II SA/Sz 1115/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Gebel (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder, Sędzia WSA Maria Mysiak, Protokolant starszy sekretarz sądowy Małgorzata Płocharska-Małys, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 7 maja 2015 r. sprawy ze skargi A. D. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o żądanej treści oddala skargę. Wnioskiem z dnia [...] A.D. zwrócił się do Starosty o wydanie, na podstawie art. 217 K.p.a., zaświadczenia, iż znak B-5 z tabliczką "Nie dotyczy pojazdów zaopatrzenia" został postawiony na ul. [...] w [...] niezgodnie z prawem, tj. narusza art. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych w zw. z art. 140 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 kodeks cywilny. Wniosek ten został uzasadniony potrzebą okazania w postępowaniach wykroczeniowych związanych z poruszaniem się samochodów ciężarowych po ww. ulicy. Starosta postanowieniem z dnia [...], numer [...], odmówił wydania zaświadczenia stwierdzającego niezgodnie z prawem umiejscowienie znaku drogowego. W uzasadnieniu wydanego orzeczenia organ I instancji wskazał, iż nie ma możliwości wydania zaświadczenia o żądanej przez wnioskodawcę treści, gdyż nie prowadzi ewidencji bądź rejestru, na podstawie których możliwe jest wydanie zaświadczenia o treści żądanej przez stronę. Organ wskazał także, że znak B-5 wraz z tabliczką "Nie dotyczy pojazdów zaopatrzenia" został postawiony przy ulicy [...] w [...] po przeprowadzeniu postępowania w sposób zgodny z prawem. Z wydanym postanowieniem nie zgodził się A.D., który wniósł zażalenie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Wydanemu postanowieniu zarzucił: - naruszenie art. 217 § 1 i 2 pkt 2 K.p.a. w zw. art. 218 § 1 K.p.a., poprzez niewłaściwe uznanie, że okoliczność, której stwierdzenia domaga się wnioskodawca nie wynika z prowadzonych przez organ ewidencji, rejestrów, ani innych danych znajdujących się w posiadaniu organu, co w konsekwencji doprowadziło do bezzasadnej odmowy wydania zaświadczenia, - naruszenie art. 218 § 2 K.p.a., poprzez jego niezastosowanie podczas, gdy okoliczności sprawy wskazywały na zasadność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, w szczególności w zakresie merytorycznych przesłanek toczącego się przed organem postępowania w przedmiocie wezwania do usunięcia naruszenia prawa, - naruszenie art. 7 i 77 K.p.a., poprzez niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy, co w konsekwencji doprowadziło do wadliwej odmowy wydania skarżącemu wnioskowanego zaświadczenia. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia [...], numer [...], wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), zwanej dalej "K.p.a.", utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie. Kolegium po przytoczenie dotychczasowego stanu faktycznego sprawy stwierdziło, że w pełni aprobuje stanowisko organu I instancji. Zgodnie z art. 217 § 1 i § 2 pkt 2 K.p.a. organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie. Zaświadczenie wydaje się, jeżeli osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. W myśl art. 218 § 1 K.p.a. w przypadkach, o których mowa w art. 217 § 2 pkt 2, organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Analizując pojęcie zaświadczenia, w rozumieniu art. 217 § 1, wskazuje się następujące jego przesłania: jest to akt przewidziany przepisami prawa; wydawany na żądanie osoby, która się o niego ubiega; osoba ta musi wykazać interes prawny w jego pozyskaniu; jest to akt potwierdzający określone fakty lub stan prawny; jest to akt wydawany przez organ administrujący (por. J. Lang, Zaświadczenie w rozumieniu kodeksu postępowania administracyjnego, OMT 1988, nr 2, str.14). Pojęcie to rozszerzyć należy