II SA/Sz 1137/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Windak, Sędziowie Sędzia NSA Henryk Dolecki,, Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz (spr.), Protokolant Michał Iwanowski, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 15 grudnia 2011 r. sprawy ze skargi Z. J. C. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia, po wznowieniu postępowania, decyzji w sprawie zwolnienia ze służby oddala skargę Decyzją z dnia [...] Komendant Powiatowy Policji w [...] na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. Nr 98 poz. 1071 ze zm.) po rozpatrzeniu podania nadkom. w stanie spoczynku Z.C. w sprawie wznowienia postępowania w przedmiocie zmiany podstawy prawnej zwolnienia ze służby, odmówił uchylenia decyzji ostatecznej - rozkazu personalnego nr [...] r. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ I instancji wskazał, że rozkazem personalnym nr [...]. zwolniono nadkom. Z.C., na jego wniosek, ze służby w Policji z dniem [...]r., na podstawie art. 41 ust. 3 w zw. z art. 45 ust. 3 ustawy o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 z późn. zm.). W dniu [...]r. nadkomisarz będący w stanie spoczynku wniósł podanie do Komendanta Powiatowego Policji w [...] o wznowienie postępowania i o wydanie nowego rozkazu personalnego zmieniającego rozkaz personalny nr [...]Komendanta Powiatowego Policji w [...] z mocą od [...]r. Jako podstawę prawną swego działania wskazał art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. w zw. z art. 11 i 33 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2004 r. Nr 8, poz. 67 z późn. zm.) podnosząc, że wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne w postaci posiadania schorzenia powodującego niezdolność do służby, które to istniały w dniu wydania rozkazu personalnego nr [...], a nie były znane organowi. Strona w swym podaniu wskazała, że właściwą podstawą prawną zwolnienia winien stanowić art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji z dnia 6 kwietnia 1990 r. Organ postanowieniem z dnia [...]r. wznowił postępowanie w sprawie przedmiotowej decyzji ostatecznej dotyczącej zwolnienia ze służby w Policji nadkom. w stanie spoczynku Z.C.. W toku postępowania wznowieniowego dołączono do akt sprawy prawomocne orzeczenie nr [...]Okręgowej Komisji Lekarskiej [...]r., w którym stwierdzono niezdolność policjanta do służby w Policji oraz uznano, że inwalidztwo [...] grupy istnieje od [...]r. i pozostaje w związku ze służbą. W dniu [...]r. organ wydał postanowienie o nieuwzględnieniu wniosków dowodowych dotyczących przesłuchania świadków oraz powołania biegłego na okoliczność stanu zdrowia policjanta na dzień [...]r. wskazując, że stan ten został dowiedziony przez przedłożone przez stronę do akt zaświadczenia lekarskie oraz orzeczenie nr [...]Okręgowej Komisji Lekarskiej [...]z dnia [...]roku. Po przedstawieniu stanu faktycznego, Komendant Powiatowy Policji w [...] wyjaśnił, że organy administracji orzekają na podstawie stanu prawnego i faktycznego istniejących w dniu wydania decyzji. Kwestionowana przez stronę decyzja została wydana w dniu [...]r. W świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego, niezakwestionowanego skutecznie przez Z.C., nie ulega wątpliwości, że we wskazanej dacie nie zaistniały przesłanki do zwolnienia ze służby na podstawie art. 41 ust.1 pkt. 1 ustawy o Policji, gdyż wymieniony nie dysponował wówczas ostatecznym orzeczeniem komisji lekarskiej stwierdzającym jego trwałą niezdolność do służby. Okoliczność, że skarżący został po podjęciu rozstrzygnięcia przez Komendanta Powiatowego Policji w sprawie zwolnienia uznany orzeczeniem lekarskim za całkowicie niezdolnego do służby od dnia [...]. nie ma dla sprawy żadnego znaczenia. Od powyższej decyzji Z.C. złożył odwołanie wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. Jednocześnie zakwestionował postanowienie Komendanta Powiatowego Policji z dnia [...]. o nieuwzględnieniu wniosków dowodowych zawartych w piśmie procesowym strony. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji poprzez jego niezastosowanie oraz błędną i dowolną wykładnię, § 27 ust. 1 rozporządzenia MSWiA z dnia 18 października 2004 r. w sprawie trybu postępowania i właściwości organu w zakresie zaopatrzenia emerytalnego funkcjonariuszy Policji, ABW, AW ,SG, BOR i PSP oraz ich rodzin poprzez jego niezastosowanie, art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. poprzez jego niezastosowanie, art. 7, 75, 77 § 1, 78 § 1, 80, 81, 84 § 1, 86 K.p.a. w zw. z § 7 rozporządzenia MSW z dnia 16 stycznia 1995r. w sprawie zasad orzekania o inwalidztwie funkcjonariuszy Policji poprzez dowolną i jednostronną ocenę zebranego materiału dowodowego oraz art. 35 § 3 w zw. z art. 12 K.p.a. poprzez biurokratyczne załatwienie sprawy. Komendant Wojewódzki Policji w [...] decyzją z dnia [...], działając na podstawie art. 138 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Uzasadniając rozstrzygnięcie organ stanął na stanowisku, że w sprawie nie zaistniała podstawa wznowienia postępowania wynikająca z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a., gdyż w sprawie zakończonej decyzją ostateczną z dnia [...]r. nie wyszły na jaw nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, a nieznane organowi, który wydał decyzję. W ocenie organu odwoławczego, orzeczenie Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej [...] (I instancja) wydane po uprawomocnieniu się decyzji nie może być uznane za nowy dowód, stanowiący podstawę do wznowienia postępowania, gdyż nie istniało ono w dniu wydania decyzji, albowiem orzeczenie to zapadło już po zwolnieniu nadkom. w stanie spoczynku Z.C. ze służby w Policji. Organ odwoławczy podkreślił, że materialnoprawną podstawą rozkazu personalnego o zwolnieniu skarżącego ze służby w Policji stanowił przepis art. 41 ust. 3 ustawy o Policji, który nakazuje organowi Policji zwolnić funkcjonariusza w ciągu trzech miesięcy od dnia pisemnego zgłoszenia przez niego wystąpienia ze służby. W sprawie skarżący wystąpił z pisemnym wnioskiem do swojego przełożonego o zwolnienie, a zatem istniała obligatoryjna przesłanka rozwiązania stosunku służby, którą uwzględnił Komendant Powiatowy Policji w [...] w rozkazie personalnym nr [...]r. Rozkaz taki nie ma charakteru uznaniowego (por. wyrok NSA z dnia 1 sierpnia 2007 r. sygn. akt IOSK 597/09 opublikowany w LEX nr 447316). Zgodnie z § 28 ust. 7 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 9 lipca 1991 r. w sprawie właściwości i trybu postępowania komisji lekarskich podległych Ministrowi Spraw Wewnętrznych (Dz. U. Nr 79, poz. 349 z późn. zm.), ostateczne są dopiero orzeczenia wojewódzkiej komisji lekarskiej zatwierdzone przez okręgową komisję lekarską. Orzeczenie Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej [...] w dniu [...]r. stwierdzające całkowitą niezdolność policjanta do służby, zostało zatwierdzone orzeczeniem Okręgowej Komisji Lekarskiej [...]w dniu [...]r. Tak więc w toku postępowania przeprowadzonego w przedmiocie zwolnienia skarżącego ze służby na jego wniosek nie było możliwości rozwiązania stosunku służbowego w oparciu o art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji. Warunkiem rozwiązania stosunku służbowego na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 1 cyt. ustawy jest istnienie prawomocnego orzeczenia komisji lekarskiej o uznaniu policjanta za niezdolnego do służby. A zatem przesłanki do obligatoryjnego zwolnienia ze służby w oparciu o art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji zaistniałyby w przedmiotowej sprawie w dniu [...]r. tj. w dniu wydania ostatecznego orzeczenia przez Okręgową Komisję Lekarską [...]. Okoliczność, że skarżący został uznany za całkowicie niezdolnego do służby od dnia [...]