II SA/Sz 1113/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Gebel po rozpoznaniu w dniu 14 października 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Spółki A. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Spółki A. na decyzję Wojewody z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zmiany decyzji o pozwoleniu na budowę postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Decyzją z dnia [...] nr [...] Wojewoda utrzymał w mocy decyzję Starosty z dnia [...] nr [...] zatwierdzającą zamienny projekt budowlany i zmieniającą ostateczną decyzję Starosty z dnia [...] nr [...] o pozwoleniu na budowę budynku handlowo-usługowego oznaczonego nr A (market spożywczy), placu manewrowego, parkingu, pylonu reklamowego, zewnętrznej infrastruktury technicznej: wody, kanalizacji sanitarnej, kanalizacji deszczowej, energii elektrycznej, oświetlenia terenu na terenie dz. nr [...] oraz zjazdu na terenie dz. nr [...] położonych w [...] gm. [...], zmienionej decyzją Starosty z dnia [...] nr [...], w zakresie wprowadzenia budowy budynku handlowo-usługowego oznaczonego nr B, pylonu reklamowego, parkingu, oświetlenia terenu na dz. nr [...] położonej przy ul. [...] w [...] gm. [...], zmiany przebiegu zewnętrznych instalacji infrastruktury technicznej: wody, kanalizacji sanitarnej, kanalizacji deszczowej i energii elektrycznej na terenie dz. nr [...] położonej przy ul. [...] w [...]gm. [...]. Spółka A., pismem z dnia [...], złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na opisaną wyżej decyzję organu drugiej instancji, wnosząc przy tym o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku, Spółka wskazała, że zaskarżona decyzja w sposób rażący narusza obowiązujące przepisy prawa oraz że budynek handlowo-usługowy oznaczony nr B w decyzji Starosty nr [...] z dnia [...] mający powstać na jej podstawie, nie posiada zatwierdzonego projektu budowlanego. Względem tego obiektu nie zostało wydane pozwolenie na budowę, co oznacza, że jego realizacja może narazić skarżącą, jako posiadacza budynku zlokalizowanego na działce sąsiedniej, na znaczne szkody lub trudne do odwrócenia skutki, w przypadku jeżeli warunki techniczne realizowanej inwestycji wywrą niekorzystny wpływ na nieruchomości sąsiednie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej w dalszej części "P.p.s.a.", wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże odstępstwo od tej ogólnej reguły przewiduje przepis art. 61 § 3 P.p.s.a. w myśl którego, po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W orzecznictwie zostało wyrażone stanowisko, zgodnie z którym w art. 61 § 3 ustawy chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu (por. postanowienie NSA z dnia 17 października 2007 r. sygn. akt I OZ 786/07, publ. na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Jak wynika z przytoczonej powyżej regulacji prawnej, warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku, okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ciężar dowodu spoczywa na wnioskodawcy, który obowiązany jest uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonej decyzji przed rozpoznaniem skargi może spowodować dla niego skutki, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Nie wystarczy zatem ogólny wywód strony. Jej twierdzenia powinny wyjaśniać na czym polega niebezpieczeństwo powstania kwalifikowanych skutków, a także znajdować potwierdzenie w dokumentach dotyczących jej sytuacji finansowej i majątkowej. W ocenie sądu, zawarty w sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Wojewody z dnia [...] nr [...] nie został umotywowany zgodnie z wymogami wynikającymi z treści powołanego wyżej przepisu art. 61 § 3 P.p.s.a. Argumentacja skarżącej ograniczyła się jedynie do powtórzenia przesłanek ustawowych. W szczególności z treści uzasadnienia wniosku nie wynika na czym miałoby polegać niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skarżąca nie wskazała konkretnych okoliczności świadczących o tym, że wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby spowodować trudne do usunięcia skutki w powyższym znaczeniu. Argumenty podniesione przez Spółkę mają charakter ogólny i nie wynika z nich, by wybudowanie przez inwestora obiektu handlowo-usługowego oznaczonego nr B spowodowało zmianę rzeczywistości niemożliwą do odwrócenia. Jak wskazuje się w orzecznictwie sądowym, wykonanie obiektu budowlanego jest zdarzeniem faktycznym, a nie prawnym i wobec tego nie prowadzi do skutku, który można określić jako nie dający się odwrócić, bo jego odwrócenie zależy tylko od możliwości technicznych inwestora. Zatem to inwestor zobowiązany będzie do przywrócenia stanu poprzedniego na własny koszt, a więc jakakolwiek szkoda finansowa powstanie po stronie inwestora, a nie skarżących (por. postanowienie NSA z dnia 7 lutego 2012 r., sygn. akt II OZ 54/12, postanowienie NSA z dnia 2 czerwca 2011 r., sygn. akt II OSK 868/1 publ. na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Nadto należy podkreślić, że podnoszona przez Spółkę, kwestia braku zgodności z prawem zaskarżonej decyzji nie może być badana w toku postępowania wpadkowego, jakim jest postępowanie z wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji. Przesłanki umożliwiające wstrzymanie decyzji w postępowaniu sądowoadministracyjnym określone w art. 61 § 3 P.p.s.a., nie odwołują się w żaden sposób do merytorycznej zasadności działań podjętych w toku postępowania administracyjnego. Stąd powołanie się przez skarżącą m. in. na to, że decyzja jest wydana z rażącym naruszeniem prawa, nie mogło doprowadzić do pożądanego skutku w postaci wstrzymania wykonania decyzji. Wobec powyższego, sąd na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 61 § 5 i art. 16 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji postanowienia.