o uregulowanie wynikające z art. 218 § 1 K.p.a., tj. o posiadanie przez organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych, na podstawie których możliwe jest wydanie zaświadczenia. Zdaniem Kolegium, analiza akt sprawy wskazuje, że w przypadku skarżącego brak jest możliwości wydania żądanego zaświadczenia, gdyż organ nie prowadzi ewidencji, rejestrów i nie posiada innych danych, na postawie których możliwe jest wydanie zaświadczenia o postawieniu znaku B-5 niezgodnie z prawem. Brak jest także podstaw do wydania zaświadczenia w oparciu o inne dane będące w posiadaniu organu administracji publicznej. Postępowanie w sprawie zmiany oznakowania ulicy [...] w [...] zostało zainicjowane co prawda wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, lecz nie oznacza to, że znak ten został postawiony niezgodnie z prawem. Postawienie rzeczonego znaku poprzedzone było stosownym postępowaniem, które odbyło się zgodnie z prawem. Jak słusznie akcentuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych odmowa wydania zaświadczenia może mieć miejsce wówczas, gdy strona nie wykaże interesu prawnego lub zgodnie z art. 218, gdy fakty albo stan prawny nie wynikają z prowadzonej przez organ ewidencji, rejestrów ani innych danych (por. wyrok NSA w Warszawie z dnia 16 marca 1999 r., III SA 955/98). NSA wskazuje, że jeżeli potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego nie można dokonać na podstawie danych znajdujących się w posiadaniu organu z uwagi na istotę jego działalności, organ ten może uchylić się od wydania zaświadczenia. Nie ma on obowiązku prowadzenia w tej sytuacji postępowania obejmującego czynności wyjaśniające i ocenę dowodów, a działania takie należałoby uznać za niedopuszczalne, gdyby wkraczały one w kompetencje innych organów. W ocenie Kolegium, ze stanowiskiem tym należy się zgodzić, albowiem żeby wydać zaświadczenie o żądanej przez stronę treści należałoby przeprowadzić postępowanie skutkujące wydaniem orzeczenia, z treści którego wynikałoby, że przedmiotowy znak został postawiony niezgodnie z prawem. Powyższe obala pierwszy i drugi z podniesionych przez skarżącego zarzutów. Zaświadczenie, zgodnie z art. 217 K.p.a. jest aktem wiedzy, a nie woli organu i nie ma charakteru prawotwórczego. Starosta nie prowadzi ewidencji, rejestrów i nie posiadają innych danych, które mogłyby potwierdzać okoliczności, których stwierdzenia w drodze zaświadczenia domaga się skarżący, tj. nieprawidłowości ustawienia znaków drogowych. Tym samym, skoro zaświadczenie, może wyłącznie potwierdzać fakty, które są stwierdzone w prowadzonych przez dany organ bazach danych (ewidencjach, rejestrach i innych danych), to nie jest możliwe wydanie zaświadczenia, że pionowy znak drogowy został nieprawidłowo ustawiony. Wydając zaświadczenie, organ nie może przeprowadzić postępowania, w celu ustalenia, czy dany fakt lub stan prawny istnieje, czy też nie. Kolegium stwierdziło, że skarżący nie domaga się potwierdzenia faktów, czy stanu prawnego, lecz oceny tych faktów. Ustalenia w zakresie zgodności z prawem ustawienia znaku drogowego są efektem oceny przez właściwy organ określonych ustawowo okoliczności (faktów). Organ musiałby dokonać analizy i oceny w celu stwierdzenia, czy zachodzący stan faktyczny odpowiada stanowi określonemu przez ustawodawcę w obowiązujących w odpowiednim zakresie przepisach prawa. W tym kontekście, Kolegium stwierdziło, że taka ocena wykracza poza zakres zaświadczenia, które powinno ograniczać się do potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego i nie powinno zawierać ich oceny. Kolegium nie podzieliło także zarzutu naruszenia przez organ art. 7 i 77 K.p.a. poprzez niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy. Podkreśliło, iż postępowanie