., natomiast gdy zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu, możliwość jego wzruszenia jest wykluczona, a skarga podlega oddaleniu. Wniesiona skarga nie jest zasadna i Sąd nie podziela argumentacji skarżącej. W związku z wywodami zawartymi w odpowiedzi na skargę, zgodzić się trzeba co do zasady ze stanowiskiem Rady Miasta Szczecin, że pogląd, iż każde pismo traktować należy jako skargę jest błędny. Pogląd taki nie wytrzymuje krytyki przede wszystkim z uwagi na treść art. 227 Kpa, który wyraźnie określa granice przedmiotowe skargi. Powyższa uwaga nie oznacza jednak, że w sprawie rozstrzygnięcia nadzorczego poddanego obecnie kontroli Sądu, przyznać należy rację stronie skarżącej w zakresie jej oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu. W świetle przepisów Działu VIII, Rozdziału 2 Kodeksu postępowania administracyjnego zatytułowanego "Skargi", wpłynięcie do Rady pisma zainteresowanego podmiotu może zakończyć się uznaniem tego pisma za skargę, a w rezultacie przeprowadzeniem postępowania zakończonego uchwałą o stwierdzeniu zasadności lub niezasadności skargi. Może też skutkować podjęciem uchwały o niedopuszczalność uznania pisma za skargę z uwagi na brak cech skargi. Ten ostatni wariant legł u podstaw uchwały Rady Miasta Szczecin z dnia 6 września 2010r. Nr L/1306/2010. Zdaniem Sądu, Rada Miasta Szczecin trafnie dostrzegła, że zarzuty D. Z. opisane w piśmie z dnia 14 grudnia 2009r. skierowane były przeciwko Spółce z o.o. "[...] ". Jednakże, czego strona skarżąca nie dostrzegła, a co miał na uwadze Wojewoda podejmując zaskarżony akt nadzoru, zawiera ono również zarzut sugerujący działanie Wydziału Inwestycji Urzędu Miejskiego w [...] (a więc pracowników podległych Prezydentowi Miasta Szczecin w rozumieniu konstrukcji przyjętej w art. 227 Kpa) "w zmowie" z przedstawicielami spółki i ten fragment pisma stanowił skargę w rozumieniu art. 227 Kpa do rozpatrzenia której zobowiązana była Rada Miasta Szczecin. O tym, czy dane pismo jest skargą w rozumieniu art. 227 Kpa nie decyduje jego tytuł lub ogólna wymowa, lecz istota zawartych w jego treści sformułowań – zarzutów. Skarga stanowi bowiem pewien zarzut. W niniejszej sprawie, Rada Miasta Szczecin nie dokonała wnikliwej analizy pisma D. Zielińskiej, a oparła się przede wszystkim na tej jego części, która istotnie skierowana była przeciwko Spółce z o.o. "[...] ", a więc nie dotyczyła kwestii objętych zakresem przedmiotowym art. 227 Kpa. Natomiast zarzut współdziałania pracowników Wydziału Inwestycji Urzędu Miejskiego w [...] pozostał poza rozważaniami Rady, co istotnie stanowi naruszenie art. 227 Kpa i art. 229 pkt 3 Kpa. Z tego powodu stanowisko Wojewody [...] ego stwierdzające nieważność przedmiotowej uchwały, oparte na ustaleniu, że nastąpiło uchylenie się Rady Miasta Szczecin od rozpatrzenia tak sformułowanej i rozumianej skargi, jest zasadne i prawa nie narusza. Odnosząc się do zarzutów skargi dotyczących zakresu stosowania przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego w postępowaniu skargowym, przypomnieć należy, że postępowanie to, mające charakter uproszczony zostało odrębnie uregulowane w Dziale VIII ustawy, który zawiera regulacje mające zastosowanie wyłącznie w tym postępowaniu. Nie oznacza to jednak, że przepisy Kpa odnoszące się do postępowania jurysdykcyjnego nie mają w sprawach skargowych zastosowania. Oczywistym jest, że stosowanie to winno następować odpowiednio z uwzględnieniem odrębności postępowania skargowego by w istocie nie nadać temu postępowaniu, często w sposób nieuprawniony- cech postępowania jurysdykcyjnego. Niewątpliwie do postępowania skargowego mają zastosowanie przepisy Kpa określające zasady ogólne postępowania administracyjnego, które nadają kierunek zarówno postępowaniu uproszczonemu jakim jest postępowanie skargowe, jak i postępowaniu jurysdykcyjnemu. Zwrócić należy jednak uwagę, że i stosowanie zasad ogólnych winno następować z zachowaniem odrębnych cech postępowania skargowego. Co do kolejnego zarzutu skargi podnieść należy, że sąd administracyjny zgodnie z właściwością bada legalność zaskarżonego aktu, ale nie jest właściwy w ramach tej kompetencji do rozstrzygania dylematu skarżącego, który organ, to jest Przewodniczący Rady Miasta czy Wojewoda ma wyłącznie decydować, czy dane pismo jest skargą. Każdy z tych organów w granicach swoich kompetencji nie tylko może ale powinien badać charakter prawny pisma, które do niego wpłynęło, celem nadania mu prawidłowego biegu. Wbrew zarzutowi skargi, organ nadzoru wydając zaskarżone rozstrzygnięcie nie naruszył terminu określonego w art. 91 ust. 1 zd. drugie ustawy o samorządzie gminnym. Rada naruszenie tego przepisu wyprowadza z przekonania, że organ nadzoru powinien doręczyć rozstrzygnięcie nadzorcze w terminie określonym w art. 91 ust. 1 ustawy, tj. w terminie 30 dni od dnia doręczenia uchwały lub zarządzenia. Tymczasem przepis ten stanowi o wydaniu rozstrzygnięcia nadzorczego, a nie o jego doręczeniu. Datą wydania określonego aktu przez organ administracji publicznej jest data w nim wskazana a nie data doręczenia tego aktu adresatowi. W tym stanie rzeczy, Sąd nie stwierdził naruszenia prawa przez Wojewodę [...] ego i dlatego na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę oddalił.