II SA/Sz 1200/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Danuta Strzelecka-Kuligowska (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Stefan Kłosowski, Sędzia WSA Maria Mysiak, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 20 stycznia 2016 r. sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej A. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania I. uchyla zaskarżone postanowienie, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na rzecz skarżącej Wspólnoty Mieszkaniowej A. kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją [...] Dyrektor Zarządu Dróg Miejskich w K. działając z upoważnienia Prezydenta Miasta K., po ponownym rozpoznaniu sprawy, nałożył na Wspólnotę Mieszkaniową [...] karę pieniężną w wysokości [...] zł za zajęcie pasa drogowego ul. [...]. Decyzja została doręczona Wspólnocie Nieruchomości w dniu 22 czerwca 2015 r. W dniu 9 lipca 2015 r. pełnomocnik Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. [...] – radca prawny A.O. (pełnomocnictwo z dnia 31 marca 2015 r. w aktach administracyjnych) złożyła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od ww. decyzji z dnia 19 czerwca 2015 r., wnosząc na podstawie art. 58 k.p.a. o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji organu I instancji. W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik strony wskazał, że w dniach 6-8 lipca 2015 r. przebywał na zwolnieniu lekarskim w związku z chorobą i z tego powodu nie dochował terminu do wniesienia odwołania na ww. decyzję. R.pr. A.O. wyjaśniła, że samodzielnie prowadzi kancelarię, nie mogła więc zlecić swemu pracownikowi bądź innej osobie sporządzenia odwołania. Do wniosku pełnomocnik dołączyła kopię zwolnienia lekarskiego. Postanowieniem z dnia 20 sierpnia 2015 r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze wydanym na podstawie art. 57 § 1, art. 58 § 1, 2 oraz art. 59 § 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r., poz. 267) – zwanej dalej "k.p.a.", po rozpatrzeniu ww. wniosku Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomości przy ul. [...], działającej przez pełnomocnika radcę prawnego A.O., odmówiło przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Zdaniem organu, wniosek o przywrócenie terminu uznać należy za nieuzasadniony. Kwestię przywrócenia terminu regulują przepisy art. 58 k.p.a. Przepis ten stanowi, że strona starająca się o przywrócenie terminu musi uprawdopodobnić, że do uchybienia terminowi doszło bez jej winy. Przy czym w pojęciu winy mieści się każdy jej rodzaj, a więc także wina nieumyślna, która może polegać na niedołożeniu należytej staranności w załatwianiu sprawy. Z analizy akt sprawy jednoznacznie wynika, iż pełnomocnik reprezentujący Wspólnotę zachował wszelkie warunki formalne dla skutecznego złożenia wniosku o przywrócenie terminu. Wniosek złożony został w terminie 7 dni od ustania przyczyny uzasadniającej uchybienie terminu, (tj. w dniu 9 lipca 2015 r.), a ponadto pełnomocnik dopełnił czynności, dla której określony był termin - wniósł odwołanie. W ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego, zainteresowany nie uprawdopodobnił jednak, że uchybienie terminu nastąpiło bez jego winy. Termin do złożenia odwołania od decyzji nr [...] wydanej z upoważnienia Prezydenta Miasta K. przez Dyrektora Zarządu Dróg Miejskich w dniu 19 czerwca 2015 r. upłynął w dniu 8 lipca 2015 r. Był to ostatni dzień, w którym strona mogła skutecznie złożyć odwołanie od decyzji, osobiście lub przez pełnomocnika. Wspólnota jeszcze na etapie poprzedniej, uchylonej przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, decyzji nr [...] reprezentowana była przez pełnomocnika profesjonalnego - radcę prawnego A.O. Z treści wniosku o przywrócenie terminu wynika, iż ustanowiony w sprawie pełnomocnik przebywał w okresie od 6 - 8 lipca 2015 r. na zwolnieniu lekarskim. Przeszkoda uniemożliwiająca terminowe dopełnienie czynności wystąpiła wprawdzie dopiero w ostatnich trzech dniach terminu, lecz fakt, że strona zwlekała z wcześniejszym wykonaniem czynności do ostatnich