. nie ma dla sprawy żadnego znaczenia, albowiem organy administracji - o ile przepisy szczególne nie stanowią inaczej - orzekają na podstawie stanu prawnego i faktycznego z dnia wydania decyzji. Ponadto organ wywiódł, iż postanowienie Komendanta Powiatowego Policji z dnia [...]r. o nieuwzględnieniu wniosków dowodowych było prawidłowe i zgodne z obowiązującym prawem, ponieważ przeprowadzanie nowych dowodów na okoliczność stanu zdrowia byłego policjanta (przesłuchania świadków, ekspertyza) byłoby w realiach sprawy nieuzasadnione. Organ za niesłuszny uznał zarzut naruszenia art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji oraz art. 145 § 1 pkt 5, 7, 35, 75,77 § 1, 78 § 1, 80, 81, 84 § 1 , 86 K.p.a. podnosząc, że organ I instancji w sposób prawidłowy prowadził postępowanie i wydał zasadne rozstrzygnięcie dokonując prawidłowej wykładni przepisów prawa materialnego. Zgodnie z art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a. stwierdzenie braku podstaw do uchylenia decyzji na podstawie art. 145 § 1 obligowało organ I instancji do odmowy uchylenia decyzji dotychczasowej objętej wnioskiem o wznowienie postępowania, wobec tego brak jest podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji. Z.C. nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, zaskarżył je do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie zarzucając naruszenie : prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, tj. art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. poprzez jego niezastosowanie, gdy w sprawie wykazano wyjście na jaw istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych, istniejących w dniu wydania decyzji o zwolnieniu ze służby; prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji poprzez jego niezastosowanie, błędną i dowolną wykładnię w zw. z § 7 rozporządzenia MSW z dnia 16 stycznia 1995 r. w sprawie zasad orzekania o inwalidztwie funkcjonariuszy Policji, UOP, SG, SW, emerytów i rencistów policyjnych, trybu postępowania i właściwości komisji lekarskich w tych sprawach, sposobu przeprowadzania kontrolnych badań lekarskich oraz wzywania inwalidów na te badania; § 27 rozporządzenia MSWiA z dnia 18 października 2004 r. w sprawie trybu postępowania i właściwości organu w zakresie zaopatrzenia emerytalnego funkcjonariuszy Policji, ABW, AW, SG, BOR i PSP oraz ich rodzin w zw. z art. 117 ust. 1 ustawy o Policji, art. 118 Kc i art. 59 § 1 i 2 Kc w zw. z art. 117 ust. 1 i art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji poprzez ich niezastosowanie; naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. poprzez jego niezastosowanie, gdy w sprawie wykazano wyjście na jaw istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych, istniejących w dniu wydania decyzji o zwolnieniu ze służby; art. 7, art. 75, art. 77 § 1, 78 § 1, art. 80, art. 81 Kpa, art. 84 § 1, art. 6 K.p.a. w zw. z § 7 rozporządzenia MSW z dnia 16 stycznia 1995 r. w sprawie zasad orzekania o inwalidztwie funkcjonariuszy Policji, UOP, SG, SW, emerytów i rencistów policyjnych, trybu postępowania i właściwości komisji lekarskich w tych sprawach, sposobu przeprowadzania kontrolnych badań lekarskich oraz wzywania inwalidów na te badania poprzez dowolną i jednostronną ocenę zebranego materiału dowodowego; art. 35 § 3 K.p.a. w zw. z art. 12 K.p.a. poprzez biurokratyczne załatwienie sprawy w ciągu 53 dni przez organ I instancji, w sytuacji gdy skarżący przedstawił dowody do jej załatwienia w terminie miesiąca. Wskazując na powyższe, skarżący wniósł o : uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji i decyzji ostatecznej, tj. rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Powiatowego Policji , zasądzenie zwrotu kosztów postępowania wg norm przepisanych, a w przypadku niepodzielenia stanowiska skarżącego o powołanie biegłego z zakresu medycyny na okoliczność ustalenia schorzenia oraz przesłuchanie wskazanych świadków. Według skarżącego, z samej treści orzeczenia Okręgowej Komisji Lekarskiej [...] oraz przedłożonej dokumentacji medycznej wynika, że w dniu wydania rozkazu personalnego nr [...] istniały schorzenia powodujące niezdolność do służby. Owe schorzenia stanowią nowe okoliczności, o których organ nie mógł wiedzieć w dniu wydania rozkazu personalnego, a o których skarżący dowiedział się w dniu otrzymania orzeczenia lekarskiego, tj. [...]r. Powyższe powinno skutkować uchyleniem tego rozkazu i wydaniem nowego wskazującego jako podstawę zwolnienia art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji oraz wypłatą świadczenia rocznego z ustawowymi odsetkami. W ocenie skarżącego organy niezasadnie przyjęły, że schorzenie powstało od dnia [...]r., albowiem w orzeczeniu nr [...] tym dniem określono powstanie inwalidztwa, a nie datę niezdolności do służby. Orzeczenie lekarskie składa się bowiem z dwóch niezależnych od siebie orzeczeń, tj. dotyczącego stopnia zdolności do służby (część A) oraz o inwalidztwa (część B), a policjanta zwalnia się ze służby na podstawie orzeczenia o zdolności do służby, a nie orzeczenia o inwalidztwie. Ponadto z badań specjalistycznych oraz z zaświadczeń należy wyprowadzić wniosek, że schorzenie istniało w dniu wydania rozkazu personalnego ([...]r.). Natomiast organ I instancji przyjął odmienną tezę niż wynikającą z materiału dowodowego, co świadczy o dowolnej i jednostronnej ocenie dowodów zgromadzonych w sprawie. Poza tym organ nie przeprowadził dowodu z opinii biegłego sądowego z zakresu medycyny oraz nie przesłuchał wskazanych przez niego świadków. Zdaniem skarżącego wniesienie raportu o skierowaniu na komisję lekarską przed zapoznaniem się z rozkazem personalnym o zwolnieniu ze służby, powinno skutkować weryfikacją podstaw zwolnienia ze służby, gdyż art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji ma pierwszeństwo stosowania przed art. 41 ust. 3. W piśmie z dnia [...]. skarżący uzupełniająco wyjaśnił, iż w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego nie domaga się sądowego wyliczenia rocznego świadczenia, o którym mowa w art. 117 ust. 1 ustawy o Policji lecz wnosi o wydanie orzeczenia co do istoty sprawy tj. zastosowania art. 41 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 117 ust. 1 cyt. ustawy. Komendant Wojewódzki Policji w [...] w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sad Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Na wstępie należy wyjaśnić, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W związku z tym, zgodnie z treścią art. 145 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej P.p.s.a., aby wyeliminować z obrotu prawnego akt organu administracji publicznej, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy albo też do naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności decyzji. Sąd, rozpoznając sprawę pod kątem kryterium legalności i nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz przywołaną podstawą prawną uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż organy orzekające w sprawie przeprowadziły postępowanie w sposób prawidłowy i dokonując właściwej analizy całości sprawy wydały zasadne rozstrzygnięcie. Przedmiotem oceny Sądu w niniejszym postępowaniu stanowi decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji utrzymująca w mocy decyzję Komendanta Powiatowego Policji odmawiającą uchylenia, po wznowieniu postępowania, decyzji w sprawie zwolnienia ze służby skarżącego. W sprawie bezspornym jest, że skarżący pismem z daty wpływu do organu [...] r. zgłosił chęć wystąpienia ze służby w Policji w związku z przyjęciem na aplikację adwokacką. Komendant Powiatowy Policji w [...] uwzględniając żądanie strony rozkazem personalnym z dnia [...]orzekł o zwolnieniu policjanta ze służby z dniem [...]r. W podstawie prawnej rozstrzygnięcia przywołano art. 41 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277) zgodnie, z którym policjanta zwalnia się ze służby w terminie do trzech miesięcy od dnia pisemnego zgłoszenia przez niego takiego wystąpienia. W tym miejscu należy podkreślić, iż brzmienie tego przepisu, zwłaszcza użycie zwrotu "zwalnia się", wskazuje na obligatoryjność zwolnienia ze służby, w przypadku pisemnego zgłoszenia przez policjanta wystąpienia ze służby (por. wyrok WSA w Warszawie z 14 października 2010 r., sygn. akt II SA/Wa 473/10). Racje ma zatem organ odwoławczy, że rozkaz taki nie ma charakteru fakultatywnego, a organ zobowiązany jest do wydania decyzji zgodnie z wnioskiem. Spornym natomiast jest, czy w sprawie zaistniała przesłanka wznowienia postępowania, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), uzasadniająca uchylenie wyżej wskazanego