II SA/Sz 1169/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Makowska po rozpoznaniu w dniu 23 marca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku E. M. o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego od zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 12 stycznia 2015r. odrzucające wniosek E. M. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]r nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki postanawia: odmówić przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu od zażalenia Postanowieniem z dnia 12 stycznia 2015r. Wojewódzki Sąd Administracyjny odrzucił wniosek E.M. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki. E. M. w piśmie z dnia 3 lutego 2015r. wniosła zażalenie na powyższe postanowienie. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II z dnia 5 lutego 2015r. skarżąca została wezwana do uiszczenia wpisu sądowego od zażalenia w kwocie [...] złotych, w terminie 7 dni od dnia doręczenia odpisu tego zarządzenia, pod rygorem odrzucenia zażalenia. Przesyłka zawierająca opisane zobowiązanie Sądu, została po raz pierwszy awizowana w dniu 13 lutego 2015r., po raz drugi w dniu 23 lutego 2015r., a następnie zwrócona do nadawcy w dniu 3 marca 2015 r. (koperta- k. 34 akt sądowych). W dniu 9 marca 2015r. skarżąca złożyła w siedzibie Sądu wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego od wniesionego zażalenia. W uzasadnieniu wniosku wskazała, że ostatnie trzy tygodnie przebywała u chorego syna. Po powrocie nie zastała w skrzynce żadnego zawiadomienia o przesyłce, także na poczcie nic nie znaleziono. Wskazała, że o wpisie dowiedziała się telefonicznie i uiściła go w dniu składnia niniejszego wniosku. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu, a postanowienie w tym przedmiocie może zapaść na posiedzeniu niejawnym. Stosownie zaś do art. 87 § 1 i 2 P.p.s.a. żądanie przywrócenia terminu należy zgłosić w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, a w piśmie należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy strony w uchybieniu terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (§ 4). Z treści pisma skarżącej wynika, iż dochowała ona terminu o którym mowa w art. 87 § 1 P.p.s.a., uiściła również wpis od zażalenia, jednakże nie uprawdopodobniła, że niedokonanie czynności procesowej w terminie nastąpiło bez jej winy. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowym brak winy jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu polega na dopełnieniu obowiązku dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. O braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody, której strona nie mogła przezwyciężyć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku, a więc jeżeli dochowała ona należytej staranności (por. wyroki: WSA z dnia 18 marca 2010 r., IV SA/Wa 295/10 i NSA z dnia 14 lipca 2010 r., I FZ 226/10, dostępne na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl/cbo/query). W przedmiotowej sprawie jako okoliczność, która spowodowała uchybienie terminu do uiszczenia wpisu sądowego od zażalenia na postanowienie, skarżąca wskazała, iż przez trzy tygodnie przebywała u chorego syna . Jak wskazano wyżej, warunkiem przywrócenia terminu jest uprawdopodobnienie braku winy w jego uchybieniu, przy czym winę pojmuje się w sposób obiektywny, wymagając od strony staranności w zakresie prowadzenia swych spraw. W tym też kontekście należy oceniać przesłankę braku winy w uchybieniu terminu przez E. M. Należyta staranność w prowadzeniu swych spraw wymaga, by w warunkach z jakiegokolwiek powodu niekorzystnych zachować szczególną dbałość i ostrożność, zwłaszcza w dokonywaniu istotnych czynności urzędowych. Wskazać również trzeba, że w odniesieniu do strony, która wyjeżdża poza miejsce swego zamieszkania w trakcie postępowania, formułuje się powinność takiego zorganizowania spraw, z ustanowieniem pełnomocnika włącznie, aby podczas nieobecności strony jej interesy nie doznały uszczerbku (vide: wyrok NSA z dnia 31 sierpnia 2010r. sygn. akt II GZ 220/10). Tymczasem w niniejszej sprawie skarżąca, mając świadomość toczącego się postępowania sądowego, wyjechała za granicę, nie zabezpieczając przy tym swoich interesów na potrzeby odbioru ewentualnej korespondencji z postępowaniem tym związanym. Ponadto należy zauważyć, że stosownie do art. 70 § 1 P.p.s.a. strony i ich przedstawiciele mają obowiązek zawiadamiać sąd o każdej zmianie swojego zamieszkania, adresu do doręczeń lub siedziby. W razie zaniedbania tego obowiązku pismo pozostawia się w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia, chyba że nowy adres jest sądowi znany. O powyższym obowiązku i skutkach jego niedopełnienia sąd powinien pouczyć stronę przy pierwszym doręczeniu (§ 2). W niniejszej sprawie sąd pouczył stronę o obowiązku określonym w art. 70 § 1 P.p.s.a. i skutkach jego niedopełnienia pismem z dnia 2 grudnia 2014r., doręczonym stronie skarżącej dnia 8 grudnia 2014r. (k.17 akt sądowych). Mając wiedzę o obowiązkach procesowych strony, E.M. nie powiadomiła sądu o czasowej zmianie swojego miejsca zamieszkania i wyjeździe. W świetle zaistniałych okoliczności nie sposób przyjąć, że skarżąca nie ponosi winy w uchybieniu terminu do uiszczenia wpisu sądowego od wniesionego zażalenia. Nie można bowiem stwierdzić, iż skarżąca należycie dbając o swoje interesy w toczącym się postepowaniu, mimo dołożenia należytej staranności i włożenia największego w danych warunkach wysiłku nie była w stanie dokonać czynności uiszczenia wpisu od zażalenia w terminie. Dlatego też Sąd uznał, że uchybienie terminu nastąpiło z winy skarżącej i brak jest podstaw do przywrócenia terminu. W związku z powyższym, działając na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a. Sąd postanowił jak w sentencji.