dni ustawowego terminu, w którym zaistniała przeszkoda do dokonania tej czynności, nie może stanowić podstawy odmowy uwzględnienia wniosku z art. 58 k.p.a. Kolegium akceptuje w tym zakresie i przyjmuje za własny pogląd wyrażany w orzecznictwie sądowoadministracyjnym w tym między innymi wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 24 kwietnia 2008 roku sygn. akt II OSK 472/07. Nie mniej jednak brak zdolności do pracy potwierdzone zaświadczeniem lekarskim, choć jest sytuacją nagłą i niespodziewaną, której pełnomocnik nie mógł przewidzieć, nie stanowi, zdaniem organu, samodzielnej przesłanki do uprawdopodobnienia braku winy w uchybieniu terminowi (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 25 kwietnia 2014 r. w sprawie II GSK 385/13). Istotne znaczenie ma bowiem uprawdopodobnienie poprzez stosowną argumentację, że rodzaj zaistniałej obiektywnej i niezależnej od strony przeszkody - w tym przypadku choroby - której nie mogła ona przewidzieć, nie tylko, że utrudniał, ale wręcz uniemożliwiał dotrzymanie przez nią terminu. Kolegium podkreśliło jednocześnie, że organ nie może przeprowadzać postępowania wyjaśniającego w celu wykazania, iż niezachowanie terminu nastąpiło z winy zainteresowanego. Obowiązek uprawdopodobnienia tej okoliczności spoczywa bowiem na stronie. Pełnomocnik Wspólnoty wskazała wprawdzie, iż w okresie od 6 - 8 lipca 2015 r. była niezdolna do pracy i przedłożyła na tę okoliczność zaświadczenie o niezdolności do pracy, nie mniej jednak samo zaświadczenie lekarskie nie stanowi wykazania braku zawinienia w uchybieniu terminu do dokonania czynności. W ocenie Kolegium, pełnomocnik Wspólnoty winna wyjaśnić w jaki sposób rodzaj zachorowania wpłynął na niemożność dochowania terminu do dokonania czynności w terminie, osobiście lub za pośrednictwem innych osób. Tymczasem z oświadczenia radcy prawnego A.O. wynika jedynie, iż była niezdolna do pracy we wskazanym okresie, a kancelarię prowadzi samodzielnie i nie mogła zlecić innemu pracownikowi bądź innej osobie sporządzenie odwołania. Wspólnota Mieszkaniowa przy [...], reprezentowana przez pełnomocnika r. pr. A.O., zaskarżyła postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, zarzucając mu naruszenie art. 58 k.p.a. poprzez uznanie, że strona nie przedstawiła okoliczności, które uprawdopodabniałyby brak winy w uchybieniu terminu do wniesienia odwołania, a także naruszenie art. 7 i art. 8 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie dokładnie wszystkich okoliczności sprawy i nieuwzględnienie słusznego interesu skarżącego w przywróceniu terminu do złożenia odwołania oraz naruszenie zasady zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej. Pełnomocnik skarżącej wskazała w uzasadnieniu skargi, że we wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania wyjaśniła, że w dniach 6 - 8 lipca 2015 r. przebywała na zwolnieniu lekarskim w związku z chorobą. Samodzielnie prowadzi kancelarię, nie mogła więc zlecić pracownikowi, bądź innej osobie sporządzenia odwołania. Choroba miała charakter nagły i nieprzewidziany. Objawy związane były z nieprawidłową pracą serca oraz zasłabnięciami w okresie już do dnia 4 lipca 2015 r. Złe samopoczucie spowodowane było trwającymi w tym okresie upałami oraz nieprawidłowym ciśnieniem tętniczym, które wahało się w krótkich odcinkach czasu od [...]mmHg do [...] mmHg. Takie skoki ciśnienia tętniczego uniemożliwiały pracę, powodowały zasłabnięcia, obniżały koncentrację uwagi i powodowały stan ogólnego "roztrzęsienia". Schorzenie miało charakter nagły i niespodziewany. Ich powód jest obecnie diagnozowany szerzej z uwagi na około zawałowy wiek pełnomocnika. Zlecone zwolnienie lekarskie oraz leki stabilizujące pomogły w powrocie do pracy. Pełnomocnik podała także, że we wskazanym okresie, tj. od dnia 4 lipca 2015 r. oraz w okresie zwolnienia lekarskiego pozostawała sama w domu. Jedyny dorosły domownik mąż przebywał na urlopie poza K. Nie mógł więc wyręczyć pełnomocnika w nadaniu pisma w terminie. Zdaniem pełnomocnika skarżącej Wspólnoty, nagła choroba jako