II SA/Sz 1123/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz,, Sędzia NSA Mirosława Włodarczak-Siuda, Protokolant Krzysztof Chudy, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 14 kwietnia 2010r. sprawy ze skargi M. K. na postanowienie Komendanta Policji z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wydania negatywnej opinii I. oddala skargę, II. nakazuje ściągnąć od skarżącego M. K. na rzecz Skarbu Państwa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie kwotę [...] złotych tytułem wpisu od skargi. Postanowieniem z dnia [...] r. wydanym na podstawie art. 106 § 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U z 2000 r. Nr 98, poz. 1071) oraz § 10 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 4 czerwca 1998 r. w sprawie wzoru i trybu wydawania licencji pracownika ochrony fizycznej i licencji pracownika zabezpieczenia technicznego oraz trybu i częstotliwości wydawania przez organy Policji opinii o pracownikach ochrony (Dz. U Nr 78, poz. 511) Komendant Powiatowy Policji w W. w związku z prowadzonym przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. postępowaniem administracyjnym w sprawie wydania opinii o pracowniku posiadającym licencję pracownika ochrony, wydał M. K. negatywną opinię w zakresie spełniania warunków określonych w art. 27 ust. 3 pkt 1 w zw. z art. 26 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia (Dz. U z 2005 r. Nr 145, poz.1221), wymaganych dla licencjonowanych pracowników ochrony fizycznej drugiego stopnia. W uzasadnieniu postanowienia, Komendant Powiatowy Policji w W. wskazał, że wobec opiniowanego w dniu [...] r. została założona Niebieska Karta ze względu na przemoc w rodzinie oraz w tym samym dniu M. K. został zatrzymany i osadzony w PDOZ Komendy Powiatowej Policji w W. Natomiast w dniu [...] r. na zlecenie Gminnej Komisji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych w W. biegli: specjalista psychologii klinicznej H. I. i lekarz psychiatra J. M. wydali opinię stwierdzającą u opiniowanego zespół zależności alkoholowej w fazie zaawansowanej, wymagający leczenia odwykowego w stacjonarnym zakładzie lecznictwa odwykowego. Podniesiono również, że w dniu [...] r. M. K. pełnił służbę wartowniczą z bronią po użyciu alkoholu, w związku z czym Komenda Powiatowa Policji w W. prowadzi czynności wyjaśniające. W zażaleniu na powyższe postanowienie M. K. podał, iż posiada dwie wcześniejsze opinie psychiatryczne i psychologiczne potwierdzające jego nieposzlakowaną opinię. Zaprzeczył też, że w dniu [...] r., wykonywał czynności służbowe z bronią po użyciu alkoholu, twierdząc że opinia Komendanta została wydana zbyt szybko i pochopnie. Po rozpatrzeniu zażalenia na powyższe postanowienie Komendant Wojewódzki Policji w S. postanowieniem z dnia [...] r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Organ II instancji podał, że czynności wyjaśniające okoliczności zdarzenia z dnia [...] r., tj pełnienie służby z bronią po użyciu alkoholu, zakończyły się w dniu [...] r. i sprawę przekazano do Sądu Rejonowego w W. zarzucając obwinionemu popełnienie czynu z art. 70 § 2 Kodeksu wykroczeń i z art. 51 ust. 2 pkt 4 ustawy o broni i amunicji z dnia 21 maja 1999 r. Za wydaniem negatywnej opinii, zdaniem organu przemawiało stwierdzenie u M. K. przez biegłych specjalistów zespołu zależności alkoholowej w fazie zaawansowanej. Również założenie Niebieskiej Karty, zatrzymanie i osadzenie w PDOZ KPP w W. do wytrzeźwienia, protokoły użycia urządzenia kontrolno-pomiarowego do ilościowego oznaczenia alkoholu w wydychanym powietrzu z dnia [...] r., notatki urzędowe o przemocy w rodzinie oraz odpis świadectwa lekarskiego stwierdzającego nadużycie alkoholu wskazywały, że opinia Komendanta Powiatowego Policji w W. jest słuszna i uzasadniona. Komendant Wojewódzki podkreślił, że Komendant Powiatowy już dnia [...] r. wydał M. K. negatywna opinię. Po rozpatrzeniu zażalenia złożonego przez opiniowanego wraz z dokumentacją, uchylono wskazane postanowienie i przekazano sprawę do ponownego rozpatrzenia w celu dokładnego zweryfikowania okoliczności wskazanych przez M. K. Wydana ponownie przez Komendanta Powiatowego opinia negatywna została poparta udokumentowanymi faktami. Postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. M. K. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. wnosząc o jego uchylenie oraz poprzedzającego go postanowienia organu I instancji. Skarżący podał, iż zaskarżone postanowienia zostały wydane z rażącym naruszeniem prawa tj. przepisów art. 6,7,8 9 10 Kpa poprzez: - nie zapewnienie czynnego udziału strony w postępowaniu, - naruszenie zasady prawdy obiektywnej, - naruszenie słusznego interesu strony, - naruszenie przez organy art. 26 ustawy o ochronie mienia, przez wydanie opinii przed upływem 3 lat od ostatniej opinii, - naruszenie art. 51 ust. 3 i 4 Konstytucji przez brak wglądu strony w dokumenty i brak możliwości sprostowania informacji, - naruszenie art. 47 Konstytucji przez naruszenie prywatności skarżącego. W uzasadnieniu skargi M. K. podkreślił, iż Komendant niesłusznie wydał mu negatywną opinię, gdyż nigdy nie miał problemów alkoholowych. Ponadto w zakładzie pracy, gdzie pracował często sprawdzano alkomatami trzeźwość i gdyby taki problem istniał to wcześniej by go ujawniono. Zdaniem skarżącego, również niezasadnie założono mu Niebieską Kartę na skutek złośliwości jego żony. M. K. podał, że dobrowolnie poddał się badaniom w Wojskowym Szpitalu Klinicznym w B. gdzie uzyskał opinię od psychologa potwierdzającą dotychczasowe pozytywne opinie i nie stwierdzające uzależnienia od alkoholu. Skarżący wskazał na naruszenie art. 26 ust. 2 ustawy o ochronie, gdyż spełnia wszystkie wymogi tego przepisu, nie popełnił żadnego przestępstwa, nie naruszył porządku prawnego, nie został skazany za przestępstwo umyślne, posiada dobre nienaganne opinie w miejscu pracy i zamieszkania, poza tym wyprowadził się do hotelu gdzie prowadzi spokojny tryb życia, zgodny z jego charakterem. M. K. wskazał, iż myśl § 10 ust. 2 rozporządzenie MSWiA z dnia 4 czerwca 1998 r. opiniowanie pracownika ochrony powinno następować raz na 3 lata. Ostatni raz był on opiniowany w lipcu [...] r. i było to orzeczenie pozytywne, podobnie jak wcześniejsze, poza tym przewidziano w nim termin następnego badania dopiero w [...] r. Opiniowanie zaś po 2 latach było nieuzasadnione, gdyż opiniowany nie został ukarany prawomocnym orzeczeniem za przestępstwo umyślne ani nie popełnił przestępstwa. Skarżący podkreślił, że negatywna opinia wynika z braku obiektywizmu i naruszenia ustawowych przepisów, została wydana na skutek pomówień, bez zapoznania go ze zgromadzonym materiałem w sprawie. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji w S. podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. z w a ż y ł, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, sąd administracyjny bada akty lub czynności z zakresu administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, a nie według przesłanek celowości czy słuszności. Ponadto w świetle art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że jest ona nieuzasadniona, gdyż w ocenie Sądu zaskarżone postanowienie i utrzymane nim w mocy postanowienie organu pierwszej instancji dnia [...] są zgodne z prawem. Postępowanie w sprawie wydania opinii o osobie posiadającej licencję pracownika ochrony fizycznej II stopnia zostało wszczęte na wniosek Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. na podstawie § 10 ust. 1 i 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 4 czerwca 1998 r. w sprawie wzoru i trybu wydawania licencji pracownika ochrony fizycznej licencji pracownika zabezpieczenia technicznego oraz trybu i częstotliwości wydawania przez organy Policji opinii o pracownikach ochrony (Dz.U. Nr 78, poz. 511). Skarżący posiadał licencję pracownika ochrony fizycznej drugiego stopnia wydaną przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. dnia [...] roku. Opiniowanie pracowników ochrony powinno następować raz na trzy lata, a z akt administracyjnych sprawy wynikało, że ostatnią opinię s stosunku do skarżącego właściwy organ Policji wydał w [...] r. W roku [...] u skarżącego przeprowadzono natomiast badania lekarskie (orzeczenie nr [...] z dnia [...]) na podstawie rozporządzenia Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia 23 marca 1999 r. w sprawie badań lekarskich i psychologicznych osób ubiegających się o wydanie licencji oraz posiadających licencję pracownika ochrony fizycznej (Dz.U. Nr 30, poz. 299). Z treści art. 27ust. 3 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia (Dz.U. z 2005 r. Nr 145, poz. 1221) wynika, że pracownik ochrony fizycznej zarówno I jak i II stopnia musi posiadać nienaganną opinię wydana przez komendanta komisariatu Policji właściwego ze względu na miejsce zamieszkania osoby opiniowanej. W sprawie będącej przedmiotem rozpoznania Komendant Wojewódzki Policji w S. utrzymał w mocy decyzję Komendanta Powiatowego Policji w W. w przedmiocie wydania negatywnej opinii o M. K. w zakresie spełniania warunków określonych w art. 27 ust. 3 pkt 1 w odniesieniu do licencji pracownika ochrony fizycznej drugiego stopnia. Przyczyną wydania negatywnej opinii o skarżącym było nadużywanie przez niego alkoholu, wywoływanie pod jego wpływem awantur domowych skutkujące założeniem Niebieskiej Karty oraz stwierdzeniem przez biegłych psychologa i psychiatrę zespołu zależności alkoholowej w fazie zaawansowanej, wymagające leczenia odwykowego. Nadto w dniu [...] r. funkcjonariusze Żandarmerii Wojskowej w W. ujawnili, że M. K. pełni służbę wartowniczą w z bronią Oddziale Wart Cywilnych na terenie Rejonowej Bazy Materiałowej w W. po użyciu alkoholu (0,13 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu). M. K. kwestionował opinię wydaną przez Komendanta Powiatowego Policji w W. i twierdził, że nie jest uzależniony od alkoholu, na dowód czego załączył do skargi kserokopię opinii psychologicznej i zaświadczenie lekarskie sporządzone dnia [...] r. w [...] Wojskowym Szpitalu Klinicznym z Polikliniką w B. odpowiednio przez psychologa neurologopedę oraz lekarza specjalistę psychiatrę i seksuologa. Opinie te były nieznane organom prowadzącym postępowanie w sprawie wydania opinii, albowiem skarżący tych opinii im nie przedłożył, a nadto opinie zostały sporządzone po wydaniu i doręczeniu skarżącemu postanowienia przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. z dnia [...] r. Skarżący twierdził również, że Niebieską Kartę założono mu na skutek złośliwości jego żony . Wskazał nadto na nienaganne opinie z miejsca pracy oraz pozytywną opinię lekarza uprawnionego do badania pracowników ochrony fizycznej. M. K. zakwestionował również badanie alkomatem w dniu [... r. zarzucając, że przyczyną wskazania użycia alkoholu był stosowany przez niego płyn do płukania ust. Sąd podzielając stanowisko organów o zasadności wydania negatywnej opinii skarżącemu jako licencjonowanemu pracownikowi ochrony fizycznej II stopnia w pierwszej kolejności podkreśla, że przepisy ustawy wprowadzając wymóg posiadania nienagannej opinii jako warunku otrzymania i zachowania licencji nie wskazały żadnych szczególnych kryteriów, okoliczności którymi ma się kierować organ właściwy do wydania opinii. Zaznaczyć jednak należy, że ustawodawca wprowadził wymóg posiadania nienagannej opinii, a nie opinii pozytywnej. Niewątpliwie wymóg posiadania nienagannej opinii jest dalej idący i bardziej rygorystyczny niż wymóg posiadania pozytywnej opinii. Stąd też dla ustalenia, że podmiot posiada nienaganną opinię kryteria muszą być odpowiednio rygorystyczne. Nienaganną opinię w kontekście powyższego może mieć osoba, która zna i przestrzega obowiązujące przepisy prawa i zasady współżycia społecznego (tak również WSA w Bydgoszczy w wyroku z dnia 20 października 2009 r., sygn. akt II SA/Bd 634/09, CBOSA). Skoro opinia wydawana jest przez komendanta komisariatu Policji właściwego, ze względu na miejsce zamieszkania opiniowanego, jako potencjalnie mogącego mieć najwięcej informacji o zainteresowanym - przyjąć należy, że co do zasady opinia powinna uwzględniać dane o sposobie zachowania się opiniowanego w różnych środowiskach, w tym m.in. w stosunkach rodzinnych i zawodowych. Jak już wyżej wskazano opinia takie dane zawierała i jakkolwiek opinie z miejsca pracy były dla skarżącego korzystne, to fakt objęcia skarżącego programem Niebieskiej Karty, spożywania alkoholu w miejscu pracy, do czego skarżący wbrew twierdzeniom zawartym w skardze się przyznał i wyraził zamiar dobrowolnego poddania się karze (protokół z przesłuchania osoby podejrzanej o popełnienie wykroczenia z dnia [...] r., KPP W.), konieczność poddania się leczeniu odwykowemu w związku ze stwierdzeniem alkoholizmu przez biegłych lekarza psychiatrę i psychologa klinicznego w opinii z dnia [...] r. wskazywały, że M. K. nienagannej opinii nie posiada. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego uzasadnione jest przyjęcie, że generalnie na nienaganną opinię zasługuje człowiek prawy, uczciwy, o nieskazitelnym charakterze, niedający powodów do krytyki, solidny. Niewątpliwie na ocenę czy opiniowanemu można przypisać cechę "nienaganności" rzutuje cel wydawanej opinii. W przypadku opiniowania pracownika ochrony nie można nie wziąć pod uwagę charakteru powierzonych mu zadań, odpowiedzialności za mienie, powierzony sprzęt czy broń, ochrony przed niezgodnym z prawem działaniem osób trzecich. Na nienaganną opinię nie zasługuje ten, do którego zaufanie podważa spożywany w miejscu pracy alkohol, nawet jeśli ilość spożytego alkoholu nie jest duża, czy alkohol spożywany w miejscu zamieszkania skutkujący przemocą w rodzinie i awanturnictwem (objęcie programem Niebieskiej Karty). Wykonywanie zawodu licencjonowanego pracownika ochrony fizycznej wymaga nienagannej opinii i nieposzlakowanej postawy, co winno gwarantować należyte wykonywanie nałożonych na takiego pracownika zadań. Reasumując Sąd stwierdza, że organy administracji obu instancji prawidłowo przeprowadziły postępowanie wyjaśniające, które winno poprzedzać wydanie opinii o pracowniku ochrony. Poczynione przez organy ustalenia znajdują potwierdzenie w zgromadzonym materiale dowodowym. Wyciągnięte na tej podstawie wnioski są logiczne, adekwatne do sytuacji i uprawnione Odnosząc się do zarzutów skargi stwierdzić należy, że wbrew twierdzeniom skarżącego organy administracji zebrały materiał dowodowy w sposób dostateczny dla załatwienia tej sprawy. Podkreślić bowiem należy, że rolą organów administracji w sprawie o wydanie opinii nie było ustalenie przyczyn, z powodu których skarżący zachowywał się tak, jak to w zaskarżonych postanowieniach wskazano i czemu skarżący nie zaprzecza, lecz ustalenie tych zachowań. To że skarżący znajduje usprawiedliwienie dla swoich zachowań także nie zmienia faktu, że zachowanie te są nieodpowiednie dla osoby wykonującej zawód licencjonowanego pracownika ochrony. Co do wniosku skarżącego o przeprowadzenie przez Sąd dowodu z dokumentów załączonych do skargi, to stwierdzić należy, że dokumenty te pochodzą z okresu po wydaniu zaskarżonych postanowień i w związku z tym nie mogły być znane organom w czasie gdy orzekały w sprawie wydania opinii. Ich treść nie ma więc wpływu na ocenę legalności zaskarżonych rozstrzygnięć. Przypomnieć należy raz jeszcze, że sąd ocenia zaskarżone orzeczenia organów administracji uwzględniając stan prawny i stan faktyczny sprawy istniejącej w chwili orzekania przez organy. Mając powyższe na uwadze, uznając, że zaskarżone postanowienia nie naruszają obowiązujących przepisów prawa w sposób skutkujący ich uchyleniem, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 223 § 2 powołanej ustawy.