w sprawie wydania zaświadczenia jest postępowaniem z natury rzeczy uproszczonym. Celem tego postępowania w sprawach wydawania zaświadczeń jest m.in. ustalenie, czy z dokumentacji posiadanej przez organ wynikają fakty, których potwierdzenia żąda osoba ubiegająca się o wydanie zaświadczenia. Organ administracyjny zaświadcza bowiem jedynie o tym, co jest w jego ewidencji, rejestrach bądź innych danych (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 25 lipca 2014r. sygn. IV SA/Wr 229/13). Organ administracji ma jednak obowiązek zastosowania zasad ogólnych postępowania administracyjnego. Zdaniem Kolegium, zasady ogólne postępowania administracyjnego zostały przez organ I instancji zastosowane, zaś podniesione przez skarżącego uchybienia nie miały miejsca. Powyższe postanowienie zostało zaskarżone przez A.D. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Skarżący zarzucił: 1) naruszenie art. 217 § 1 i § 2 pkt 2 K.p.a. w zw. z art. 218 § 1 K.p.a., które miało istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez niewłaściwe uznanie, iż okoliczność stwierdzenia której domaga się wnioskodawca nie wynika z prowadzonej przez organ ewidencji, rejestrów, ani innych danych znajdujących się w posiadaniu organu, co w konsekwencji doprowadziło do nieuzasadnionej odmowy wydania wnioskowanego zaświadczenia, podczas gdy w okolicznościach sprawy spełnione zostały wszystkie przesłanki skarżonego przepisu obligujące organ do wydania przedmiotowego zaświadczenia, 2) naruszenie art. 218 § 2 K.p.a., poprzez jego niezastosowanie i w konsekwencji niesłuszne uznanie, iż Starosta nie prowadząc ewidencji, rejestrów jak również nie posiadając innych danych, które mogłyby potwierdzać okoliczności stwierdzenia których w drodze zaświadczenia domaga się skarżący - nie ma kompetencji w przeprowadzeniu postępowania mającego na celu ustalenie, czy dany fakt istnieje, podczas gdy okoliczności sprawy, wskazują na zasadność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, w szczególności w zakresie zweryfikowania merytorycznych przesłanek i zarzutów toczącego się przed organem postępowania w przedmiocie wezwania do usunięcia naruszenia prawa, celem pozyskania danych potwierdzających istnienie obecnego stanu, co zgodne jest z dotychczasowym ugruntowanym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego, 3) naruszenie art. 6, 7, 8, 77 § 1 K.p.a. w zw. z art. 75 § 1 K.p.a., które miało istotny wpływ na treść zaskarżonego postanowienia, poprzez niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy ległych u podstaw rozstrzygnięcia, jak również na zaniechaniu zebrania w sposób wyczerpujący materiału dowodowego, co w konsekwencji doprowadziło do wadliwej odmowy wydania skarżącemu wnioskowanego zaświadczenia, podczas gdy organy administracji winny prowadzić postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, w szczególności podejmować czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego nie tylko na wniosek stron ale i z urzędu. Mając na uwadze powyższe, skarżący wniósł o : - uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz poprzedzającego go postanowienia organu I instancji, - zasądzenie od organu kosztów postępowania w sprawie, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Niezgodności umiejscowienia znaku z prawem skarżący upatruje w naruszeniu przez organ przepisu art. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych w zw. z art. 140 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeksu cywilnego albowiem wprowadzenie zakazu ruchu pojazdów ciężarowych powoduje zamknięcie skarżącemu dostępu do jedynej drogi dojazdowej doprowadzającej do siedziby i miejsca zamieszkania skarżącego, w sytuacji gdy brak jest podstaw faktycznych i prawnych do wprowadzenia przez organ ograniczeń w istocie całkowicie uniemożliwiających dostęp do sieci dróg publicznych dla pojazdów skarżącego. Wniosek o wydanie rzeczonego zaświadczenia związany jest z toczącym się przed organem postępowaniem w przedmiocie wezwania do usunięcia naruszenia prawa, które to wezwanie co do zasady rozpatrzone zostało pozytywnie, na co wskazuje treść korespondencji organu z dnia [...]. W ocenie skarżącego, wobec spełnienia ustawowych przesłanek, okoliczności sprawy przesądzają o obowiązku wydania przez organ wnioskowanego zaświadczenia. Skarżący podkreślił, że w sposób należyty wykazał interes prawny w uzyskaniu zaświadczenia wyrażający się w konieczności wykazania przed organami ścigania nielegalności posadowienia znaku. Potrzeba uzyskania od organu stosowanego zaświadczenia podyktowana jest koniecznością uzyskania aktu stwierdzającego brak podstaw do karania skarżącego, członków jego rodziny, pracowników oraz dostawców paliwa za wykroczenie związane z łamaniem dotychczasowego zakazu. Wprowadzony zakaz w sposób rzeczywisty uniemożliwia funkcjonowanie firmy skarżącego i również dojazd do miejsca zamieszkania - członkowie rodziny skarżącego poruszają się bowiem samochodami ciężarowymi. Droga została zamknięta w taki sposób, iż skarżący nie jest w stanie dojechać samochodem ciężarowym do miejsca zamieszkania i siedziby firmy żadną inną ulicą dojazdową. W ocenie skarżącego brak jest przesłanek merytorycznych uzasadniających zamknięcie ruchu dla samochodów ciężarowych; droga jest szeroka a hałas znikomy i krótkotrwały; ponadto podkreślić należy, identyczne drogi sąsiednie nie zostały zamknięte, co bezpośrednio uderza jedynie w prowadzoną przez skarżącego działalność. W ocenie skarżącego, fakt umiejscowienia instytucji wydawania zaświadczeń w K.p.a. prowadzi do wniosku, iż do tego postępowania mają zastosowanie zasady ogólne postępowania administracyjnego, takie jak zasada praworządności, uwzględniania interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, dochodzenia prawdy obiektywnej, pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz świadomości i kultury prawnej obywateli, udzielania pomocy prawnej (wyrok NSA z dnia 10 marca 2010 r., IOSK 733/09, LEX nr 595502. wyrok NSA z dnia 10 czerwca 2011 r. I OSK 1139/10). Skarżący nie podziela stanowiska organu w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia z uwagi na brak potwierdzenia wnioskowanej okoliczności w ewidencji, rejestrach, bądź też innych danych znajdujących się w posiadaniu organu. Zdaniem skarżącego, nielegalne posadowienie znaku potwierdza dotychczasowa pisemna korespondencja organu oraz dokumentacja organu, sporządzona w wyniku zainicjowanego przez niego postępowania w przedmiocie wezwania do usunięcia naruszenia prawa, w szczególności prowadzony przez organ rejestr zatwierdzonych projektów organizacji ruchu, na który organ powołuje się w piśmie z dnia [...]. Zgodnie z dyspozycją art. 218 § 1 K.p.a. w przypadkach o których mowa w art. 217 § 2 pkt. 2 K.p.a. - a więc w przypadku ubiegania się przez osobę posiadającą interes prawny w uzyskaniu zaświadczenia potwierdzającego określone fakty lub stan prawny - organ obowiązany jest wydać zaświadczenie jeżeli wnioskujący domaga się potwierdzenia faktów albo stanu prawnego wynikającego z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w posiadaniu. W ocenie skarżącego rejestr projektów organizacji ruchu, w sposób należyty potwierdza fakt niezgodnego z prawem zakazu poruszania się samochodów ciężarowych na drodze dojazdowej do firmy i posesji wnioskodawcy. Z ostrożności, skarżący wskazał, że obowiązek potwierdzenia faktu wynika z innych danych znajdujących się w posiadaniu organu (art. 218 § 1 K.p.a.), w szczególności dotychczasowej korespondencji organu kierowanej do wnioskodawcy, z której jednoznacznie wynika, iż problematyka której dotyczy żądanie strony nie jest sporna, organ uznał bowiem słuszny interes strony związany z usunięciem zakazu poruszania się samochodów ciężarowych po ul. [...] w [...]