okoliczność niezależna od strony stanowi brak winy w uchybieniu terminowi. Choroba, na którą zapadła wymagała odosobnienia i uniemożliwiała wykonywanie obowiązków związanych z zastępowaniem strony, a zatem była zdarzeniem niemożliwym do przezwyciężenia. Składając odwołanie niemal natychmiast po ustąpieniu objawów chorobowych, dochowała należytej staranności, by złożyć odwołanie jak najszybciej. Pełnomocnik strony podkreśliła także, że przywrócenie terminu jest instytucją procesową mającą na celu ochronę jednostki przed negatywnymi skutkami uchybienia terminu dla podjęcia czynności procesowych przez stronę. Okolicznością wskazującą na brak winy osoby zainteresowanej w dochowaniu terminu jest nagła choroba, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą. W ocenie pełnomocnika skarżącej, w kontekście cytowanych w skardze orzeczeń sądów administracyjnych oraz stanu faktycznego sprawy, nie można podzielić tezy organu odwoławczego, że skoro w początkowym biegu terminu do zaskarżenia decyzji organu I instancji pełnomocnik skarżącego nie chorował, to mógł wcześniej zabezpieczyć swoje interesy poprzez poczynienie starań do złożenia środka zaskarżenia. Ponadto pełnomocnik skarżącej wskazała, że uprawdopodobnienie winy jest środkiem zastępczym, słabszym niż dowód, nie dającym pewności, lecz jedynie wiarygodność twierdzenia o danym fakcie. Musi ono jednak dotyczyć takiego faktu, który wskazuje na brak możliwości dokonania określonej czynności z powodu niemożliwych do przezwyciężenia przeszkód. Zdaniem pełnomocnika r. pr. A.O., wskazała ona jako przyczynę uchybienia terminu do wniesienia odwołania - zły stan zdrowia. Uzasadnienie rzeczonego wniosku dostatecznie określa okoliczności usprawiedliwiające uchybienie terminu. Co prawda przedłożona dokumentacja nie jest obszerna, jednakże stanowi wystarczający dowód na przedstawione we wniosku oraz w skardze zdarzenie uniemożliwiające dochowania przewidzianego prawem terminu do wniesienia odwołania. Poza tym obowiązek uprawdopodobnienia okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu, który niewątpliwie obciąża wnioskodawcę, nie zwalnia organu z obowiązku podjęcia wszelkich działań, których celem jest dokładne wyjaśnienie okoliczności sprawy oraz potwierdzenie wiarygodności przywołanych okoliczności. Rozpoznając wniosek o przywrócenie terminu organ powinien uwzględnić także i te okoliczności, które wynikają z treści dokumentów załączonych do akt administracyjnych, czyli dokumentów znanych organowi – zgodnie z art. 9, art. 7, art. 8 k.p.a. Zdaniem pełnomocnika, w realiach niniejszej sprawy próżno doszukać się w działaniu organu administracji publicznej realizacji zawartych w ww. przepisach zasad. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko w tej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, iż w ramach dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać rozstrzygnięcie, zapadłe w danym postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z obowiązującymi w dacie jego wydania przepisami prawa materialnego oraz z przepisami prawa procesowego, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie albo też przepisu dającego podstawę do wznowienia postępowania, a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności. W takiej sytuacji sąd administracyjny wydaje orzeczenie o charakterze kasacyjnym, nie posiadając kompetencji do rozstrzygnięcia bezpośrednio o prawach i obowiązkach stron postępowania. Ponadto wskazać należy, że zgodnie z art. 133 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270), dalej powoływanej w skrócie jako "P.p.s.a." sąd orzeka na podstawie akt sprawy oraz stosownie do treści art. 134 § 1 P.p.s.a., nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dokonując oceny zaskarżonego postanowienia w ramach tak zakreślonej kognicji, Sąd doszedł do przekonania, że narusza ono prawo w sposób skutkujący koniecznością jego uchylenia. Podstawę prawną zaskarżonego rozstrzygnięcia o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania stanowią przepisy art. 57 § 1, 58, 59 i