rozkazu personalnego. A więc istotne znaczenie ma ustalenie, czy w sprawie pojawiły się nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi wydającemu decyzję. Skarżący stanął na stanowisku, że nowymi okolicznościami w sprawie jest to, iż schorzenia powodujące niezdolność do pełnienia służby istniały w dniu wydania decyzji w przedmiocie zwolnienia tj. [...]r., co potwierdzone zostało w orzeczeniu komisji lekarskiej o zdolności do służby nr [...]r. W tym miejscu należy wyjaśnić, że schorzenie nie może stanowić nowej okoliczności w sprawie, gdyż nie stanowi podstawy zwolnienia ze służby. Stosownie bowiem do powołanego przez skarżącego art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji policjanta zwalnia się ze służby w przypadkach orzeczenia trwałej niezdolności do służby przez komisję lekarską. Zatem istotne jest tu potwierdzenie niezdolności z uwagi na chorobę przez orzeczenie komisji lekarskiej. Sam fakt wystąpienia schorzenia nie uprawnia do wydania rozstrzygnięcia w trybie art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji. Należy podkreślić, że przesłanki do zwolnienia ze służby na mocy powołanego przepisu występują dopiero z chwilą prawomocnego orzeczenia komisji lekarskiej. Przy czym organy Policji nie są uprawnione do weryfikowania w jakikolwiek sposób zapadłych orzeczeń lekarskich. Z kolei orzeczenie komisji lekarskiej może stanowić nowy dowód (okoliczność) w sprawie, jednakże w rozpoznawanej sprawie w dniu wydania rozkazu personalnego o zwolnieniu policjanta ze służby, nie istniało prawomocne orzeczenie lekarskie o uznaniu skarżącego za niezdolnego do służby. Jak wynika z akt sprawy orzeczenie o uznaniu skarżącego za całkowicie niezdolnego do służby w Policji i zaliczeniu do [...] grupy inwalidzkiej Wojewódzka Komisja Lekarska [...] wydała w dniu [...]r. Okręgowa Komisja Lekarska [...]zatwierdziła powyższe orzeczenie w zakresie całkowitej niezdolności do służby w Policji i zaliczeniu do [...] grupy inwalidzkiej w dniu [...]r. (zmieniając orzeczenie co do schorzeń), a zatem dopiero w tym dniu istniałaby podstawa zwolnienia w trybie art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji, gdyby skarżący przed tą datą nie wystąpił z wnioskiem do organu o zwolnienie ze służby. Tak więc słusznie organy obu instancji wywiodły, że nie wystąpiła przyczyna wznowienia. Bez znaczenia dla sprawy są wywody skargi odnoszące się do daty powstania niezdolności do służby w aspekcie § 7 rozporządzenia MSW z dnia 16 stycznia 1995 r. zasady orzekania o inwalidztwie funkcjonariuszy Policji, Urzędu Ochrony Państwa, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Więziennej, emerytów i rencistów policyjnych, tryb postępowania i właściwość komisji lekarskich w tych sprawach, sposób przeprowadzania kontrolnych badań lekarskich oraz wzywanie inwalidów na te badania (Dz. U. z 1995 r. Nr 8, poz. 41), albowiem jak wyżej wskazano zwolnienie następuje na podstawie prawomocnego orzeczenia lekarskiego, które w sprawie zostało wprawdzie wydane, ale ponad rok po zwolnieniu dokonanego na wniosek skarżącego. Również nie ma znaczenia okoliczność, że skarżący raport o skierowanie na komisję lekarską złożył przed zapoznaniem się z rozkazem personalnym, którego wzruszenia zażądał. Sąd wyjaśnia, iż organ po otrzymaniu raportu nie był zobowiązany-wbrew twierdzeniu skarżącego- do zweryfikowania podstaw zwolnienia i wydania decyzji o oparciu o art. 41 ust. 1 pkt 1. Co więcej w orzecznictwie przyjmuje się, że nawet w przypadku zbiegu przepisów art. 41 ust. 3 i art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji, zdecydowane pierwszeństwo ma ten pierwszy przepis (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 19 listopada 2009 r. sygn. akt II SA/Wa 915/09, lex nr 589259). W rozpoznawanej sprawie niewątpliwie nie mamy do czynienia z takim zbiegiem podstaw zwolnienia, gdyż rozkaz personalny o zwolnieniu wydano wcześniej niż orzeczenie komisji lekarskiej, a samo złożenie wniosku o skierowanie na badania nie powoduje wszczęcia postępowania w przedmiocie zwolnienia z