. Powyższe potwierdzają również dokumenty w postaci projektu zmiany organizacji ruchu opracowanego przez Urząd Gminy Ustronie Morskie oraz opinie Zarządu Dróg Powiatowych i Komendy Powiatowej Policji. Skarżący, niezależnie od powyższego wskazał, iż wystawienie zaświadczenia poprzedzone winno być postępowaniem wyjaśniającym. Postępowanie to jest postępowaniem odformalizowanym i uproszczonym, jednak zmierza po pierwsze do oceny interesu prawnego wnioskodawcy, po wtóre ustalenia stanu faktycznego i prawnego wymagającego potwierdzenia zaświadczeniem (wyrok NSA z 25.10.2000 r., V SA 760/00, LEX nr 50109). Postępowanie wyjaśniające nie zmierza co prawda do rozpatrzenia sprawy administracyjnej, winno jednak prowadzić do odnalezienia danych w celu potwierdzenia istniejącego obecnie stanu (wyrok WSA w Warszawie z dnia 15 grudnia 2009 r. II SA/Wa 1616/09, Lex nr 550335). W ocenie skarżącego dokumentami potwierdzającymi niezgodne z prawem ustawienie znaku zakazu jest całokształt materiału dowodowego dotychczas zgromadzonego przez organ w postępowaniu wzywającym do usunięcia naruszenia prawa. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. z 2012 r., poz.270). Kwestie dotyczące wydawania zaświadczeń reguluje ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego w dziale VII. Zgodnie z art. 217 § 1 K.p.a. organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie. W przypadku gdy osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego (art. 217 §2 pkt 2 K.p.a.) organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu (art. 218 § 1 K.p.a.). Przed wydaniem zaświadczenia organ może przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające (art. 218 § 2 K.p.a.), z tym że postępowanie to, prowadzone w celu potwierdzenia istnienia wnioskowanych okoliczności, opierać się może jedynie na danych zawartych w posiadanej przez organ dokumentacji. Wydanie zaświadczenia jest czynnością materialno - techniczną, zaś odmowa wydania zaświadczenia następuje na podstawie art. 219 K.p.a. w formie postanowienia. W orzecznictwie sądów administracyjnych, jak i w literaturze przedmiotu reprezentowane jest stanowisko, że zaświadczenie nie przyznaje, nie stwierdza, nie uznaje uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, lecz potwierdza istnienie uprawnienia lub obowiązku przyznanego lub potwierdzonego wcześniej w decyzji (konstytutywnej lub deklaratoryjnej) bądź w innym indywidualnym akcie prawnym. Organ może w zaświadczeniu potwierdzić, że dane uprawnienie lub obowiązek powstał z mocy samego prawa, ale dotyczy to tylko takiej sytuacji, gdy takie uprawnienie lub obowiązek wiąże się z uprzednim wydaniem określonej decyzji administracyjnej (konstytutywnej). Związek ten musi być tego rodzaju, że wydanie decyzji jest warunkiem koniecznym późniejszego powstania określonych skutków prawnych ex lege. Mając na względzie "naturę" zaświadczenia, w orzecznictwie sądów zwracano uwagę na to, że postępowanie wyjaśniające, o jakim mowa w art. 218 K.p.a., ogranicza się tylko do takiego postępowania, które pozwoli na urzędowe stwierdzenie znanych faktów lub stanu prawnego. Celem zaświadczenia, w świetle dyspozycji art. 217 § 2 K.p.a., jest tylko urzędowe potwierdzenie określonych faktów lub stanu prawnego na wniosek zainteresowanej osoby, która ubiega się o jej wydanie ze względu na swój interes prawny (wyrok NSA z 16 czerwca 2009r., sygn. akt II OSK 981/08). Analiza przepisów kodeksowych uzasadnia przyjęcie, że postępowanie dotyczące wydawania zaświadczeń stanowi rodzaj uproszczonego i w znacznym stopniu odformalizowanego postępowania administracyjnego, do którego mają zastosowanie zasady ogólne postępowania administracyjnego, takie jak zasada praworządności, uwzględniania interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, dochodzenia prawdy obiektywnej, pogłębiania zaufania do organów państwa oraz świadomości i kultury prawnej obywateli, udzielania pomocy prawnej - art. 7, 8, 9 K.p.a. Postępowanie wyjaśniające prowadzone w celu potwierdzenia uprawnienia lub obowiązku konkretnego podmiotu opierać się może jedynie na danych zawartych w posiadanej przez organ dokumentacji. Uproszczony charakter postępowania dotyczącego wydawania zaświadczeń sprawia, że również "konieczne" postępowanie wyjaśniające, o jakim mowa w art. 218 § 2 K.p.a., jest postępowaniem o ograniczonym zakresie, które powinno zmierzać w kierunku ustalenia określonych faktów lub stanu prawnego wymagającego potwierdzenia zaświadczeniem i odnosić się może do zbadania okoliczności wynikających z posiadanych przez organ ewidencji, rejestrów i innych danych, czy też wyjaśnienia, czy dane te odnoszą się do osoby wnioskodawcy, faktów, stanu prawnego, którego poświadczenia domaga się wnioskodawca, a także ustalenia, jakiego rodzaju ewidencja i rejestry mogą zawierać żądane dane i ustalenia ewentualnych ich dysponentów. Jeżeli zatem organ posiada takie dane, w oparciu o które jest możliwie stwierdzenie żądanej okoliczności, co do zasady winien wydać zaświadczenie o treści żądanej. Podstawę postępowania wyjaśniającego w świetle żądania wniosku skarżącego mogłyby stanowić ewidencje, rejestry, a w ich braku dokumenty – decyzje - rozstrzygające i jednoznacznie stwierdzające nieprawidłowość postawienia znaku i zawierające podstawę prawną uznania takiej nieprawidłowości, nie zaś korespondencja zawierająca oceny własne organu. Dodać jednak należy, że w świetle ustawy o drogach publicznych, czy też i ustawy o ruchu drogowym, brak jest uprawnienia do rozstrzygnięcia w decyzji sprawy prawidłowości ustawienia znaku drogowego. Znaki i sygnały drogowe stanowią bardzo istotny element wyposażenia drogi. W sposób konkretny regulują ruch, prowadząc kierującego pojazdem oraz pieszego, ostrzegają ich i informują, określają sposób poruszania się, przyczyniając się w ten sposób do podniesienia poziomu bezpieczeństwa ruchu oraz jego usprawnienia. Kwestie związane z ich funkcjonowaniem na drogach reguluje ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r., poz.1137 ze zm.) i przepisy do niej wykonawcze. Zgodnie z § 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 września 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem (Dz. U. Nr 177, poz.1729 ze zm.) organ zarządzający ruchem prowadzi ewidencję projektów zatwierdzonych organizacji ruchu, do której wpisuje się: 1) numer kolejny projektu; 2) numer drogi i jej kilometraż lub nazwę ulicy; 3) jednostkę składającą projekt organizacji ruchu; 4) charakter organizacji ruchu (stała, czasowa); 5) datę zatwierdzenia projektu; 6) termin, w którym powinna zostać wprowadzona zatwierdzona organizacja ruchu; 7) rzeczywisty termin wprowadzenia nowej lub zmiany istniejącej organizacji ruchu; 8) przewidywany termin przywrócenia poprzedniej organizacji ruchu - w przypadku czasowych zmian organizacji ruchu. Tak więc z pewnością ta ewidencja, ale też żadna inna prowadzona przez organ I instancji, nie mogła stanowić podstawy do wydania zaświadczenia żądanej treści. Rozpoznając sprawę w świetle powołanego na wstępie kryterium legalności sąd uznał, iż skarga nie może być uwzględniona, bowiem podejmując zaskarżone postanowienie organ prawa nie naruszył. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę oddalił.