k.p.a. Zgodnie z art. 58 k.p.a. w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy (§ 1). Prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin (§ 2). Z powyższego przepisu wynikają, oprócz wymogu wniesienia odpowiedniego wniosku, trzy przesłanki przywrócenia terminu, a organ administracji publicznej jest obowiązany przywrócić termin, tylko wtedy, gdy zostaną one spełnione łącznie. Nie spełnienie choć jednej z tych przesłanek uniemożliwia organowi przywrócenie terminu. W sprawie bezsporne jest, że pełnomocnik skarżącej Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. [...] – radca prawny A.O. dopełniła warunków formalnych związanych z dochowaniem siedmiodniowego terminu do wniesienia prośby o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od ustania przyczyny powodującej to uchybienie (tj. w dniu 9 lipca 2015 r.), a ponadto dopełniła czynności, dla której określony był termin – złożyła wraz z wnioskiem odwołanie od decyzji Nr [...] Dyrektora Zarządu Dróg Miejskich z upoważnienia Prezydenta Miasta K. Jednakże, w ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego, zainteresowana nie uprawdopodobniła, że uchybienie terminu nastąpiło bez jej winy. W ocenie Sądu, w rozpatrywanej sprawie, ocena okoliczności uprawdopodabniających brak winy pełnomocnika skarżącej w uchybieniu terminu została dokonana przez organ w sposób niewystarczający, nienależyty i dowolny, z przekroczeniem przewidzianej w art. 80 k.p.a. zasady swobodnej oceny dowodów. Z materiału dowodowego sprawy wynika, że wniosek o przywrócenie uchybionego terminu do wniesienia odwołania został poparty dokumentem urzędowym – zwolnieniem lekarskim potwierdzającym niezdolność pełnomocnika skarżącej do pracy w okresie 6 - 8 lipca 2015 r., w związku z chorobą oraz wyjaśnieniami wnioskodawczyni, że prowadzi samodzielnie kancelarię prawniczą. Zdaniem Sądu, Kolegium, weryfikując wniosek pełnomocnika i oceniając materiał dowodowy w postaci niekwestionowanego zwolnienia lekarskiego, winno uwzględnić charakter przedłożonego dokumentu i skutki z niego wynikające dla pełnomocnika ze względu na rodzaj wykonywanej pracy przez pełnomocnika. Wskazać należy, że uzyskanie zwolnienia lekarskiego obliguje chorego do przestrzegania wskazań i zaleceń lekarskich, a realizacja zwolnienia podlega kontroli Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w zakresie sprawdzenia prawidłowości wykorzystania zwolnień lekarskich (na podstawie art. 68 ust. 1 ustawy o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa). Kontrola prawidłowości wykorzystywania zwolnień lekarskich polega na ustaleniu, czy dana osoba w okresie, w którym jest niezdolna do pracy nie wykorzystuje zwolnienia lekarskiego od pracy w sposób niezgodny z jego celem i nie wykonuje pracy zarobkowej. Za wykorzystanie zwolnienia od pracy niezgodnie z jego celem uważa się między innymi nieprzestrzeganie wskazań lekarskich dotyczących nakazu leżenia w łóżku, zakazu wykonywania różnych prac domowych, prac w ogrodzie lub gospodarstwie rolnym, czy też inne wykorzystywanie zwolnienia do celów innych niż leczenie. Pracownik przebywający na zwolnieniu powinien bowiem postępować w taki sposób, aby jak najszybciej odzyskać sprawność zdrowotną i wrócić do pracy. Nawet jeżeli więc na zwolnieniu lekarz zanotował "pacjent może chodzić", to taki zapis upoważnia go jedynie do wykonywania zwykłych czynności życia codziennego, takich jak poruszanie się po mieszkaniu, udanie się na zabieg czy kontrolę lekarską. W żadnym razie, w czasie przebywania na zwolnieniu lekarskim , nie można wykonywać wszelkiego rodzaju pracy - nawet takiej, którą ubezpieczony będzie świadczył nieodpłatnie, w ramach pomocy koleżeńskiej lub rodzinnej. Przy czym jako pracę zarobkową ustawodawca rozumie wykonywanie pracy na podstawie stosunku pracy, jak również wykonywanie różnych czynności na podstawie stosunków prawnych o charakterze cywilnoprawnym (umowa zlecenia, o dzieło), a także prowadzenie własnej działalności gospodarczej czy samozatrudnienie (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 12 listopada 2002 r. sygn. akt III AUa 3189/01 - Pr. Pracy z 2003 r. nr 10, poz. 43). Praktyka realizacji zwolnienia lekarskiego i charakter tego zaświadczenia jest wiedzą powszechnie znaną, którą Kolegium winno było uwzględnić dokonując oceny materiału dowodowego. Organ II instancji analizując wniosek pełnomocnika o przywrócenie terminu do dokonania czynności procesowej powinien rozważyć, czy w sytuacji gdy pełnomocnik prowadzi samodzielnie kancelarię prawniczą i uzyskał zaświadczenie o czasowej niezdolności do pracy to można oczekiwać, że przebywając na zwolnieniu lekarskim będzie wykonywał pracę tj. świadczył usługi prawnicze, co w tej sprawie oznaczałoby podjęcie czynności sporządzenia odwołania i jego złożenia, które mieszczą się w pojęciu "wykonywania pracy zarobkowej" w ramach kancelarii prawniczej. Przy czym nie można stracić z pola widzenia faktu, że każdego profesjonalnego pełnomocnika obowiązuje tzw. tajemnica zawodowa i w związku z tym pełnomocnik ma ograniczoną możliwość posłużenia się, przy wykonywaniu czynności w ramach obsługi prawnej danego podmiotu, inną osobą, tzn. spoza kancelarii, nie będącą jej pracownikiem, nie posiadającą odpowiednich uprawnień np. pełnomocnictwa substytucyjnego. Podkreślenia wymaga, że organ winien mieć na uwadze, iż w myśl art. 58 k.p.a., przywrócenie terminu nie jest wtedy możliwe, jeśli strona dopuściła się jakiegokolwiek niedbalstwa i jeśli w istocie mogła albo sama, albo poprzez domowników dokonać określonej czynności procesowej w terminie. W ocenie Sądu, działania pełnomocnika w tej sprawie nie wskazują na niedbałe prowadzenie sprawy skarżącej, czego także nie stwierdziło Kolegium oceniając wniosek. Nadto, zdaniem Sądu, w przypadku gdy organ uznał, że wskazane we wniosku o przywrócenie terminu okoliczności i przedstawiony dowód nie są wystarczające do oceny braku winy w uchybieniu terminowi, to powinien podjąć działania wyjaśniające, realizując zasady wynikające z art. 7, art. 8 i art. 9 k.p.a., co słusznie zauważyła pełnomocnik skarżącej. Wyjaśnić też trzeba, że stwierdzenie, iż nie może stanowić podstawy do odmowy przywrócenia terminu fakt, że strona mogła wcześniej dokonać czynności, lecz zwlekała z tym do ostatniego dnia ustawowego terminu, w którym zaistniała przeszkoda do dokonania tej czynności – jest prawidłowe i zgodne między stronami. Sąd zwraca również uwagę, że nawet gdy pełnomocnik wskazał adres dla doręczeń – adres podmiotu, który reprezentuje, to nie zwalnia to organu od właściwego oznaczenia adresata poprzez wskazanie z imienia i nazwiska osoby pełnomocnika nad adresem podmiotu. W niniejszej sprawie decyzja organu I instancji została wysłana bezpośrednio do skarżącej Wspólnoty Mieszkaniowej z pominięciem oznaczenia właściwego adresata – pełnomocnika r.pr. A.O., co nie zostało zauważone przez Kolegium. Wprawdzie zdarzenie to nie miało znaczenia dla tej konkretnej sprawy, a pełnomocnik nie zakwestionowała sposobu doręczenia decyzji, to jednak jest to uchybienie procesowe, które może stanowić podstawę do przywrócenia terminu w przypadku uchybienia terminowi do zaskarżenia tak doręczonego aktu. Mając na uwadze powyższe, Sąd stwierdził, że skarga jest zasadna, albowiem w niniejszej sprawie doszło do naruszenia procedury, określonej w art. 7, 8, 9 i 77 § 1 i 80 k.p.a. Ponownie rozpoznając przedmiotowy wniosek organ II instancji uwzględni wskazania Sądu i odniesie się do wszystkich istotnych okoliczności rozpoznawanej sprawy, w taki przy tym sposób, aby pogłębiać zaufanie obywateli do organów Państwa, zgodnie z zasadami procedury administracyjnej. Ocena przesłanek z art. 58 k.p.a. może nastąpić po wszechstronnym wyjaśnieniu okoliczności konkretnego przypadku, z pomocą wszelkich koniecznych środków dowodowych i z uwzględnieniem słusznego interesu strony, a niejasności i niedopowiedzenia nie mogą być interpretowane na jej niekorzyść. Ze względu na powyższe, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., uchylił zaskarżone postanowienie. O kosztach postępowania sądowego Sąd orzekł na mocy art. 200 P.p.s.a.