art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji. Wobec powyższego, w ocenie Sądu, organy Policji rozpoznając sprawę w trybie wznowienia nie naruszyły przepisu art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. ani art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji. W tej sytuacji nie można również mówić o naruszeniu art. 117 ustawy o Policji, który znajduje zastosowanie jedynie w przypadku zwolnienia z uwagi na orzeczenie o trwałej niezdolności do pracy, skoro art. 41 ust. 1 pkt 1 nie znajduje zastosowania w rozpoznawanej sprawie. Odnosząc się do naruszenia § 27 ust. 1 rozporządzenia MSWiA z dnia 18 października 2004 r. w sprawie trybu postępowania i właściwości organu w zakresie zaopatrzenia emerytalnego funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu i Państwowej Straży Pożarnej oraz ich rodzin (Dz. U. z 204 r. Nr 239, poz. 2404) należy podkreślić, iż przepis ten nie ma zastosowania w niniejszej sprawie. Świadczenia emerytarno-rentowe, do których odnosi się ten przepis, przyznawane są na wniosek przez organ emerytalny, a zatem stanowi to odrębną sprawę od zwolnienia. W rozstrzygnięciu wydanym w przedmiocie zwolnienia ze służby nie orzeka się o powyższych świadczeniach i nie stosuje się art. 118 Kc i art. 59 § 1 i 2 Kc . Za bezzasadny należy uznać zarzut naruszenia przepisów postępowania administracyjnego tj. art. 7, 12, 35, 75, 77 § 1 , 78 § 1, 80, 81, 84 § 1, 86 K.p.a. Żadnych zastrzeżeń Sądu nie budzi prawidłowość przeprowadzenia postępowania dowodowego jak i ocena zebranego materiału dowodowego. Organ I instancji zgodnie z literą prawa postanowieniem z dnia 4 lipca 2011 r. nie uwzględnił wniosków dowodowych skarżącego dotyczących przesłuchania świadków oraz powołania biegłego. Wnioskowane przez skarżącego dowody nie miały znaczenia w niniejszej sprawie, bowiem zmierzały one jedynie do potwierdzenia stanu zdrowia skarżącego na dzień wydania rozkazu personalnego orzekającego o zwolnieniu skarżącego ze służby w Policji tj. [...]r., która to okoliczność w świetle przepisów K.p.a. i ustawy o Policji nie mogła stanowić podstawy zwolnienia, a zatem i wznowienia postępowania. Nadto nie stanowiły one materiału niezbędnego do wyjaśnienia sprawy, bowiem potwierdzały okoliczności wynikające już z akt administracyjnych. Poza tym zdaniem Sądu, za bezpodstawny należy uznać argument o zbytniej przewlekłości postępowania, tym bardziej, że skarżący nie wykazał by czas trwania postępowania miał wpływ na wynik sprawy. Ustosunkowując się do wniosków dowodowych zawartych w skardze należy wyjaśnić, że sąd administracyjny orzeka na podstawie materiału dowodowego sprawy zgromadzonego w postępowaniu przed organami administracji. Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić jedynie dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie (art. 106 § 3 P.p.s.a.). Nie przeprowadza zatem dowodu z przesłuchania świadków czy oględzin. Powyższe jest konsekwencją przyznanych kompetencji sądowi, z których wynika, że w postępowaniu sąd nie dokonuje ponownego ustalenia stanu faktycznego sprawy administracyjnej, lecz jedynie ocenia, czy organy administracji państwowej ustaliły ten stan zgodnie z regułami obowiązującymi w postępowaniu administracyjnym i następnie, czy prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego odpowiadające poczynionym ustaleniom (zob. wyrok NSA we Wrocławiu z dnia 14 lutego 1984 r., sygn. akt SA/Wr 765/83, ONSA 1984, nr 1, poz. 14). W przypadku stwierdzenia, że zachodzi potrzeba dokonania ustaleń, które mają służyć merytorycznemu rozstrzygnięciu, Sąd zobowiązany jest do uchylenia zaskarżonej decyzji i wskazania organowi zakresu postępowania dowodowego, które organ ten powinien uzupełnić. Taka sytuacja jednak nie zachodzi w niniejszej sprawie, gdyż organy tak pierwszej jak i drugiej instancji dysponowały wyczerpującymi dowodami, które oceniły w sposób prawidłowy. Reasumując, należy stwierdzić iż, Sąd nie dopatrzył się naruszeń przepisów prawa materialnego i procesowego w zakresie wydanej decyzji, które by uzasadniały jej uchylenie. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę.